lezen

Lezen en boeken en e-readers

Mijn e-readerprobleem is opgelost! Hoewel de problemen tussen Windows 10 en Kobo e-readers inmiddels blijkbaar tot het verleden behoren, wist ik dat niet toen ik een vervanging zocht. Omdat ik in het verleden goede ervaringen had met de Sony prs t3 ging ik daar naar op zoek, op Marktplaats. Want die Sony e-readers zijn echt fijn. Ze worden om onbegrijpelijke redenen helaas niet meer geproduceerd maar zijn makkelijk in het gebruik. Hebben een veegmogelijkheid maar ook vaste knoppen. En je kunt er echt weken op lezen zonder dat het ding leeg raakt. Dat is wel iets anders dan de Kobo e-reader die ik had, die was na een dag lezen al weer leeg. Op zich geen ramp maar wel onhandig als je bijvoorbeeld een dagje naar het strand gaat.

Via Marktplaats zocht en vond ik de door mij begeerde Sony e-reader, die nog nieuw was ook. Een zaak in electronica apparatuur deed een magazijnopruiming en dit was een vitrinemodel geweest en verder nooit gebruikt. Ik ben er helemaal blij mee. Hoewel ik ook graag fysieke boeken lees, vind ik een e-reader in bed ideaal. Lekker op mijn zij liggen lezen met een echt boek gaat niet fijn maar met een e-reader wel. Ik lees dus vaak twee boeken tegelijk: een overdag en een e-book voor in bed voor het slapen gaan. Tenzij één van de twee boeken te spannend is om weg te leggen, dan wijk ik hiervan af.

Gisteren stuurde Bol.com trouwens via het contactformulier op mijn blog een bericht naar mij. Ze hadden mijn blogjes over de falende kobo-reader gelezen. Wat uit dat contact voortkwam, lezen jullie binnenkort hier.

Over naar boeken en lezen! Wat las ik de afgelopen tijd?

Ik las de nieuwste Elisabeth George, deel zoveel in de inspecteur Lynley-serie: Dag des oordeels. In deze serie wordt telkens een misdaad opgelost door het duo Linley en Havers die zich steeds meer ontwikkelen naarmate de serie vordert. Lynley is de beschaafde aristocraat die niet hoeft te werken maar dat wel doet, als inspecteur bij Scotland Yard. Havers is zijn slonzige assistente die rebels is en dingen op haar eigen manier aanpakt, waardoor ze continu in de problemen komt met haar meerderen. Problemen die Lynley moet oplossen door haar de hand boven het hoofd te houden. Verder is er een liefdeslijn waar ik niet op ingaan zal gaan wegens spoilers als je net bij deel 1 wil gaan beginnen.

Nou dat was in een notendop de achtergrond van deze serie. Het nieuwste boek gaat verder met de bekende thema’s terwijl de dood van twee personen wordt onderzocht, de zelfmoord van een jonge man en de dood van een bekende feministische schrijver.

Ik vond het allemaal iets minder dit keer. Maar dit kan ook aan mij liggen, een zekere Lynley-moeheid heb ik wel na 19 delen in deze serie. Maar, het is op zich wel weer fijn geschreven leesvoer, het leest vlot weg en hoewel niet heel erg spannend, is het wel een goed tijdverdrijf. Voor Lynley-fans is het toch een aanrader als je net als ik gewoon de serie volgt. Ben je een Lynley-maagd dan raad ik je aan om bij het eerste boek (‘Totdat de dood ons scheidt‘) te beginnen en ben – je afhankelijk van je leessnelheid – de komende maanden lekker onder de pannen.

Een andere auteur van wie ik ook vrijwel alles wel lees is Lisa Gardner. Net als Elisabeth George een thriller schrijfster. Haar nieuwste boek ‘Tot op de bodem‘ is het derde boek waarin Tessa Leoni één van de hoofdrollen speelt. Naast het drama dat moet worden opgelost – Nicole Frank overleeft een auto-ongeluk en blijft roepen om Vero, een klein meisje dat echter niet wordt gevonden en in het niets lijkt te zijn opgelost – gaat het over de ontluikende relatie tussen Tessa Leoni en Inspecteur Wyatt.

De zoektocht naar Vero vangt aan maar gaandeweg ontstaat er twijfel of ze überhaupt wel bestaat of dat Nicole haar verzonnen heeft, dan wel ze niet allemaal op een rijtje heeft. Het boek leest makkelijk weg maar ik vond de hele verhaallijn erg ongeloofwaardig en vooral erg warrig door de vele flashbacks. Ik vind het geen aanrader.

Vandaag las ik  ‘Het kleine paradijs’ uit, van Victoria Hislop. Het geeft een prachtig tijdsbeeld van Griekenland vanaf het einde van de Eerste Wereldoorlog tot nu. Omdat ik eigenlijk weinig tot niets weet van de recente Griekse geschiedenis, vind ik het geen eenvoudig boek om te lezen. Historische personages die worden genoemd zeggen me weinig en daarom moet ik soms een bladzijde eens overlezen of terugbladeren om het echt goed te kunnen volgen. Maar het verhaal is schitterend, geschreven vanuit het perspectief van Dimitri, een jongen uit een rijk milieu en Katerina, een meisje dat uit haar dorp Smyrna in Turkije wordt verdreven naar Griekenland en daar als vluchtelinge haar leven weer opbouwt. Tijdens de vlucht raakt ze haar moeder kwijt – in de chaos om bij de boot te komen – en sluit ze zich bij Eugenia aan, een vrouw met twee dochters in de leeftijd van Katerina, op dat moment 6 jaar.

Veel aandacht gaat uit naar de conflicten tussen Turkije en Griekenland aan het eind van WO1 die onder meer een gigantische bevolkingsuitwisseling tussen de twee landen op gang bracht. Moslims werden naar Turkije gestuurd in ruil voor Christenen die naar Griekenland gedwongen werden te verhuizen. Iets waar ik niet van op de hoogte was.

Na de Eerste Wereldoorlog gaat het leven weer verder maar is er een constante dreiging, door hongersnood, agressie van Italie en Duitsland en de erop volgende Wereldoorlog, de jodenvervolging en het verzet van de communisten tegen de bezetter, de conflicten na de oorlog tussen de communisten en de gevestigde orde en de voormalige collaborateurs die alleen maar beter werden van de oorlog, de militaire coup na de oorlog. Dit en nog veel meer komt allemaal voorbij gezien door de ogen van Dimitri en Katerina die hun levensverhaal aan hun kleinzoon vertellen, als hij vanuit Engeland bij hen op bezoek is. Heftig verhaal, mooi geschreven en een echte aanrader.

De volgende op mijn te lezen stapel is ‘Ik heet geen Miriam‘, van Majgull Axelsson. Ook van haar las ik meerdere boeken. Dit boek gaat over een Roma-vrouw die om te overleven in de oolog een andere identiteit aan heeft genomen. Als 85-jarige overlevende van de holocaust blikt zij terug op haar verleden.

Vanavond begin ik – eindelijk – met ‘Pogingen iets van het leven te maken‘ van Hendrik Groen, dat op mijn e-reader staat. Ik ben heel benieuwd, de één vindt het hilarisch en de ander wordt er somber van omdat blijkbaar de staat van ons zorgstelsel wel heel treffend beschreven wordt.

Welk niet te missen boeken lazen jullie de afgelopen tijd?

lezen

Nooit meer een Kobo e-reader!

Nou, deze ezel stoot zich zonder probleem meerdere malen aan dezelfde steen! Omdat mijn Kobo e-reader kapot was en niet meer te maken, kreeg ik mijn geld retour van Bol. Het viel nog ruim binnen de garantie van twee jaar. Ik wist niet goed wat te doen. Een andere merk kopen of hetzelfde merk, ervan uitgaand dat het waarschijnlijk gewoon vette pech was dat het ding al na 8 maanden zijn laatste adem uitblies?

Eén ding wist ik wel, ik moest niet zo tutten. Veel lezers vonden het onzin dat ik wilde wachten op een aanbieding en eigenlijk hebben jullie gewoon helemaal gelijk. De vorige kocht ik ook in een aanbieding en dát geld kreeg ik retour. Deze knieperd had geen zin om er geld op toe te leggen. Maar, uit jullie reacties bleek dat ik wel erg streng ben voor mezelf. Vanwege dat én de reactie van de man (koop dat ding gewoon, is voor jou een levensbehoefte) besloot ik te gaan voor het makkelijkste en het snelste: een nieuwe Kobo maar dan een upgrade, net een maatje groter omdat het me prettiger lezen lijkt. De Kobo Glo die ik had is namelijk wel heel erg klein. Dus kocht ik een maatje groter.

Die kwam zaterdag al binnen. Jeej! Alles inpluggen dan maar. En wat gebeurde er? Niets. Helemaal niets. Ook dit apparaat werd niet herkend door mijn laptop, of die van kind wat ik voor de zekerheid wel even controleerde. De sony-reader van de man maakt daarentegen wel zonder problemen contact met de laptop en met mijn calibre-ebibliotheek. Maar die e-reader wordt helaas niet meer geproduceerd, anders wist ik het wel.

Die Kobo ging dus dezelfde dag al weer retour. Wat het is? Bloglezeres Ilse wist een gelijksoortig probleem met haar Kobo te melden na een windows 10 update. Wat heel goed mogelijk is en veel verklaart. Wel jammer dat de reparatieservice van Bol daar geen melding van maakt. Ik ben vast niet de enige met dit probleem. Kan me zo voorstellen dat de Bol klantenservice nu vast overspoeld wordt met Kobo e-readers. De klantenservice van Kobo zelf had trouwens ook geen zinnige verklaring. Mijn mail met vragen naar de Nederlandse klantenservice leverde een volslagen onbegrijpelijk antwoord op, waarbij overduidelijk google translate een rol in heeft gespeeld.

Dus nu verkeer ik in een impasse en weet ik het even niet.  Ik ga alle tips die jullie mij gaven naar aanleiding van de eerdere blogposts hierover maar even teruglezen. Waarvoor hartelijk dank trouwens! En na het lezen van die tips stort ik me op de fysieke boeken die ik gelukkig hier nog hebben liggen. Lang leve papier!

lezen

Niet meer te reanimeren

Helaas bleek mijn e-reader die ik voor reparatie stuurde naar Bol, niet meer te redden. Balen, het ding was pas 8 maanden oud en de Kobo Glo HD is volgens de consumentenbond zelfs de beste koop van 2016. Ik kreeg een mail dat Bol het aankoopbedrag geld retour geeft en dat het binnen 3 werkdagen op mijn rekening zal staan. Dat is op zich netjes geregeld. Wel vond ik het een beetje ergerlijk dat er nergens iets van een spijtbetuiging stond. Buiten de opmerking dat het door mij retour gestuurde apparaat helaas niet meer te maken is, had ik toch wel iets van ‘sorry, sorry wat een pech heeft u‘ verwacht.

Natuurlijk weet ik dat Bol zelf er niets aan kan doen en dat het gewoon vette pech is. Soms heb je dat. Maar ik verwacht als klant gewoon iets meer meeleven dan het woordje helaas. Ook omdat het wel wat ongemak oplevert als je ineens zonder een apparaat zit dat je heel regelmatig gebruikt.

Nu nog even nadenken over wat wijsheid is. Ik kan meteen weer een nieuwe bestellen. Of even wachten tot deze e-reader weer in de aanbieding is. Ik kocht hem in december ook in een aanbieding en dat bedrag kreeg ik natuurlijk retour en niet het bedrag wat de e-reader normaal kost. Ik heb weinig zin om naast de pech er geld op toe te moeten leggen.

Natuurlijk kan ik ook even verder kijken naar een alternatief, maar ik twijfel nog. Ergens heb ik helemaal geen zin om weer prijzen te gaan vergelijken, reviews te lezen, een ander merk te bestellen en dan weer moeten uitzoeken hoe alles werkt. Hoewel ik niet een enorm randgeval ben met electronica, kost het me meestal toch wel wat gevloek en getier voor ik door heb hoe het werkt.

Wat zouden jullie doen? Gaan voor een ander merk of besluiten dat dit Kobo-debacle gewoon een gevalletje vette pech is en er weer een aanschaffen?

lezen

Het nut van een apparaat dat het niet doet

Zonder lezen kan ik mijn leven niet voorstellen. Lezen doe ik altijd en overal, zodra ik letters achter elkaar leerde vormen tot woorden was ik verslaafd. Ook als ik me niet goed voel, lukt lezen meestal wel. Er is altijd wel een boek voor de stemming of voor het haperende concentratieniveau waar ik op dat moment over beschik. Ik lees daarom vaak ook meerdere boeken tegelijk.

Lezen doe ik het liefst met echte fysieke boeken. Als ik op vakantie ben of ergens naar toe ga doe ik dat niet, dan neem ik een een e-reader mee. Maar ook voor die momenten dat ik fysiek slecht ben, is de e-reader een uitkomst. Dan hoef ik immers niet naar de bieb om boeken uit te zoeken maar blader in mijn eigen e-bieb en zet het op de e-reader. Ik ben er enorm blij mee en heb er al drie jaar eentje. Helaas begon de eerste na 2,5 jaar te haperen (nou ja haperen, ineens was ie dood) en bleek dat de leverancier was gestopt met de productie van e-readers. Dus kocht ik een andere, een Kobo Glo, waar ik redelijk tevreden over ben.

Blijdschap met apparaten duurt helaas echt alleen maar tot zo lang ze het doen. Doe je een stekkertje in het ding om op te laden en gebeurt er niets, dan is het meteen een nutteloos en waardeloos ding. Waarvan het niet doen wel erg gevoeld wordt.

Helemaal dood is hij niet. Ik kan nog wel lezen. Alleen de communicatie tussen laptop en reader komt niet meer tot stand. Ik kan er geen boeken meer opzetten of vanaf halen. Ik heb al andere usb-kabels geprobeerd, een andere usb-poort en zelfs een andere laptop (misschien lag het wel aan de latop) maar ik bleef de melding krijgen: map onbekend.

Tja, toen wist ik het ook niet meer. Googlen op ‘kobo wordt niet herkend door laptop’ leverde op dat ik alle stappen had gezet die de Kobo website ook aanraad. Dus legde ik het probleem voor aan de klantenservice van Bol waar ik de reader in december kocht en mocht hem meteen ter reparatie opsturen. Nu maar hopen dat het niet te lang gaat duren!

Dus nu, hop naar de bieb. Want ik las eergisteren deel drie van Outlander uit. Deel 4 is wel aangevraagd maar nog niet beschikbaar dus zal ik wat ‘tussenvoer’ moeten zoeken. Dat gaat vast lukken! Voor de zekerheid haal ik het maximale aantal boeken dat ik mag lenen (10) want geen boeken op voorraad hebben, levert bij mij hetzelfde paniekgevoel op als ik vroeger had bij het zien van een pakje sigaretten waar er nog maar één in zit.

Toch baal ik er wel van. We zijn zo afhankelijk van apparaten geworden en er is altijd wel wat mee. Ik gooi niet me de reader, doe er voorzichtig mee, er zit een beschermhoes omheen. Net als de laptops die we ook bijna elke 2 jaar moeten vervangen of telefoons die ineens gaan hemelen. Ons leven is verrijkt door alle mogelijkheden van deze tijd maar die verrijking is zo kwetsbaar vinden jullie ook niet?

lezen

Vakantie! Lezen! Te winnen boeken! Niet bij mij maar bij Ogma!

Vandaag heeft S. zijn laatste toets. En dan is hij zo goed als klaar op een schooluitje en rapport ophalen na. Dus het vrije leven staat aan. Heerlijk! Voor hem en voor mij. En dat betekent in ieder geval uitslapen, ijsjes eten, in geval van slecht weer Netflix kijken (we hebben nét een abonnement genomen), spelletjes doen en lezen. Veel lezen.

Om te voorkomen dat kind zijn tijd volledig op de computer verdoet, hebben we sinds een aantal jaren een regel in de vakantie dat een uur computertijd verdiend kan worden door een uur te lezen. Dat is wellicht wat dwingend maar het werkt wel. Dat in combinatie met zorgvuldig boeken uitzoeken, maakt dat hij nu goed door heeft van wat voor boeken hij houdt. Inmiddels is het lezen geen verplichting meer maar iets wat hij graag doet. Al blijft de computer wel lonken, het is en blijft een puber ;-). Wat dat betreft klopt het credo: voordoen is nadoen absoluut niet. Ik lees altijd en overal en kook uitgebreid en lekker maar dat wil niet zeggen dat mijn kind dus zomaar aan het lezen ging, laat staan dat hij uit zichzelf groenten naar binnen wilde werken. Er is blijkbaar een leesgen aanwezig in ieder persoon en bij sommigen staat dat uit en dat wordt niet geactiveerd door het een ander zien te doen. Dan moet je dus iets anders verzinnen als ouder. De regel ‘een uur het één, een uur het ander‘, werkte wel, bij ons.

Zelf ben ik altijd dol op lezen geweest. Hoewel ik ook graag en veel buiten speelde, vond ik niets fijner dan bij 30 graden de zon buiten volledig te negeren en dan in mijn kamer met de gordijnen dicht te gaan lezen. Of lezen in de snikhete bungalowtent als we op vakantie waren met het gezin. Mijn ouders waakten ervoor niet weg te gaan zonder dat de hoedenplank van onze eend vol met boeken lag. En och wee, de jaren dat ik na aankomst in Frankrijg of Italië al door alles heen was! Ik was volgens mij best een lief en makkelijk kind, maar niet als er niets te lezen was. Dat is eigenlijk nog steeds zo. Grappig genoeg zei mijn moeder net zo vaak als ik nu, ‘ga naar buiten de zon schijnt, ga wat doen!’ Wat dat betreft vond zij (hoewel ze net zo veel leest als ik) te veel lezen net zo erg als ik teveel computeren nu. Zo zoeken we als ouder blijkbaar altijd wel iets om af te keuren ;-). Overigens verwijt de pot de ketel, want zelf moet ik ook uitkijken dat ik niet te lang achter de laptop zit.

Ik deed als kind al aan ‘vreetlezen’, het equivalent van binge-watchen wat nu zo fijn op Netflix kan. En ook nu nog kan ik het heerlijk vinden om bij deel 1 van een serie te beginnen en dan volledig obsessief alle erop volgende delen te lezen. Ik houd ook al jaren vlijtig lijstjes bij (die ik ook net zo vaak weer kwijt raak, zodat ik weer heerlijk opnieuw kan beginnen) van te lezen boeken. Sinds een half jaar is boekenblog Ogma er de oorzaak van dat die te-lezen-lijst de pan uitrijst. En als er straks (hopelijk nog jaren te gaan) op mijn grafsteen staat: nog lang niet klaar met lezen! dan is dat de schuld van de redactie van Ogma!

Om het nóg erger te maken hebben ze nu ook een verschrikkelijk vervelende give-away, de grote vakantie win actie waarbij ze 7 boeken weg geven! En laat er nu toevallig van die 7 weg te geven boeken meer dan de helft op mijn lijstje staan!  Eigenlijk wil ik helemaal geen stapels nog te lezen boeken in huis. Ik kan me daar enorm opgejaagd van gaan voelen. Maar ik heb me toch aangemeld om een kans te maken. Als jullie dat nou ook allemaal gaan doen, is de kans dat ik win veel kleiner. Dus, houd je van lezen, hup, allemaal naar Ogma, niet alleen leuk vanwege de winactie maar vooral ook vanwege de enorm leuke lees-motiverende stukjes die daar verschijnen.

lezen

Ritme, rust en boeken

Deze week probeerde ik over te gaan tot de orde van de dag en mijn ritme weer te vinden. Na de toch wat onrustige weken door het ziekenhuisonderzoek, heb ik daar grote behoefte aan. Maar dat valt niet mee. De boel in de bovenkamer is nog wat geagiteerd. Ook al is het sein veilig gegeven, mijn brein begrijpt dat niet helemaal. Dat is overigens gewoon iets wat bij het hebben van ME hoort. Prikkels komen harder binnen, er wordt sneller alarm geslagen en ook al staan alle stoplichten op groen, de spoorwegovergang blijft nog een paar weken rinkelen. Gewoon, voor de zekerheid.

Natuurlijk heb ik inmiddels trucjes om daarmee om te gaan dus hield ik de agenda zo goed als leeg, sliep veel en probeerde weer meer te mediteren. Wat ik altijd weer verbazend vind, is dat de weerstand tegen mediteren groter is in tijden dat ik het meer nodig heb. Op de één of andere manier lukt het minder goed om tot rust te komen en rust te pakken en zoek ik afleiding in andere dingen. Maar goed, ik ken de valkuilen en weet ook dat het vanzelf weer overdrijft. En tot die tijd vermaak ik me met veel lezen.

Voor wie van fantasy houdt. Ik las – nou nee, ik verslond – de boeken van Brian Staveley:

Dit zijn de eerste twee delen van een trilogie over het keizerrijk Annoer waar een machtsvacuüm is als de keizer wordt vermoord. Zijn drie kinderen, een monnik, een krijger en een politica proberen de moord op hun vader op te lossen en te zorgen dat de troon veilig wordt gesteld voor de rechtmatige opvolger. Gaandeweg lopen hun belangen steeds meer uiteen en het wordt steeds spannender. Normaal ben ik niet zo van boeken met veel knok-werk en beschrijvingen van vechtpartijen maar deze trilogie is daar een uitzondering op omdat het gewoon verdomd spannend is. Het verhaal wordt wisselend vanuit het perspectief van de monnik, de krijger en de politica geschreven. Heel beeldend en enorm meeslepend. Deel drie is nog niet verschenen dus ik zal nog even geduld moeten hebben.

Na Staveley stortte ik me op Trudi Canavans trilogie ‘Het tijdperk van de vijf’. Ik las ‘Priester’ en ‘Magiër’ en verwacht vandaag ‘Godin’ uit te lezen. Ook dit is een fantasyreeks maar dan heel anders dan de boeken van Staveley, meer sprookjesachtig. Ook deze boeken lees je achter elkaar door in één adem uit.

Nou, een weinig diepgaande review, maar zo was het ook niet echt bedoeld, zie het meer als aanraders. Ga ik nu lekker verder lezen. Fijne zondag allemaal!

ps. hoewel ik een enorme vreetlezer ben is fantasy redelijk onontgonnen gebied voor mij, dus als jullie tips hebben, deel ze hier!

lezen·recensie

Boeken die je niet moet lezen. En welke juist wel. Zonder enige nuance en vrij dwingend gebracht.

Afgelopen week was het hier stil. De viering van de verjaardag van S. vorige weekend hakte er behoorlijk in, ondanks alles héél gedoseerd voorbereiden. Dat en een situatie in onze omgeving die wel wat van mijn aandacht en energie vraagt, maakte dat ik me heel rustig hield. Rustig als in bijna alle dagen tot een uur of 12 in bed liggen, héél rustig opstarten, geen energie verbruiken aan plannen zoals ‘ik ga nu even wandelen of de stad in’. Wel zat ik heel veel in de tuin, zowel voor als achter, in de behoorlijk knallende zon. Helemaal omwikkeld met dekens en een boek op schoot, heb ik al redelijk vaak de opmerking van voorbijgangers gekregen dat ik stoer ben en een bikkel. Niets is minder waar. Als je je goed inpakt en een beetje uit de wind gaat zitten, is het gewoon heerlijk in de zon in deze tijd van het jaar.

Dat boek op schoot, dat wisselde nogal de laatste tijd. Ik heb een aantal missers achter de rug. Zoals ‘De Kronieken van Belgarion’ van David Eddings. Het is natuurlijk vloeken in de kerk gezien de vele fans (doorgewinterde lezers zoals mijn schoonvader of Ogma’s Tineke die deze schrijver van harte aan wisten te bevelen). Pas na het derde uitgelezen boek gaf ik aan mezelf toe dat ik het niet boeiend vond en niet verder wilde lezen (ik had er nog twee te gaan uit die serie). De karakters zijn erg statisch, het verhaal gaat tergend traag en ik vind de hoofdpersoon, de jongen Belgarion, een flapdrol. Zo.

Nu kende ik hele David Eddings niet, dus waren er ook geen hoog gespannen verwachtingen. Die had ik wel van de nieuwste van John Irving,  Avenue van de mysteriën. Halverwege het boek, toen het me opviel dat ik echt steeds minder lang ging lezen en ik behoorlijk in gromstand ging staan, moest ik erkennen dat ik er gewoon geen zak aan vind. Jammer! Ik vind een aantal boeken van Irving helemaal geweldig, zoals ‘Hotel New Hampshire’, ‘Garp’, ‘The Cider House Rules’ en ‘Twisted River’. Maar er zijn wat mij betreft even zoveel miskleunen, zoals ‘Weduwe voor een jaar’, ‘A prayer for Owen Meany’ en ‘The Fourth Hand’. Nu had ik natuurlijk deze titels óf alleen in het Nederlands moeten opnoemen óf alleen in het Engels, bedenk ik me maar dat deed ik dus niet en ik ga het ook niet veranderen. Ik ben tegenwoordig een beetje obstinaat en opstandig.

Snel verder met andere boeken. Bij de kringloop kocht ik drie titels. ‘Dood aan de Arno’, een makkelijk te lezen thriller van  Christobel Kent, waarvan ik volgens mij ooit een verfilming heb gezien. Ik kon me niet meer het boek herinneren maar de verhaallijn wel inclusief allerlei beelden in mijn hoofd. Een fijn boek, dat zich afspeelt in Florence en waarbij een vermeende zelfmoord en een verdwenen studente aanleiding zijn voor een uitgebreide zoektocht. Na dat tussendoortje stortte ik me op Marianne Frederikssons ‘Het raadsel van de liefde’. Nou, als je van boeken houdt met alleen maar dialoog, dan moet je dát vooral gaan lezen. Het gaat over een man en vrouw die lijnrecht tegenover elkaar staan wat levensopvattingen betreft maar wel een liefdesrelatie krijgen. De vrouw benadert alles vanuit de intuïtie en de man vanuit de wetenschap.  En dat leidt tot een hoop verbale ellende.

Afijn, een boek dat me weinig aansprak. Ik las door tot ik aankwam bij pagina 182:
Uiteindelijk zei Angelika: ‘We weten van elkaar hoe onze jeugd was. De liefde heeft ons getroffen als een bevrijding.’
‘Daar geloof ik niet in’ zei Jan. ‘Wel dat ze ons getroffen heeft, maar dan als een wonder. Ze heeft geen oorzaak, geen aanleiding, geen doel. De liefde is veel groter, zoals de dominee zei…’

Klaar! Boek dicht. Hier kan ik niets mee. Wel heel jammer want deze auteur schreef een aantal boeken die ik heb verslonden, zoals ‘De Nachtwandelaar’ of ‘Simon’ of het wereldberoemde ‘Anna, Hanna en Johanna’.

Maar zonder dralen dan nu naar het derde bij de kringloop gekochte boek, ‘Het kasteel der fluisteringen’ van Carole Martinez. Een weinig opwekkend verhaal over een meisje van hoge komaf dat zich in het 12-eeuwse Frankrijk laat inmetselen. Een blijkbaar bekend fenomeen uit die tijd en voor vrouwen een middel om aan het huwelijk te ontsnappen. Vrouwen hadden natuurlijk weinig te vertellen in die tijd maar naar een goddelijke roeping werd wél geluisterd. Dat inmetselen kwam er op neer dat je levend werd begraven in een cel, een kleine leefruimte. Na je eigen ‘begrafenis’ werd je naar die ruimte begeleid die vervolgens werd dicht gemetseld met openlating van een heel kleine ruimte waar wat voedsel en drinken doorheen werd geschoven. Sommige van deze vrouwen hadden ook een gelofte om niet te spreken, anderen hielden ‘ontvangst’, zo ook de ingemetselde dame uit dit boek die al snel doelwit van pelgrims wordt die menen dat zij wonderen kan verrichten

Een prachtig verhaal vol hallucinaties, middeleeuwse ellende, kruistochten, gevaar, hoofse liefde en liederen en dat alles op die halve vierkante meter leefruimte waar de dame in kwestie over beschikt. Niet heel eenvoudig te lezen maar wel heel interessant en ook wel vermakelijk. En mooi vanwege de tegendraadsheid, door haar leefruimte tot een minimum te beperken krijgt zij uiteindelijk heel veel invloed op de mensen in haar wijde omgeving. Nou ja, lezen dus als het onderwerp je triggert en je van historische romans houdt.

Nog een paar bladzijden en dan is dat uit en kan ik me op het volgende boek storten dat al bijna 2 weken op me ligt te wachten: ‘De boekendief’! Hoe dat bevalt, horen jullie binnenkort. Ga ik nu snel weer verder lezen.

lezen

Zaterdag

Tussen de buien door schijnt hier vandaag de zon en ik koos nét het goede moment om naar de bieb te fietsen. Daar hadden ze tot mijn grote vreugde geheel toevallig net al die boeken staan waar ik heel nieuwsgierig naar ben. Eigenlijk koop ik Irving en Boyne liever maar wegens nu even geen geld (lees: andere prioriteiten) en niet nog langer willen wachten, haalde ik een aantal boeken uit de bieb. Ik bedoel maar, ik loop van Irving inmiddels twee boeken achter!

Deze week las ik het voorlopig laatste boek van Robin Hobb uit. Ik las de boeken van de Zieners, de Levende Schepen, van De Nar en van Fitz en de Nar. Toen nog de Drakentrilogie en toen was ik even klaar. Ik moet eigenlijk nog de boeken van de Zoon en de Krijger lezen maar die bewaar ik tot later dit jaar. Nu even iets anders.

Dat werd Zweedse laarzen van Henning Mankell dat met Kerstmis onder de boom lag. In de Volkskrant las ik een wat zure recensie dat dit boek niet echt de moeite waard zou zijn en weinig boeiend was vooral door de weinig sympathieke hoofdpersoon. Wat kunnen smaken toch verschillen, ik vond de arts Fredrik Welin die we ook al kennen uit ‘Italiaanse schoenen’ juist zo menselijk met zijn knorrige humeur en onhebbelijkheden. En ontroerend hoe hij vol verwachting is over de mogelijkheid van liefde met een veel jongere vrouw en zich tegelijkertijd beseft dat er voor hem met zijn 70 jaar niet zo veel meer te verwachten valt, zeker niet als hij zich zo horkerig gedraagt.

Mooi boek! Over gemiste kansen, sterfelijkheid, ondoorgrondelijke motieven van mensen die je nooit echt kunt leren kennen. En wat een prachtige beschrijvingen van de scherenkust. Dus houd je van Zweedse boeken in combinatie van veel beschrijvingen over kou dan is dit een aanrader!

Daarna stortte ik me op het eerste deel van De Kronieken van Belgarion, dit op aanraden van Ogma’s Tineke. Dat was binnen een dag uit dus vandaar dat ik weer richting de bieb ging. Op zich geen noodzaak aangezien er nog zat op mijn e-reader staat en in de Calibre-bibliotheek maar ik vind het fijn om naar de bieb te gaan. Voor mij is dat een redelijk overzichtelijke activiteit. Iets meer dan 5 minuten fietsen, boeken zoeken, weer naar huis en klaar. Met mijn energiepeil goed te doen. Bovendien – en dat zal elke langdurig zieke of anderszins aan het huis gekluisterde mens vast met me eens zijn – worden zaken als boodschappen doen en naar de bieb gaan al snel uitjes, fijn om even buiten te zijn, mensen te zien anders dan die in mijn huis wonen. Bedoel ik niet om zielig te doen, het is zoals het is en het is juist iets wat ik vaker probeer te doen. Gewoon er even uit gaan. Het doet wonderen voor het humeur. Als ik ga wandelen met hoe ik me nu voel, overvraag ik mezelf al snel. Loop ik net even te ver door en forceer de boel dan snel. Dat heb ik niet als ik even op 5 minuten fietsafstand een kleine boodschap haal.

Dus, onderstaande stapel wacht nu op mij. Fijn weekend!

lezen

Boeken opruimen en ordenen

In vroegere tijden gaf ik een fortuin uit aan boeken. Ik werkte bij een uitgeverij en kon alles wat er verscheen met 40% korting kopen. Ik was al een verwoed lezer maar die kortingsmogelijkheid leidde tot een verzameldrift die niet in verhouding stond tot de grootte van mijn huis. Een groot deel van mijn salaris ging op aan boeken. Dat was prima, ik had een lage huur te betalen en weinig vaste lasten. Toen ik bij de uitgeverij vertrok, bleef ik boeken kopen. Gelukkig ging ik ook op zijn tijd wat groter wonen, maar toch. In ons huidige huis stonden lange tijd in alle kamers boekenkasten en die waren allemaal vol.

En dát vloog me wel eens aan. Ik ben gaan opruimen en stopte met zo veel boeken te kopen. Ik koop alleen nog van die schrijvers waar ik echt iets mee heb (zoals Mankell, Irving, Allende). De rest van het leesvoer haal ik bij de bieb, naar volle tevredenheid.

Sinds een paar jaar heb ik een e-reader. Ik lees niet alleen nog maar e-boeken maar wel heel regelmatig. Met een lidmaatschap van de gewone bieb, is het ook mogelijk om e-boeken te lenen en er is veel keus. Makkelijk voor die momenten dat ik geen tijd of energie heb om naar de fysieke bieb te gaan. Daarnaast heb ik een abonnement op een e-boekenclub waarbij ik elke maand 10 boeken kan downloaden.

Al die e-boeken die gekocht en gedownload werden, had ik in eerste instantie op een usb stick staan. Maar dat werd wel snel een onoverzichtelijk zootje. Mijn eerste Sony e-reader bood de mogelijkeid tot een bepaalde mate van ordering via ‘reader for pc’, een programmaatje speciaal voor die e-reader waarbij je de boeken in een digitale bibliotheek kunt plaatsen en van daaruit op je e-reader kunt zetten. Dat was overigens geen fijn programma, nogal statisch en het werd voor mij al vrij snel onoverzichtelijk. Wat had ik nu gelezen en wat niet? Uit een gewone boekenkast pak je makkelijk een boek even van de plank, blader je het door en dan weet je weer, o ja, dat las ik toen en toen. Of je maakt een aparte plank aan met nog te lezen boeken. Die behoefte had ik ook voor mijn e-boeken.

Nadat de Sony ging hemelen, geheel toevallig nadat ik hem aan kind had uitgeleend, kocht ik een Kobo reader. Maar dat matchte niet met het ‘reader for pc’ programma dat ik had. En ik kreeg steeds meer het gevoel alsof ik een lading boeken in een kamer had liggen die allemaal dwars door elkaar lagen. Dat probleem werd snel opgelost toen ik Calibre ontdekte, dat is gewoon vrij te downloaden en een fantastisch programma om je e-boeken te beheren.

In de Calibre-bibliotheek kun je al je boeken zetten en vandaar uit op je e-reader zetten. Je ziet in een oogopslag in de bieb wat er op je e-reader staat. Je kunt zoeken op auteur of genre. Je kunt aangeven of je een boek al gelezen hebt en wat je ervan vond. Ik ben er echt blij mee, een aanrader! Calibre is te gebruiken voor alle verschillende merken e-readers dus stuit je niet op een probleem als je e-reader kapot gaat. Je e-bibliotheek is nog gewoon te benaderen. Helemaal super!

Wat voor systeem gebruik jij om je e-boeken te ordenen?

lezen

Boeken lezen en lezen over boeken

Zodra ik kon lezen, heb ik mij nooit meer verveeld. Vroeger kon ik nog wel eens volledig in paniek raken als ik op zaterdagavond door mijn boeken heen was. Bijna vergelijkbaar met de paniek die ik als voormalige nicotineverslaafde had na sluiting van de winkels en het besef dat er nog maar 2 peuken in het pakje zaten. Die paniek is verdwenen sinds er digitaal boeken kunnen worden geleend en gekocht en met roken ben ik al jaren gestopt.

Ik lees alles, fysieke boeken, digitale boeken, geleende boeken, gekochte boeken, gevonden boeken. En ook alle genres, literatuur en lectuur, ‘doordenkers’ en ‘troep’, fictie en non-fictie dwars door elkaar en ook alles tegelijk. Ik heb boeken voor elk moment van de dag en voor elk humeur en situatie, hoewel ik de laatste jaren wel een licht constante voorkeur voor thrillers heb en ik zelden tot nooit strips lees, met uitzondering van Garfield.  Ik lees net zo graag als dat ik kook en bak en ik heb er door mijn situatie ook veel tijd voor. Dat is een bijkomstigheid die prettig is.

Sinds voormalig blogster Jenny Green Teeth nogal opzwepend begon te schrijven over haar lievelingsboeken werd ik prettig getriggerd. Ik volgde wat van haar leestips op en merkte dat in tegenstelling tot wat ik altijd dacht, ik fantasy wel leuk vind. Ze heeft een fijne manier van schrijven en is een onvoorstelbare boekenwurm.

Daarom vind ik het zo leuk dat Tineke Luimstra (want dat is haar echte naam, je dacht toch niet echt dat ze groene tanden heeft en kinderen in het water gooit) samen met een aantal andere leesfreaks Ogma is gestart. Als ze mij als doorgewinterde lezer al zo weet te motiveren kan ze dat ook met anderen doen!

Ogma is een initiatief van boekenwurmen die hun liefde willen uiten door over hun eigen leeservaringen te schrijven én er over te tekenen. Geen standaard recensies die al in de tweede alinea zoveel van het boek verklappen dat je het maar niet meer gaat lezen (wat mij dit weekend weer eens overkwam bij een recensie in de Volkskrant) maar leuke goed geschreven artikelen die je op nieuwe leessporen kunnen zetten, oude boekenliefdes doen herleven en een bron van inspiratie kunnen zijn. De site is 1 januari officieel van start gegaan en na al dit gejubel willen jullie natuurlijk allemaal heel snel een kijkje nemen, dus daar gaan we: