Categorie: algemeen

Update luchtontvochtiger

~ MB ~ 18 reacties

Gisteren schreef ik over de luchtontvochtiger die ik heb gekocht. Het apparaat werd vrijdag geleverd en heeft dit weekend flink zijn best mogen doen. En in de loop van zondag werd hij weer ingepakt en diende ik een retouraanvraag in.

Tja, soms heb je een miskoop. De luchtontvochtiger die ik kocht, een ELRO, is bedoeld voor kleine ruimtes. Dat leek me geen probleem voor onze slaapkamer en de kamer waar de was te drogen hangt. Maar na uren brommen zat er een zielig laagje water in de bak (goed kijken anders zag je het niet). Terwijl de luchtvochtigheid in die ruimte op dat moment volgens de hygrometer 71% was. Met de Qlima die we boven hebben staan op de kamer van S. hebben we bij een gelijke luchtvochtigheid na een paar uur al minimaal 250 ml opgevangen.

Ik had natuurlijk meteen weer een Qlima moeten kopen vanwege de goede ervaring maar ik schrok terug voor de prijs van €179. Daarom zocht ik naar een ontvochtiger voor een nog kleinere ruimte. Maar die hebben ook allemaal wat minder zuigcapaciteit. Enig zoekwerk naar de Qlima leverde een laagste prijs op van €169,-. Maar dat is me voor nu gewoon te veel en komt deze maand ook echt niet lekker uit gezien de rest van de geplande uitgaven die er nog gaan komen. Wat ik ga doen is goed zuinig zijn deze maand, zodat we wellicht nog wat extra geld overhouden en wachten op een betere aanbieding. Vorig jaar kochten we de Qlima bij de mediamarkt voor €157,-. Dat komt vast nog wel eens voorbij fietsen.

Blijven we toch nog even sjouwen met de aanwezige ontvochtiger tussen de verschillende verdiepingen. Kind zegt net dat hij het geen probleem vindt om de Qlima naar de eerste verdieping te brengen in de middag als hij uit school komt. Nu maar hopen dat hij niet valt, want hij heeft de handigheidsgenen van zijn moeder.

Update: naar aanleiding van dit stukje kreeg ik een mail van een lezeres die een zo goed als nieuwe Qlima luchtontvochtiger heeft staan maar wegens astma niet gebruikt. Inmiddels zijn we een prijs overeengekomen en gaat het apparaat onze kant uitkomen. Super!

Vocht in huis

~ MB ~ 16 reacties

Vorig jaar om deze tijd escaleerde het al langer bestaande vochtprobleem bij ons in huis. Het is een oud huis en het was altijd wel sneller wat klam maar nu was het wel heel erg. Flink stoken en luchten hielp niet. Nader onderzoek wees uit dat de pijp waardoor de lucht uit de badkamer werd afgevoerd via een mechanisch afzuigsysteem, was losgeschoten. Dat was niet snel te zien want die pijp loopt achter de schotten op zolder en daarvoor staan er wat spullen opgeslagen, zoals kerstspullen en een heleboel spullen die voor mij passen in de categorie ‘troep, moet weg‘ en voor de rest van de mensen in dit huis wordt gelabeld onder het kopje ‘we denken dat we deze spullen ooit nog nodig hebben en heel erg gaan missen ook al hebben we er al 8 jaar niet meer naar gekeken‘.

Afijn, nadat de pijp weer was vastgemaakt, werd het wel iets minder vochtig maar nog steeds niet prettig. Zeker niet voor kind die als puber steeds meer tijd op zijn kamer doorbracht. Een goed vochtgehalte in huis ligt tussen de 40 en 60 %. In de zomer is het vaak wat lager, en nu zo in de herfst wordt het weer wat hoger. Om het vochtprobleem aan te pakken kochten we een luchtontvochtiger, de Qlima D510 om precies te zijn. Het ding stond weken aaneen te draaien terwijl kind in de logeerkamer sliep. En met effect, de luchtvochtigheid zakte naar een acceptabel niveau.

Toen werd het tijd andere plekken in huis aan te pakken. Met een vochtprobleem adviseren ze te beginnen in de ruimte waar het het ergste is en dan de andere ruimtes aan te pakken. De luchtontvochtiger stond nu wisselend in de kamer waar de was hangt te drogen, waar het natuurlijk om die reden altijd vochtiger is en onze slaapkamer. Bijkomend voordeel was dat de was die hiervoor soms drie dagen hing te drogen nu binnen 24 uur gedroogd is.

Tijdens het voorjaar en de zomer heeft het apparaat uit gestaan maar sinds kort gebruiken we hem weer dagelijks. Nog steeds is de zolder de meest kwetsbare plek. Dus staat hij daar elke dag twee uurtjes aan. En valt het me telkens op hoe fijn de zolder daarna aanvoelt. Hoe behagelijk het is als het niet klam is.

Omdat dit klamme gedoe ook bij ons in de slaapkamer is, was ik weer begonnen de luchtontvochtiger dagelijks te wisselen. Niet ideaal. Het ding is best zwaar en groot, het vermogen is gebaseerd op de grootte van de zolder en die is qua vloeroppervlakte behoorlijk ruim. Dat gesjouw brak me wat op.  Ook kreeg ik visioenen dat ik van de trap af flikkerde. Niet geheel ondenkbaar want ik sta niet bekend om mijn handigheid en goede evenwichtsorgaan. Natuurlijk kan ik het gesjouw aan de mannen overlaten maar die zijn overdag de hort op en in de avond willen we rust en met zijn drietjes ontspannen, in plaats van ons met de luchtvochtigheid bezighouden.

Dus liet ik de luchtontvochtiger vooral op zolder staan. Omdat het in rap tempo bij ons in de slaapkamer ook weer zo klam werd, ondanks luchten en ventileren, bestelde ik een mini ontvochtiger voor onze slaapkamer, die ook gebruikt kan worden voor de kamer waar de was droogt. Hoef ik niet meer met een zwaar apparaat trappen op en af te sjouwen. De nieuwe ontvochtiger is klein en was geen grote investering, dus dat kon er nog wel van af.

Ik verheug me nu al op het comfort dat het gaat opleveren. Koukleum als ik ben heb ik gemerkt dat ik het veel minder koud heb in een ruimte waar de luchtvochtigheid lager is, ook al is de temperatuur ook laag. Dus dat scheelt misschien wel een paar lagen dekens op bed straks.

Natuurlijk moet je als je last hebt van vocht niet blind een luchtontvochtiger kopen. Het is belangrijk dat je de oorzaak kent. Sommige huizen zijn gewoon wat vochtiger dan andere. Maar soms is het ook het gevolg van een lekkage. Ga dat eerst na zo nodig met behulp van een expert. Belangrijk is dat je een luchtontvochtiger koopt die qua capaciteit past bij het oppervlak van de ruimte waarin deze geplaatst wordt.

Daarnaast moet je natuurlijk dagelijks blijven luchten en ventileren. Ventileren is zorgen dat continu de lucht kan worden ververst, door een luchtrooster open te laten staan of een raam op een kiertje te zetten. Luchten is de boel minimaal één keer per dag helemaal tegen elkaar open gooien. Maar ook nadat je onder de douche bent geweest of hebt gekookt. Zo kan vervuilde lucht en vocht worden afgevoerd. Belangrijk want het schijnt dat een gezin per dag 10 liter vocht produceert! In de vorm van koken, douchen, wassen, zweten, ademen.

Buiten dat is het raadzaam na gebruik van de badkamer deze te drogen met een wisser of doek, de was bij mooi weer lekker buiten te drogen en de temperatuur in huis op minimaal 15 graden te houden. Dit voorkomt dat het aanwezige vocht neerslaat op koudere plekken zoals muren.

En terwijl ik dit schrijf (vrijdag de 21e), wordt de luchtontvochtiger afgeleverd! Ik ga hem snel uitpakken en installeren!

Zaterdag: uitslag give away

~ MB ~ 9 reacties

Het was een rustige week. Ik had flink last van de blaasontsteking en was eigenlijk vooral uitgeschakeld. Daarbij gesteund door mijn grootste fan:

  

En die grootste fan, Dibbes, is natuurlijk de reden van dit stukje. Omdat we vorige week zaterdag vierden dat hij precies 3 jaar onze eigenste huismuts is, beloofde ik een exemplaar van het boek Bob de straatkat weg te geven. Ik heb het zelf een tijdje geleden geleend uit de bieb en vond het erg leuk. Het is het verhaal van een verslaafde straatmuzikant die geheel ongepland en onbedoeld de zorg voor een kat op zich neemt. Daardoor neemt zijn leven een enorme wending. Waargebeurd en heel ontroerend. Voor elke katteneigenaar zal het herkenbaar zijn, vooral vanwege het feit dat je wel van alles kunt bedenken, maar dat een kat toch altijd zijn eigen plan volgt en jij er maar wat achter aan moet hobbelen.

Bij Dibbes heb ik dit zeker gemerkt. De goed bedoelde adviezen van het dierenasiel om hem te vangen hadden een tegenovergesteld effect. Pas toen ik het tempo van Dibbes volgde, maakten we vorderingen. Sowieso doen katten precies wat ze willen, gaan liggen waar jij net wilt gaan zitten, gillen om eten terwijl hun bak vol zit met brokken, willen water maar niet het water uit de daartoe bestemde bak, gaan precies naast die kekke mand liggen die je voor ze koopt. En dat ze hun buik aanbieden wil niet zeggen dat je die ook mag aaien. In ruil worden we beloond met net voldoende geknor en kopjes om te denken dat we beter af zijn met een kat. Of vier katten in ons geval.

Afijn, de animo voor het te winnen boek was niet overweldigend groot, wat ik ook wel begrijp. Het onderwerp kat doet niet ieders hart harder kloppen. Sommige mensen kenden het boek al. En een aantal onverlaten (Joanne, Nancy T) wilden niet het boek maar wel een Dibbes (mocht je willen, echt niet!). Een super reactie kwam van Annemarie, zij schreef:
Ik twijfel al jaren of ik weer een kat in huis zal nemen. Door jouw verhalen denk ik toch naar het asiel te gaan en een gedumpte kat of poes in huis te nemen. Heerlijk zo’n kat te mogen hebben.


Als ik dit heb weten te bereiken, dat een kat uit het asiel wordt gehaald, gewoon door te schrijven over kattenliefde, dan ben ik een gelukkig mens!
Nou, to the point! Uiteindelijk reageerden er veel mensen maar wilden er maar vier lezers mee doen met de loting: 
1) Breien Maar, 
2) Lot
3) Ruth Hoogendijk
4) Janne
Wel mooi symbolisch, voor elke in dit huis aanwezige kat was er dus iemand die meedingt naar het boek. Dus bedacht ik dat het leuk zou zijn de winnaar te trekken door alle deelnemers te koppelen aan een kat hier in huis en dan die katten iets te laten doen. Bijvoorbeeld de eerste kat die door het kattenluik komt, heeft gewonnen en dan dus ook degene die aan de kat is gekoppeld. Maar de uitvoering werd wat ingewikkeld (katten doen immers niets wanneer jij dat wilt) en ik draaide weer eens volledig door in mijn brein. Dus hield ik het klein en simpel en regelde het digitaal via een random number generator.

En het werd nummer 2: Lot. Gefeliciteerd! Wil je je volledige naam en adresgegevens mailen naar aanminofmeer@gmail.com, dan komt het boek jouw kant uit.

Call the midwife

~ MB ~ 23 reacties

De afgelopen weken heb ik op Netflix de serie Call the Midwife gekeken. En het maakte indruk op me. Ik moest er wel even inkomen, de zusters en vroedvrouwen van Nonnatus House zijn wel erg welsprekend en inlevend en bedekken alles wel heel erg met de mantel der liefde en ladingen warme melk,, maar na de derde aflevering was ik verslaafd.

Voor wie het niet kent, het is een TVserie over een groep verloskundigen in het Engeland van de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw. Het speelt zich af in Poplar, een armoedige wijk in Londen. De serie is gebaseerd op het boek ‘Call the Midwife’ van Jennifer Worth, die daadwerkelijk als vroedvrouw heeft gewerkt. Het zijn haar memoires.

Natuurlijk is er één en ander geromantiseerd en bijgesleept voor de vaart van het verhaal. Neem ik aan – ik heb de boeken nog niet gelezen – maar evengoed is het heel boeiend en ook wel leerzaam, het geeft een prachtig en volgens mij heel authentiek tijdsbeeld. De verloskundigen wonen in het Nonnatus Huis, een Anglicaans klooster, waar kerk en gezondheidszorg samen gaan door met elkaar werkende en levende zusters én vroedvrouwen die zich langzaam losweken van de traditionele kraamzorg.

Miranda Hart als Chummy

Ik zit soms echt met kromme tenen, want wat is er veel veranderd! Mannen die niet bij de bevalling aanwezig mogen zijn, vrouwen die weinig te vertellen hebben in het naoorlogse Engeland, vrouwen die na de bevalling ineens niet meer werken en zich in sommige gevallen te pletter vervelen. Ik kreeg bijna hartkloppingen van het ongemak van verloskundige Chummy (mooi gespeeld door comédienne Miranda Hart) die na haar bevalling stopt met werken,  kussentjes naait en radijsjes in mooi gesneden vormen in de lunchtrommel van haar man stopt. En al het roken! Alle dokters roken en de dikbuikige dames in de wachtkamer paffen er ook op los.

Een mooi tijdsbeeld, deze serie, vooral van de veranderingen die er toch zo langzaam komen eind jaren 50. Gaandeweg wordt er zo hier en daar wel een man toegelaten bij een bevalling. Wordt er minder betuttelend gedaan tegen de kraamvrouwen maar gekeken naar individuele omstandigheden. Komen er subtiel ook thema’s als de discriminatie van homoseksuelen aan bod, mensen met oorlogstrauma’s, kinderen die ziek of dood geboren worden. Kiezen de vroedvrouwen soms meer voor hun carrière dan dat ze hun aanstaande man willen volgen.

De serie is wat mij betreft ook een aanrader vanwege het taalgebruik al moest ik daar wel even aan wennen. Vooral Chummy kan er wat van: ‘I have to make sure everything is top notch and tickety boo‘ zegt ze tegen sister Monica Joan als ze het over het verstrooien van de as van een dierbare heeft. Ook de uitspraken van de snoeplustige en cake stelende Monica Joan zijn memorabel. Licht dementerend wordt ze wat afzijdig van het dagelijkse leven gehouden maar ondertussen strooit ze met poëtische wijsheden  en slaat vaker wel dan niet de spijker op zijn kop.

Ik denk niet dat de serie een aanrader is als je zwanger bent. Mijn bevalling ligt al jaren achter me dus ik kon er gelukkig met de nodige afstand naar kijken. Wel bracht het veel herinneringen terug. Zo had ik vooraf een beeld van mijn thuisbevalling als een intiem maar pijnlijk gebeuren met de man en vroedvrouw. En bleek de praktijk neer te komen op een barstensvolle slaapkamer met twee vroedvrouwen, een kraamhulp, twee ambulancebroeders, de man en Poes Dorrit die niet van mijn zij wilde wijken. Gelukkig wel met een gezond kind als resultaat:

Nu wachten op seizoen 5, dat volgens mij binnenkort op Netlfix te zien zou moeten zijn. Ik vind het een aanrader, vooral als je net als ik van historische series houdt.

Heb jij de serie al gekeken?

Vakantie

~ MB ~ 12 reacties

Eergisteren schreef ik dat ik de draad weer oppak na een paar slechte weken. Maar waar te beginnen. Wat ga ik doen? Er is zoveel dat ik wil doen. En zoveel dat ik zou moeten doen. Daarom besloot ik dat ik dat ga doen wat voor nu het meeste oplevert. Kind heeft vakantie, twee weken, en ik doe lekker met hem mee. Omdat vakantie een fijn ontspannen gevoel oplevert en ik dat wel kan gebruiken. Lekker ontspannen, herstellen, voorzichtig wat bewegen.

Dus slapen we uit, gaan we straks een spelletje monopoly spelen, lees ik veel, ga ik heel even een frisse neus halen en verder doe ik niets. Nou ja niets, genieten. Dat is heel wat.

Morgen is het een feestdag! Daarom geef ik iets weg,
Kom morgen hier even kijken als je van katten houdt.
(en nee, ik geef niet Dibbes weg!)

De draad oppakken

~ MB ~ 15 reacties

Nu ik heel langzaam de griep en snotgolf achter me laat, pak ik de draad weer op van wat ik liet liggen. Maar wat eerst, is altijd weer een vraag die ik moeilijk te beantwoorden vind. Ik besef me zo om me heen kijkend, dat het huis al vanaf de zomervakantie ‘on hold’ staat. Voor de vakantie lukte het goed om alles bij te houden. Erna is het behelpen geweest. Ik voelde me niet goed en maak dan andere keuzes. Liever in de zon zitten of een klein loopje doen dan opruimen of schoonmaken. Omdat de man zijn tijd verdeelt tussen werk, het voetbalteam van S. trainen en coachen en migraine-aanvallen, rommelen we maar wat aan hier. Er gebeurt alleen het meest minimale.

En dat is prima. Ik heb echt geleerd de afgelopen jaren om zooi en stof te negeren. Wat niet lukt, dat lukt niet. Ik ga me daar niet meer druk om maken. Wel is het grappig om te zien wat er gebeurt als ik weer wat opknap. Dan moet ik ineens keuzes maken. Want er ligt best veel te wachten. En met het gevoel dat ik keuzes moet maken, schiet ineens ook de neiging omhoog om plannen te maken. Als ik dit nu vandaag doe, dan ga ik morgen wat opruimen in het kleine kamertje en kan ik dit weekend……

Nee, doen we niet! Af, terug, koest! Wat voor mij het beste werkt, is per moment bekijken wat ik denk dat lukt. En net als dat veel mensen in de avond in gedachten terugkijken op dat wat ze van hun lijstje hebben kunnen halen, werkt dat bij mij precies andersom. Ik geef mezelf een compliment om dingen die ik niet heb gedaan. Mijn dag bestaat uit rustmomenten en niets doen en af en toe doe ik per ongeluk toch iets. En dat heeft meer effect dan een lijstje bijhouden met wat er moet gebeuren en dat afwerken. Want daar sla ik alleen maar van op hol.

Dus voor mij geen planners, moleskines of bulletjournals. Ik vind het leven zo van minuut tot minuut al complex genoeg. Bovendien, als ik me niet druk maak om straks, is het nu veel fijner en relaxter. En terwijl ik dit schrijf gaat de zon schijnen. De keus van wat ik nu zal doen, wordt voor mij gemaakt: lekker naar buiten en op het bankje voor het huis zitten ;-).

Fijne pilletjes

~ MB ~ 32 reacties

Jullie weten wellicht dat ik geen gluten en lactose verdraag. Mijn eet- en drinkpatroon is dus behoorlijk aangepast. Soms is dat heel onhandig, bijvoorbeeld als ik buiten de deur eet en niet weet of mensen echt wel begrijpen waar gluten en lactose in zit. Mensen zijn over het algemeen heel meelevend maar ook wel nonchalant. Ze kunnen zich niet voorstellen dat je van een broodkruimel ziek wordt. Of ze stellen zich het wel voor, letten enorm goed op maar draaien dan gehaktballetjes voor de soep mét paneermeel en daar kom je dan achter omdat je het voor de zekerheid toch nog even vraagt. Eerst vond ik dat navragen heel vervelend, net of je mensen niet vertrouwt. Maar inmiddels heb ik geleerd dat het heel wat wc-bezoek scheelt. Ik vraag aan mensen wat ze in het eten stoppen en overleg eigenlijk altijd van te voren wat ze gaan koken. Omdat ik me heel goed kan voorstellen dat ik hierdoor niet de leukste eter ben om te ontvangen, bied ik altijd aan om zelf mijn eten mee te nemen.

Net als dat je bij een kattenallergie een pil kunt slikken zodat je tijdelijk niet allergisch reageert op katten, kun je bij een lactoseintolerantie een lactasepil slikken. Zo kan je eenmalig wel iets met lactose eten of drinken. Een lezer van het blog wees me hier een tijd geleden op. Ik kende het niet? Lactasepil? Nooit van gehoord! Best suf voor iemand die veel leest over eten en uitbundig in de keuken experimenteert.

Dus bestelde ik natuurlijk onmiddellijk lactasepillen. Een proefpakket van 5 pillen want ik moest eerst maar eens zien of het echt werkt. Ik was erg behoudend qua verwachting. Nadat ik me flink had ingelezen kwam ik erachter dat een lactasepil:

  • genomen kan worden op het moment dat je iets met lactose wilt eten. De pil bevat lactase en zorgt ervoor dat je de ingenomen lactose kunt verteren.
  • niet voor iedereen werkt. Dat kan merkgebonden zijn. Vriendin M. blijkt niet goed te reageren op het merk dat ik bestelde maar heeft wel goede ervaringen met een ander merk.
  • het leven flink makkelijker kan maken.

Nu dan de praktijk: het leek me het beste één en ander eerst thuis uit te proberen, met een toilet in de buurt. Ik besloot me aan een glas chocomel te wagen. Met lactose-intolerantie is het over het algemeen zo dat hele kleine beetjes lactose – bijvoorbeeld een klein slokje melk – soms wel kan, maar grote hoeveelheden niet. Dat gaat niet op voor iedereen, maar wel voor mij. Ik heb duidelijk een drempelwaarde van intolerantie. Die zeker ook afhankelijk is van hoe ik me op het moment zelf voel. Een heel klein slokje chocomel heel af en toe kan wel maar een heel glas chocomel achter elkaar opdrinken is voor mij meestal voldoende om binnen een kwartier na inname naar het toilet te moeten rennen. Ik heb dan last van krampen, diarree, buikpijn en kan enorm misselijk worden. De gevolgen zijn bij mij meestal met 24 uur over, dat valt dus mee. Want van een glutenfout kan ik weken last hebben. Maar leuk is anders natuurlijk.

Dus schonk ik een glas chocomel in, ging er eens goed voor zitten. Rook eraan en dronk het op. O zaligheid! Buiten dat ik meteen even een flinke hoofdpijn kreeg gebeurde er niets. De hoofdpijn kan zeker van de stress zijn gekomen want ik vond het enorm spannend. Maar die zakte snel weg en ik had verder geen enkele negatieve reactie.

Een paar weken later waren wij in Nijmegen waar we even wat tijd moesten stukslaan, dus gingen we uit lunchen. Ik had van te voren uitgezocht welke eettentjes in Nijmegen een glutenvrije lunch aanbieden en besloot het er met de lactose gewoon maar op te wagen, na de eerste goede ervaring met de pil.

We aten bij De Waagh op de Grote Markt waar ze mijn glutenvrije bestelling enorm serieus namen. Ik had een salade met geroosterde pompoen besteld. En die kwam maar niet. Wel werd er een paar keer nog eens gevraagd wat ik wel of niet verdroeg. Mijn eten kwam toen de mannen hun bord al leeg hadden. Aan de andere kant, beter zo dan andersom. Ze namen het heel serieus en overlegden bij twijfel. Bij de salade kwam een glutenvrij broodje met camembert. Zo’n enorm dikke kledder beetje gesmolten Franse kaas. Pil in de mond en eten maar! Lekker dat het was! En ook nu weer ging het goed.

Ik ben dus heel enthousiast. Het is zeker niet zo dat ik nu alle weken iets met lactose ga eten. Mijn lijf verdraagt het niet goed en ik denk dat het niet goed is alle dagen pillen te gaan slikken. Maar voor zo nu en dan vind ik het een uitkomst. Zeker als ik uit eten ga is het makkelijker. Veel salades hebben een dressing op basis van yoghurt of er wordt ergens room door gegooid. Het scheelt gewoon dat ik nu alleen rekening hoef te houden met de gluten.

Nu nog wachten op de glutenpil en de energiepil en dan is het leven perfect ;-).

Zaterdag

~ MB ~ 8 reacties

Deze week was niet de fijnste week. Ik had nog steeds een griep onder de leden. Gaandeweg zakte de koorts en de keelpijn en andere griep-ellende maar wat overbleef was een behoorlijke druk op de oren. Nu ben ik altijd al heel doof en ik moet ook regelmatig mijn oren laten uitspuiten. Daar ben ik helaas wat laks in geweest en nu zo met de verkoudheid ontstond er een pijnlijke druk op de oren. Bovendien hoorde ik echt helemaal niets meer, rete-irritant voor de gezinsleden omdat ik nu wel heel erg veranderde in een non-communicatief wezen. Natuurlijk belde ik pas met de huisarts op een moment dat ik dacht het echt niet meer te trekken, en kon ik pas drie dagen later terecht. Heel stom van mij.

Gisteren kon ik er dan terecht om de oren te laten uitspuiten. Even leek het de soep in te lopen want er werd me verteld dat ik niet op was komen dagen voor een afspraak donderdag. Het was niet de bedoeling dat ik op vrijdag kwam. Na wat getier en gedoe (vanuit mij, ik werd echt gek van de pijn en ik reageerde niet echt amused op de mededeling dat ik volgens hun agenda geen afspraak had) mocht ik dan toch dezelfde middag terugkomen. Eenmaal weer op de praktijk bood de assistente haar excuses aan, de afspraak bleek verkeerd te zijn genoteerd. Afijn, 5 minuten later stond ik weer buiten met uitgespoten oren, wat een opluchting.

Dwars door de griep heen moest ik wel met kat Smoes naar de dierenarts, omdat hij een abces had. Dat is nu weer goed onder controle. Vandaag werpen we de laatste pil in zijn bek en is het klaar. Pillen toedienen aan Smoes komt neer op een potje vrij worstelen maar gaandeweg in de week legde hij zich neer bij dit lot en richtte hij zich vol enthousiasme op wat er meteen na die pil kwam: eten!

Kind heeft vanaf nu herfstvakantie. Niet één, maar twee weken. Zijn school gaat verhuizen naar een tijdelijke locatie en de docenten hebben die ene week extra vakantie nodig om alles in- en uit te pakken. Voor S. is de nieuwe locatie een kleine 5 minuten extra fietsen maar op een reistijd van tot nu toe 5 minuten in totaal mogen we niet klagen. Halverwege 2017 verhuist de school weer naar het oude gebouw dat dan helemaal nieuw/aangepast/verbouwd zal zijn. S. vindt het allemaal prima, vooral een week extra vakantie wordt dankbaar in ontvangst genomen.

De komende dagen hoop ik weer iets meer te herstellen. De mannen gaan morgen op verjaarsvisite maar ik waag me daar nog niet aan. Ik wil nu eerst weer mijn dagelijkse loopje kunnen doen voordat ik andere activiteiten op ga pakken. Ook al heb ik te laat de huisarts gebeld, ik zet mezelf tegenwoordig wel meer voorop. Eerst de basis dingen kunnen doen (douchen, loopje, koken) en dan kijken wat er overblijft voor de rest.

Klantenservice en Social Media

~ MB ~ 21 reacties

Op mijn stukje van vorige week over de attentie die ik van Bol kreeg naar aanleiding van de pech met mijn Kobo e-reader, reageerden sommige lezers enthousiast en andere lezers wat cynisch. Ik kreeg er zelfs een aantal mails over! De strekking van deze wat cynische/behoudende reacties was dat Bol op deze manier lekker makkelijk en goedkoop – voor maar €25, – reclame krijgt. Ik schrijf een stukje over een negatieve ervaring, zij reageren en vervolgens reageer ik met een positief stukje.

Ik kijk daar iets anders naar. Natuurlijk proberen bedrijven iets om te buigen. Ook klanten hebben Social Media ontdekt en ervaringsverhalen gaan snel. Dus bedrijven proberen dat voor te zijn of op zijn minst adequaat te reageren. Is dat zó erg dat we er zelfs cynisch over moeten zijn? Want dat is toch een beetje twijfelen aan goede bedoelingen. Wil niet elke ondernemer dat klanten tevreden zijn?

En is het bovendien zo heel anders dan hoe het voorheen ging? Toen ik als kok werkte in een restaurant ging er wel eens iets mis. Mensen moesten soms te lang wachten voordat hun eten op tafel stond of kregen per abuis niet wat ze hadden besteld. Dan liep ik naar hun tafel en zei dat het me speet en of ik iets kon aanbieden zodat ze de avond toch met een feestelijk gevoel konden eindigen. Bijvoorbeeld een lekker dessert? Of misschien een cognacje? Want ik wilde niet dat ze de volgende dag aan collega’s of vrienden vertelden dat ze een verprutste avond hadden gehad. Grappig genoeg kwamen juist de gasten waar de eerste keer wel eens iets misging, regelmatig terug vanwege de manier waarop ik omging met de eerste slechte ervaring die ze hadden. Het gaat om gehoord, gezien en erkend te worden in de klacht die je hebt.

Dat is hoe je met klanten of gasten omgaat. Ik begrijp niet zo goed waarom daar cynisch over moet worden gedaan. Want uiteindelijk zegt de reactie van een bedrijf wel iets over hoe ze met hun klanten omgaan. Ik ben niet vergeten dat ik naar aanleiding van een blog via Twitter werd benaderd door de verzekeraar die mijn woekerpolis had aangesmeerd. Hun reactie was totaal anders, ik begreep volgens hen niet wat een woekerpolis was en had dus in hun beleving ook helemaal geen woekerpolis. Zo kan het ook. Ik werd door hun reactie alleen maar bozer omdat ik totaal niet gehoord werd en vooral niet erkend werd in een enorm financieel verlies dat we had geleden.

Uiteraard is het me duidelijk dat er een financiële gedachtegang achter de attentie van Bol zit. Ik heb daar geen problemen mee. Ik deel een ervaring omdat ik dat wil. Mogen we dan alleen positieve ervaringen delen over een dienst of bedrijf, als daar een passende vergoeding tegenover staat? Niet alles is handel voor mij. Voor een ander wel. Voor Bol zeker. Natuurlijk, die moet geld verdienen. Maar er is mij niet gevraagd om een wederdienst voor die € 25. Dan zou het ook een heel andere lading krijgen wat mij betreft.

Ik krijg vaak verzoeken van bedrijven om een link te plaatsen. Dan mag ik iets gratis uitzoeken of uitdelen en het ‘enige’ wat ze in ruil vragen is een linkje. Ja doei, daar doe ik niet aan mee. Dan ben ik een advertentieplatform en staat inderdaad de waarde van een paar handschoenen niet in verhouding tot wat het hen oplevert.

Maar de andere kant – vanuit jezelf een ervaring delen, ongevraagd, omdat je het wilt – is heel anders voor mij. Zo heb ik in het verleden ook wel eens geschreven over de leuke tas die ik bij DoorJolanda kocht, gewoon omdat ik enthousiast was (hop, meteen gratis linkje erbij). En schreef ze mij later dat ze daar een paar leuke opdrachten aan over had gehouden. Prima toch. En heb ik ook enthousiast en onbetaald reclame gemaakt voor ons vakantieadres in de Auvergne, omdat dit zo’n bijzondere plek was (helaas niet meer beschikbaar voor verhuur). Ik hoef niet elke dienst of gunst die ik verleen te laten uitbetalen in een vorm/hoeveelheid die past bij het bereik van mijn blog. Het is mijn hobby en niet mijn inkomen. Ik vind het gewoon leuk om mijn ervaringen te delen.

Natuurlijk heeft elk zichzelf respecterend bedrijf een webcare team dat de Social Media in de gaten houdt. Maar uiteindelijk gaat het altijd om de inhoud van een reactie of je gevoel ombuigt. Word je klacht begrepen en opgelost? Word je behandeld als mens en niet als vervelende zeur? Ik zie geen verschil tussen het bloemetje van vroeger dat je kreeg van de kledingzaak op de hoek omdat je trui na twee keer wassen kapot was gegaan of een tegoedbon van Bol. Jij wel?

Zaterdag

~ MB ~ 10 reacties
mooie lichtjes tegen somberheid 

En ineens was het herfst. Wat een overgang! Niet dat ik veel buiten kwam want ik zat vooral binnen in deze voor mijn doen nogal enerverende week. Aan het begin ervan voelde ik me erg down. Ook al doe je alles zo goed mogelijk om een najaarsdepressie en een fysieke dip te bestrijden, dat wil niet zeggen dat alles maar meteen positief ombuigt. Ik zag het leven even niet meer zitten, waarbij ik de eerste ben om te zeggen dat ik een goed ontwikkeld gevoel voor drama heb.

Naast mijn persoonlijke misère kregen we het bericht dat de oma van M. was overleden en hield ik me heel rustig om mee te kunnen gaan naar de begrafenis die op woensdag was. Helaas werd ik de ochtend van het afscheid wakker met een kop vol watten en een neus vol snot. Volgepropt met pillen zijn we naar Nijmegen gereden waar we S. ophaalden die daar een schooluitje had. Vandaar uit reden we richting Cappelle aan den IJssel voor de begrafenis die heel mooi was. Oma had zelf helemaal bedacht hoe ze het wilde hebben en het was mooi en indrukwekkend. Mijn schoonvader vertelde over het leven van zijn moeder en dat was een heel persoonlijk verhaal met voor mij veel onbekende elementen. Het was natuurlijk niet mijn oma en ik heb haar maar 16 jaar gekend, dus hoorde ik veel nieuws.

aula van begraafplaats Schollevaar

De plek zelf vond ik heel mooi. Meestal zit je tijdens een afscheidsdienst op keiharde stoelen en hangt er hier en daar een nietszeggende foto of staat er een grote kaars. Maar hier was alles heel smaakvol ingericht. De familiekamer was knus en mooi, met comfortabele banken en stoelen. De aula zelf was dat ook. In plaats van stoelen stonden er appelgroene banken. Vond ik wel heel fris. En op de plek waar je als familie zit stond een enorme bank met allemaal heerlijke kussens.

Daarna weer op huis aan, waar de griep helemaal los ging. Keelpijn, oorpijn, verkouden, koorts, het hele arsenaal deed mee en dus lig ik sindsdien plat. Eerst maar goed uitzieken en dan weer alles oppakken. Ik voel me wel wat gefrustreerd. Mijn loopje heb ik de hele week niet kunnen doen en ik moet nu eerst flink herstellen. Ik hoef verder niets deze week, buiten een dierenartsbezoek aanstaande vrijdag. Moos en Smoes ondergaan dan hun jaarlijkse controle.

Hoe was het bij jullie deze week?