Onze voordeur is een ouderwetse boerendeur, ook wel een duodeur genoemd. Hij bestaat uit twee delen, boven glas in lood en onder hout. Je kunt de delen los van elkaar openen, bijvoorbeeld alleen de bovenkant, zodat je gezellig over de onderkant heen kunt leunen om met degene die aanbelt te praten. Of je zet de deur met de sloten zo vast dat hij in één keer helemaal opengaat.

Als je tenminste niet vergeet hoe dat moet.

Vandaag begreep mijn ME-brein ineens niet meer hoe ik onze voordeur moest openen toen er werd aangebeld. We wonen er al bijna twintig jaar, maar ik kreeg de deur alleen half open of helemaal niet. Er zijn drie sloten en welke combinatie ik ook probeerde, de deur ging of op slot of half open. Volledig openen lukte niet.

De postbode zag mijn geklungel aan en wachtte geduldig af. Met een verhit hoofd gaf ik uiteindelijk aan dat hij het pakje maar door de halfopen deur moest aangeven.

Ik blijf me verbazen over hoe dit werkt. Ineens niet meer weten hoe de oven werkt, hoe ik koffie moet zetten of hoe ik mapjes op de laptop moet verplaatsen. Handelingen die ik honderden keren gedachteloos heb gedaan, worden ineens een obstakel dat ik niet kan oplossen.

En waar blíjft die kennis dan? Want ze is er wel, maar ik kan er niet bij. Het voelt alsof iemand er een berg zooi voor heeft gelegd om het te verstoppen.

Het gebeurt meestal als ik cognitief ver over mijn grenzen ben gegaan. Voor mij is het een signaal dat ik rust nodig heb, al snap ik niet precies wát er in mijn hoofd gebeurt.

Wat ik wel merk is dat proberen te achterhalen wát ik kwijt ben aan informatie, me alleen maar verwarder maakt. Dus loop ik meestal maar uit de situatie weg
Dan maar geen koffie, dan maar geen open deur. Ik geef een volgende keer dat ik iets bestel wel neerzet toestemming.

Tekst en tekening: Martine