Wie huisdieren heeft, weet dat het ooit komt: afscheid. Dat is moeilijk, doet pijn en vraagt veel van ons. We moeten zelfs in de meeste gevallen zelf beslissen wanneer het “genoeg” is geweest.

Doorgaan met het lezen van “Rouw 🐾”

Dibbes kreeg drie weken geleden ineens klachten waar we van schrokken. Hij ging zwalkend lopen, zakte door zijn achterpoten, hield zijn kopje scheef en leek wat gedesoriënteerd. We zijn savonds laat nog naar de dierenarts gegaan, we mochten gelukkig meteen komen.

In het begin dacht de dierenarts aan iets tijdelijks, een vestibulaire stoornis veroorzaakt door mogelijk een middenoorontsteking, omdat dit 90% van de tijd de oorzaak is bij dit soort verschijnselen.  De prognose was gunstig.

Daar is hij ook voor behandeld met eerst antibiotica, toen penicilline, prednison, antimisselijkheidsinjecties en eetlustopwekkers.

Wat ons al snel opviel, was dat hij niet echt verbetering liet zien, maar juist langzaam achteruit ging. Elke dag leek hij iets zwakker te worden. Zijn lopen verslechterde, en hij kon steeds minder goed springen en eten ging steeds slechter

Dat was het pijnlijkste, Dibbes wilde duidelijk eten. Hij bleef zelf om eten vragen, maar ging dan erg kwijlen, waarschijnlijk ook veroorzaakt  door misselijkheid.

We boden alle soorten voer aan van vers gekookte kabeljauwfilet  tot zijn lievelings hapjes, krachtvoer, nutrigel, liquid snacks en snoepjes. Maar het lukte hem niet meer.

Ook dwangvoeren werd geprobeerd. De ene dag lukte dat nog, de volgende dag liep het zo zijn bekkie weer uit, doorslikken lukte niet

Het viel me de laatste dagen ook op dat hij zijn tong niet goed meer kon gebruiken, likte langs het voer heen, liet het eten dus uit zijn bek lopen en begon te kwijlen.

We zagen dat de wil er nog wel was maar dat zijn lichaam het niet meer aankon.

Dat was voor ons een belangrijk keerpunt. Het werd steeds duidelijker dat het probleem niet alleen misselijkheid of zwakte was, maar dat er iets misging in de aansturing en coördinatie vanuit zijn koppie.

Een tong die niet meer goed werkt, wijst meer op een centrale neurologische oorzaak dan een middenoorontsteking, een hersentumor als oorzaak  werd daardoor toch waarschijnlijker. Zo’n tumor verstoort steeds meer functies en is bij katten niet te behandelen.

Ondanks alle liefde, aanmoediging, zorg, medicatie en ondersteuning bleef Dibbes achteruitgaan. Hij verloor zijn kracht, zijn zelfstandigheid (kon zich bijvoorbeeld ook niet meer poetsen) en uiteindelijk ook dus het vermogen om te eten, terwijl zijn wil er nog wel was.

Dat maakte het heel erg verdrietig. We zagen een kat die wilde, maar niet meer kon.

Uiteindelijk hebben we moeten erkennen dat doorgaan hem geen kans meer bood op herstel, maar wel op lijden. Daarom hebben we besloten hem te laten inslapen.

Dibbes heeft tot het eind toe veel tussen ons in gelegen, hij bleef contact zoeken en genieten van knuffels.

Dibbes promoveerde op 15 oktober 2013 van zwerver naar huiskat en nam zijn taakjes zeer serieus. Hij was een ras entertainer, grappig, super aandoenlijk en overweldigend in zijn liefde en vertrouwen. Zoals Dibbes was er maar een en we zijn compleet van de rel.

Dibbes is naar schatting 14 of 15 jaar oud geworden.

De antibiotica die we twee keer daags moeten toedienen, mogen we in ons haar smeren. We hebben alle beschikbare tactieken uit de hoge hoed getoverd en de stand na 1,5 dag, is dat er welgeteld een halve pil inzit.

Doorgaan met het lezen van “Update Dibbes”

🐾  🐾

Wie hier al lang meeleest, weet dat ik een groot kattenliefhebber ben. We hebben altijd katten gehad, en vrijwel altijd kwamen die aanlopen.

Zo ook Dibbes in 2013. Een magere jonge zwerfkat, extreem schuw en met een zeer ernstige vorm van entropion. Dat is een ziekte waarbij de wimpers naar binnen groeien.

Doorgaan met het lezen van “Zieke Dibbes”