Hoewel we nog niet weg zijn, begin ik wel alvast met ontprikkelen. Even een paar weken geen blogjes schrijven en zeer beperkt gebruik maken van social media. Hoofd leegmaken, wolken kijken, ijsjes eten en hopelijk een beetje opladen, dat is het plan van de komende tijd.
Ik wens jullie een fijne zomer! Tot ergens eind augustus/begin september!
Sinds een week of 6 zit ik in een voorzichtige lijn omhoog. Dat gaat niet lineair maar met flink wat pieken en dalen. Maar toch, omhoog. Ik lig nog even veel plat als voorheen maar ik merk dat áls ik op ben, ik wat meer kan doen. Ik heb zelfs van de week een was opgevouwen. Dat was zeker een maand of 10 geleden dat dit lukte! Ook stap ik makkelijker even op de scootmobiel, zonder dat het me compleet uitput. Van de week nog ben ik in alle vroegte, voordat de hitte te erg werd, naar de bieb gegaan om een stapel gereserveerde boeken te halen.
De pieken worden denk ik veroorzaakt door het zelf niet meer koken. Dat scheelt heel veel energie. En het slikken van Rhodiola rosea, ik gedij daar goed op. De dalen vinden – zoals altijd – hun oorzaak in alles wat tegenvalt en wat mijn brein of lijf niet kan opvangen of doordat er iets grensoverschrijdends gebeurt. Zo heeft het ongeluk met mijn scooter van drie weken geleden er voor gezorgd dat mijn hartslag twee weken van de rel was. Dat betekent dat mijn ochtendhartslag in rust sterk verhoogd was, voor mij een van de tekenen van een PEM. En dat als ik iets deed, zoals even staan of wat lopen in huis, mijn hartslag meteen rond de 120 zit. Inmiddels trekt dat nu weer bij en is het weer aan het zakken.
Hoewel de hitte voor veel ongemak zorgt bij veel mensen is er voor mij tot nu toe, zolang ik maar in de luchtstroom van een ventilator blijf, niet eens zoveel verschil. Net als anders lig ik vooral op bed, nu dan met een ventilator aan. Hoewel het evengoed 30 graden of zelfs meer in onze slaapkamer wordt, voelt het door de ventilator redelijk prettig aan. Ik spons mezelf eens in de zoveel tijd met een nat washandje af, dat verkoelt ook enorm. En terwijl ik dit schrijf lig ik met natte sokken aan in bed (dank je wel voor de tip Loes!). Maar waag ik me eens beneden dan verander ik in een zwetend snauwerig monster.
Mijn plan om eens in de twee weken naar de bewegingsbanken te gaan, staat nog steeds. Alleen kreeg ik dat scooterongeluk toen ik daar op weg naar toe was. Daarna was het even zo druk met PEM, afhandeling ongeluk en aanschaf scootmobiel dat het er niet meer van is gekomen. Deze week was het de bedoeling dat ik zou gaan maar dat lijkt me met deze hitte niet verstandig. Aangezien ik volgende week naar de fysio ga, kan ik pas over twee weken. Ik kan dus niet echt zeggen dat ik al iets heb opgebouwd. Maar dat geeft niet, ik heb de tijd.
Inmiddels ben ik nu drie weken bezig met extra maatregelen (voeding en supplementen) om de omzetting van het schildklierhormoon in mijn lijf wat te bespoedigen. En ruim 1,5 week sinds ik veel antivirale middelen slik, drink en eet. Tekort nog om daar effect van te merken. Wel merk ik dat alles weer went. Elke aanpassing die ik krijg voorgeschreven bij de orthomoleculair therapeut betekent altijd weer flink wat uitzoekwerk en wennen aan nieuwe producten en voeding. Dat loopt inmiddels weer allemaal als een zonnetje. Nu is het een kwestie van me netjes aan de adviezen houden en hopen dat het aanslaat. In september staat weer een volgende afspraak gepland. Als het goed is gaan we dan de verdere stappen bespreken zoals onderzoek naar de hormonale balans (progesteron-oestrogeenverhouding, beïnvloed de T3 gevoeligheid en die is bij mij niet op orde).
Een voorzichtige stijgende lijn dus. Ik ben positief!
Laatst schreef ik al dat ik graag op vakantie ga. Voor mij is het een hoogtepunt van het jaar. Ik maak niet veel mee, zie weinig mensen, ga bijna nooit op stap en dan is twee weken van huis zijn een enorme gebeurtenis.
Maar, ik ben ook snel van slag, heb veel rust nodig, verwerk prikkels niet goed en juist op vakantie gaan betekent natuurlijk een grote inbreuk op het normale dagelijkse ritme. Niet goed begrijpen wat de impact van een vakantie op mijn gezondheid kan zijn, heeft wel eens geleid tot een mislukte vakantie.
Een fout die ik bijvoorbeeld heel lang maakte tijdens het zoeken naar een fijne plek, is dat ik met verkeerde ogen keek naar potentiële vakantieverblijven. Jarenlang scande ik op fijne wandelgebieden. Zo gingen we naar Bretagne omdat ik die kliffen prachtig vond. Er loopt daar langs de kust een slingerend wandelpad bovenop die kliffen, de sentier des douaniers. Geweldig! Maar voor mij volstrekt onhaalbaar. Na een korte maar toch veel te lange wandeling over die kliffen waarbij ik na 5 minuten al wist dat ik daar de rest van de vakantie een prijs voor zou gaan betalen, besloot ik dat het voortaan anders moest.
Want die betreffende vakantie leek alles wel verkeerd. Dat kwam voor een groot deel aan hoe het huis lag en het huis zelf. Zo even vanuit huis lopen ging niet vanwege de omgeving. Het huis zelf was geweldig maar vol trappen. Het was zo’n typisch Frans huis met een garage op de begane grond en de rest van het huis op de eerste en tweede verdieping. Even naar de tuin lopen betekende trappen lopen en putte me volledig uit. Natuurlijk wist ik dat vooraf wel maar ik leid naast ME ook aan chronische zelfoverschatting. ‘Dat lukt wel ook al weet ik wel beter’ lijkt wel mijn levensmotto te zijn.
Die laatste vakantie in Bretagne was niet fijn. Ondanks de prachtige omgeving voelde ik me doodongelukkig. Doordat ik zo weinig kon, het weer bepaald niet meewerkte en ik dus veel in het huis zat voelde ik me gigantisch opgesloten. Ik werd uiteindelijk compleet ziek van heimwee en we zijn eerder naar huis gegaan.
Daar heb ik veel van geleerd. Of nooit meer op vakantie gaan óf veel beter nadenken wat haalbaar is voor mij. Dus niet alleen een plek zoeken van waaruit de mannen van alles kunnen ondernemen, maar waar ik me ook relaxt en niet opgesloten voel en waar wat meer zongarantie is. Inmiddels heb ik aan mezelf toegegeven dat een (privé)zwembad voor mij het summum van vakantiegevoel oplevert. En het levert inderdaad een volstrekt ander gevoel op als de mannen op stap gaan en ik achterblijf aan de rand van het zwembad onder een parasol!
Maar er zijn meer factoren die een rol spelen:
De reis
We rijden meestal in etappes naar onze bestemming. Hoewel ik best graag richting Spanje of Italië zou gaan, kiezen we vanwege de afstand meestal voor Frankrijk. Onderweg hebben we meestal een hotelovernachting, zodat we per reisdag niet te veel uren maken.
Tijdens het rijden lig ik tegenwoordig op de achterbank. Voorin kan ik niet lang zitten vanwege het geflits aan mijn ogen (de strepen langs de snelweg zijn een aanslag voor mijn brein). Het feit dat mijn benen omhoog liggen scheelt voor mij enorm.
De bestemming
Om overduidelijke redenen doen wij niet aan kamperen. Voor mij is dat fysiek te belastend. We huren altijd een huisje, bij voorkeur van particulieren. In ieder geval altijd iets wat rustig in de natuur gelegen is en waar we niet heel veel andere vakantiegangers tegen komen.
Comfort
Ik kies altijd voor comfort. Tijdens het zoeken naar een huisje kijk ik altijd goed naar de foto’s.
– Is er een fijne bank in het huisje (waar ik op kan liggen)?
– is de slaapkamer een beetje normaal formaat? Een keer ben ik daarmee de mist in gegaan, het is niet fijn om een slaapkamer van 2 bij 2 te hebben als je weet dat je daar uren per dag ligt.
– Hoe is het uitzicht? Ik kan vaker niet dan wel mee met uitstapjes en een goed weids uitzicht geeft mij een heerlijk vrij gevoel.
– aanwezigheid van wasmachine en vaatwasser – wel zo makkelijk.
De mannen zijn tijdens de vakantie vaker op stap, even kanoën of wandelen, maar ik breng mijn meeste tijd bij het huisje door. Het is dus fijn als het een plek is waar ik me prettig voel.
Ritme
Een van de redenen waarom mensen zo van slag kunnen raken tijdens een vakantie is dat ze dan ineens allemaal activiteiten ondernemen die ze thuis niet doen. Of totaal anders eten. Ik probeer tijdens de vakantie daarom zoveel mogelijk mijn vertrouwde ritme aan te houden, houd zoveel mogelijk mijn normale rusttijden aan. Ik eet om medische redenen een vrij streng dieet en de spullen die niet in de Franse supermarkt verkrijgbaar zijn, neem ik mee van huis.
Verwachtingen bijstellen
Op vakantie gaan kan voor mij nogal eens een trigger zijn om ineens van alles te MOETEN. Thuis kan ik hooguit eens per week de deur uit maar op vakantie vind ik dan dat ik wat van de omgeving moet zien, een kasteel moet bezoeken en ga zo maar door. Meestal haalde ik een reisgids van de omgeving in huis om te kijken wat de bezienswaardigheden waren. Uiteindelijk maakte ik mezelf zo helemaal gek. Inmiddels heb ik geleerd de rem erop te zetten en meer per dag, soms per minuut te bekijken wat kan en waar ik behoefte aan heb. Gewoon wel zien wat er komt en hoe het loopt (of niet loopt). De mannen weten dat ze gewoon ook hun eigen gang moeten gaan. En lukt het om eens met zijn drietjes op een terrasje te zitten, geweldig. Maar plannen maken doe ik niet meer.
Geluk: Tot slot is het natuurlijk ook een kwestie van geluk hebben dat ik nog steeds op vakantie kan. Met een zeer inlevende man en puber die veel voor me doen en me afschermen van veel prikkels is er voor mij meer ruimte om op reis te gaan. Ook speelt een rol dat we financieel gezien wat te kiezen hebben en niet afhankelijk zijn van een tent op een overvolle camping. Want dan zou t hele verhaal niet door kunnen gaan.
De komende vakantie gaat weer naar de Dordogne, dat is vorig jaar heel goed bevallen. Ik had toen voor het eerst een rolstoel mee en dat maakte een wereld van verschil, dus die wordt dit jaar als eerste ingepakt ;-).
Omdat de temperatuur maandag nog redelijk was en mijn brood op was, besloot ik te gaan bakken. Met 30 graden brood bakken is niet fijn maar maandag werd het hooguit 23 graden volgens de weer-app.
Ik doe helaas niet veel meer in de keuken maar ik bak wel nog steeds mijn eigen brood. Ik moet glutenvrij eten en wat in de winkel te koop is, zit vol met troep en vind ik niet echt lekker. In de loop der jaren heb ik een eigen recept ontwikkeld en gemiddeld bak ik eens in de twee weken.
Nu had ik al zeker twee jaar een glutenvrije broodbakmix in de kast staan, ooit gratis gekregen. Goed voor 10 havermoutbolletjes. Omdat ik me niet al te jofel voelde en behoefte had aan makkelijk doen, besloot ik dat te maken. Makkelijk want volgens het recept hoefde je alleen het meel te mengen met water, gist en een beetje olie. Rijzen, bolletjes draaien, nog een keer rijzen en afbakken.
Afijn, een kwartier later zat ik tot mijn oksels in een raar plakkerig deeg wat toen ik het ervan af probeerde te pulken de keuken inschoot, waar het zijn weg vond naar de kastdeurtjes, mijn haar, de vloer, de pot waarin de aardappelen staan, Dibbes die kwam kijken waarom ik zo stond te vloeken én het fornuis. De kans dat ik hier 10 bolletjes van wist te draaien was gekeerd. Hooguit de helft schatte ik in. Opgeven was geen optie aangezien ik nog steeds brood nodig had en geen energie meer had om alsnog een ander brood naar mijn eigen recept te gaan bakken.
Via kunstig metselwerk met twee pannenlikkers wist ik het in een vorm te frummelen waarna het verder kon rijzen en worden afgebakken. In plaats van 10 havermoutbolletjes was het uiteindelijk één plukkerige vormeloze massa en weet ik weer waarom ik nooit met pakjes en zakjes werk. Ik ben een kookwonder, maar alleen als ik zelf het recept bepaal. Ik moet trouwens wel toegeven dat het brood wel lekker en heerlijk luchtig is. Irritant genoeg luchtiger dan ikzelf ooit voor elkaar krijg. Maar evengoed was dit eens en nooit meer.
(Afbeelding Pixabay)
Na vier weken schildkliermedicatie toedienen gingen we afgelopen zaterdag met Smoes naar de dierenarts om opnieuw zijn bloed te laten testen. Ik was vol goede moed want aan alles merkte ik vooruitgang. Hij eet rustiger en minder, als ik hem optil voel ik zijn hart niet meer zo tekeer gaan, zijn spieren zijn weer wat meer ontwikkeld en hij is overduidelijk wat aangekomen.
Dat positieve beeld werd bevestigd door de dierenarts. Zijn schildklierwaarden zijn van 121 gedaald naar 13! Voor een kat is een waarde tussen de 10 en 30 optimaal heb ik begrepen. Zijn gewicht was 4,4 en is nu 4,77. Dat is een mooie stijging in zo’n korte tijd. We moeten zelfs uit gaan kijken dat hij niet verder aan gaat komen. Extra bijvoeren is zeker niet meer nodig, tot groot verdriet van Smoes.
Tijdens het wachten op de uitslag zijn we even naar mijn moeder gegaan, die boven de dierenartsenpraktijk woont. Smoes vond het maar raar.
Hij heeft zeker een half uur gewacht voor hij de mand uit durfde te komen. Uiteindelijk deed hij een voorzichtig rondje huiskamer, gaf overal wat kopjes tegen en kroop weer terug in de mand.
Terug bij de dierenarts bespraken we de waarden en dat was het. Over een maand of twee, drie laten we nog eens testen, misschien is het dan mogelijk om over te stappen op uiteindelijk een pil per dag, in plaats van twee. Allemaal zeer positief dus!
Vorige week kregen wij via mijn schoonouders veel kattenvoer. Hun kat is overleden en ineens stond er een enorme zak met kattenbrokjes in ons huis en veel nat voer. De brokjes bleken voor katten met blaasgruis problemen te zijn en zijn gedoneerd aan het asiel. De blikjes nat voer waren Hills a/d, voer met veel eiwitten en calorieën, bedoeld voor katten die moeten aansterken. Daar is bij Smoes geen sprake meer van ook al probeert hij me van het tegendeel te overtuigen. Dus besloot ik het te doneren aan het kleine weeshuis, een kattenopvang waar ik al eens eerder over schreef.
Zij waren hartstikke blij met de 20 blikjes. Dat voer is bijzonder prijzig (bijna 3 euro voor een een blik van 185 gram) en niet aan te slepen, want zeer geschikt voor zogende verzwakte moederpoezen. Dus fijn dat dit ook een goede bestemming kreeg!
Ook dit jaar gaan wij op vakantie. Voor mij is dat een hoogtepunt van het jaar. Maar voor veel andere ME-patiënten iets waar ze niet aan moeten of kunnen denken. Te veel onrust, gedoe en ook onzekerheid of het normale ritme van thuis niet te veel verstoord gaat worden. Of omdat ze te slecht zijn om vervoerd te worden.
Gelukkig ben ik maar de helft van de dag bedlegerig. Wel ben ik enorm prikkelgevoelig, fysiek en mentaal snel van slag en continu uitgeput. Waarom dan toch zoveel moeite doen? Het antwoord is simpel: omdat het toch nog meer genot dan stress oplevert. Uiteindelijk kan ik op vakantie ook altijd iets meer dan thuis. Waarschijnlijk omdat er verder geen verplichtingen zijn, geen medische afspraken, geen ritme van het dagelijks leven van school en werk van de gezinsleden dat maakt dat ik toch zoveel mogelijk probeer mee te draaien in hun schema. Ik zal binnenkort eens schrijven hoe ik ervoor zorg dat het voor mij haalbaar is. Maar eerst waarom ik zo graag toch elk jaar even wegga:
Uit de oude doos:
Vakantie
Midden op de dag lig ik in bed
Niet mijn bed
Een ander bed
In een kamer met een hoog plafond
En als ik naar buiten kijk
Zie ik een grote boom
In de ochtend is de boom fris groen
In de middag waait het
En gaan de takken heen en weer
En in de avond
Verandert de avondzon
De boom in goud
Woorden krijgen een andere betekenis
Het woord vakantie is rekbaar
Betekende het vroeger
Dingen doen, zien, beleven
In actie komen
Tegenwoordig betekent het
Verplaatsing van hier naar daar
En weer terug
Nu zit ik daar op de bank
Zie een ander uitzicht
Ik zit daar in een andere tuin
Hoor andere vogels dan thuis
Er sluipen andere katten door de tuin
Franse katten…
Ook de geuren zijn anders
We zitten aan de kust
Dat ruikt anders dan het vertrouwde IJsselmeer.
We rijden wat rond
Door heuvels en bossen
Ik zie overal tekens van het niet thuis zijn
Kijk mijn ogen uit
Ik kan nog net zo weinig als thuis
Toch ben ik overduidelijk op vakantie
Ik ervaar nieuwe uitzichten en inzichten
Geuren, indrukken
Laad me op aan het ergens anders zijn
Ik snuif alles heel diep op
En bewaar het in mijn hart
Straks midden winter
Als ik op mijn slechtst ben
En dagenlang niet van de bank afkom
Dan doe ik een klein luikje in mijn hart open
Zodat de herinnering aan dat alles
Als vanzelf mijn lijf in stroomt
En dan weet ik
Voel ik
mijn wereld is groter dan deze bank
Ook deze winter gaat weer voorbij
Wie een gratis WordPressblog aanmaakt, betaalt daar een prijs voor in de vorm van advertenties. Enige tijd geleden schreef ik daar al eens over. Lezers krijgen door WordPress gegenereerde advertenties voor hun kiezen. Advertenties waar ik geen invloed op heb en waaraan ik niets verdien.
Als lezer kun je de advertenties omzeilen door op je laptop Adblock voor Chrome en uBlock Origin voor Mozilla Firefox te installeren. Op de telefoon kun je een Adblocker Browser via Google Play installeren.
Evengoed blijft het irritant natuurlijk, advertenties. Laatst las ik mijn eigen blog zonder Adblocker en zag dat de advertenties nu ook midden in de tekst geplaatst werden. Dat verstoort toch wel heel erg de leeservaring.
Eerder wilde ik geen nieuwe financiële verplichtingen aangaan omdat de baan van M. op de tocht stond. Nu is er voorlopig baanzekerheid en besloot ik alsnog die €36 per jaar uit te geven.
Dus, aanschouw: een advertentievrij blog!
Nu ik zelf een scootmobiel heb, denk ik als vanzelfsprekend aan mijn vader die er ook een had. Kilometers reed hij er mee. Hij had een knalrode. Jaar in, jaar uit, zo lang het lukte, verkende hij Hoorn en omgeving met zijn scootmobiel. S. was nog heel klein toen hij er een kocht, zó klein dat hij in het mandje voorop paste zoals jullie zien. Later, toen S. groter was, mocht hij wel eens tussen de benen van opa staan en dan reden ze voorzichtig een stukje. Het mooie aan kinderen is dat ze pas beperkingen zien als anderen dat gaan benoemen. De scootmobiel was dus een gaaf ding waar je op kunt zitten en iets om jaloers op te zijn.
Jammer genoeg is S. inmiddels iets te groot om hem voor in het mandje te proppen. Maar in gedachten doe ik dat gewoon en ga ik heel Hoorn en omgeving verkennen. Omdat het kan.
Gisteren heb ik de hele dag plat gelegen en gelezen. In de namiddag verplaatste de actie zich even naar de tuin maar dat werd al snel teveel. Ik kan niet goed tegen hitte deze zomer. Na een paar minuten zon begint mijn lijf behoorlijk te reageren. Dus dan maar verder lezen op de bank binnen. Helemaal niet verkeerd trouwens.
Vandaag wordt een herhaling van gisteren. Met dat verschil dat M. vandaag thuis werkt en er wat gezamenlijke koffie- en theemomenten in de tuin zullen zijn. Ook komt de huishoudhulp, en dat betekent dat ik van bed naar bank en weer terug hobbel, afhankelijk van de ruimte die ze sopt.
In afwachting van een hele stapel gereserveerde bibliotheek boeken, lees ik vandaag mijn huidige boek uit. Ik probeer me in te houden om de boeken niet zelf te gaan halen, ook al kriebelt het. Mijn lijf zegt nog ‘ho & koest’ en daar luister ik braaf naar. Dus kijk ik de puber lief aan vandaag, die springt vast wel even voor zijn moekie op de fiets.
Overmorgen gaan we met kat Smoes naar de dierenarts. Ik verwacht dat zijn schildklierwaarden wel al wat verbeterd zijn na 4 weken medicatie. Ik hoef hem niet meer extra vaak te voeren. Wel krijgt hij per keer nog zowat het dubbele van wat de anderen eten. Hij is inmiddels 3 ons aangekomen, heel positief. Dus er begint weer wat vorm te komen in hem. Hij was echt te mager geworden.
Tijd voor ontbijt, lezen en de dag voor me uit laten rollen. Fijne dag allemaal!
Gisteren ging ik weer even de stad in met de scootmobiel. Ik begin inmiddels goed te wennen merk ik. Het is een comfortabele manier van vervoeren en de drempel om even op stap te gaan is een stuk lager.
De rit ging naar de Ekoplaza. Ik heb van de orthomoleculair therapeut weer behoorlijk wat dingen voorgeschreven gekregen en een deel kocht ik daar. Onder meer vlierbessensap. Dat moet ik dagelijks drinken vanwege de sterke antivirale werking. Ik schrok wel van de prijs, €4,50 voor een fles van 0,7 liter! Ik schrok ook van de smaak. Tering, wat is dat goor! Ik heb mezelf beloofd dat ik naast dat dagelijkse glaasje vlierbessensap, ook alle dagen meteen daarna een blokje pure chocolade mag. Want ook pure chocolade stond trouwens op de lijst, vanwege het hoge gehalte aan anti-oxidanten.
Nou moet ik mezelf alleen nog even voorhouden dat een blokje chocolade niet gelijk staat aan één reep. Want de smaak roept wel iets in me op. Ik geloof dat het meer dan een jaar geleden was dat ik chocolade had gegeten en iets in mij had ernstig behoefte om meteen alles maar op te eten. Dat deed ik niet en nu ben ik ongelooflijk trots op mezelf.
De rest van de dag bracht ik in bed en op de bank door. Ik kreeg voor mij typische PEM-klachten: keelpijn, spierpijn, pijn in luchtwegen, hoofdpijn. Een ander denkt dan misschien dat er een griepaanval aan komt, maar voor mij is dit een van de tekenen van een PEM, naast meer uitputting dan anders.
Hoewel de scootmobiel veel minder energie slurpt dan de scooter, kost het natuurlijk wel iets energie om op stap te gaan. Zeker ook het lopen in een winkel. Ik ben nog niet zover dat ik met scootmobiel en al een winkel in durf te rijden.
Ik heb enerverende weken achter de rug en dat voel ik. Mijn zenuwstelsel staat nog steeds in adrenalinestand maar tegelijkertijd ben ik als een uitgewrongen vaatdoek. Ik voel een instortmoment naderen en probeer dat voor te zijn. Dus vandaag en morgen blijf ik liggen en besteed ik de dingen die moeten gebeuren uit. Puber haalt straks mijn medicijnen bij de apotheek en hij moet dan meteen ook even een sleutel laten namaken voor mij.
Vanavond ruk ik wat eten uit de vriezer, een bloemkool curry door Zus klaargemaakt, en ik hoef daar alleen wat rijst bij te koken.
Deze dag gaat verder besteed worden aan lezen, rusten en kijken. Ik lees nu ‘Wij’ van David Nichols. Dat stond al een flinke tijd op mijn e-reader en ik had geen flauw idee hoe het daar kwam of wat voor boek dit is, het deed geen enkele bel rinkelen.
Maar het is leuk en hilarisch. Het gaat over Douglas die van zijn vrouw te horen krijgt dat ze maar moeten gaan scheiden. Hun zoon Albie staat op het punt om het ouderlijk huis te verlaten en zijn vrouw heeft geen zin in achterblijven met Douglas en ‘te wachten op de dood’. Scheiden dus, maar eerst nog even met het gezin een Grand Tour door Europa maken terwijl Douglas beseft dat hij in actie moet komen als hij niet alles wil kwijt raken.
Wat ook grappig en hilarisch is: Killing Eve. Ik keek het eerste seizoen op Videoland, zag dat het tweede seizoen nu wordt uitgezonden bij de publieke omroep, daar zijn ze inmiddels bij de vierde aflevering geloof ik, en nam even een NPO plusabonnement om verder te kunnen kijken.
Killing Eve gaat over een verveelde MI6 agent, Eve, en de moordenares die zij probeert op te sporen. Het is spannend en grappig tegelijk. Eve wordt geweldig gespeeld door Sandra Oh (dokter Yang uit Grey’s Anatomy) en zij vormt met haar trutkleding en tasje over haar arm een prachtig contrast met de geschifte moordenares Villanelle. Aanrader!
Maar goed, leuk dat geleuter over rusten en kijken, eerst maar eens ontbijten, want ook dat moet gebeuren. En niet vergeten mezelf in te pluggen, anders hoor ik straks de postbezorger niet. Aangezien ik die vlierbessensap voor €4 per fles online vond, heb ik meteen maar een doos gekocht.
Fijne dag allemaal!
Min of Meer 