De kerstdagen waren erg oké dit jaar. Eerste Kerstdag kwamen Schoonouders, mijn moeder en een huisvriendin hier eten. Iedereen nam iets mee zoals taart, toet en vooraf dus wij hoefden alleen voor het hoofdgerecht te zorgen. Onder de kerstboom stond een mand vol met cadeaus en ik geloof dat iedereen vol gegeten en blij weer naar huis ging. Het was gezellig en relaxt en goed te behappen. Ikzelf ben erg verwend met het laatste boek van Henning Mankell, een prachtig knalrood espressokannetje, de 3e serie van The Bridge en nog wat kleinere frutsels waar ik eens goed van ga genieten de komende tijd.

Tweede Kerstdag deden we niets dan uitslapen, lezen en in pyjama rondlopen totdat M. ineens kluskriebels kreeg en motiveerde waarom hij nu net die dag een kastje moest gaan bouwen voor de kamer van S. Nou ja, als hij daar blij van wordt, dan is het prima. Dus trok hij het luik naar de zolderverdieping dicht om de zaag- en boorherrie tegen te houden en zat ik lekker te lezen op de bank met 4 katten om me heen.

Geheel in stijl en traditie kreeg ik op zondag de terugslag van vrijdag en lag ik de hele dag plat. Ik heb uiteindelijk een groot deel van de middag geslapen terwijl de mannen verder ging met project kastje maken. Na die terugslag wist ik meteen weer waarom ik zo’n moeite met de feestdagen heb. Tegen de tijd dat ik een beetje ben bijgekomen van de kerstdagen, dient het volgende feest zich al weer aan, oudejaarsavond.

We vieren het niet echt, we gaan nergens naar toe, dat gaat niet met mijn slechte gezondheid en 4 katten waarvan er 2 echt heel erg bang zijn voor het geknal. Dus hebben we een rustige avond met zijn 3tjes (eigenlijk 4tjes, oma eet hier mee en gaat daarna richting haar eigen huis), blijven op tot 12 uur, roepen hard hoezee en duiken erna in bed. Dat klinkt wat liefdeloos en zo bedoel ik het helemaal niet. Ik geniet van het bij elkaar zijn maar zie deze periode als een aanslag op de energie terwijl ik al zo slecht het najaar in ging. Ik voel me al maanden niet goed en dat vertaalt zich in wat ik kan doen en in hoe mijn lijf aanvoelt. Daarom was het ook zo stil hier op het blog de afgelopen tijd. De concentratie is slecht en voor mijn gevoel heb ik weinig te vertellen. Toch mis ik het wel dus en ben ik er blijkbaar toch weer ;-).

Ik kijk terug op een jaar waarin we onze financiële doelen haalden maar mijn persoonlijke doelen mislukten. De gestage vooruitgang van de afgelopen jaren op gezondheidsgebied stokte en het is moeilijk geweest om daar mee om te gaan. Ik heb mijn verwachtingen flink moeten bijstellen en het duurde even voordat ik die drol wist door te slikken. Want ondanks alle dit jaar gevolgde behandelingen, aangepaste voeding en leefstijlverbeteringen ben ik dit jaar een stuk slechter dan vorig jaar en heb ik weer een stuk van mijn herwonnen vrijheid moet inleveren. Het leven is weer vooral in huis en op de bank. Zo dus. Het is zoals het is en ook dit zal wel weer voorbij gaan.