De paspoorten van kind en mij zijn aan vervanging toe. Dus lieten we nieuwe pasfoto’s maken en gingen we afgelopen maandag naar het gemeentehuis. Via de site is het mogelijk een afspraak te maken, je meldt bij binnenkomst het afspraaknummer en binnen een minuut ben je aan de beurt. Echt fijn.

Afijn, ik overhandigde de oude paspoorten en de nieuwe foto’s. De mevrouw met wie wij de afspraak hadden keek in mijn paspoort, keek naar mij, keek naar de nieuwe paspoortfoto. Keek toen nog eens in mijn paspoort en zei dat ze er wel een beetje moeite mee had om mij te herkennen in mijn oude paspoortfoto. ‘Weet u wel zeker dat u dat bent’, maakte ze er een grapje van, maar keek me wel heel doordringend aan. De foto is van 5 jaar geleden maar ik zie er daar zeker 15 jaar ouder uit. En ik oog daar niet alleen ouder, de foto toont een – naar mijn bescheiden mening – overspannen seriemoordenaar met een blik in de ogen waarvan zelfs een kat besluit een blokkie om te lopen. En dat maakte dat zij zich wat ongemakkelijk voelde, want waar was die seriemoordenaar ineens gebleven? Ik mompelde maar wat, dat ik ziek ben geweest en me tegenwoordig veel beter voel en daarmee was het afgedaan voor dat moment.

Maar het bleef wel door mijn hoofd spoken. Want ik ben inderdaad niet de vrouw van 5 jaar geleden! Toen was ik als het ware overgenomen door de ME/CVS, lag bijna altijd plat, wist niet wat te doen om me beter te voelen. Ik was wanhopig, moe, down, had weinig positieve verwachtingen voor de toekomst op gezondheidsgebied. Ik zat vol woede en stress en verdriet over wat mij was overkomen.

Tegenwoordig ben ik weliswaar niet beter of gezond volgens de normen, maar ik voel me wel veel beter. Ik zit ondanks een haperend lijf en een snel overprikkelde geest, veel beter in mijn vel. Ik heb mijn verwachtingen over wat moet en kan heel erg bij gesteld en word, doordat ik nu over meer realiteitszin beschik, ook veel minder vaak teleurgesteld. Ik geniet van wat kan en sta niet meer zo vaak stil bij wat niet kan. Ik ben vooral veel flexibeler geworden en hobbel achter mijn energie aan in plaats van dat ik het voortouw neem en erachter kom dat er geen energie voor was. Bovendien weet ik goed wat energie is en hoe het voelt. En vooral hoe het voelt als het er niet is. Adrenaline is geen energie, zo weet ik nu.

Natuurlijk ben ik nog lang niet waar ik wil zijn, maar wie is dat wel? Het voelt wel alsof ik langzaam de goede kant opschuif. We zijn nu 5 jaar verder sinds het vorige paspoort en het inleveren van een nieuwe paspoortfoto voelde als een functioneringsgesprek met een geweldig positieve uitkomst. Nee, ik ben niet dezelfde vrouw, hallelujah, ik ben een andere vrouw, eentje die meer van zichzelf houdt dan vroeger en vooral beter voor zichzelf zorgt. En daar ben ik best een beetje trots op.