Maand: december 2017

Pippi en Annika luiden het jaar uit

~ MB ~ 24 reacties

Dit jaar was niet het meest eenvoudige jaar voor mij. In mijn zorgvuldig afgebakende leven, noodzakelijk omdat mijn gezondheid niet optimaal is, gebeurde er best veel dat inhakte op mijn energieniveau. Deels door eigen keuzes, deels doordat het leven ertussen kwam.

De verbouwing van onze keuken en het traject om gehoorapparaatjes te krijgen, vroegen best veel van mij. Maar ik ben zó blij met het resultaat. De vakantie viel wat in de soep dit jaar. Ik voelde me down en gedesoriënteerd. Na een tijd viel het kwartje en ontdekte ik dat mijn gigantische emotionele buien werden veroorzaakt door de overgang.😊

Een parasiet in mijn darmen zorgde ook voor veel onrust. Niet alleen veel fysiek ongemak maar ook veel stress. Eerst door het niet weten waar die enorme buikpijn en darmklachten vandaan kwamen, daarna door het besef dat je makkelijk besmet raakt met een parasiet, maar dat er vanaf komen nog een uitdaging is (waar ik nog volop mee bezig ben). Dat de huisarts niet echt meedacht of meewerkte hielp natuurlijk ook niet echt.

Ruzie met de huisarts, een kat die onverwacht geopereerd moest worden. Dat, samen met de hierboven genoemde dingen, maakt dat mijn conclusie is dat ik best veel stress heb gehad dit jaar, met de nodige impact op brein en lijf.

Maar stress hoort er helaas bij in het leven. Ik kan wel zen gaan doen in een meditatieve bubbel, de buitenwereld zal tóch altijd doordringen. Het enige wat ik wél in de hand heb, is hoe ik daarmee omga.

Eens te meer leerde ik dat als dingen niet gaan zoals ik had gehoopt, ik maar beter mee kan dobberen met de stroom. ‘Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat’, zeggen we dan. Dat deed ik vooral door de eisen die ik aan mezelf stel te veranderen. Mildheid, zachtheid, zelfspot, humor zijn belangrijk voor mij om dingen in perspectief te blijven zien.

Er was ook veel positiefs! Dit was ook het jaar waarin ik veel profijt had van de B-12 injecties. Ik herstel sneller van een inspanning en ik zak ook niet meer zo diep weg. Dat is voor mij het verschil tussen een dip van weken of maanden (zoals voorheen gebeurde) naar dagen (wat nu het geval is). Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat dit een enorm verschil maakt in de kwaliteit van mijn leven.

2017 was ook het jaar dat ik op zoek ging naar Pippi. Want waar is het tegendraadse en de pret in mijn leven? Het onverwachte, de sjeu? Zoals ik eerder schreef, wil ik minder Annika en méér Pippi.

Wat ik leerde is dat ik heel veel Annika in mij heb. Niet zo vreemd als je een aandoening hebt waarbij elke uitspatting wordt beloond met een terugval en dat je daar behoedzaam van wordt. Pippi bleek vooral te zijn verstopt in verwachtingen en aannames. Hoe meer ik die loslaat, hoe meer ze naar boven komt drijven.

Dat betekent ook dat ik soms koos iets te doen, tegen beter weten in. Het genieten blijkt groter te zijn dan de mentale impact van de fysieke terugslag. Want als ik weet dat die terugslag komt en vooraf nadenk over hoe ik er makkelijk door heen rol (dankzij de Annika in mij), is het wat mij betreft toch de moeite waard.

Voor ’t eerst in jaren deed ik soms iets, gewoon voor mezelf. In mijn eentje naar een film gaan overdag. Of naar Yoga Nidra. Na jaren van de beperkte energie alleen maar uitgeven aan iets praktisch (koken, douchen), aan herstel of aan iets doen samen met het gezin, koos ik er nu soms voor ‘zomaar’ iets voor mezelf te doen, met mezelf.

De conclusie is dat er best veel ruimte is, verstopt in millimeters, bijna niet zichtbaar voor een ander maar goed voelbaar voor mij. Als je heel lang in een te krappe doos leeft, voelt 5 centimeter meer ruimte al als een voetbalveld. Zo iets dan toch.

‘Vooral doorgaan’ zeg ik dus tegen mezelf. 😂

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een goed en zo gezond mogelijk 2018. X

Update Dibbes

~ MB ~ 30 reacties

Wel een ingreep maar geen zware oogoperatie! Het was geen entropion. Hij had wel last van haargroei op het littekenweefsel van de operatie vier jaar geleden en dat heeft tot kleine beschadigingen geleid. Die haartjes zijn nu weg gelaserd en we hopen dat ze wegblijven. Ook zijn er drie kiezen getrokken 😅.

Al met al valt dit natuurlijk enorm mee, zijn herstel zal beduidend sneller gaan nu het geen zware oogoperatie is geworden en gelukkig zijn er geen hechtingen. Hij is wel erg beroerd van de narcose. Net flink overgegeven. Overmorgen moeten we bellen om door te geven hoe het met hem gaat. Het kan zijn dat zijn ogen gaan zwellen. En we hebben een batterij aan pillen en pijnstilling mee gekregen. Over twee weken terugkomen voor controle.

Nu gaan mens en dier lekker bijkomen. Bedankt voor alle berichtjes en het meeleven!

Tot zover de kap 😏

~ MB ~ 16 reacties

Tot gisteren ging het oefenen met de kap geweldig. We deden vier keer per dag de kap om en beloonden Dibbes met snoepjes. Het lukte hem ook steeds beter deze op te eten met de kap om.

En toen ineens ging het mis. Wat er precies gebeurde weten we niet, misschien schrok hij van een geluid, maar van het ene op t andere moment vloog Dibbes door de kamer met de kap om zijn kop, volledig over de zeik.

Ik zal jullie de details besparen maar trefwoorden zijn:

  • Een ontsnapte kat die pas na uren weer binnen kwam
  • Een arm onder de krassen en bloed
  • Een enorme deuk in het zelfvertrouwen van de kattenvrouw, ik ben helaas toch geen kattenfluisteraar
  • Een vertrouwensbreuk tussen mens en kat
  • Een slapeloze nacht
  • Stress die uit onze oren komt 

Morgen is het de dag van de operatie. We brengen hem in de ochtend. Ik mag erbij zijn als ze hem in slaap brengen. Dan ga ik naar mijn moeder, die boven de praktijk woont. Ik word gebeld als de operatie klaar is en ze hem wakker gaan maken, daar mag ik dan ook weer bij zijn.

Wat ik er van geleerd heb is dat je nooit kunt voorspellen hoe een kat met zijn verleden reageert. Dat ik altijd op mijn hoede moet blijven en dat ik het kattenluik moet afsluiten als we hem trainen.

De kans is groot dat we hem na de operatie geen kap om kunnen doen. Dat is vier jaar geleden ook niet gelukt. Toen hebben we hem om die reden 10 dagen versuft moeten houden. Hij heeft dan sowieso 24 uur per dag iemand nodig die op hem let, om te voorkomen dat hij aan zijn ogen zit. Aangezien hij het meeste op mij gericht is, ben ik dus de opperkat die hem hier doorheen gaat slepen.

Voor vandaag laten we het trainen maar zitten. Ik ben al blij als ik hem morgen in de mand krijg. Hij zit nu aan de alprazolam en begint weer wat bij te trekken. Dat is voor nu het belangrijkste. Nu ik nog 😊.

Luie dagen

~ MB ~ 13 reacties

Voor ons dit jaar geen bezoekjes, verplichtingen of uitgebreide culinaire avonturen. En dat vind ik wel best. Ik lig nu nog lekker in bed en grote kans dat ik daar blijf vandaag. Eerst ‘Heks’ uit lezen van Camilla Läckberg en dan stort ik mij op Fitz en de Nar.

Onder de boom trof ik de laatste nog ontbrekende delen aan en ik heb nu de complete serie van 9 delen. Die dus dringend herlezen moet worden. Ik kreeg ook de nieuwste van Pullman. Zal ik daar anders in gaan beginnen? Keuzes!

Kind mocht kiezen wat we gaan eten. Vanavond eten hij en M. gevulde pasta met knoflookroomsaus. Ikzelf eet een ovenschotel met aubergine en wraps. Morgen laten we in de avond pizza komen. Wat ik dan eet weet ik nog niet, dat zie ik wel.

De herstelkamer van Dibbes is gisteren al in orde gemaakt en we oefenen een paar keer per dag met de kap op zijn kop. Dat gaat heel aardig. Hij vindt t niet leuk maar raakt ook niet in paniek.

Het doel voor nu voor mij is zoveel als mogelijk te ontspannen en herstellen van de stress van vorige week. Zodat ik zo goed als mogelijk voor Dibbes kan zorgen na zijn operatie van komende donderdag, dat gaat nu even voor op alles.

Vieren we dan helemaal geen kerst? Nou ja, t is maar wat je kerst noemt. Wij vieren sowieso niet echt iets. Wij zijn niet gelovig. En dat is meteen de reden waarom ik moeite heb met dit feest. Een hele samenleving staat op zijn kop en stil vanwege een viering waarvan een groot deel van de mensen geen flauw benul heeft wat er gevierd wordt, anders dan lekker eten en drinken.

Voor mij persoonlijk zijn de feestdagen die tijd van het jaar dat dagen gelukkig weer langer worden. Daar kan ik oprecht blij om zijn.

Puber met zijn oma

Omdat ik niet in een grot leef maar onderdeel ben van een familie, hadden we vorige week een etentje hier met schoonfamilie en zaterdagavond aten wij bij mijn moeder. Het was geen beste dag voor mij qua energie maar gelukkig kon ik bij mijn moeder gewoon op de bank liggen tussen de verschillende gangen van het eten door.

Deze twee dagen zelf hebben we dus geen afspraken. Als t lukt gaan we morgen overdag naar de film. En verder dus niets.

Iedereen trouwens bedankt voor de grote hoeveelheid aan fijne reacties op mijn berichtjes over Dibbes en mijn perikelen met mijn huisarts. Ik ben daar heel erg blij mee.

Ga ik nu weer lezen, doei!

Zelfzorg

~ MB ~ 43 reacties

Eén van de dingen die ik geleerd heb de afgelopen jaren, is voor mezelf opkomen en voor mezelf zorgen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Omdat ik iemand ben die nogal gevat en ad rem kan reageren, gingen mensen er eigenlijk meestal van uit dat ik mijn grenzen goed bewaakte. Helaas. Dat heb ik door schade en schande geleerd. Ik was die altijd vrolijke goedlachse collega met tomeloze energie die nooit nee zei als iemand haar iets vroeg. Die het niet aandurfde om tegen een collega/vriend/werkgever te zeggen: “Wat je nu hebt gedaan is niet oké, ik voel me hier niet prettig bij, ik wil niet dat je zus of zo doet, ik heb geen tijd, dit is jouw taak en niet de mijne, ik voel me overvraagd..”

Wat daar achter zit, achter het niet kunnen bewaken van grenzen, is vast voor veel mensen herkenbaar: de angst niet aardig gevonden te worden als je nee zegt. Jaren van therapie leverden op dat ik dit uiteindelijk tóch heb geleerd. Ik kreeg trucjes aangereikt om te zorgen dat ik meer ruimte voor mezelf maakte. Daar schreef ik hier al eens eerder over. Bijvoorbeeld als iemand mij vroeg om iets te doen, niet meer reageren met ja, maar standaard zeggen: ‘ik heb mijn agenda nu niet bij me, ik kom erop terug.’ De vrager wordt dan al voorbereid op uitstel en een eventueel negatief antwoord.

Helaas was ik tegen de tijd dat ik echt goed voor mezelf op kwam, ook al ziek geworden. Dus ik lag hier lekker assertief te zijn in bed en op de bank. 😉 Is het dan een verloren vaardigheid? Nee, absoluut niet. Ook als patiënt, juist als patiënt,  is het belangrijk voor jezelf op te komen. “Dokter zal het wel beter weten” gaat absoluut niet op. Na 10 jaar ervaring als patiënt in de medische wereld en zorg, weet ik dat:

  • het merendeel van de artsen niet eens de moeite neemt je aan te kijken als je je verhaal doet maar alleen maar naar het scherm kijkt
  • het merendeel van de artsen een lijstje afvinkt en als je niet aan de voorwaarden voldoet ben je ‘gezond’ en word je met klachten en al weer weggestuurd
  • het merendeel van de artsen weet niet wat ME/CVS is en vooral, wat de impact ervan is op het dagelijks leven van de patiënt en het gezin

Mijn huisarts is helaas geen uitzondering. De eerste twee jaar van mijn ziek zijn gingen op aan knokken tegen het idee dat ik een depressie zou hebben en een eindeloze tocht langs artsen die allemaal vertelden dat ik gezond was. Keer op keer moest ik het dringende aanbod van de huisarts om antidepressiva te overwegen, afslaan. Ik ben niet depressief, ik barst van de levenslust! Alleen het lichaam werkt niet mee.

Dat ik uiteindelijk tóch ontdekte wat ik had, ligt aan het feit dat ik zelf bleef zoeken naar een oplossing en ik daarbij stuitte op een hele alerte fysiotherapeut met kennis van ME. Mijn huisarts speelde daarin geen enkele rol maar presteerde het wel om na de diagnose te zeggen dat hij zoiets al had vermoed. Maar dus nooit had verteld, dank u wel.

In de jaren die volgden bleek dat hij weinig kennis had van ME. Nu denk ik dat dit voor de meeste huisartsen opgaat. Het is nu eenmaal een onbekendere aandoening. De vooruitgang die ik heb geboekt, is vooral door er zelf over te lezen, te blijven zoeken naar oplossingen en alle bekende en onbekende behandelingen op dit gebied te volgen. Zo ben ik millimeter voor millimeter de goede kant opgeschoven. Mijn leven is nog enorm beperkt maar al vele malen beter dan bijvoorbeeld 5 jaar geleden.

De huisarts trok na verloop van tijd de conclusie dat ik mijn eigen expert ben geworden op het gebied van ME en is de laatste jaren erg meewerkend. De B12 injecties die ik wilde hebben kreeg ik vrij makkelijk voorgeschreven, ook al twijfelde hij of het ging werken. Maar zag wel dat ik ervan opknapte.

Op het feit dat ik een parasiet in mijn darmen heb, zoals recent werd ontdekt, werd erg laks gereageerd. Behandeling was niet nodig, gaat vanzelf weg. Daar sta je dan met heftige buikpijn en darmen die continu aan de schijterij zijn. Ik heb dus opnieuw zelf moeten uitzoeken wat ik zou kunnen doen. Toen ik na een kruidenkuur en intensief dieet opnieuw een afspraak maakte, heb ik één en ander op tafel gegooid. Ik wilde opnieuw onze ontlasting laten onderzoeken maar sprak ook mijn teleurstelling uit over hoe er met mij wordt omgegaan. Ik snap heus wel dat als je een gezond mens voor je hebt zitten die een parasiet heeft, je vasthoudt aan het protocol : ‘het ding gaat vanzelf wel weer weg’. Maar iemand die al 10 jaar chronisch ziek is? Misschien moet je dan verder kijken dan je neus lang is.

Afijn, we hadden een goed gesprek, hij gaf toe dat het allemaal niet zo lekker was gelopen en ook dat hij vanaf aanvang dat ik ziek werd niet goed had geweten wat hij met mij moest. Maar dat hij mij echt wilde steunen in mijn zoektocht. Hij begreep inmiddels dat die parasiet voor mij een interessant puzzelstukje kan zijn gezien het feit dat het kreng chronische vermoeidheid en voedselintoleranties kan veroorzaken  en dat het belangrijk is om te weten of de rest van het gezin het ding ook heeft. Zij hebben weliswaar geen last maar kunnen mij wel weer besmetten. Ook viel het kwartje dat genezen van ME niet een rechte lijn van A naar B is. Die parasiet opruimen zorgt er wellicht voor dat mijn lichaam straks energie kan gebruiken voor andere dingen, in plaats van een parasiet te bevechten.

Dát was de theorie en nu de praktijk. Opnieuw ontlasting ingestuurd. Daar ging iets mis. De uitslag was onduidelijk. Ik zou worden gebeld door de arts om er over te praten. Dat gebeurde niet. Een paar dagen later sprak ik hem dan toch. Er was twijfel of de goede kweek was aangevraagd. Hij zou het navragen bij het lab en dinsdag terugbellen. Zou blijken dat de verkeerde test was gedaan, dan zouden we alle drie opnieuw onze ontlasting inleveren. Dinsdag zie ik hem op de praktijk en het eerste wat hij zegt is:  ‘ik bel je zo’.  Wat niet gebeurde. Woensdag bel ik naar de praktijk om te informeren maar ik kom er niet doorheen. Letterlijk, want die telefooncentrale doet heel vreemd.

Donderdagochtend had ik dan eindelijk iemand te pakken. Nee, mijn huisarts was er niet. Morgen ook niet. Ja, hij is helaas een paar weken afwezig. Nee, niet bekend of hij naar dat lab heeft gebeld. Op mijn aandringen dat er dan iemand anders achteraan zou gaan, werd heel laconiek gereageerd (dat is toch de omgekeerde wereld mevrouw, dat had hij moeten doen). Afijn, na gedram van mijn kant gingen ze toch bellen.

Uur later word ik teruggebeld. Nee, er was helaas niet onderzocht op parasieten. Maar ik mocht niet opnieuw insturen, want dat vond de vervangende huisarts niet nodig. Pardon?

Wat volgde was een soap vol getier en een volledig uit de hand gelopen gesprek waarbij de vervangende huisarts dingen zei als: ‘als u na uw kruidenkuurtje per se uw ontlasting wil laten onderzoeken is dat goed, maar dat gaan we niet doen voor uw gezin. Nergens voor nodig, deze parasiet is onschadelijk, ik volg het protocol hierin’. Mijn opmerkingen dat zij zonder kennis van mijn dossier en gezondheid afwijkt van de afspraken die ik hierover met mijn eigen arts heb gemaakt, werden van tafel geveegd. Want mijn huisarts had niets in mijn dossier gezet hier over.

Daar sta je dan. Nou ja, ik zat op de bank met de telefoon in mijn hand en kwam er gewoon niet door. Meerdere malen vroeg ik of ze het wilde navragen bij de twee assistentes, die precies weten wat er aan de hand is en weten dat ik deze afspraak had gemaakt. Ik kwam er niet doorheen, ze reageerde alleen maar met: ‘ik ben hier de arts en ik beslis’.

Afijn, het gesprek eindigde omdat ik was veranderd in een agressief gillend monster en en de arts dingen riep  als ‘als u zo doet wens ik niet meer met u te communiceren!’ U kunt de striptekeningen er vast wel bij verzinnen.

Vroeger zou ik nooit zo fel hebben gereageerd. Ik zou me hebben neergelegd bij wat er gebeurde. Nu niet, nou ja, ik kwam weliswaar niet verder maar ik heb gepraat als Brugman en mijn ongenoegen geuit. Ik begon heel vriendelijk en formeel en dat het uit de hand liep, lag aan mijn wanhoop en frustratie maar ook zeker aan haar denigrerende toon en haar onwil om na te vragen bij anderen wat ik nu had afgesproken.

Eind van de middag belde mijn eigen huisarts. 1000 maal excuses, wat vervelend, bla bla. Hij is inderdaad de komende weken afwezig maar iemand op de praktijk had hem verteld wat er is gebeurd. Ik vind het heel tof dat hij belde maar ik ben er klaar mee. Hij is verschrikkelijk aardig maar niet proactief, denkt niet mee en is ook nog eens een administratieve ramp. Als hij zijn dossier gewoon had bijgehouden had ik nooit die aanvaring gekregen.

Dus ik heb eerlijk gezegd dat ik na de ontlastingsonderzoeken en de uitslagen, overweeg naar een andere praktijk over te stappen. Het moet toch niet zo zijn dat als hij er niet is, dingen meteen spaak lopen en ik niet word geloofd door een vervanger. Dat naast de eerdere missers (de lijst is lang maar onder meer M. mist een spier in zijn bovenbeen omdat er niet werd geloofd dat er iets aan de hand was en tegen de tijd dat er eindelijk foto’s zijn gemaakt, was die spier afgestorven) de slechte onbereikbaarheid van de praktijk en de administratieve chaos maken dat ik hier niet wil blijven.

Op zoek naar een andere huisarts dus. 9 van de 10 artsen weet niet voldoende van ME. Ik ben op zoek naar die 10e huisarts die dat misschien óók niet weet maar bereid is ‘out of the box’ te denken, met mij meedenkt en begrijpt dat kleine ongemakken een grote impact op mijn lijf kunnen hebben. En die mij ziet, hoort en serieus neemt. En gemaakte afspraken netjes noteert in zijn systeem.

Als ME-patiënt heb ik niets aan protocollen. Die zijn er namelijk niet voor deze aandoening, ik moet zelf het wiel uitvinden, uitvinden wat voor mij werkt, de puzzelstukjes op de juiste plek leggen. Ik heb behoefte aan een arts die niet alleen zegt dat hij dit begrijpt maar zich daar ook naar gedraagt en van puzzelen houdt.

Warm applaus voor de volhardende lezer die dit geklaag tot het einde toe heeft gelezen! Ook applaus voor mezelf. Want had ik mijn poot niet stijf gehouden, dan zou de ontlasting niet worden onderzocht. Wat ik dus heb geleerd is dat als je dramt en tiert je toch je zin krijgt. Of ik dan nog aardig gevonden word betwijfel ik maar inmiddels kan me dat niet meer zoveel schelen. 😉

Ga ik nu slapen, want dat is niet gelukt vannacht.

 

Voorbereidingen operatie

~ MB ~ 8 reacties

Toen we vier jaar geleden ineens een kat mee naar huis kregen die aan beide ogen was geopereerd, waren we daar totaal niet op voorbereid. Bovendien was Dibbes toen nog een vreemde kat voor ons. Ondanks al het wederzijdse gescharrel was dat vooral op afstand. Hij liet zich zeker in het begin niet aaien of direct benaderen en andersom zag hij ons niet eens, door zijn oogziekte. Hij volgde vooral met zijn neus het spoor van lekkere brokjes en dat daar een heel gezin aan vast zat, ontdekte hij veel later. Dus de stap van een zwerfkat voeren naar ‘die kat ligt nu in een apart kamertje bij te komen van een zware ingreep’, was best groot.

Dit keer gaat dat gelukkig heel anders. We weten wat ons te wachten staat en we kunnen ons er op voorbereiden. Wij kennen Dibbes inmiddels ook door en door en weten dat hij ondanks zijn hysterische karakter, naar ons toe toch vaak zo mak als een lammetje is. Ik kan hem zonder hele grote problemen pillen geven of samen met M. oogzalf toedienen. Zo lang je het maar beloont met een snoepje, nou vooruit, liefst twee snoepjes, is het oké.

Ook praktisch gezien hebben we nu de tijd om ons voor te bereiden. Dat doe ik door een aantal dingen vooraf aan te pakken bijvoorbeeld door een kamer in orde te maken. We maken de logeerkamer zo leeg mogelijk. Buiten het logeerbed staat er dan niets en is er ruimte voor een goede ligplek voor hem en een kattenbak. Hij kan daar in alle rust herstellen en zich ook niet verwonden aangezien hij de eerste tijd versuft is en ook met een kap moet lopen.

Die kap is wel een dingetje. Vorige keer accepteerde hij die kap niet en moesten we hem om die reden 9 dagen volledig gedrogeerd houden. Om te voorkomen dat hij aan zijn ogen ging frutten. Dat gaf wel problemen, zijn ogen gingen na een paar dagen ontsteken maar gelukkig is het goed gekomen. Natuurlijk moeten we nu toch de kap weer opnieuw proberen na de operatie van volgende week. Om die reden kreeg ik hem alvast mee toen we gisteren bij de dierenarts waren. Dus nu even geen ‘krijg-Dibbes-in-de-mand-training maar een ‘doe-een-kap-om-zijn-kop-training‘.

Hoe doe ik dat? Inmiddels heb ik door dat trainen alleen lukt als de kat zelf er zin in heeft, zijn nieuwsgierigheid wordt getriggerd én er een beloning wacht.Gisteren heb ik hem alvast aan de kap laten snuffelen. Dat rook interessant!

Durf ik hier mijn kop door te steken?
Ja, ik deed het! Daarna nog even snuffelen aan de kap of echt alle snoepjes op zijn.

Vandaag heb ik snoepjes op mijn hand gelegd en die in de kap gestoken. Om bij het snoepje te komen, moet hij zijn hoofd door de kap steken. Vanmorgen lag het snoepje op mijn vingers en kon hij er heel makkelijk bij. Vanmiddag maakte ik het wat moeilijker door het snoepje iets verder weg te houden, in de palm van mijn hand. Hij moest dus met zijn kop helemaal in de kap om er bij te kunnen. Daarna was het even klaar en liet ik de kap even naast hem liggen. Die werd weer besnuffeld.

Zo ga ik dat uitbreiden, stap voor stap. Ik hoop dat dit in zoverre lukt dat hij dan na de operatie niet volledig uit zijn dak gaat als hij wakker wordt en die kap voelt. Maar goed, iets bedenken is één ding, de praktijk moet gaan uitwijzen hoe het loopt.

Buiten dat zijn er ook andere voorbereidingen. Ik wil proberen wat vooruit te koken. De eerste dagen zal ik veel aandacht aan Dibbes moeten geven. De man kan heerlijk koken maar werkt wel gewoon fulltime, ik  kan niet van hem verwachten dat hij na zijn werk voor hem en S. gaat koken én voor mij een parasietendodende zetmeelarme vegetarische maaltijd op tafel zet.

Dus, dat dus!

Dibbes

~ MB ~ 32 reacties

Toen Dibbes in ons leven kwam, was hij bijna blind. Dat er iets was met deze zwerfkat zagen we wel, maar wát precies dat wisten we niet.

Na maanden van vertrouwen winnen, lukte t ons om hem in de mand te krijgen, brachten hem naar de dierenarts die constateerde dat een operatie noodzakelijk was. Hij bleek entropion te hebben, een aandoening waarbij de ooghaartjes naar binnen groeien. De dierenarts had het nog nooit zo heftig gezien.

Zijn leven als huiskat begon dus met een zware operatie. Best pittig, want na maanden paaien stopten we hem in de mand, lieten hem opereren en moesten hem daarna 10 dagen in versufte toestand houden.

Dibbes onderging t allemaal redelijk stoïcijns. Hij zat onder de pijnstillers, had een lekker mandje en een warme kruik, kreeg heel veel liefde en voldoende eten. Zijn situatie was 100 % beter dan in zijn zwerfjaren en hij bloeide enorm op.

Na de operatie bleek dat hij prachtige zeegroene ogen had. Iets wat we nooit hadden kunnen zien omdat zijn ogen door de entropion dicht zaten en er continu pus uit droop.

Dat is nu vier jaar geleden. Het viel me twee weken geleden op dat er soms wat vocht uit zijn rechteroog kwam. Helder vocht en minimaal. En soms ook een paar dagen niet. Maar t zat me niet lekker dus belde ik met de dierenarts. Ik mocht foto’s van zijn ogen mailen en in overleg besloten we een oogzalf te proberen. Zonder dat de dierenarts hem dus zag. Omdat ik de ‘krijg-dibbes-in-de-mandtraining’ niet wilde verpesten door hem in de mand te stoppen op een moment dat hij er nog niet helemaal klaar voor was.

Omdat Dibbes een heftig verleden heeft en de rit naar de dierenarts elke keer voor gigantisch veel stress zorgt heb ik hem namelijk de afgelopen 9 maanden getraind. Inmiddels heb ik hem zo ver dat hij op commando in de mand springt.  Maar het autorijden hebben we nog niet kunnen oefenen.  Ik werkte toe naar een dierenartsbezoek in januari, omdat hij zijn entingen moest hebben.

Een kat met zijn verleden moet regelmatig gezien worden door een arts. Hij heeft een slecht gebit, een forse hartruis, een immuunsysteem dat het jaren niet deed en dus kwetsbare ogen.

De oogzalf leek even te helpen maar gisteren werd zijn oog ineens helemaal dik.  Dus over op plan B: toch zo snel mogelijk een afspraak maken en hem voor t bezoek aan de dierenarts alprazolam geven. Dit is een kalmeringspil die sinds kort aan katten gegeven wordt die heftige angsten kennen. Het heeft geen nare bijwerkingen en het laat geen herinnering aan de gebeurtenis zelf achter. In tegenstelling tot vetrainquil, wat ik voorheen gebruikte.

Op naar de dierenarts dus. Het goede nieuws is dat hij heel goed reageerde op de alprazolam en geen moment in paniek raakte. Bij de dierenarts zelf was t wel héél erg spannend voor hem maar het escaleerde niet.

Het slechte nieuws is dat hij weer entropion heeft,  nog minimaal. Het hoornvlies is geïrriteerd maar gelukkig nog niet beschadigd. We zijn er dit keer heel snel bij. Maar een operatie is helaas wel noodzakelijk, weer aan beide ogen.

Ik ben niet verbaasd, had dit al  verwacht. Maar heftig is het wel, voor kat én mens. Volgende week donderdag gaat hij onder het mes.

Gaan jullie duimen voor een snel herstel?

Zaterdag

~ MB ~ 15 reacties
Kringloopgeluk

Nou, al bijna zondag zelfs, maar hier komt het zaterdagjournaal.
Weinig nieuws onder de zon hier. Ik houd me rustig. Lees wat,  lig wat, kook wat.
Vandaag heb ik in etappes de kerstige lunch voor morgen voorbereid als de schone familie hier komt. De mannen hielpen mee en we houden het sowieso redelijk simpel dus dat was goed te doen. Wat salades, een aubergine schoteltje, zoete aardappelkoekjes, gegrilde groenten, wat Franse kazen voor wie dat mag eten, olijven. Voor ieder wat wils dus.

Vanochtend gingen M, en ik even naar de kringloop, op zoek naar spijkerbroeken voor mij. Ik ben behoorlijk afgevallen de laatste weken door het gerommel in mijn darmen en al mijn broeken zakten van mijn kont. Ik had eerst even gekeken bij Zalando en Wehkamp of er iets geschikts tussen was. Maar de kniepert in mij kan geen €50 uitgeven aan een spijkerbroek. Ik zag wel wat goedkopere spijkerbroeken maar die waren dan weer niet in mijn maat. Bovendien had ik meer dan één broek nodig. Ook weet ik niet hoe lang dit doorzet, dat ik afval, dus ik wil er niet te veel geld aan uitgeven.

Dus op naar de kringloop waar ik twee mooie spijkerbroeken scoorde voor €10 en ze zitten als gegoten. Ook nog een trui voor €2,50 en een mooie fles voor maar liefst €1. Uit en thuis was het hooguit een half uurtje dat we weg waren, een bijzonder geslaagde missie.

De mannen zijn vanavond uit. Naar Waardenberg en De Jong met de dames van Toren C, in het Luxor Theater in Rotterdam. Al weken voorpret hadden ze. Vooraf een hapje eten. Toen ik ze uitzwaaide kreeg ik even godsgruwelijk de pest in. )(*^%*^&%*(&(. Weer even dat zielige gevoel en die riedel van ‘ik ben die vrouw die altijd haar gezin uitzwaait’. Maar dát liedje kennen we nu wel dus ik heb een andere plaat opgezet.  Ik heb als avondeten alvast wat van de lunch van morgen gesnoept en daarna heb ik lekker een domme flauwe pretentieloze film op Netflix gekeken.

Nu op bed aan, nog beetje lezen, met de katten knuffelen en dan is deze dag klaar.

Bijsturen en flexibiliteit

~ MB ~ 4 reacties

Als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren dan is het dat plannen en planningen er zijn om bij te sturen. Heel leuk dat je iets bedenkt, maar onderweg is het zaak om in contact te blijven, of dat nu met jezelf, je onderbuik of je portemonnee is. En dan bijsturen.

Vroeger hield ik koste wat kost vast aan een afspraak. Zeker als het om een afspraak met een behandelaar ging. Ik vind nog steeds dat het niet netjes is om kort van te voren af te zeggen dus houd ik me netjes aan de door de behandelaar aangegeven tijd. En zo verzette ik de tandartsafspraak voor morgen. Omdat ik vandaag voel dat deze afspraak morgen nakomen me net een zet de verkeerde kant op gaat geven.

Dat ik dat beter kan, komt ook zeker doordat ik meer voel en meer signalen herken. Ik redeneer nu meer vanuit mezelf (hoe het lijf er bij hangt). Lukt iets niet, dan komt het wel een andere keer. Ik heb geleerd hoe veel ruimte je kunt voelen door iets te verzetten. En hoe prettig het is mijn lijf niet te forceren maar de tijd te geven om te herstellen.

De darmspoeling van gisteren hakte er minder in dan de eerste keer. Maar ik ben wel moe. Een paar keer door de sneeuw lopen deze week omdat er door de gladheid niet gefietst kon worden, heeft ook best veel van mijn lijf gevraagd. Hoewel ik het wel geweldig vond! Echt waar, ik word blij van een paar meter sneeuw. De wereld is zo stil en mooi en wit, en ik krijg er op de één of andere manier een energiekick van die totaal niet strookt met de staat van mijn lichaam.

Morgen hoef ik dus alleen even naar de huisarts voor de B12 injectie en kan ik verder gaan bijtanken. Er staat alleen nog een kerstige lunch met schoonfamilie op de agenda. En maandag de derde darmspoeling. Ik hoop ook ergens volgende week de resultaten van de ontlastingstest te krijgen en dan weet ik of al mijn inspanningen van de afgelopen tijd effect hebben gehad.

Zo ja, dan ga ik verder met het dieet en begin ik met herstel van de darmflora. Zo nee, dan ga ik aan de medicatie. Dit is reeds overlegd met de huisarts. De poep van de huisgenoten is ook ter controle ingestuurd en het is best spannend wat er uit komt. Ook dit is een kwestie dus van bijsturen afhankelijk van wat er uit de uitslagen komt.

Waarom verder gaan met het dieet? Omdat er wordt aangeraden als je last hebt van parasieten, chronische vermoeidheid én voedselintoleranties, dit dieet langere tijd, minimaal een half jaar, vol te houden. Het dieet stimuleert de darmflora. En parasieten zijn dol op zetmeelrijke voeding. Door die voeding te beperken maak je het milieu in de darm minder geschikt voor parasieten en schimmels. Zo krijgen de goede darmflora kans zich te vermenigvuldigen en de strijd aan te gaan met de indringers. Ik zie het maar als een oorlog, waarbij ik de ene partij van munitie voorzie om de andere partij uit te roeien.

Maar ook hier moet ik veel bijsturen. Het ene lijf is het andere niet en ik kijk goed hoe ik reageer op bepaalde voeding. Ik merk wel dat ik soms toch meer koolhydraten nodig heb dan wordt voorgeschreven in dit dieet dus ik denk dat ik af en toe gewoon een bak havermoutpap naar binnen ga werken. Ook hierin merk ik dat ik ben veranderd. Ik ga meer uit van mezelf en minder van wat een ander voorschrijft.

Plannen zat dus met aandacht voor mitsen en maren en obstakels. Want plannen zijn er om me ergens te brengen en niet om uitgevoerd te worden omdat dit ooit zo is bedacht.