Maand: februari 2016

Jubileum

~ MB ~ 14 reacties

Vandaag is het zowat 8 jaar geleden dat ik me ziek heb gemeld op het werk met een naar ik toen dacht flinke griep. Om precies te zijn (en dat ben ik, een pietje precies) was dat op maandag 25 februari 2008.  Ik was – als ik het me goed herinner – de vrijdag voor dat weekend uit eten geweest met het team waarin ik werkte en dat viel al niet echt goed. Evengoed volgde ik dat weekend een workshop ayurvedische massage. Ik had me daar nu eenmaal voor ingeschreven. De zaterdag kwam ik redelijk door maar de zondag ging het met het uur minder. Eerst dacht ik dat de fik in mijn spieren werd veroorzaakt door de verwarmende mosterdolie die we gebruikten tijdens de massage, maar toen ik in de nacht flinke koorts kreeg met alle erbij horende griepverschijnselen, viel het kwartje en belde ik maandagochtend naar mijn manager met de mededeling dat ik even niet kwam werken.

Het verhaal is bekend, dat even niet werken duurt nu al 8 jaar. De griep was geen griep maar een voorbode van ME/CVS. Een aandoening waar ik niets van wist. Het duurde sowieso bijna 2 jaar voordat de diagnose werd gesteld. Ik liet me helemaal binnenste buiten keren in het ziekenhuis wegens onverklaarbare klachten. De pijn in de spieren die zo kenmerkend is voor griep, ging maar niet weg. En ook de koorts bleef bijna continu. Net als de keelpijn. Of het wattengevoel in het hoofd, de vermoeidheid. Gaandeweg breidde de lijst met klachten zich enorm uit, tot ik het gevoel had dat mijn lijf me gewoon echt enorm in de maling aan het houden was.

Omdat er niets gevonden werd, zat het ‘dus’ tussen mijn oren en ging ik in therapie. Op zich viel er ook best veel te praten over heel veel eigenschappen en gedragingen van mij die niet bevorderlijk voor mijn welzijn waren maar na 1,5 jaar was ik toch echt wel uitgepraat over mezelf. En was ik er fysiek een stuk slechter aan toe. Gelukkig was er tijdens de enorme stoet van behandelaars dan eentje die herkende wat er mogelijk aan de hand kon zijn en vanaf toen was er meer duidelijkheid vooral na de officiële diagnose en kon het leren leven met ME en het accepteren van het chronisch ziek zijn beginnen.

En nu ben ik dan ‘ineens’ 8 jaar verder. Iets wat ikzelf bijna niet kan geloven. Hoewel ik vaak het gevoel heb in een soort vertraging te leven, is het dan toch ineens 8 jaar later. S. wordt deze week 14, hij ging net naar groep 3 toen ik ziek werd en inmiddels is het een puber die niet anders weet dan dat zijn moeder thuis is.

Hoewel ziek zijn niet leuk is, is er zoveel in het leven niet leuk. Hoewel ik soms echt wel enorm baal van de beperkingen waar ik nog steeds mee leef, ondanks de vooruitgang van de afgelopen jaren, is er ook veel waar ik van geniet en blij van word:

  • als de zon schijnt kan ik als ik me goed genoeg voel naar buiten lopen en erin zitten, ik hoef nooit te wachten tot mijn werkdag er op zit
  • ik was in staat 2 zwerfkatten te socialiseren en te adopteren. Juist door mijn thuis zijn had ik alle tijd om hun vertrouwen te winnen
  • ik ben een iets geduldiger mens geworden en kan het leven beter nemen zoals het komt
  • hoewel ik nog steeds te perfectionistisch ben, laat ik toch steeds meer los. Vooral verwachtingen over mezelf
  • lekker koken lukt ook in etappes
  • boeken zijn sinds de komst van de e-reader altijd binnen handbereik, ik grijp nooit meer mis
  • ik ben altijd thuis en kan vanaf de bank ook aandacht geven, dat is voor mijn kind een groot voordeel geweest
  • dat de mannen met wie ik leef, allebei zo nuchter en vrolijk zijn. S. weet niet beter dan dat ik ziek ben en is een echt zonnekind dat het leven neemt zoals het komt maar dat M. ook zo veel geduld met de situatie kan hebben, is iets waar ik ook heel dankbaar voor ben. Ook zijn leven stortte toen in en ook zijn leven wordt enorm beperkt
  • er zijn buiten het directe gezin een paar mensen geweest die voor ons klaarstonden met praktische hulp en die ons echt gered hebben. Door S. op te vangen en naar school te brengen of door maaltijden te brengen en de was voor ons te doen. Ik heb geleerd dat sommige mensen zomaar voor je klaar staan, ook al verwacht je dat helemaal niet
  • geluk wordt niet zozeer bepaald door wat ik doe maar door hoe ik iets beleef. Hoe minder verwachtingen, hoe meer ik blij kan zijn

Ben ik nu dan na 8 jaar een veranderd in een Boeddha? Nee, verre van. Ook nu nog zijn er vaak momenten dat ik baal. Zoals vandaag. We willen eigenlijk naar de film. De nieuwe van de Coen Brothers draait. Vorige week zouden we op zondag gaan. Dat lukte niet. Dus werd dat plan naar vandaag opgeschoven. En dan is het toch weer zo’n dag dat naar de film gaan niet lukt. Omdat ik eerst mijn haren heb gewassen en mee ging boodschappen ging doen. Want ik wilde niet met een vette kop in de bioscoop zitten. En boodschappen doen was gewoon acute zelfoverschatting. Dus ben ik nu boos en een beetje verdrietig. Omdat ik ondanks dat ik meer kan dan een paar jaar geleden, nog steeds de ruimte moet zoeken in een douchebeurt overslaan om iets anders wel te kunnen doen.

Maar toch, nu gaat de zon ineens knallend schijnen terwijl ik dit schrijf en ga ik lekker buiten zitten. Dat is ook fijn. En schuiven we de film gewoon weer een weekje op.  Want we willen al vanaf voor de kerst naar de film. Eerst hadden we een andere film op het oog maar die draait al niet meer. Zo gaat dat. De kans is dus groot dat we deze film ook nooit gaan zien. Maar dan kopen we gewoon de dvd. Het is zoals het is.

Ga ik nu lekker in de zon zitten.

Kat in beeld (en soms een mens)

~ MB ~ 18 reacties

Zomaar wat foto’s, van de afgelopen weken van wat huiselijk geluk met vooral katten maar ook een kind en een boom. Omdat ik daar blij van word. Alleen de man staat er niet op, maar ik word wel blij van hem hoor.

Deze post is natuurlijk niet te pruimen voor mensen die niet van katten houden die dus moeten maar snel wegklikken….volgende keer beter zeggen we dan!


Met kwijldruppels als bonus!

Loslaten: meer gemak

~ MB ~ 40 reacties

Niet alleen op budgetgebied probeer ik wat losser te worden, ook op andere gebieden. Dat is goed voor mij. Ik deed de afgelopen 8 jaar heel veel om mijn gezondheid te verbeteren, ik probeerde zowat elke beschikbare behandeling, slikte me suf aan voedingssupplementen en paste mijn leefstijl noodgedwongen aan. Betere voeding, rust pakken tussen activiteiten door, vermijden van stress, leren nee zeggen, vermijden van prikkels en over het algemeen een leefstijl hanteren waar een bejaarde van in slaap valt, is het beste voor mij.

Zo bezien ben ik een heel eind. Maar het kan altijd beter. Want ook in het aanpassen van de leefstijl kan ik wat rigoureus zijn. Alles altijd helemaal verantwoord, biologisch, suikervrij, alles altijd vers en zelf snijden. Dus snijd ik in etappes een rode kool als die op het menu staat. Want voorgesneden kopen doen we niet, dat is duurder en minder vers.

Zojuist kreeg ik een mail van mijn lieve mailmaatje uit Zandvoort die me vertelde dat ze het idee heeft dat ik aan zelfkastijding leid, dit vanwege het ontbreken van een wasdroger in dit huis. Ik kan het alleen maar helemaal eens met haar zijn, jammer genoeg, het klopt helemaal. En van altijd maar de beste en meest verantwoorde keuze maken, kun je ook heel veel stress krijgen. Dát heb zelfs ik eindelijk ontdekt. Dus besloot ik de prioriteiten eens om te draaien, de oplettende bloglezer heeft deze nieuwe rode draad in mijn leven natuurlijk al lang opgemerkt. Niet langer het beste of het meest verantwoorde, maar dat wat voor mij het meeste gemak op het moment zelf oplevert, zou de juiste keuze moeten zijn.

Tijd voor verandering, dus:

  • namen we een glazenwasser (dat is oud nieuws want dit vertelde ik al eerder maar ik ben er blijkbaar heel trots op)
  • kocht ik vorige week niet één, maar twee zakjes voorgesneden soepgroenten voor in de tomaten-pompoensoep mensen! (en nu niet allemaal mailen dat ik op goede momenten groenten kan fijnsnijden en in de vriezer flikkeren om die er op de slechte momenten weer uit te halen want dat kan ik ook zelf bedenken en dat deed ik dus niet omdat ik mezelf probeer af te leren altijd vooruit te denken…)
  • kocht ik glassex toen ik net toch bij de HEMA was. U weet wel dat spul voor luie huisvrouwen. Ik maakte geen sopje met soda en azijn om in mijn hervulbare spuitflacon te doen maar kocht gewoon zomaar een fles voorgefabriceerd spul. En glanzen dat die ramen doen!
  • haalden we de afgelopen maanden bijna eens per 2 weken patat, gewoon wegens lekkere trek en omdat het zo uitkwam Ik genoot daar volop van en grappig genoeg is mijn gewicht 5 kilo minder dan vorig jaar om deze tijd….
  • maak ik tegenwoordig geen dagplanning meer. Leidend is wat voor energie ik op het moment voel en wat voor weer het is. Dus, wil ik oefeningen gaan doen maar begint de zon te schijnen? Schijt aan die oefeningen, die komen later wel, nu eerst in het zonnetje zitten!

Alleen de wasdroger is er nog niet. Nu is het feit dat er hier geen wasdroger is, niet zozeer te wijten aan vrekkigheid van mijn kant maar wordt meer veroorzaakt door een ruimtegebrek. Waar moet dat ding staan? In de schuur is er alleen plek voor als we voortaan een fiets buiten laten staan. In de keuken is geen plek. Boven is er wel een plek in onze slaapkamer achter een wand met louvredeurtjes, maar daar staat nu de vriezer. We kunnen een droger er bovenop zetten maar dan moet er eerst in die hoek een stopcontact worden geplaatst. Want de vriezer staat daar met een verlengsnoer. Twee grote apparaten en een verlengsnoer is vragen om moeilijkheden.

Er zou eventueel plek kunnen worden gemaakt in een andere ruimte maar dat wordt wel enorm proppen. We hebben een heerlijk huis maar wel met kamers die allemaal heel smal zijn. Ik kan bijvoorbeeld niet zomaar om ons bed heen lopen, ik schuifel langs de randen eromheen, meer ruimte is er niet. In onze slaapkamer staat ons bed en aan weerszijden van die bedden twee oude kleuterstoeltjes van S. voor onze boeken die we op dat moment lezen. Verder is de kamer leeg, op die ingebouwde kastenwand na. Die je niet zomaar even weghaalt want dan moeten alle muren opnieuw gestuct worden…En verder is het dus niet zo dat we ergens nog een vergeten niet gebruikte hoek hebben in het huis, dat je de hoek omslaat en ineens denkt maar natuurlijk, die droger kan hier staan! Dus zijn we nog wat aan het dubben en piekeren hierover. Maar juist dat dubben en piekeren zorgt voor onrust in mijn hoofd dus heb ik het onderwerp wasdroger even geparkeerd. Wordt vervolgd.

Maar voor de rest. Grote stappen gezet! U ziet het, er is duidelijke een glijdende schaal, ik zak helemaal af en laat behoorlijk wat punten vallen op consuminder- en milieugebied. Maar, het is wel een transformatie van manische zelfkastijder naar ontspannen levensgenieter! De punten op het gebied van ontspanning stijgen met sprongen en goed dat het voelt! Ik kan het van harte aanbevelen.

Beugelperikelen

~ MB ~ 13 reacties

Nog een week en dat zit de slotjesbeugel precies 8 maanden in mijn mond. Omdat het nogal wat is, staat de datum van plaatsing (29 juni) in mijn brein gebeiteld, net zo vast als die slotjes op mijn tanden zitten.

Tot nu toe heb ik geen pech of nare verrassingen meegemaakt. Waar S. wel regelmatig tussen de gewone controle-afspraken extra moet langs komen om los geraakte slotjes weer vast te laten zetten, maakte ik dat tot nu toe niet mee. Het gaat juist heel voorspoedig. Ik zie al heel veel effect als ik in de spiegel kijk en dat is een enorme motivatie.

In de offerte stond ook een buitenboord beugel begroot. Dit was niet met mij besproken tijdens de onderzoeken, dus belde ik op met de vraag hoe dat nu zat. Ik kreeg als antwoord dat het vooraf moeilijk in te schatten is wát de slotjesbeugel precies gaat doen en of het beoogde effect wel kan worden bereikt. Indien nodig kan dus tot een buitenboordbeugel worden overgegaan.

Jullie begrijpen dat dit de afgelopen tijd als een donderwolk boven mijn hoofd hing. De hele tijd. Een slotjesbeugel is al heftig, een buitenboordbeugel helemaal. Die draag je minimaal 16 uur per dag, als ik het goed heb begrepen en ook in de nacht. Zit ik niet op te wachten, ik slaap al zo moeilijk. Dus hing die donderwolk daar maar te hangen. Tijdens de controles vroeg ik er maar niet naar, wat niet weet, wat niet deert. Dat werkte natuurlijk niet want het was wel aanwezig op de achtergrond.

Maar toen ik vorige maand na het maken van de foto’s opnieuw te horen kreeg dat ze heel tevreden zijn over de voortgang, iets wat al vaker was gezegd, durfde ik het aan. Zeg-hoe-zit-het-eigenlijk-met-die-buitenboord-beugel-die-ik-eventueel-misschien-zou-moeten-gaan-dragen, vroeg ik zo nonchalant mogelijk terwijl ik achterover in de stoel lag en in de enorme neusgaten van de controlerende orthodontist mocht kijken.

Waar ik dát nou vandaan haalde, was de reactie. Een buitenboordbeugel werd nooit geplaatst bij een volwassene. Euh, dat stond in de offerte? Ter plekke werd dat bekeken, niets van te vinden. Ik legde uit dat ik na ontvangst van de offerte nog gebeld had, omdat ik toen nogal was geschrokken, nou ja zeg maar gerust volledig over de zeik was. Al pratend kwamen we nu tot de conclusie dat de dame die ik aan de telefoon had, er blijkbaar van uitging dat ik het over S, had. Die overigens ook geen buitenboordbeugel nodig heeft,  dat terzijde. Kinderen krijgen die wel soms, inderdaad als er meer correctie nodig blijkt te zijn. En dat er verzuimd is om de gegevens in de computer op te zoeken.  Een vergissing met best een mogelijk groot effect want ik had bijna de hele boel afgeblazen.

Hoe ik daar nu bij kom? Ik heb de offerte thuis weer opgezocht en daar staan toch echt 2 verschillende beugels geoffreerd, zie ik. Er zat toen een blaadje bij met de uitleg wat een beugel categorie 2 of 6 of anders is. Op grond daarvan heb ik toen geconcludeerd dat ik een buitenboordbeugel zou krijgen. Dat blaadje met uitleg kan ik nu niet meer vinden. Maakt niet uit, ik verliet de praktijk 10 kilo lichter. Super! GEEN BUITENBOORDBEUGEL MENSEN!!!. Heerlijk toch dat je zo blij kunt zijn met iets dat niet gaat gebeuren!

Ga ik nu mijn tanden poetsen, want het is weer tijd voor een controle. Die de afgelopen weken twee keer werd verplaatst wegens de griep maar dan nu weer plaats gaat vinden. Niet vergeten dat ik de soep uit de vriezer haal, want dat wordt weer een paar dagen eten slobberen, in plaats van kauwen….

Kekke Kast

~ MB ~ 8 reacties

Eigenlijk ging ik vertellen over het loslaten van het strakke budgetteren maar de griep heeft andermaal toegeslagen in een tweede ronde. Of griep, griep is wat sterk uitgedrukt maar het snot loopt erin stralen uit, dat wel. Beeldend genoeg?

Dus om jullie nu toch iets te lezen aan te bieden, verwijs ik naar Ogma, de leukste boekensite van Nederland waar vandaag een interview met mij staat, nou is dat leuk of is dat leuk?

Over zaken die het hart aangaan…

~ MB ~ 16 reacties

Voor wie hier leest voor de blogs over geld, nog even geduld, maandag plaats ik een bericht over hoe het staat met het meer loslaten van het tot de nul budgetteren. Nu gaan we even verder met het dierenziekenhuis…

In december constateerde de dierenarts een hartruis bij Dibbes. Gisteren zijn we naar een dierenziekenhuis in Amsterdam gegaan om met behulp van een hartecho te laten onderzoeken of deze hartruis de voorbode is van een hartaandoening.

Voor wie hier al langer mee leest weet dat het een heel gedoe is om Dibbes in een reismand te krijgen. Wel is het zo dat het steeds beter gaat. Hij doet er nu af en toe ervaring mee op en weet  inmiddels dat in de mand gestopt worden, betekent dat hij dan aan het eind van de dag gewoon weer thuis is. Evengoed is er wel wat drugs voor nodig om alles in goede banen te leiden. Dus slikte hij de week er aan voorafgaand al zylkène om hem wat vrolijker en meer ontspannen te maken. Donderdagavond maakte ik de kleine kamer in orde, ik zette de reismand daar neer, deed er een lekker kleedje in en spoot rijkelijk met kattenkruidspray. En wat deed die schat, hij stapte zo de mand in. Helaas 10 uur te vroeg maar het goede begin was er!

Omdat hij nuchter op de afspraak moest verschijnen, vertelde ik tot vervelens toe aan de huisgenoten dat ‘de katten geen eten krijgen bij het opstaan vrijdag, niet vergeten hoor!‘ Voor de zekerheid kladde ik dat ook op een groot vel papier en legde dat op het aanrecht. En schoot alsnog om 4 uur in de nacht wakker omdat ik me realiseerde dat geen eten geven betekende dat ook eten dát al gegeven was maar niet opgegeten, afgepakt moest worden. Dus hobbelde ik naar beneden om de bakken met droge brokken weg te halen. Omdat ik niet écht wakker als in helemaal wakker wilde worden, deed ik het licht niet aan en stapte per ongeluk op een staart. Dus toen toch maar het licht aan gedaan om te zien wie de ongelukkige was, maar ik zag geen gekwetste ziel, integendeel ze zagen er allemaal heel verwachtingsvol uit, ik had immers de bakken met brokken in mijn handen. Dan maar even naar de plee en vervolgens was ik wakker en blééf ik wakker, een goede begin van de dag dus ;-).

drugs toegediend, beetje onzeker over wat er gaat komen

Afijn, om een uur of 9 kreeg Dibbes zijn drugs en daarna sloot ik me met hem in het kleine kamertje op. Dat doe ik omdat ik niet wil dat hij de trap aflazert of door de huiskamer gaat zwalken. In deze kamer staat een bed en hij blijft dan meestal gewoon bij mij in de buurt tot hij steeds slomer wordt. Dan is het een kwestie van hem na een uur of 2 in de mand stoppen. De eerste keer was dat een drama maar tegenwoordig lukt dat goed en krijgt hij geen paniekaanval meer. Dus we krijgen er al een aardige routine in. Enige kink in de kabel dit keer was dat Gerrie enorm ging zitten jammeren aan de andere kant van de deur en dat Dibbes daar wat onrustig van werd. Volgens mij was het pure pisnijd van Gerrie – je zit in een kamer met Dibbes en hij krijgt nu meer aandacht! – en had hij natuurlijk niet door dat het niet bedoeld was als extra knuffeltijd.

In het dierenziekenhuis aangekomen waren we snel aan de beurt. Dibbes liet alles gelaten over zich heen komen al was het overduidelijk heel eng voor hem. Maar zo lang hij flink geaaid werd door M. en mij was het goed. Toen M. even stopte met aaien omdat hij op het beeldscherm van de echomachine keek, raakte Dibbes meteen in paniek. Het is ook nogal wat: okseltjes geschoren, gel erop en daarna 20 minuten in een soort houdgreep gehouden worden om een echo te laten maken. 

Wat ze zagen was een hart dat het goed deed, geen lekkende hartkleppen maar wel een verdikte hartspier. En dat is niet de bedoeling want het kan de voorbode zijn van HCM, een ziekte die veel bij katten voorkomt en uiteindelijk leidt tot hartfalen.

Omdat hij verder in stralende staat is en geen klachten heeft, kan het ook ‘gewoon’ een verdikte hartspier zijn. Over een jaar moeten we nogmaals een hartecho laten maken. Zou het HCM zijn dan zou er een bepaalde mate van progressie van deze aandoening te zien moeten zijn op een echo. In de tussentijd moeten we letten op zijn ademhaling, gaat die snel of wordt hij hijgerig, dan moeten we eerder langskomen.

Het is natuurlijk wel jammer dat we niet echt zijn gerustgesteld want eigenlijk weten we nu nog niets. Toch vind ik het fijn om te weten waar we op moeten letten, dat de kans aanwezig is dat hij HCM ontwikkelt en is het goed om dit in de gaten te houden. En hebben we voor nu wat Dibbes betreft even rust….

mens en dier liggen bij te komen na enerverende ochtend…

Opgeruimd en drugs die nodig zijn

~ MB ~ 25 reacties

Niets beter voor muizenissen in de kop dan een goeie griep. Echt opvallend hoe ik me nu voel in vergelijking met 1,5 week geleden. En dat terwijl ik nog een enorme snotkop heb en onder de koortsuitslag zit én (ik ga voor de overtreffende trap zoals jullie zien) gekneusde ribben heb en aan een kant helemaal ingetapet ben. Maar toch. De wereld ziet er weer anders uit. Ik zal het er wel uit gesnoten hebben maar het komt ook zeker door het zonnetje.

Elk jaar zo eind januari, begin februari wacht ik ademloos af tot de zon over de daken van de huizen aan de overkant heen komt. En als die zon hoger staat, dan is daar ‘ineens’ het magische moment dat ik met de deur open in het halletje in de zon kan zitten. Uit de wind. Met een bak koffie. Jongens wat is dat fijn!


Morgen gaan we met Dibbes naar het Dierenziekenhuis in Amsterdam waar hij een hartecho krijgt om te onderzoeken waar de hartruis vandaan komt. Dat is best wel spannend en geeft ook wat stress. Dibbes en artsbezoeken is geen fijne combinatie. Dus krijgt hij alweer een week antidepressiva om hem vooraf optimaal gelukkig te maken en krijgt hij morgen een sterker kalmeringsmiddel. Even zag het ernaar uit dat dit niet mocht. Mijn dierenarts was nogal stellig dat dit niet gegeven mag worden voorafgaand aan een hartecho, terwijl ik dat wel heb nagevraagd bij het maken van de afspraak. Dus belde ik met het Dierenziekenhuis en dat werd een enorm gedoe omdat ze daar met de telefooncentrale bezig waren en ik echt iedereen in het pand daar heb gesproken, van spoedopname tot receptie tot radiologie. Dus nu weet iedereen dat Dibbes komt morgen ;-). Gedrogeerd, want dat was geen probleem. Gelukkig maar anders hadden we de hele afspraak wel kunnen vergeten. Duimen jullie voor ons?


Het houdt niet op.

~ MB ~ 69 reacties

Typisch een geval van aanhoudende somberte momenteel, veroorzaakt door prutweer, al maanden minder kunnen doen dan vorig jaar om deze tijd, verwachtingen omtrent mijn gezondheid die als een ballonnetje leeglopen en een enorme aanleg voor zeikerigheid overgevoeligheid. Dat samen met een winterdepressie die in stand wordt gehouden door bijna altijd binnen zitten maakt dat ik een donderwolk in mijn hoofd heb.

Ja, ik weet dat ik mijn zegeningen kan en mag tellen. Ik heb een lieve man, een lief en heerlijk kind, heel veel katten die elk moment van de dag met mij willen knuffelen (man en kind trouwens ook), een dak boven mijn hoofd, geen schulden buiten een hypotheek, geen geldzorgen, een moeder die nog leeft en het ook nog goed doet ondanks haar leeftijd, hobby’s die ik vanaf de bank kan doen zoals lezen en schrijven, een paar hele lieve vrienden, een fantastisch uitzicht als ik uit het raam kijk en een bibliotheek op fietsafstand. Wat wil ik nog meer?

Nou, zó veel meer. Het is niet genoeg. Soms wel. Nu niet. Echt heel erg niet. Ik mediteer, doe mijn oefeningen, ik lees,  ik benoem het fijne in het leven, probeer de dagen te nemen zoals ze komen, zoek naar ruimte om het mezelf makkelijker te maken, spoor dat op wat me te veel prikkelt en elimineer dat, slik vitamine D om tekorten te voorkomen. Maar toch.

Uitspreken wat er in mijn hoofd omgaat lucht even op. Maar doet ook schrikken. Het is niet fijn om te zeggen: dit wil ik niet, dit koos ik niet, van mij hoeft het niet nog zo 20 jaar door te gaan. Niet als ik elke dag moet kiezen tussen naast douchen en koken één andere activiteit. Neem ik de telefoon op dan kan ik niet meer naar de bieb. Net als het bijvoorbeeld moeilijk is om altijd maar op de centen te letten, en dat je dan het gevoel hebt dat je echt niet meer weet waar je de bezuinigingen vandaan moet halen (dat geldt gelukkig niet voor ons), weet ik soms echt niet meer hoe ik het beetje energie dat er is, moet managen.

Ik ben een wolf, een tijger, een wild dier en per ongeluk in het lichaam van een lieveheersbeestje terecht gekomen. Ik ging naar de kapper, kocht via internet 2 nieuwe truien, pepte me zelf op, kocht zelfs make up en smeerde dat op. Kijk eens, ik kan het wel, ik doe moeite voor mezelf. Ik installeer me op de bank, met een deken en fijne boeken en chocola, heel veel chocola. En dat helpt wel. Even.

Natuurlijk heb ik het niet zwaarder dan een ander. Dat weet ik. Als je op je werk zit waar je je niet prettig voelt, of wakker ligt van de geldzorgen of zorgen om je kind, je familie, of als je in scheiding ligt, baal je ook. Zó veel mensen leven met problemen. Dat weet ik. Dat besef maakt dat ik vaak mijn eigen situatie relativeer.

Wat ik soms zo mis is dat ik nergens naar toe kan met negatieve energie of met woede. Vroeger ging ik dan een stuk lopen in marstempo of sporten of als een gek het huis opruimen. Dat doe ik niet in een situatie waarin ik zo zorgvuldig moet omgaan met mijn energie en met een lijf dat weken blijft protesteren als ik de grenzen overschrijd.

Het verschil met vroeger is dat ik eerlijker word, over mezelf, naar mezelf toe of tegenover de buitenwereld. Ik heb geen zin meer om altijd positief te zijn, dat kan ik ook niet. Soms is het gewoon kut en dat mag best eens gezegd worden. Ruimt ook op.

Nog even, en dat is het weer voorjaar. Zelfde lijf, zelfde geest maar dan met zon. Dat scheelt vast. De dagen worden al weer langer en lichter.

Lieve lezer, heel knap als je het tot hier hebt volgehouden, dank! Ik maak het vast wel weer een keer goed met een luchtige blogpost vol licht en vrolijkheid!