Maand: december 2014

Kattenpraat

~ MB ~ 11 reacties

Het gaat prima met de ex-zwervers. Dibbes reageert goed op de vuurwerk-cd en krijgt ook elke dag een antistress pilletje (zylkène) waar hij erg blij van wordt. En Gerrie maakt nog steeds grote stappen. Zijn favoriete tijdverdrijf nu is dat ik aan tafel zit en hij op tafel. Dan drukt hij zijn lijf tegen me aan, duwt zijn neus tegen mijn neus en dan is het de bedoeling dat we zo blijven zitten. Daar krijgt hij maar niet genoeg van. Een kwartier zo zitten maakt hem héél gelukkig. Hij blijft dan telkens duwtjes geven met zijn neus. Volgens mij denkt hij dat we zoenen. Hij wordt er in ieder geval erg blij van. En ik ook, het ontroert me dat hij zich er zo aan over kan geven. Wie had gedacht dat ik zover zou komen met een kat die ik in eerste instantie met een afwasborstel zachtjes over zijn rug aaide omdat hij zo agressief en bang was en zich niet liet aanhalen?

 

Alleen met kerst

~ MB ~ 18 reacties

Ja dat klinkt wel hè, is een goeie binnenkomer. Wellicht dat je bij het lezen van de titel nu denkt, ‘nee hoor Min of Meer, je kan me wat, geen zielig verhaal over alleen zijn met kerst’. Maar het is geen zielig verhaal hoor. Ik ben ziek maar niet zielig maar toch zeer zeker wel alleen op deze tweede kerstdag. Nou ja alleen, wel samen met 4 viervoeters. De menselijke huisgenoten hebben het pand verlaten. Dat is natuurlijk anders alleen zijn dan de situatie van anderen die alleen zijn met kerst omdat ze altijd alleen zijn. Niet dat die per se zielig zijn, zo bedoel ik het niet. Er zijn ook mensen die bewust alleen zijn met kerst en daarvan genieten.

Nou, ik heb mezelf lekker klem geschreven, maar t is ook zo’n beladen onderwerp vinden jullie ook niet: alleen zijn, eenzaamheid en voor je het weet trap je onbedoeld op tenen, nou hè hè: terug naar het eigenlijke onderwerp: ziek.

Eigenlijk lag ik al de hele week plat, ziek te zijn met hier en daar wat koortsbubbels. Zaterdag en zondag was ik als een dweil, maandag ging het wel weer. Dus even naar de fysio en daarna blokkie om. Dinsdag volgde de algehele instorting. Plannen veranderden van minuut tot minuut, al naar gelang hoe ik me voelde maar uiteindelijk bleek mijn moeder bereid te zijn hier een uitgebreid kerstdiner te komen koken, nadat we eerder naar haar toe zouden gaan en nóg eerder haar hier uitnodigden alwaar wij zouden koken. Niets is zo veranderlijk als de mens. Zeker dit mens met een luchtweginfectie.

Gisteren dus hier kerst gevierd met Oma. Dat was heel gezellig. Ik gooide me vol met paracetamol, zette mezelf onder de douche en redde het zo net met cadeautjes uitpakken en daarna het heerlijke eten van mijn moeder inclusief toet naar binnen werken. We zijn flink verwend.

Het tweede deel van kerst zou de dag na tweede kerstdag worden gevierd, bij schoonouders. Dát ging het niet worden voor mij, daar voel ik me te beroerd voor. Een lange autorit heen en terug zie ik nu niet zitten. Maar gezien de snert weersvoorspellingen voor zaterdag veranderden ook deze plannen en vertrokken man en kind vandaag al richting schoonouders (de mijne niet die van man, het zijn gewoon zijn ouders en dus de grootouders van kind).

Dus zit ik hier alleen en vind het eigenlijk wel best zo. Ik heb niets te doen anders dan een beetje bijkomen van afgelopen week en ga zo liggen op de bank, beetje lezen en  misschien zelfs al een aflevering van de serie kijken die ik cadeau kreeg. Niets belet mij bovendien om zomaar onbespied een reep chocola naar binnen te werken. Want dat heb ik wel verdiend, zo ziek met kerst, vinden jullie ook niet? Bovendien is chocola gepast in elke situatie, vind ik dan toch. Trouwens, voor het geval jullie nog niet overtuigd zijn van de noodzaak van chocola: ik ben ongesteld, dus ik heb er recht op!

 

Lichter leven

~ MB ~ 25 reacties
 
Afbeelding Pixabay
 
 
 
There is a crack in everything
that’s how the light gets in
(Leonard Cohen, Anthem)
 
~
 
 Als het niet gaat zoals het moet,
dan moet het maar zoals het gaat.
 
Als het moet zoals het gaat,
dan vind ik misschien ruimte,
daar waar het eerder te vol was
en zie ik licht
waar het donker leek.
 
Als het moet zoals het gaat,
dan laat ik mijn verwachtingen los
en geniet ik van wat kan.
 
Als het moet zoals het gaat,
dan zwem ik mee met de stroom
en houd ik niet krampachtig vast
aan ‘wat als, ja maar,
eigenlijk en zo meer’.
 
Als het moet zoals het gaat,
dan houd ik me niet meer bezig
met hoe het moet
en hoe het hoort,
met wat ik wil
en wat ik verwacht,
met wat ik vind
en wat ik verdien.
 
Eén ding is zeker:
Als het moet zoals het gaat,
dan gaat het voortaan
zonder dat het moet.
Het gaat zoals het gaat.
het is zoals het is.
 
 
 
 
 
 

 

 

Kleine tegenvaller

~ MB ~ 19 reacties

Wat was ik opgelucht dinsdagavond na het bezoek aan het ziekenhuis. Weg met die bult! Zo! Omdat ik opdracht had gekregen de pols verbonden te houden tot laat in de avond, haalde ik vlak voor het naar bed gaan het verband eraf. En wat zag ik: een bult. Groot en keihard. Huh? Dacht even dat het door de drie glazen wijn kwam – weinig als ik gewend ben staat dat voor mij immers gelijk aan comazuipen  – maar ook M. zag de bult.

Via de app met Zus contact gezocht en die wist te melden dat waar geprikt wordt, ook zwellingen zijn. Zij kan dat weten want bij haar in de praktijk wordt met injectables gewerkt en ze is dól op alles wat met bloed en snijden te maken heeft. Op haar vraag hoe het er dan tijdens de ingreep uitzag moest ik het antwoord schuldig blijven, deze held houdt altijd haar ogen stijf dicht in geval van prikken-snijden-hakken.

Dan maar slapen en afwachten tot de ochtend. Nu was slapen best nog een hele uitdaging. Mijn hysterische brein bleef flarden van de dag herhalen. Prikkelverwerking is niet het sterkste punt van ME-patiënten en daarom blijf ik vaak achter met ‘restafval’. Het is geen piekeren maar gewoon een plaat die blijft hangen en hangen en hangen.

Zullen we dan nu maar even kijken of we de bult met een naald kunnen leegzuigen? Nu? Ja nu!
Zullen we dan nu maar even kijken of we de bult met een naald kunnen leegzuigen? Nu? Ja nu!
Zullen we dan nu maar even kijken of we de bult met een naald kunnen leegzuigen? Nu? Ja nu!
Zullen we dan nu maar even kijken of we de bult met een naald kunnen leegzuigen? Nu? Ja nu!
Zullen we dan nu maar even kijken of we de bult met een naald kunnen leegzuigen? Nu? Ja nu!
Zullen we dan nu maar even kijken of we de bult met een naald kunnen leegzuigen? Nu? Ja nu!
Zullen we dan nu maar even kijken of we de bult met een naald kunnen leegzuigen? Nu? Ja nu!

Zo dus. Na wat woelen en draaien veranderde de tekst in:

Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? Voel je dit? ………

aaarrrghhhhh*(^*&Y&IOU&Y!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Om half 3 in de nacht stapte ik over op plan B en dat is pillen erin gooien om slaap af te dwingen. Dat werkte goed, zó goed dat de wekker wel afging en uitgezet werd maar dat wakker worden pas lukte om een uur of 10. Best lekker na zo’n nacht ;-).

Meteen volgde natuurlijk nog liggend in bed de inspectie van De Bult. Hij is kleiner en zachter en vergelijkbaar met zoals hij de afgelopen paar jaar was. Er is minder druk in mijn arm en de doorbloeding voelt beter. Maar hij zit er nog wel. Nou ja, weten jullie, ik ben te beroerd om me er nu echt druk om te maken. Voorlopig ga ik even helemaal niets doen en zeker niet naar een arts.  Dit meisje is even Heel Erg Moe. Mijn lijf doet pijn en de wereld draait.

Wel bewees ik dat ik heus nog wel eens impulsief en ongepland geld kan uitgeven door een ergonomische muis aan te schaffen die geschikt is voor linkshandigen met carpaal tunnel syndroom. Ik zit weliswaar niet meer hele dagen achter een computer, zoals vroeger op kantoor, maar ik denk toch dat er een relatie is tussen de pijn in mijn arm, de bult en de laptop. Als ik achter de laptop zit, dan doe ik dat meestal zonder muis, zo op de bank. Het wordt denk ik tijd om eens gewoon netjes aan tafel te zitten in een goede houding en met een muis die de pols en arm ondersteunt en niet belast.

Zo dus! Niet helemaal wat ik wilde maar toch al beter dan eerst.

Heb jij nog ongeplande uitgaven gedaan deze maand?

Goed nieuws

~ MB ~ 48 reacties

Gisteren liet ik een echo maken van de bult aan de binnenkant van mijn pols. Hoewel ik niet medisch onderlegd ben zag ik wel dat het ding vastzat aan een pees. Dat bevestigde het vermoeden van een ganglioon, een goedaardig gezwel dat meestal als een soort verkleving aan een pees vast zit blijkbaar.

Vandaag ging ik voor de uitslag. De chirurg vertelde dat het ding toch gunstig ligt ten op zichte van de slagader. Twee millimeter meer naar links en het had operatief gemoeten, maar nu zei ze: kun je het aan als we het nu proberen leeg te zuigen? O hosanna! Niets beter dan meteen doen in plaats van volgende week. En even een naald erin is vele malen beter dan verdovingstroep in dat lijf! Dus hup naald erin en ik mocht een hand van een lieve mevrouw-assistente-dokter fijn knijpen. Het was niet leuk en het voelt nu best pijnlijk maar ik ben er wel vanaf! Hij kan nog terug komen, dat schijnt een ganglioon vaker te doen en in dat geval gaan ze wel snijden. Maar daar gaan we gewoon niet van uit.

Voor nu: klaar en weer bijkomen van de stress en de vele onverwachte acties van de afgelopen week! Ik ben zó opgelucht. Én ik heb een vriezer stampensvol met eten omdat ik overal op voorbereid wilde zijn, ook altijd fijn ;-).

Zo en dan nu een sigaret, o nee ik rook al 13 jaar niet meer, nou dan maar een wijntje. Vandaag mag dat van mezelf! Jullie bedankt voor alle lieve en mee levende reacties en mailtjes.

Met de stroom mee

~ MB ~ 24 reacties

Wie hier vaker komt weet dat Kerstmis niet mijn favoriete feest is. Dit jaar besloot ik echter dat met de stroom mee zwemmen beter is voor mijn humeur. Dus stelde ik vorige week woensdag al voor om een kerstboom te gaan halen, M. was toch vrij, dus hup met die boom in de auto. We zijn nog nooit zó voortvarend geweest.

Vervolgens heb ik me niet meer met de boom bemoeid. Hij stond twee dagen met één bal en één piek uit te stralen dat er iets heel erg onaf was, maar dit weekend hebben de mannen dan toch de boel verder versierd.  Ik vind kerst weliswaar niet leuk maar geniet nu toch van de boom. Van het feit dat kat Smoes er meteen onder ging liggen. Van de zoete houten engeltjes en zo, die er in hangen.

Met de stroom mee zwemmen dus. Dat is sowieso aan te raden. Hoewel ik me stiekem wel een beetje druk maak over wat ik vanmiddag in het ziekenhuis te horen ga krijgen, heb ik dat er laten zijn door het niet weg te drukken. Ik maak me een beetje druk en klaar.

Dat me een beetje druk maken is niet zozeer over de bult zelf, dan wel over hoe de komende tijd verloopt. Met weinig energie in het lijf wordt hier al jaren elk uitje, activiteit of artsenbezoek ingepland en voorbereid door vooraf maatregelen te nemen of mijn dagindeling aan te passen. De afgelopen week ben ik een keer bij de huisarts geweest én twee keer in het ziekenhuis. Bovendien volgt dus wellicht op korte termijn een kleine ingreep zelf. En dat vlak voor Kerst en Oud & Nieuw, dagen die al meer vragen door het familiebezoek, een tijd waarin ik me normaal gesproken om die reden extra rustig houd.

Maar ik ben natuurlijk niet voor één gat te vangen! Omdat ik heb geleerd dat je de druk van de ketel kunt halen door maatregelen te nemen, heb ik me afgevraagd wáár ik me nu precies druk om maak. Vreetzak als ik ben, heeft dat vooral te maken met eten ;-). Hebben we voldoende in huis om op te vangen dat ik wellicht even niet kan koken? Ik had juist flink alle voorraden opgemaakt de laatste tijd, gewoon lekker de vriezer leeg gegeten. Dat is nu niet echt handig want er is niets om op terug te vallen. Natuurlijk kan M. dat wel – hij kookt zelfs heel lekker – maar als hij om half 7 uit zijn werk komt, is het voor hem prettiger als er gewoon al eten is.

Dáár maakte ik me dus druk om en daar is natuurlijk heel makkelijk iets aan te doen. Ik maakte een mega pan soep, een ovenschotel, een pastasaus, rode kool met appeltjes en een nasi. Verdeeld over porties en zo de vriezer ingeschoven, dan is er in ieder geval weer iets achter de hand voor ‘als’. Ik draafde wel wat door want bij thuiskomst uit zijn werk trof M. een volledig doorgedraaide vrouw aan in een keuken met allemaal gevulde bakken die stonden uit te dampen. Maar hé, de vriezer is nu vol en het doel is bereikt.

Een ander deel van het druk maken was een kwestie van afspraken veranderen. Eerste Kerstdag zou ik uitgebreid gaan koken voor ons en mijn moeder. Nu gaan we naar haar toe. Dat geeft mij ruimte in mijn hoofd, niet meer dagen vooraf gaan bedenken wat ik wanneer wil gaan voorbereiden – wat ik overigens als voormalige kok heel leuk vind mensen – maar gewoon rust hebben en op de dag zelf naar mijn moeder gaan. Voor hetzelfde geld is de ingreep pas in januari maar zo handelen geeft me nu rust. Mijn brein kan maar een paar dingen tegelijk aan en ik maak zo ruimte.

Om nog meer ruimte te krijgen heb ik braaf het mediteren opgepakt, mooie muziek geluisterd, lekker gelezen en een paar leuke detectives gekeken en dat hielp wonderwel. Ook lukte het wandelen afgelopen week weer, ik liep vier keer mijn vaste rondje. Dat voelt goed! Nu ik vaker buiten ben, klaart mijn humeur ook meteen weer op.

Staat bij jou de kerstboom al?

 

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

~ MB ~ 31 reacties

‘Of ik buiten het bultje nog andere gezondheidsklachten heb’, vraagt ze. We zitten in het ziekenhuis op poli 3 en voor me zit de arts-in-opleiding van de co-chirurg-in-opleiding van de echte chirurg die ook waarschijnlijk ergens rondloopt maar zich nu niet laat zien. Een klein kamertje zonder daglicht met een computer, twee stoelen, ik en de hoogblonde, vrolijke dame die mijn intake doet en zich goed moet informeren over mijn mooie blauwe, mysterieuze bult zodat ze straks verslag kan doen bij de co-dokter-chirurg-in-opleiding-of-zo-iemand.

Ik ben lactose-intolerant vertel ik en ook gevoelig voor gluten maar zonder een  officiële coeliakie-diagnose. Vlijtig tikt ze deze gegevens in. Nu vat ik moed. Ik heb bovendien ME, sinds 2008. Nu stopt ze met tikken. ME? Ja, ME. Het tikken gaat beduidend langzamer. ‘Maar buiten dat ben je gezond’? vraagt ze.

Tja, buiten dat ben ik gezond. Mijn lijf denkt door met haar te praten dat het aan het sporten is en ik weet dat ik straks overal spierpijn zal hebben. Mijn brein is zó overprikkeld door het onverwachte ziekenhuisbezoek, dat ik niet verwacht te kunnen slapen vannacht. Mijn hormoonstelsel is al jaren zo in de war dat het altijd een verrassing is wanneer ik ongesteld word. Door de recente opleving van de ME-klachten is mijn taalgebruik weer hilarisch en we lachen elke dag hard om alle rare woorden en versprekingen die uit mijn mond rollen. Mijn dagindeling is die van een hoogbejaarde omdat ik meer niet verdraag. Mijn zenuwstelsel is zo permanent overprikkeld dat ik nog uren na het ziekenhuisbezoek haar stem in mijn hoofd hoor. De hal van prikkelverwerking is vol en het doorverwijzen naar de juiste vakjes belangrijk – weggooien – later gebruiken – weet nog niet – is volledig gestagneerd. Ik zit al 7 jaar thuis en heb het hele medische circuit doorlopen én bovendien alle kwakzalvers geraadpleegd in de hoop op verbetering. Die verbetering is gekomen, door deze millimeter voor millimeter te bevechten. Maar hoe kan ik dat uitleggen in 2 zinnen aan iemand die twijfelt of de ME de moeite van het noteren is in mijn dossier?

Ik denk dat het aan de ME ligt. Klinkt ook helemaal niet goed, vinden jullie ook niet? En CVS klinkt al nét zo stom en niet tot de verbeelding sprekend. Mensen reageren gewoon niet want het zegt ze niets. Toen ik onlangs een testje deed en aan de postbezorger (ja mensen de postbezorger, ik heb een heel leuk contact met die man) vertelde dat ik een neurologische aandoening heb met allerlei fysieke klachten tot gevolg (en daar is geen woord van gelogen) ontving ik een zeer meelevende reactie, iets wat bijna nooit gebeurt als ik het woord ME gebruik.

‘Buiten dat ben ik inderdaad gezond’, zeg ik tegen de blonde dame. Dat klopt natuurlijk ook. Buiten dat ben ik gezond, een waarheid als een koe, ook geen woord van gelogen.

Hoeveel katten passen er op bed?

~ MB ~ 20 reacties

Als ik ’s avonds in bed ga liggen dan verschijnen er meestal binnen een paar minuten een paar katten, als er al niet eentje al klaar ligt. Vooral Dibbes kan in de avond echt ongeduldig zitten wachten tot ik aanstalten maak om naar boven te gaan. Als ik ‘kom maar, we gaan naar boven‘ zeg, dan stuift hij naar boven. Altijd wat geagiteerd want hij aast op de beste plek. En de beste plek is op mij of naast mij. Eerst word ik beprakt en bekopt en dan gaat hij liggen, liefst op mijn buik of – als ik het onfantsoen heb op mijn zij te gaan liggen – tegen mijn buik aan.

Zo lag ik laatst met Dibbes op mijn buik, Smoes lag ter hoogte van mijn knie rechts en Moos op dezelfde hoogte maar dan links. Ik lag helemaal ingeklemd en probeerde een boek te lezen. Gerrie besloot op dat moment dat hij er ook nog wel bij kon. De tijd van gepaste terughoudenheid is voorbij. De eerste maanden ging hij keurig op de rand van het bed liggen maar nu is hij klaar voor de volgende stap.

Dus stond meneer op zijn achterpoten met zijn voorpoten op de bedrand klaaglijk te miauwen. ‘Ik wil er ook bij, ik ben ook lief, maar er is geen plek, die dikke ligt op jouw schoot, ik hoor daar te liggen.’ Omdat ‘die dikke’ niet op of omkeek en zich ook niets aantrok van het gemiauw, ging Gerrie op de plank naast mijn bed zitten. Staren. Af en toe deed hij een poging om op bed te stappen maar dan keek Dibbes omhoog en krabbelde Gerrie weer terug. Want met die dikke wordt Dibbes bedoeld, voor het geval jullie dat nog niet doorhadden. Niet dat Dibbes dik is, hij is gespierd en atletisch maar als hij slaapt ligt hij helemaal opgerold tot een bolletje en dan lijkt hij dik. Maar hij is het natuurlijk niet en dat ik dat zo ontken heeft niets te maken met het feit dat ik als baasje verblind ben door liefde.

Na een half uur staarwerk te ondergaan van Gerrie was ik er wel klaar mee. Hij bleef twijfelen en er gebeurde niets. Dus schoof ik Dibbes van mijn schoot en legde hem naast me, tegen mijn heup aan de rechterkant. Dát was de uitnodiging waar Gerrie op zat te wachten. Hij stapte meteen op bed en ging links van me liggen, ook tegen mijn heup aan. Beide heren legden hun kop op mijn heup. Dibbes begon van de stress keihard te knorren en Gerrie durfde zich niet meer te bewegen, overmand door…ja door wat? Het was gelukt, hij lag er bij! En ik lag als een mummie volledig ingesnoerd door vier katten die uiteindelijk allemaal heel gelukkig in slaap vielen tegen ‘de blikopener’ aan. Alleen ik viel niet zo makkelijk in slaap, echt comfortabel met al die kattenlijven en kattenego’s lag het niet. Vooral die ego’s hè, die nemen zo veel ruimte in. En ik ben een watje, dat is wel duidelijk.

Fijn weekend!

Updeet ziekenhuis

~ MB ~ 28 reacties

Dank je wel voor de lieve reacties! Ik heb dan weliswaar geen hartelijke buurvrouw maar mijn lezers zijn des te hartelijker!

In het ziekenhuis viel het me wat tegen. Ze weten niet wat het is, de kleurt baart ze wat zorgen (blauw) en dat doet vermoeden dat er een verband is met de slagader op die plek. Het zou kunnen dat het een ganglioom is die onder de slagader doorloopt en daardoor blauw verkleurt. Maar dat testen kunnen ze niet, gezien de plek.

Maandag moet ik terug voor een echo, dinsdag voor de uitslag. Als het weg moet worden gehaald dan niet poliklinisch maar in een operatiekamer. Dat is nogmaals vanwege de risicovolle plek. Tja. Ik ga de fietsenmaker maar eens bellen want die fiets heb ik nu toch wel echt nodig komende week ;-).

Ziekenhuis

~ MB ~ 34 reacties

Zal je altijd zien, breng ik deze week mijn e-bike weg om te laten repareren, belt het ziekenhuis op met de vraag of ik vandaag langs kan komen om het bultje op mijn pols te laten beoordelen. Pas toen ik al had opgehangen drong het tot me door dat ik nu geen fiets heb, hoe kom ik daar?

Met de bus is niet echt een optie. Ik moet meer lopen naar en van de bushalte, dan dat ik daadwerkelijk in de bus zit en dat kost me in totaal dan een half uur. Ik kom dan bovendien voor het station uit en moet met de trap over het station heen naar de achterkant lopen richting ziekenhuis. Nou ben ik niet zozeer slecht ter been maar wel slecht van energie en een busrit levert zo bezien meer nadelen dan voordelen op.

Ik dacht ‘we werken toe naar een participatiesamenleving met zijn allen, kom ik bel eens bij één van de buren aan’. Op mijn vraag of ik vandaag een fiets mocht lenen was het weinig opwekkende antwoord ‘nou dat moet dan maar, maar leuk vind ik het niet’. Er moesten boodschappen gedaan worden op vrijdagochtend en dat moment verstoorde ik duidelijk. Nu heb ik daar alle begrip voor, aan de andere kant hebben ze alle tijd van de wereld wegens heel de dag thuiszitten en hoe erg is het nu als je even je fiets een uurtje uitleent? Bij het weglopen werd me nog even toegesnauwd dat ik niet hun e-bike meekreeg, als ik dat soms mocht denken, ik kreeg de gewone fiets mee.

Tja, tot zover mijn vertrouwen in de bereidwilligheid van mijn leefomgeving. Ik had al bedacht dat ik liever ging lopen want met deze storm is de kans dat ik het op een  normale fiets red tot het ziekenhuis en weer terug, niet groot. Bovendien zou ook dat een enorme aanslag plegen op de beschikbare energievoorraad en ik moet wel maandag naar de fysiotherapeut kunnen.

Dit mensen, is dus het gezeik op de vierkante millimeter wat het hebben van ME met zich meebrengt en wat ik soms zó zat ben. Het hebben van weinig energie is vervelend maar niet onoverkomelijk als er niets hoeft te gebeuren. Maar o wee als er wel ineens iets moet en een hulpstuk als een e-bike kapot is. Natuurlijk was het mijn lieve M. die zei: ik werk thuis vrijdag en dan breng ik je wel even weg. Meteen mijn moedertje gebeld en met haar afgesproken dat ik haar bel als ik klaar ben in het ziekenhuis dan haalt ze me op en de buurvrouw haar genereuze diensten afgezegd. Ik had het M. expres niet gevraagd omdat ik wist dat hij moest werken en hem hiermee niet wilde storen. Maar goed, ben ik ff blij dat ik met M. getrouwd ben en niet met de buurvrouw.

Dus dat ga ik doen vandaag, naar het ziekenhuis, hoop ik meteen te horen wat die vreemde bult is.