Maand: mei 2017

Over de drempel

~ MB ~ 14 reacties

In het voorjaar van 2013 zagen we twee onbekende katten door de buurt zwerven. Mijn kattenradar is meer dan ontwikkeld en deze twee deden het alarm afgaan.  Vaste lezers van het blog kennen dit verhaal natuurlijk maar voor die mensen die nog niet zo lang geleden zijn aangehaakt, volgt hier een korte samenvatting:

Deze vreemde katten zaten ook regelmatig bij ons in de tuin, iets wat onze eigen katten curieus genoeg goed vonden. Normaal worden onbekende katten meteen de tuin uitgejaagd. Maar deze scharminkels waren dan ook nauwelijks een bedreiging te noemen. Mager, schuw, volledig lam geslagen, maar wel op zoek naar contact. Concurrenten van elkaar, ondanks de overeenkomsten in uiterlijk waardoor het familie leek. Waarschijnlijk wel uit één nest maar honger maakte ze tot concurrenten.

We richtten ons op de kat die er het slechtst aan toe was, Dibbes. Gerrie bleek  het hart te hebben gestolen van mensen van drie huizen verderop en die wilden hem graag adopteren. Uiteindelijk lukte dat niet en kwam Gerrie alsnog bij ons wonen, maar dát is een ander verhaal.  Terug naar Dibbes: Hij had overduidelijk gezondheidsproblemen en leek blind, het pus droop uit zijn ogen die hij niet goed open leek te kunnen houden. Maar hij was wel redelijk goed te benaderen. Na een half jaar gescharrel op afstand en lokken met lekker eten, mocht ik hem in oktober 2013 voor het eerst aaien en toen ging het razendsnel.  We brachten hem naar de dierenarts om hem te laten onderzoeken en meteen te laten chippen en castreren.

Dibbes bleek entropion te hebben. Een oogziekte waarbij de wimpers naar binnen groeien. Heel pijnlijk. Gelukkig was dit met een operatie op te lossen en we kregen een kat mee naar huis die 10 dagen binnen moest blijven en intensief verzorgd. Dat was nog wel een dingetje. Dit was een straatkat die tot nu toe alleen slechte ervaringen met mensen had opgedaan. Hem aaien was één ding, maar hem in huis houden, pijnstillers toedien en oogzalf opsmeren was iets totaal anders en behoorlijk heftig.

10 dagen na de operatie, hij bleek prachtige groene ogen te hebben

We hielden hem in overleg met de dierenarts in een apart kamertje en met een flinke dosis kalmeringsmiddelen. Twee keer per dag gaf ik hem medicijnen en zalf en elk uur glipte ik even naar binnen om te kijken hoe het met hem ging en met hem te knuffelen. Na 10 dagen mocht hij de kamer uit. De hechtingen bij zijn ogen waren verwijderd en hij mocht voor het eerst naar buiten. Het leven als gewone huiskat kon beginnen, argwanend bekeken door de twee die we al hadden. Een beetje coulance met een zielige zwerver in de tuin was oké, maar nu zat het beest ineens binnen! De blikken vlogen door de lucht die zwaar was van verontwaardiging. Dibbes gedroeg zich gepast nederig. Voor zo lang het duurde.

Elke avond als ik naar bed ging, was dat voor hem het sein ook naar bed te gaan. Hij rende met mij mee naar boven en ging dan in het kleine kamertje liggen. Dat was voor zijn gevoel zijn kamer. En lag dan keurig op een kussen. Braaf. Maar ook wel wat eenzaam. Want wij lagen in bed met de andere twee katten. Dat merkte hij wel. Dat wilde hij ook. Dus duurde het niet lang voor hij kwam kijken.

Een paar dagen lang bleef hij op de drempel van de slaapkamer zitten als wij op bed lagen. Moos en Smoes stikten zowat. Zag je dat! Wat ie nou deed! Echt! Dus zat Dibbes daar en de eenzaamheid droop er vanaf. Hij was dan geen straatkat meer maar een echte huiskat ook nog niet. Want die lagen op bed bij het kattenmens.

Dus stapte hij over de drempel en liep een rondje door de kamer. En ging daarna snel in zijn eigen kamer liggen. Dat gaf moed, er waren geen dooien gevallen dus de volgende ronde in de slaapkamer was snel gemaakt. Alleen hoe kwam hij nou op het bed? Dát was toch wel weer een hele grote stap. Moos en Smoes zaten alert overeind en gaven een heleboel signalen af met nog nét geen spandoek in de lucht: ‘vreemdelingen niet welkom, eigen volk eerst‘.

Dus sprong Dibbes op de plank naast het bed, aan mijn kant. Daar zat hij. Bekeken door ons. Pootje voorzichtig op het bed. Pootje er weer af.  Zal ik wel, zal ik niet? Weet je wat, ik doe het gewoon! En daar stapte hij op bed. Ging keurig op de uiterste rand liggen. Kijk eens, eigenlijk lig ik hier niet, het lijkt wel alsof ik op bed lig maar mijn kont ligt helemaal over de rand. Verwaarloosbaar dit!

Daar denk ik nog wel eens aan. Aan die onzekere kat van toen als ik in bed lig met Dibbes tegen me aan en geen ruimte heb om me te bewegen. Hij ligt altijd op de beste plek. De beste plek, dat is tegen mij aan. Wat hij ook aantreft als hij binnenkomt, hij weet het altijd zo te versieren dat hij binnen de kortste keren daar ligt waar hij wil zijn. Een beetje onhebbelijk is hij wel. Maar ook een beertje dat té aandoenlijk is en een onverzadigbare behoefte aan liefde. Wat we hem graag geven.

Vreemde valuta bestellen

~ MB ~ 18 reacties

S. gaat binnenkort naar Engeland met school. Een reis van 6 dagen naar Chester. Ze verblijven daar bij gastgezinnen. De reis is verplicht en niet zozeer een schoolreisje maar echt in het kader van het onderwijs. Al is het natuurlijk wel heel leuk! S. doet tweetalig gymnasium en gaat jaarlijks met de klas naar een Engelstalig land. Tot nu toe was dit Engeland maar over twee jaar gaan de kinderen bijvoorbeeld naar New York.

Ee geweldige ervaring die natuurlijk veel kosten met zich meebrengt. Wij betalen ca € 600 per jaar extra aan schoolgeld voor dit soort excursies en voor het tweetalige onderwijs.  Buiten een extra bijdrage voor het gymnasium en het ‘gewone’schoolgeld voor een klassenuitje en huur van het kluisje. Vooraf wisten we wat de kosten per jaar zouden zijn dus we zetten gewoon elke maand iets opzij.

Omdat hij al over iets minder dan 1,5 week vertrekt werd het wel tijd om geld te wisselen of bestellen. Hij kan daar natuurlijk ook pinnen maar ik vind het een prettig idee als hij in ieder geval iets cash op zak heeft. In het kader van ‘regel je eigen financiën’ vertelde ik hem dat hij daar zelf voor moest zorgen. Dat kan via internetbankieren. Binnen een minuut zei hij ‘mama, ik moet naar een grenswisselkantoor in Alkmaar, de RABO doet dit niet.’ Huh! Meteen de chat geopend en nagevraagd – bazig als ik ben nam ik meteen de regie over, tot zover ‘regel je eigen financiën’- en inderdaad de Rabobank levert geen vreemde valuta meer. De ING ook niet. Bij de ABN-AMRO  kun je vreemde valuta zelf bestellen en ophalen mits je minimaal voor €1000 bestelt. Thuis bezorgen doen ze ook, maar dan betaal je € 3,25 aankoopkosten en 15,28 bezorgkosten! Op een mee te nemen bedrag ter waarde van ca. €30 is dat natuurlijk waanzin.

Echt vreemd en ronduit belachelijk is dit. Het komt erop neer dat wij hier in Hoorn dus niet aan vreemde valuta kunnen komen. Ik weet dat het niet het centrum van de wereld is, maar toch. Natuurlijk kunnen we vooraf naar een GWK gaan in Alkmaar.  Vind ik wel een gedoe. Hij reist straks vanuit Hoorn met de bus naar de boot naar Engeland. Waarschijnlijk is er ook een GWK op het vertrekpunt van de boot maar de kinderen worden niet geacht de groep te verlaten. De bus wordt uitgeladen, ingeladen op de boot en klaar.

 

Het komt vast wel goed, op de boot kun je pinbetalingen doen en in Engeland kan hij geld pinnen,  maar toch. Klantvriendelijker zijn ze er niet op geworden, de banken.

De stille wereld: onderzoek audiologisch instituut

~ MB ~ 9 reacties

Eind april ging ik naar Alkmaar voor een audiologisch (gehoor)onderzoek. In januari deed ik een gehoortest in het ziekenhuis en werd doorgestuurd naar een audicien omdat ik erg doof ben. Die constateerde dat de doofheid zeer aanwezig is maar wel nog meer onderzocht moet worden. Doordat ik ME heb is er voorzichtigheid geboden, de kans op overprikkeling is erg groot. Zo maar inpluggen zal waarschijnlijk meer kwaad dan goed doen. In het verleden heb ik bovendien al eens een apparaat gehad en dat was geen succes, ik had continu ontstekingen en irritaties aan de gehoorgang. Omdat mijn gehoor het afgelopen jaar erg achteruit is gegaan, wilde ik het nu toch weer gaan proberen. Tussen mijn eerste apparaat en nu zit bijna 17 jaar en de techniek is enorm verbeterd.

Het audiologisch instituut had een wachtlijst maar eind april mocht ik dan komen. Een deel van het onderzoek was bekend, dat was gelijk aan het onderzoek in het ziekenhuis. Alleen nu werd er wel meer onderzocht en en vooral doorgevraagd. Op welke momenten ervaar ik problemen, in welke situaties, wat versta ik wel en niet. Ik verbaasde me over het geduld en de interesse waarmee ik werd benaderd. Na jaren van behandelaars ben ik wat gefrustreerd geraakt, maar zowel bij de audioloog als de audicien namen ze echt alle tijd voor me en werden mijn problemen met bijvoorbeeld overprikkeling niet weggelachen maar heel serieus genomen. Dat alleen al is een verademing.

Hoewel ik flink doof ben, hoor ik bepaalde geluiden heel goed. Mijn doofheid valt vooral in het gebied van spraak. Maar hoge en lage tonen komen heel hard binnen en doen soms bijna pijn aan mijn oren. Ik heb aan een kant flink last van tinnitus.

Wat ze nu deden was onder meer onderzoeken waar de acceptatiegrens (of liever gezegd: irritatiegrens) voor hoge en lage tonen ligt bij mij.  De eventuele versterking via een apparaatje zal daaronder moeten blijven. Ook is er rekening gehouden met het feit dat het vorige apparaat voor continu ontstekingen in het oor zorgde. Het apparaat zal van hypo-allergeen materiaal worden gemaakt en niet meer mijn hele gehoorgang afsluiten. Ik mag een resound apparaat uitproberen. Die heeft ook geluidtherapie, zoals ze dat noemen, oftewel ruisonderdrukking. Ik ben heel benieuwd.

Nu eerst weer naar de audicien. Die bestelt het toestel en helpt me op weg. Eind juni moet ik dan weer bij het audiologisch instituut langs om te kijken of de instellingen goed zijn en of ik er baat bij heb.

Qua kosten is het nog niet helemaal duidelijk. Dat is natuurlijk vooral afhankelijk van welk apparaat ik uiteindelijk krijg. Zou ik na uitproberen van apparaten ervan afzien, dan maak ik geen kosten. Dat is heel sympathiek, ik kan echt uitgebreid gaan testen of ik er wel baat bij heb. Omdat mijn doofheid ruimschoots binnen het te vergoeden gebied valt, wordt als ik tot aanschaf overga, 75 % van de kosten vergoed. Het apparaat dat ik ga uitproberen kent dan een eigen bijdrage van €595 per apparaatje (van wat ik zag op internet). Dat is best een heel bedrag. Omdat ik dat al zag aankomen, heb ik de afgelopen periode al wat geld opzij gezet.

Het duurt wel allemaal erg lang vind ik. Ik werd eind december vorig jaar verwezen naar de KNO-arts en nu is het inmiddels mei en ik heb nog niets. Zowel de audicien als de audioloog werkt met flinke wachttijden. En ik had wat pech. Toen ik eind april bij de audioloog langs was geweest, vertelden ze het recept voor de audicien per post te sturen. Dat kwam maar niet en na 2 weken wachten heb ik maar eens gebeld en bleek het dossier kwijt. Dat werd weer gevonden en nu heb ik het recept binnen en kan ik eind mei terecht bij de audicien. Dus ik moet mezelf even oefenen in geduld. Ik hoop echt dat het gaat lukken want er zijn heel wat misverstanden en irritaties momenteel door het feit dat ik zo slecht hoor. Voor mij vervelend maar ook zeker voor mijn huisgenoten.

Veilig

~ MB ~ 12 reacties

Het is avond.
Ik lig in bed.
Ineens hoor ik een plof.
Een kat op het bed.
Hij springt over mij heen.
Ik voel een neus.

En dan een kopstoot.
En nog een.
Dat is Gerrie.
Die geeft geen kusjes,
maar kopstoten.
Vol liefde
maar wel zo hard
dat ik regelmatig
mijn tandvlees
uit mijn slotjesbeugel peuter.

De kopstoot betekent
“Aai mij, nu!”
Afgericht als ik ben,
aai ik Gerrie.
Hij leunt zwaar
tegen mijn buik aan.
Ik voel de stress
uit zijn lijf glijden.
Langzaam,
heel langzaam,
zakt hij door zijn poten.
Hij biedt zelfs
zijn buik aan.

Even,
heel even,
is alles goed
voor deze kat.
Hij voelt zich
veilig.

Dat duurt meestal
maar heel even.
De buitenwereld
dringt zich altijd
weer op.

Een geluid,
een kuchje van mij,
een andere kat
die op bed springt,
al snel is het teveel.

Maar toch
is er progressie.
Hij vlucht
en binnen
5 minuten
staat hij weer
om aandacht
te vragen.
“Aai mij, nu!”

Het leven
van Gerrie
bestaat uit
heel veel minuutjes
van schrik en herstel,
van vluchten en knuffelen.
Van observeren
en conclusies trekken.
En die conclusies
vallen steeds vaker
in ons voordeel uit.

 

Hoe het gaat – klussen

~ MB ~ 14 reacties

Onze keuken wordt gerenoveerd. Om de overlast zo veel mogelijk te beperken wordt er veel geklust en voorbereid in de klusschuur van G., de man die ons helpt. Waar het op neer komt is dat M. nu zoveel mogelijk zelf doet, samen met G. die heel veel ervaring heeft met houtbewerking. Voor M. is dit wel een droom, zelf een keuken bouwen, blijer kun je hem niet maken.  De aanrechtbladen zijn klaar en een groot deel van de keukenfrontjes ook. Geschuurd en gelakt.  Er zijn ook wat kasten in de maak.

Het klussen en installeren hier gebeurt in etappes. Zoveel mogelijk dingen tegelijk en zo min mogelijk zaagwerk hier, zodat ik weinig overlast heb. Helemaal super dus. Vorige week vrijdag werden hier de eerste dingen geplaatst. Dat betekende dat eerst de oude dingen eruit gesloopt werden. Ik heb me boven op bed geïnstalleerd met een koptelefoon op en vier katten op bed. Die trokken het prima, behalve Gerrie. Die vond er dit van:

M. neemt zoveel mogelijk vrij van zijn werk en besteedt elke vrij uurtje aan de keuken. Zo ook vandaag en morgen. Eerst in de schuur verder afwerken en later afmaken/ophangen. Wanneer het andere aanrechtblad wordt geïnstalleerd is nu nog even onduidelijk. Eerst moet een kastje dat er onder geplaatst wordt, af zijn. En G. moet tijd hebben, hij werkt in de zorg, heeft onregelmatige diensten en doet dit in zijn vrije tijd. M. kan wel gewoon in de schuur werken als G. er niet is, dat is super.

De kosten vallen tot nu toe mee. Het scheelt aanzienlijk natuurlijk dat we zelf hout kochten en daar bladen en frontjes van maken. Dat is veel goedkoper dan dit op maat bij een keukenboer laten maken. G. heeft bovendien aangegeven niets te willen voor zijn tijd. Dat vinden wij wel moeilijk. Zijn motivatie – ‘ik ben blij als jullie blij zijn’ – ontroert maar het voelt ook wat ongemakkelijk. Kun je zomaar zoiets van iemand aannemen terwijl je hem helemaal niet zo goed kent?  We hebben hem verzekerd dat we niet zielig zijn en niet blut zijn (misschien was dat de motivatie dachten we) maar daar gaat het hem niet om. Hij helpt gewoon graag mensen.

Het resultaat tot nu toe. Frontjes boven zijn klaar, aanrechtblad ook.

Dus nu proberen we wel te achterhalen hoe we hem op een andere manier toch kunnen belonen. Door een mooi cadeau wellicht en als dat ook niet lukt een schenking uit zijn naam aan een goed doel door hem uitgekozen. Daar kan hij toch nauwelijks bezwaar tegen hebben hoop ik.

Dat was even een update. Ondanks dat er zoveel mogelijk rekening met mij wordt gehouden, ben ik wel helemaal gevloerd. Dat is niet vreemd, er is weinig reserve en alles wat afwijkt komt vergroot binnen bij mij. Ik houd me nu zo rustig mogelijk en doe niets. Zelfs koken wordt tot een minimum beperkt, het is echt restjes opeten, soep opwarmen en soms eten laten komen. Meer lukt niet. Ik moest vorige week ook naar Alkmaar voor het audiologisch onderzoek en dat duurde lang en hakte er enorm in. De reserves zijn dus nu helemaal op inmiddels, ik begin verkouden te worden en heb keelpijn. Dus kruip ik nu lekker in bed.

Tot later!