Deze week verliep wat rommelig. Man en kind hadden allebei een bijzonder hardnekkige griep – net als de rest van Nederland volgens mij – en waren dus thuis van werk en school. Ik ben tot nu toe de dans ontsprongen, wat een klein wonder is. Hopen dat dit zo blijft!

Hoewel ik me nog niet helemaal jofel voel (binnen de grenzen die er altijd zijn bij ME/CVS) heb ik het idee dat ik nu toch wel weer het ergste achter me heb gelaten wat deze PEM betreft. Ik heb weer iets meer veerkracht. Ik heb inmiddels een paar fysio behandelingen achter de rug en dat heeft ook een positief effect. Wat ook meespeelt is dat ik ook weer meer door heb hoe het zit met de beschikbare energie. Ik ben in de ochtend redelijk goed. Na de lunch stort ik in. Ik doe dus de dingen van de dag zoveel mogelijk in de ochtend en dan op volgorde van urgentie. Dat betekent in de praktijk dat ik wat kook in etappes in de ochtend. Meer is het niet. Na de lunch verdwijn ik meestal naar boven en lig ik plat tot het avondeten. Dat warm ik dan op en dan na het eten ga ik weer plat/lezen in bed of soms kijken we met zijn drietjes een aflevering van een serie.

Omdat ik bedacht dat het latere instorten op de dag misschien te maken had met het feit dat ik in de ochtend misschien toch iets te veel deed, heb ik daar wat mee ge-ëxperimenteerd en een paar ochtenden niets gedaan. Maar helaas. Evengoed kwam de man met de hamer na de lunch langs. Gelukkig bracht mijn moeder deze week eten waar een paar dagen van gegeten kon worden.

Het was weer een lesje in nederigheid: je kunt beter achter de energie die er is aan hobbelen en per moment voelen wat kan in plaats van vooraf bedenken hoe het moet en dingen willen sturen.

Deze week was ook de week dat mezelf heb leren injecteren. Dát was best wel even een DING. Ik ben niet bang voor pijn maar wel voor bloed en naalden. Zie ik op TV een programma waarin iemand onder het mes gaat, dan knijp ik mijn ogen stijf dicht. Je mag alles met mij doen op medisch gebied, ik wil het alleen niet zien. Maar blind darten gaat natuurlijk niet dus ik zette me over mijn weerzin en angst heen en kreeg les op de huisartsenpraktijk.

Mezelf kunnen injecteren met B12 scheelt mij twee keer per week een gang naar de huisarts. Zeker in deze periode waarin ik een terugslag heb, is dat fijn. Wat nu ga ik ernaar toe met energie die er niet is. Ik moet nog een paar keer onder begeleiding zelf prikken en dan mag ik voor het echie. Ik heb ook wat naalden meegekregen om te oefenen op een sinaasappel. Het prikken zelf is eigenlijk helemaal niet eng of moeilijk, laat staan pijnlijk. Het is meer dat ik nog wat vaardigheid en een vaste hand mis. Dus dat ga ik oefenen.

De post bracht wat verrassingen. Een lieve kaart van mijn excollega S. en Tineke’s Ogma stuurde een tasje met één van Pippi’s lijfspreuken. Kunnen daar mijn boeken in als ik straks weer naar de bieb kan. Lief!

Vandaag ga ik genieten van een leeg huis. Na een week 24 uur per dag zieke mannen om mij heen is het ook wel weer eens fijn het huis voor mezelf te hebben. M. en S. zijn vandaag naar een open dag van de Vrije Universiteit in Amsterdam. S. heeft drie studies uitgezocht waar hij meer informatie over wil hebben. Een eerste oriëntatie op straks. Over een maandje is er ook een open dag aan de UvA.

Hoewel ik best baal dat ik niet mee kan ben ik daar ook realistisch in. Ook in een goede periode ligt deelname aan zo’n dag (rondleiding, voorlichting, daar rond lopen) ver buiten mijn bereik. Dus probeer ik daar niet al te lang bij stil te staan. Net als de meeste ouderavonden op school, uitvoeringen, voorstellingen en zo is dit iets wat ik moet missen. Dat is niet wat je voor ogen hebt als je moeder wordt. Maar het is wel wat er is gebeurd. Ik probeer op andere manieren betrokken te zijn.

Ga ik nu even koken. Fijn weekend allemaal!

Echt, wat was deze week super. Wat een heerlijke nazomer. Ik geniet me een ongeluk en vind dit echt de perfecte temperatuur, warm maar niet zweetwarm. Ik heb dus heel veel in de tuin van de zon genoten en veel gelezen deze week.

Het voordeel van een lange diepe tuin is dat er – ook als de zon al lager staat zoals nu in september – altijd wel een plek is waar volop de zon schijnt. Dus staan er door de tuin heen stoelen op strategische plekken en kan ik daar afhankelijk van het tijdstip genieten van de zon.

Sowieso gaat de lijn opwaarts. Ik heb nu twee weken lang op alle doordeweekse dagen mijn 8-minutenloopje gedaan. In het weekend sla ik over, dan zijn er vaak andere dingen die al iets meer energie kosten. Vandaag hoop ik bijvoorbeeld even te kijken bij S. die een voetbalwedstrijd speelt. Dat ik de afgelopen weken alle keren het loopje kon doen, dat het me niet uitput, dat het lukt vijf keer in de week, dát levert echt een heel fijn gevoel op. Ik ga redelijk vroeg in de ochtend, zo rond 9 uur, dan zijn alle scholieren het park uit en ook de meeste hondenbezitters hebben hun eerste wandeling er al op zitten. Blijft er af en toe een verdwaalde bejaarde over die ik kan tegenkomen, maar verder is het heerlijk rustig.

Zo train ik toch heel langzaam de spieren. Het is toch een opbouw, zó klein dat ik mijn lijf en brein bedot. Ik heb bedacht dat als ik dit 4 weken heb gedaan en het nog steeds goed voelt, ik de wandeling met een paar meters verleng. Zo krijg ik heel langzaam hopelijk meer grip.

Een goede week dus. Het enige minpunt deze week was een zieke kat. Smoes liep al twee dagen veel te slikken alsof hem iets dwars zat. Verder gedroeg hij zich normaal en speelde veel, at gewoon. Maar gisteren tijdens de middagdut kwam hij bij me liggen en hij zag er zó futloos uit. Bovendien had hij hele warme oren. Dus kroop ik het bed uit, belde de dierenarts en we konden er zowaar vrijwel meteen terecht. Ik had gelukt want M. was thuis en dus stond er een auto tot mijn beschikking.

De dierenarts denkt dat het keelontsteking is. De keel is was gezwollen en dat in combinatie met koorts die geconstateerd werd, maakt dat een plausibele diagnose. Als er iets vastzit in de keel zou hij meer hoestgeluiden moeten maken, maar helemaal uit te sluiten valt dat nog niet. Smoes kreeg een spuit met ontstekingsremmers en ik moet hem dagelijks ook een onstekingsremmer geven door het eten. Is het inderdaad een ontsteking dan zou hij snel moeten opknappen. Zo niet, dan gaan we maandag terug voor een uitgebreid keelonderzoek. Maar zelf denk ik dat het niet zo’n vaart loopt.

Gaan we nu weer over tot de orde van de dag en genieten van het weekend. Dat betekent ontbijten met chocoladetaart, gemaakt van amandelmeel, cacao, kokosmelk en wat citroenrasp. Mijn recept is een aanpassing van dit recept van Eet goed voel je goed, ik maak hem zonder suiker en zoet meestal met banaan of suikervrije jam. Zo lekker en zó zo fijn om in het weekend in bed te ontbijten met een stuk taart en koffie.

Dit weekend hopen we op beter weer. Deze week had ik het zó koud dat ik alvast mijn kledingkast heb gereorganiseerd en wat warmere truien tevoorschijn haalde. Maar het schijnt dat er zonnige dagen aankomen. Het plan bij ons is om als ik me goed genoeg voel dit weekend naar de bioscoop te gaan, naar de net uitgekomen nieuwste film van Woody Allen. En verder natuurlijk lekker lezen en met de katten knuffelen, busines as usual dus ;-). Hebben jullie trouwens gezien dat Izerina weer is begonnen met bloggen? Haar nieuwe blog vinden jullie hier: onderdemijmerboom.

Hebben jullie leuke plannen? In ieder geval heel fijn weekend allemaal!

Zo, ik had vannacht de derde slechte nacht op rij. Dus lig ik nu op de bank met een slaapzak en denk niet dat ik voor maandag nog buiten komen. Inslapen gaat over het algemeen prima maar klokslag 2 word ik wakker en dan begint het malen.

Alle reden te over. Gerrie was nog niet binnen. Gisteren lieten we hem, slechts een dag na zijn castratie, naar buiten hadden omdat hij letterlijk in de gordijnen hing en we echt vreesden dat dit gedrag slechter voor zijn herstel was dan zijn gebruikelijk buitenrondjes. Alleen meneer vertrok om half 10 in de ochtend en mijn verwachting dat hij voor het avondeten weer thuis zou komen, kwam niet uit.

En dan ga ik malen. Alle spookbeelden kwamen voorbij in de nacht: ‘kat met bloedende ballen gevonden onder een struik’, ‘kat versuft door narcose kijkt niet goed uit bij het oversteken’, ‘kat probeert poes te berijden maar dat lukt niet wegens verwijderde ballen, raakt in gevecht met concurrent en verlies bloederig gevecht’.

De uitkomst tijdens zo’n volslagen zinloze piekersessie is natuurlijk dat ik een katteneigenaar van niks ben, die de situatie volkomen verkeerd heeft ingeschat. Maar niet alleen kattengepieker komt voorbij. Ook de plaat van ‘waarheen gaat de weg en waar doen we het allemaal voor’ wordt dan continu in mijn hoofd gedraaid. Nare berichten blijven malen in mijn hoofd. Gedachten aan mijn lieve ex-collega die kort geleden weduwe werd en achter blijft met een dochter van 12 jaar. Of de recente vliegtuigcrash. In de media lees je dingen die je liever niet wilt weten. Ook zonder de details kan ik me het wel voorstellen. Mijn hart gaat uit naar de familieleden en nabestaanden. Maar ook naar de ouders van de co-piloot. Hoe verschrikkelijk moet het zijn als je kind 150 doden op zijn geweten heeft? Hoe groot moet de psychische nood van die man wel niet zijn geweest?

Nachtelijk malen is zo zinloos. Ik heb uren stop-stop-stop gezegd tegen mijn brein en wat meditatieoefeningen gedaan. Toen het licht werd viel ik weer in slaap om om kwart voor 7 al weer wakker te schrikken. Meteen naar het kleine kamertje gerend voor de check. Jawel, daar lag meneer, bij te komen van weet ik veel wat voor avonturen.

Maar goed, hij komt dus in ieder geval tussentijds weer thuis, hij heeft de castratie goed doorstaan en nu kan ik dan eindelijk ontspannen en hopelijk vannacht beter slapen.  Gelukkig stond er naast wereldnieuws en ellende vanmorgen ook hier en daar wat opbeurends in de krant, zoals het geheim van een sappig mals kippetje uit de oven. Dus hijs ik me straks overeind en ga me daar lekker mee bezig houden vandaag. En ook met een lekker soepje voor bij de lunch. Dan een flink dut doen en bedenken hoe ik een Turkse pizza ga maken voor kind vandaag (zijn bestelling voor het avondeten, zaterdag is zijn vrije keuzedag) die ook paleoproof is.

O ja, voor ik het vergeet: héél erg bedankt voor alle donatietoezeggingen. Nadat ik van de week een stuk schreef dat S. 10 km gaat skeeleren voor een goed doel en donateurs zocht, ontving ik veel mails van lezers en de teller staat inmiddels op € 257,50! Dát hadden we nooit verwacht! S. is heel erg blij met de toezeggingen en hij gaat morgen alvast proefrijden, zodat hij volgende week goed is voorbereid.

Fijn weekend allemaal en ook heel erg bedankt voor alle reacties en mails over Gerrie.

Aangezien ik vorige weekend nogal druk was voor mijn doen en we dit weekend een verjaardag vieren, deed ik deze week rustig aan. Ik ging dinsdag naar de sauna en genoot van het stralende weer begin deze week. Ik was veel buiten. Als ik op de stoep voor ons huis ga zitten met mijn rug tegen de deur, zit ik helemaal uit de wind en wel in de zon (als die schijnt). Dat is mijn plekje in deze tijd van het jaar. Kopje thee erbij, een boek en meestal scharrelt Dibbes wat om me heen, heerlijk!

Qua gezondheid schiet het niet zo op. Mijn energiepeil is redelijk alleen speelt nu mijn rechterschouder weer op. Na het gezeik in december met mijn linkerarm en het carpaal tunnel syndroom dat nu weer aardig onder controle is,  kan ik nu rechts niet meer goed bewegen. Het voelt anders dan de klachten die ik daar eerder had en de fysio denkt dat het een slijmbeursontsteking is. Nu zit er daar in de praktijk ook een “Chinese darter” zoals mijn fysio een acupuncturist noemt en met hem heb ik nu een afspraak gemaakt voor komende woensdag. Ik ben benieuwd. Ik merkte namelijk dat fysio met een slijmbeursontsteking weinig uithaalt, het gaat alleen maar meer pijn doen.

In het verleden heb ik hele positieve ervaringen met acupunctuur en ontstekingen opgedaan dus ik heb goede hoop. Kind schrok van mijn opmerking dat ik naar een acupuncturist ga volgende week, maar zijn referentiekader bleek Kung Fu Panda te zijn….

Morgen vieren we de 13e verjaardag van S., dat geeft dus wat drukte. Ik maakte begin van de week al een chocoladetaart en die ging de vriezer in.  Ik maakte later in de week ook een luie appeltaart en schoof die ook in de vriezer. Vandaag moet ik ze niet vergeten eruit te halen en dan maak ik morgen de chocoladetaart af met een chocoladelaagje.

De mannen halen dan straks nog een ‘echte’ taart (lees: met suiker en gluten) in de stad en dan zijn we wat taarten betreft klaar. Hoef ik morgenochtend alleen nog maar het avondeten klaar te maken. Ik maak een pilaf (gehakt met mango en tomatensaus) met daarbij gegrilde haloumikaas, gebakken bakbanaan, rijst, salade en wat brood en kaasjes. Zo kan een ieder pakken wat hem lekker lijkt en wat overblijft kan makkelijk later in de week worden opgegeten. Ik kan zelf hier ook makkelijk van eten (met uitzondering van de kaas, brood, rijst) zonder dat ik veel moeite moet doen om aparte dingen voor mezelf te maken. Eerder deze week bakte ik  paleo-tortilla’s en hield er een voor mezelf achter, die ik morgen kan eten met het gehakt en de salade.

Fijn weekend allemaal!

De week stond in het teken van opruimen en gisteren brachten M. en ik 5 grote tassen, 2 vuilniszakken, 1 doos en 1 krat weg. Bijna vergaten we dat we het krat en de tassen wél weer leeg terug wilden nemen (best handig omdat we daarna meteen boodschappen gingen doen). Dus renden we weer naar de afleverhal om de tassen en het krat leeg te gooien en mee te nemen. Dát viel niet in goede aarde bij het ‘opperhoofd chef verdeler binnengekomen goederen’ en we kregen een standje. Tja, ze hoeven natuurlijk niet diep buigend in nederige dankbaarheid alles in ontvangst te nemen. Aan de andere kant, vergissen is menselijk dus je omdraaien zeggen: ‘o ja al die tassen en het krat krijgen jullie niet gratis en voor niets van ons en moeten wel weer mee terug’ moet toch kunnen zonder dat we dan weg gaan met het gevoel dat we iets stouts deden.

Om even bij het onderwerp te blijven, via de Verdubbeldame die nu ook door het leven gaat als de Biobloghurt, kwam ik op het blog van de zinkende surfer terecht, die een stukje schreef over het boek ‘Weg met de warboel’. Over dat boek had ik die week al een paar keer gelezen. Dus toen bleek dat het boek als give-away werd verloot kon ik dat toeval niet negeren en besloot ik dat het boek nodig had om daarna te kunnen besluiten wat ik niet meer nodig heb in het leven. Ik stuurde een mail en krijg nou wat! Vanmorgen kreeg ik een mail terug dat deze gulle dame had besloten iedereen die zich had opgegeven, blij te maken met het boek. Is dat lief of is dat lief? Ze heeft buiten dat ze gul is trouwens ook een echt leuk blog, dus bezoek het eens.

Over naar de katten: ondanks de drugs waar onze heren ex-zwervers nu op zitten bleef de sfeer zeer grimmig. Gelukkig zag ik ineens dat de feliway – die hier standaard in het stopcontact zit – op was en bestelde het meteen. En nog geen half uur na de nieuwe voorraad te hebben ingeplugd zag je de agressie weer verdwijnen. Na vier knokpartijen in één week waren we daar allemaal flink aan toe. Inmiddels is de sfeer weer zo opgeklaard dat er twee keer samen op bed werd gelegen en dat de moeilijke plekken in huis minder stress opleveren. Wat is een moeilijke plek? Alles waar de ene kat kan gaan liggen om de andere kat de vrije doorgang te belemmeren.

Verder weinig te melden mensen, fijn weekend allemaal!