Als we thuiskomen na twee weken vakantie, springt Moos ons vanuit de struiken luid gillend tegemoet. Zou ik niet beter weten, dan zou ik denken dat het beest zwaar verwaarloosd is geweest maar ik had meerdere malen bewijzen van het tegendeel onder ogen gehad. De kattenoppas stuurde regelmatig foto’s via de app van drie heel tevreden en blije katten. Het is dat we weten dat Moos een goed ontwikkeld gevoel voor drama heeft.

Al snel ontdekken ook Dibbes en Smoes dat we er weer zijn. Waar Smoes meteen overgaat tot kopjes geven, hard knorren en rollen, weet Dibbes helemaal niet wat hij moet doen. Hij loopt wel naar S. toe, maar mij kijkt hij niet aan. Later ligt hij op tafel maar als ik bij hem ga zitten, gaat hij met zijn rug naar mij toe liggen. O jee, gevalletje verlatingsangst.

Het duurt een paar uur en dan begint hij zich iets te ontspannen. Het is ook niet niks. Deze ex-zwerver kent nog niet de routine in dit huis. De andere twee katten weten dat we elk jaar even verdwijnen en dat alles dan doorgaat, ze worden altijd goed verzorgd door iemand die ze kennen. Ze weten ook dat we weer terugkomen. Dibbes heeft dat vertrouwen duidelijk nog niet.

Helaas komt er vlak voordat de ontspanning toeslaat – baasjes zijn terug en alles is weer normaal! – een kink in de kabel. Het jaarlijkse vuurwerkfeest barst los. Ons IJsselmeerstadje heeft elk jaar een gigantische kermis op haar terrein met bijhorend lawaai en spektakel tot en met een enorme vuurwerkshow vanaf het IJsselmeer aan toe.

Het geknal brengt enorm veel angst en stress in Dibbes naar boven en hij rent geagiteerd heen en weer. Hij zoekt een schuilplek maar gaat vreemd genoeg daar liggen waar de knallen het ergst te horen zijn, in de vensterbank. Smoes kiest eieren voor zijn geld en gaat onder het bed liggen en Moos gaat zijn eigen goddelijke gang, die is niet snel bang.

Als ik naar boven ga, vliegt Dibbes achter me aan. Het is duidelijk dat hij bij me in bed wil gaan liggen maar Smoes is hem voor. Wat volgt is een spelletje om aandacht en de gekwetste kattenego’s vliegen door de lucht. Als ik in bed lig, kruipt Smoes tegen me aan en Dibbes gaat onder het bed liggen, precies onder mij. Hem roepen of lokken heeft weinig effect zie ik als ik onderste boven hang om naar hem te kijken – hij zit volledig verstijfd –  dus ga ik een boek lezen. Na een tijdje verschijnt zijn kop, hij staat op zijn achterpoten en leunt met zijn voorpoten op de bedrand. Zijn kop vlak bij mijn hoofd. Hij kijkt me minutenlang aan en dan springt hij op bed, gaat op mijn voeten liggen.

Ontspannen lukt niet. Telkens schiet zijn kop omhoog, ogen als schoteltjes. Het knallen is inmiddels opgehouden maar hij is er niet gerust op. Ik aai hem en praat tegen hem en dan ineens slaat zijn motor aan. Ik voel het geronk onder mijn handen losbarsten en even later hoor ik het ook, ook al ben ik zo doof als een kwartel. Volgens mij kunnen zelfs de buren dit geronk horen!

Hij gooit zijn poten in de lucht en wordt helemaal wild, biedt zijn buik aan en als ik weer ga liggen komt hij al schuivend vanaf het voeteinde omhoog. Hij kruipt helemaal tot in mijn hals waar hij zijn kop induwt, ronkend en knorrend. Ik schiet vol, opnieuw weet deze kat me weer zo te raken.

In de dagen die volgen merken we dat Dibbes in gedrag wel weer een paar maanden is teruggevallen. Hij is erg jaloers als we aandacht aan de andere katten geven en volgt me op de voet. Rustig naar de wc gaan is er weer even niet bij. Maar ook dat gaat snel voorbij. Deze kat heeft een fenomenaal aanpassingsvermogen en voelt zich al snel weer helemaal top.  Het leven is weer goed voor Dibbes en het leven met hem ook. Wat heb ik hem gemist! Ik durf het bijna niet te schrijven, ik heb al meer dan 20 jaar katten en mis ze altijd wel als ik weg ben maar ik had deze vakantie echt enorme last van heimwee, of beter gezegd katwee.