Zo, hier het vervolgverhaal over Gerrie, iets later dan de bedoeling was maar er was een fikse stroomstoring.

Nadat Gerrie gisteren om half 7 in de ochtend van zijn nachtelijke boemeltocht naar binnen kwam, ging hij boven slapen. Om kwart over 7 kwam M. uit bed en dat was voor Gerrie het sein ook weer naar beneden te gaan, M. geeft de katten altijd in de ochtend eten. Omdat hij nuchter moest blijven, viel dát natuurlijk tegen.

Wel kreeg hij een kwart pil met vetranquil om hem rustig te maken. Ik heb deze pillen vaker gebruikt vorig jaar bij Dibbes, het is een vrij sterk middel en ik gebruik het alleen als het echt moet. Een pil geven aan een kat die tot voor kort geen menselijke aanraking gewend was, is moeilijk. En de pil in de etensbak verstoppen tussen het eten, werkt ook niet. Hij eet er zo om heen. Dus kocht ik een tijdje geleden easypill. Dat is een deegachtige substantie die ruikt en smaakt naar kattenbrokjes. Je koopt het als een klein staafje waar je telkens iets van afhaalt. Dat rol je tussen je vingers zodat het warm wordt. Het laat zich dan makkelijk om een pil heen vouwen. Even rollen en het lijkt op een gewoon kattenbrokje. Zo gaf ik hem de afgelopen maanden zonder problemen af en toe een ontwormingstablet.

De gecamoufleerde pil ging er dus zo in en hij vertrok weer naar boven om verder te slapen. Rond kwart voor 9 ben ik naar zijn slaapplek gegaan. Dat is het kleine kamertje. Ik had vooraf opgeruimd zodat ik meer beweegruimte had en de mand stond daar klaar. Gerrie optillen en in de mand tillen lukte niet, hij stribbelde te veel tegen. Dus probeerde ik het met lekkers in de mand leggen zoals we al die weken geoefend hadden en die schat stapte zo de mand in.

Hij bleef verbazingwekkend rustig, ook tijdens de autorit en bij de dierenarts. Om half 1 belde de assistente al weer dat we hem konden halen. Het was prima gegaan, hij heeft geen kattenaids (voor mij was dit de belangrijkste vraag) en hij heeft inderdaad vrij recente botbreuken die naar verwachting goed kunnen helen, dus daar is geen operatie voor nodig.

Dus mochten we hem voor € 271 weer meenemen, gechipt en gecastreerd. Was hij daar nog een beetje suf, eenmaal buiten was hij meteen klaarwakker. Thuis hebben we hem in de bench gestopt om hem rustig bij te laten komen want dat hadden we vooraf bedacht. Dát bleek echt een heel slecht idee, hij hoefde helemaal niet bij te komen wegens in één klap hyper alert zijn. Hij raakte echt volledig in paniek van het opgesloten zijn en was alleen maar bezig met proberen uit te breken. De in de bench klaar staande bak met kattengrit en de waterbak lagen binnen en minuut om, alles was nat en het beest hysterisch. Dan maar eruit. Het kattenluik was al van te voren dicht getimmerd.

Toen hadden we een paar redelijk relaxte uren waarin hij wat at, lekker bij ons op bed ging slapen en zich uitgebreid liet knuffelen. Maar na het avondeten werd hij onrustig. Dat zijn ballen eraf zijn, wil niet zeggen dat de hormonen  meteen uit zijn lijf verdwenen zijn. Dat kan soms wel 2 maanden duren. Hij werd dus erg onrustig. Veel gillen (als een echte krolse kat) en veel heen en weer rennen in huis.

Wat volgde was een helse nacht met een kat die letterlijk bij ons in de slaapkamer in de gordijnen hing en beneden in de luxaflex. Ik ben er om 2 uur uit gegaan en zoveel mogelijk bij hem gebleven, omdat hij iets rustiger werd als ik hem aanhaalde of tegen hem praatte.

Een bijkomend probleem is dat Gerrie nog nooit op een kattenbak heeft gepiest of gepoept. Hij kent het niet en begrijpt het niet. Er staan hier altijd bakken klaar maar hij doet zijn behoefte altijd buiten. Hij had dus ook flinke aandrang denk ik en ook al zette ik hem telkens op de bak, hij begreep niet wat ik bedoelde. Dibbes ging op een gegeven moment wel op de bak en ik hoopte dat het kwartje zou vallen, maar nee.

Uiteindelijk ben ik vroeg in de ochtend op de bank in slaap gevallen en Gerrie boven in zijn kamertje. Na het opstaan begon meteen weer de onrust en het miauwen en hebben we hem toch maar naar buiten gelaten, ondanks het bevel van de dierenarts om hem liefst 5 dagen -maar minimaal 2 dagen – binnen te houden. Dat kan misschien met een normale kat maar niet met een kat die nog nooit opgesloten is geweest en altijd buiten heeft gewoond. Bovendien is hij hartstikke sterk, we merkten aan niets dat hij net onder narcose was geweest. Geen zwabberloopje wat ik wel bij de andere katten zag.

Het binnen houden is vooral om te voorkomen dat de wond opengaat. Maar zelf kregen we het gevoel dat die kans binnen juist groter is. Door hem op te sluiten springt hij overal op en weer vanaf, iets wat dus juist moet worden voorkomen.

Dus nu is hij op stap, op hoop van zegen. En ik ben moe. Maar vooral ook dankbaar dat het is gelukt en dat het goede leven nu echt officieel is begonnen. Geen zwerfkat meer maar een kat met een dierenpaspoort, een chip en hopelijk nog vele jaren te gaan…

Alles ging heel goed vandaag. Morgen vertel ik er meer over. Nu slapen en morgen lekker uitslapen. We gaan even bijtanken Gerrie en ik. Al wil Gerrie eigenlijk al weer naar buiten toe 😉

Nadat Gerrie de afgelopen tijd ineens continu aan de boemel was en een paar dagen en nachten weg bleef, is er sinds zondag weer wat meer rust bij hem. Het ergste krolse gedrag is weg (voor nu) en hij is weer meer thuis. Hij ligt vooral boven te slapen, doet dan overdag 1 of 2 kleine (verkennende) rondjes en na het eten in de avond gaat hij op stap. Dan komt hij zo rond half 8/8 uur in de ochtend weer binnen wankelen.

Vandaag verstoren we de pret want we hebben een afspraak met de dierenarts voor castratie, chippen, een kattenaidstest, entingen en röntgenfoto’s, dat laatste omdat we zekerheid willen hebben over ons vermoeden dat hij oude breuken heeft. Hij heeft er regelmatig last van volgens ons en hij loopt een beetje vreemd.

Wie hier al langer leest weet dat ik ME heb en dat één van de kenmerken een overprikkeld zenuwstelsel is. Ik kan dus niet zo goed met stress omgaan, ik krijg snel stress van gebeurtenissen ondanks veelvuldig mediteren om mijn hysterische brein wat rustig te houden. Het gaat al veel beter dan een paar jaar geleden maar een castratie van een ex-zwerfkat die niets gewend is en in een mand moet worden gestopt, is een wel erg grote uitdaging. Ik heb het afgelopen week wat weg gedrukt door er niet veel aan te denken maar sinds gisteren is er geen ontkomen aan. Stom genoeg vergat ik gisteren een deel van de slaapmedicatie te nemen en dat was de pil die me laat doorslapen. Dus werd ik vannacht wakker om drie uur en als ik wakker zeg dan bedoel ik wakker, helemaal alert en hyper de pieper.

Dus zit ik al vanaf 6 uur beneden, ik ga zo maar even de krant lezen, wat mediteren en wachten op Gerrie. Als hij binnenkomt, krijgt hij een heel klein beetje eten met een beetje kalmeringsmiddel (lijkt mij ook wel fijn). Dat moet binnen een uur gaan werken. Ik gok erop dat hij na dat eten meteen naar boven gaat om te slapen. De kattenmand staat klaar in het kamertje waar hij meestal slaapt. En dan na een uurtje ga ik hem in de mand stoppen, zodat we hem rond een uur of negen kunnen afleveren bij de dierenarts.

Hij komt net binnen lopen, op hoop van zegen!

De kat in de mand training ging weken lang heel goed. Stap voor stap wende Gerrie steeds meer aan de mand. Ik had hem zover dat hij in de mand bleef zitten als ik het deurtje dicht deed. Dat gaf moed voor de volgende stap, de mand optillen.

En sindsdien denkt Gerrie ‘bekijk het maar met je mand!’. Een paar dagen wilde hij helemaal niet meer en hij haalde zelfs twee keer naar me uit. De enige keren dat het lukt is als ik alleen in de huiskamer met hem ben en de andere katten er niet bij zijn. Want ja, die zitten er met hun neus boven op als er lekkers wordt uitgedeeld. Gerrie krijgt dat in de mand en de andere katten krijgen dat zo voor hun voeten gegooid, ik maak er meestal een spelletje van.

Of Gerrie het nu onrechtvaardig vindt dat hij altijd de mand in moet rennen en de andere katten niet? Ik betwijfel het. Maar enige weerzin voel ik wel bij hem. Het doel van de training is om hem de mand in te krijgen en dan hop naar de dierenarts, voor castratie, chippen en aidstest.

Omdat ik wel denk dat ik hem in de mand krijg als het moet, heb ik besloten hem volgende week te laten castreren. Liever zou ik hem nog meer tijd geven, zoveel als hij nodig heeft maar het is een redelijk jonge kater met ballen en hij is nu al hele nachten opstap, ‘hoeren en sloeren’ zoals vriendin I. dat noemt. Hij maakte het eerder deze week zó bont en bleef zó lang weg dat ik zelfs al op de site van Amivedi keek. Bleek daar net die dag een melding te zijn gekomen van een hier niet ver vandaan gevonden ongecastreerde kater die qua omschrijving leek op hoe Gerrie eruit ziet. Dus nam ik contact op en stuurde foto’s mee van Gerrie met de vraag of dit leek op de kat die was gevonden. Ik kreeg vrijwel meteen een reactie, de gevonden kat was overleden maar leek gelukkig helemaal niet op de foto’s die ik had gestuurd. Net op dat moment koos meneer uit om luid miauwend binnen te komen, tevreden over zijn avonturen.

Het is en blijft een ongecastreerde kater en hormonen zijn sterk. Ik vind het dus best wel urgent. Ook ben ik bang dat hij op straat wordt opgepakt. Hij is inmiddels iets beter benaderbaar en een volwassen kat met ballen. Voor een ander zal hij een straatkat zijn, er hangt geen bordje om zijn nek met ‘wordt aan gewerkt, nog even geduld a.u.b.‘

Dus belde ik en overlegde met de dierenarts. Ook zij moet voorbereid worden. Een kat die jarenlang op straat heeft geleefd en pas sinds kort went aan aanrakingen, kan zich natuurlijk onvoorspelbaar gedragen. We hebben nu een afspraak gemaakt voor volgende week. En nu maar hopen dat hij op de dag zelf ook wel thuis is. Het kattenluik dicht doen en hem binnenhouden is geen optie, daar is hij nog te wild voor.

Toch zijn er ook weer vorderingen te melden. Ik ging laatst naast hem zitten om wat te knuffelen en toen legde hij zijn kop op mijn been. Het was maar even, maar toch. Later in de week tilde ik hem op ons bed en toen ging hij helemaal tegen me aan liggen na me eerst zulke diepe kopjes te geven dat het een halve koprol werd. Ontroerend om te zien hoe hij zich steeds meer laat gaan. Hij begon laatst zelf te kwijlen toen ik hem aaide, drup, drup, zo een plasje voor me op tafel. Ook begint hij steeds meer tegen me aan te miauwen en die miauw wordt steeds luider. In het begin was het vooral zacht gepiep wat er uit kwam, nu lijkt het vaker op een mooie volle miauw. Dat is fijn die vooruitgang. Maar echt rust heb ik pas als die ballen eraf zijn en hij gechipt is.

ps: meneer is vandaag weer op stap, vertrok na het eten gisteravond rond half 6 en sindsdien weg. Terwijl het de bedoeling is dat ik hem op de dag van de castratie tussen 9 en half 10 aflever bij de dierenarts. Nou ja, ze weten van de hoed en de rand…