Maand: september 2017

Tips gevraagd, Wie heeft ervaring met brandwonden?

~ MB ~ 35 reacties

Zoals ik gisteren vertelde mocht het verband van mijn arm af en hoef ik niet meer te smeren met zalf met antibiotica. Lekker laten genezen in de open lucht was het advies. Dát is wel even iets want tering, het doet nu echt pijn! Vannacht heb ik het wel weer afgedekt met een wondpleister omdat het geschuif in bed echt niet fijn was. Helaas ging de wond weer open toen ik de pleister eraf trok vanmorgen dus was dat misschien toch geen goed plan.

En nu? Heeft er iemand tips hoe ik voorkom dat het een groot litteken wordt? Dat ben ik vergeten te vragen aan de huisarts. Toen ik jaren geleden in de keuken werkte gebruikte ik aloe vera, maar dat waren over het algemeen iets kleinere brandwonden.Lot schreef dat ze ervaring heeft met brandwonden en Tineke ook? Wat smeerden jullie erop na die eerste periode? Iemand anders een goede tip? Even ter indicatie, het is niet heel groot, het is een tweedegraads brandwond maar het zit op een klote plek op mijn onderarm. Voor de nieuwsgierigen de foto hiernaast. (Oogjes dicht als je daarvan gruwt 😉 )

Fijn weekend allemaal!

 

 

Over snot en slijm

~ MB ~ 16 reacties

Vanmorgen was ik even bij de huisarts voor de B12 injectie en heeft de assistente meteen even gekeken naar de brandwond op mijn arm. Dat herstelt goed. Ik hoef niet meer te smeren met zalf of het te bedekken met verband. Dat voelt wel wat vreemd en kwetsbaar. De nieuwe huid is knalrood en overgevoelig en stoten gebeurt snel. Dus flink uitkijken maar. Ik heb wel veel geluk gehad dat het zo goed geneest en dat ik relatief weinig pijn heb gehad.

Wat minder lekker loopt is de rest. Ik ben nog steeds flink beroerd van de verkoudheid en er is inmiddels een voorhoofdsholteontsteking bijgekomen. Daar ben ik goed ziek van maar er valt verder weinig aan te doen. Ik heb al neusspray, ik stoom twee keer per dag en verder is het maar uitliggen/zitten. Snuiven met zout water wat ik meestal doe in zo’n geval, lukt nu niet aangezien ik een enorme koortsuitslag in beide neusgaten heb.

Nou ja, de plank met te lezen boeken is gelukkig gevuld, het bed is warm en de rest waait wel weer over.

Collecte

~ MB ~ 4 reacties

Toen ik een paar jaar geleden over iets meer energie beschikte, heb ik mij aangemeld als collectant voor de Dierenbescherming. Drie jaar achter elkaar heb ik geld opgehaald. Dat deed ik met veel plezier. Alleen kostte het mij heel veel hersteltijd. De laatste keer dat ik liep zat ik bovendien in een slechte periode maar je kunt natuurlijk niet zomaar afzeggen. Dus liep ik met mijn tong op mijn knieën en dat was gewoon echt te veel.  Met veel spijt heb ik mij daarna afgemeld als collectant.

Ik ben dol op dieren. In alle soorten en maten. Ik gruw eigenlijk alleen van insecten. Ik probeer waar ik kan dieren te helpen. Bijvoorbeeld door mijn ex-zwerfkatten een goed leven te bieden. Ik steun diverse organisaties die dieren helpen. Niet alleen de Dierenbescherming, maar ook een kleinschalige organisatie als Villa Vacht, dat verlamde katten een huis biedt. Of World Animal Protection, dat wereldwijd dieren in noodsituaties helpt na rampen zoals recent Orkaan Irma.

Graag zou ik meer willen doen maar de situatie is er niet naar zo met een bankzittend bestaan. Tot ik ontdekte dat ik ook een digitale collectebus kan maken voor de Dierenbescherming. Jullie kunnen daar nu doneren indien je daar lust toe voelt.

Dank namens de dieren.

 

Ongelukje

~ MB ~ 20 reacties

Al zo lang ik mij kan herinneren ben ik best onhandig. Ik zie niet altijd waar mijn lijf begint of eindigt en dat heeft in het verleden al tot diverse ongelukken geleid met messen, strijkbouten op mijn hoofd, spijkers in mijn kin, takken in mijn been, gaten in mijn hoofd, een wekker in mijn oog en ik denk dat ik zo nog wel even door kan gaan met het opnoemen van een indrukwekkende lijst, maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel.

Gisteravond had ik als excuus dat ik na een paar dagen griep nogal onvast op de benen stond. De man had gekookt. Zuurkoolstamppot. Voor de mannen met vlees en voor mij een vegetarische variant uit de oven. Omdat ik toch ook iets wilde bijdragen aan het eten, haalde ik de schotel uit de oven. Vraag me niet hoe maar ineens viel ik om, klapte de ovenschaal op het fornuis en parkeer mijn arm er bovenop.

Snel onder de kraan. Maar het eten was ook klaar en de honger groot dus we gingen ook snel eten. Alleen tijdens de maaltijd zag ik dat mijn arm er niet echt jofel uitzag en dat de plek behoorlijk groot was. Geen blaren. De huid is er gewoon in een keer vanaf gekomen na het contact met de hete ovenschaal. Ik vroeg een vriendin die ervaring heeft met brandwonden om raad, maakte een foto en zij vertelde dat ik toch maar even langs de huisartsenpost moest gaan.

M. belde daar vervolgens naar toe om advies te vragen en ik heb mijn arm alsnog een kwartier onder lauw stromend water gehouden. Dat was nog best een gedoe want onze geiser slaat telkens af als het water lauw is. Maar met veel gevloek lukte het toch. Daarna mochten we langskomen bij de huisartsenpost. Dat leek me ook wel slim want ik had echt niets in huis behalve wat kleine pleisters en verband dat minstens tien jaar oud is en bepaald niet meer steriel.

Ik ben altijd bang dat ik me vreselijk aanstel maar het bleek goed te zijn dat we langskwamen. De wond is gecontroleerd en bedekt met een brandwondenzalf met antibiotica en daarna verbonden. Dinsdag moet ik naar mijn eigen huisarts om de wond te laten controleren en opnieuw te verbinden.

In eerste instantie deed het best pijn maar nu bijna niet. Dat is een meevaller. Maar echt fijn is het niet natuurlijk. Ik voelde me al lamlendig door de griep, ik moet ook ongesteld worden (alweer, dat is mijn hobby blijkbaar, lang leve de overgang) en nu OOK NOG DIT.

Zo genoeg zielig geleuter. 😉 Positief is dat ik me, omdat ik toch niets anders kon doen de afgelopen dagen, in 3 dagen door Ken Follets ‘Pilaren van de aarde’ heb gewerkt (toch wel goed voor 1000 pagina’s) en dat ik meteen door kan met ‘Brug naar de hemel’ als ik in de bieb weet te geraken om het voor mij klaar staande exemplaar op te halen.

Ook fijn om te melden is dat de man van de niet te vreten druivenoogst wel heerlijk sap wist te maken, waar we gisteren van genoten. Het waren bij elkaar toch wel twee volle flessen dus we hebben vandaag en morgen ook nog wat. Het is echt lekker! Dus weten we dat voor volgende jaren en zorgen we dat we ook flink wat flessen op voorraad hebben. Nu waren we eigenlijk wat te laat en waren veel druiven niet goed meer.

Geen plannen vandaag anders dan verder uitzieken. Ik moet alleen even naar de apotheek om de neusspray op te halen. De ouderavond op school moet ik helaas aan me voorbij laten gaan, daar baal ik wel een beetje van. Moet de man daar wéér alleen naar toe.

Wat zijn jullie plannen voor vandaag?

Wangmassages en overgewicht

~ MB ~ 5 reacties

Sinds een jaar masseer ik dagelijks de wangen van alle vier de katten. Dit stimuleert de doorbloeding van het tandvlees en kan zo ontstekingen voorkomen. Daarnaast geef ik ze extra grote droge brokken en over het nat voer dat ze krijgen strooi ik dagelijks een tandpoeder dat goed is voor het gebit.

Dit masseren doe ik vanaf de buitenkant. Ideaal zou zijn om echt te poetsen. Ik heb ooit daarvoor een speciale vingertandenborstel aangeschaft, maar dat lukt me met geen enkele kat hier. Masseren gaat wel. Door de massage wordt ook de speekselproductie getriggerd waardoor het zelfreinigende vermogen van de mondholte wordt bevorderd. Het masseren vonden ze eerst niet leuk maar nu zijn ze er aan gewend. Ze moeten bijna allemaal niezen als ik het doe. Blijkbaar bevordert het ook een niesreflex. 😉

Toen Moos gisteren voor zijn enting naar de dierenarts moest, bleek dan ook dat zijn tandvlees keurig in orde was. Alleen, hij heeft op een plekje helaas een gaatje in een tand. Dat zag er heel pijnlijk uit. Hier merk ik niets van als ik hem eten geef, hij werkt alles naar binnen (iets te veel) maar katten hebben dan ook een hoge pijngrens. Over twee weken brengen we hem weer naar de dierenarts en dan wordt de tand onder narcose getrokken.

Op zich is dit niet vreemd voor een oudere kat. Moos is nu 11 jaar en gebitsproblemen komen helaas vaak voor bij oudere katten. Of bij katten met een verleden.  De staat van het gebit van exzwerfkatten Dibbes en Gerrie is vergelijkbaar met dat van een oude kat hoewel ze nog best jong zijn.

Buiten de tand is er ook een ander probleem. Moos is te zwaar. Het is een grote kater maar met zijn 5,93 kilo toch echt te zwaar. Een paar jaar terug was hij nog 4,9 zag ik in zijn dierenpaspoort. Hij is dus op dieet gezet. Samen met Gerrie die ook veel te zwaar is. We werken nu toe naar een gewicht van 5,3 kilo voor Moos en 5 kilo voor Gerrie.

Met vier katten is het best moeilijk in de gaten te houden wie wat eet en hoeveel. Het is hier af en toe net een kleuterklas. Ook omdat er regelmatig buurkatten hier bakken komen leegeten en de katten hier onderling ook bij voorkeur eerst de bak van een ander leeg vreten, is het moeilijk zicht te houden.

Daarnaast heb ik het afgelopen jaar Dibbes en Gerrie getraind om in de reismand te stappen en dat gebeurde met kattensoepjes. Hoe voorzichtig ik die snoeppakjes ook openmaak en hoe diep de slaap ook is, iedereen komt altijd aanstormen, ook de katten die niet getraind hoeven te worden, zoals Moos. Die dan beloond werd zonder dat hij wat dan ook trainde. Want Moos stapt altijd zonder problemen in de mand, mits je hem beleefd uitnodigt.

oude foto van toen het gewicht nog acceptabel was

Maar goed, dat moet dus veranderen. Overgewicht is nooit goed. En kan ook een risico zijn. Gerrie heeft (net als Dibbes) een hartruis wat een mogelijke indicatie is voor hartproblemen in de toekomst en dan is een goed gewicht heel belangrijk.
Dibbes was ook best lang iets te zwaar wegens een overfixatie op eten, maar inmiddels is hij wat relaxter geworden, minder met eten bezig en erg speels. Zijn gewicht is inmiddels passend bij zijn grootte.

We zijn met voeren dus over gegaan op afgepaste hoeveelheden. Het nat voer is gehalveerd voor alle katten. En de droge brokken worden gewogen. Gerrie en Moos krijgen voorlopig 50 gram per dag (in overleg met de dierenarts). Dibbes en Smoes krijgen meer en gewoon naar behoefte aangezien zij een goed gewicht hebben. Maar wat ik dus niet meer doe is een paar keer per dag de bakken vol gooien als ik zie dat ze leeg zijn.

Dus heb ik een nieuwe hobby. Brokjes uitdelen. Verbijsterde blikken negeren. Brokjes terugdoen in de juist voorraadbakje van de betreffende kat als ze niet meteen worden opgegeten omdat anders een andere kat het opvreet. 2 minuten later toch maar weer geven omdat de kat in kwestie zich heeft bedacht. Wellicht moet ik wat strenger worden. Maar ik ben een watje, dat wisten jullie al.

Zaterdag

~ MB ~ 8 reacties

Deze week was natuurlijk niet de beste week aangezien ik een snotkop en keelpijn heb en het lijf pijn doet. Omdat ik ook flinke last van mijn oren kreeg, heb ik voor de zekerheid daar even naar laten kijken toen ik toch naar de huisarts moest voor de B12 injectie. Het trommelvlies zag er wat onrustig uit. Omdat ik dit vorig jaar ook had en toen vervolgens de ene na de andere oorontsteking kreeg leek het me goed snel te reageren. Nu ik gehoorapparaatjes heb veroorzaakt dit namelijk wat extra druk in de oren en ik verdraag de apparaatjes nu nauwelijks. Maar ik hoor zonder echt bijna niets meer! Dat ik het al die jaren zonder heb gedaan!

De huisarts was het met me eens gezien de voorgeschiedenis snel te reageren en schreef neusspray met ontstekingsremmers voor. Helaas kan ik die pas maandag ophalen dus ik moet even het weekend zien door te komen. Mijn apotheek is overgegaan in andere handen en waar ik vroeger meteen vanuit de huisarts door kon naar de apotheek waar het recept dan al binnen was en meteen werd klaargemaakt, moet je nu wachten tot de eerstvolgende werkdag. Beetje vreemde gang van zaken want ik kan me zo voorstellen dat je als werkende mens er niet op zit te wachten om de ene dag later op je werk te komen omdat je bij de huisarts langs moet en de volgende dag pas na 11 uur de medicijnen kunt halen en mogelijk dus weer moet verzuimen van het werk. Voor mij is het anders aangezien ik verder geen klap te doen heb maar ik had wel liever meteen met de spray willen beginnen.

Deze week moest de auto op voor de apk. We hadden verwacht dat de banden zouden moeten worden vervangen maar dat bleek nog niet nodig. Dat was een fijne meevaller en dat compenseerde de tegenvaller die we hadden omdat de orthopedische steunzolen van S. niet worden vergoed door onze huidige verzekeraar. De vorige verzekeraar vergoedde dat wel, maar daar betaalden we ook €30 meer per maand. Dus linksom of rechtsom betaalden we die steunzolen toen ook zelf ;-). Maakt niet uit maar ik had er op gerekend dat het wel vergoed werd, beetje suf misschien. Dus werd dat mooi rechtgetrokken door de meevallende autokosten.

Dit was best een dure maand voor ons. Door de steunzolen en de bijdrage die ik moest bijbetalen voor de gehoorapparaten waren we in totaal iets meer dan €700 kwijt aan zorgkosten. Dat kwam bovenop de €785 die ik eerder in juli al moest ophoesten voor de apparaten. Veel geld maar ik ben er zó blij mee en het is fijn dat we dit kunnen betalen. Al moet ik wel zeggen dat ik echt loop te schuiven met geld momenteel. Het kan net uit of net niet. De wensen zijn hier wat groter dan wat daadwerkelijk mogelijk is.

Nou ja, beter wat te wensen overhouden en ergens naar toe werken dan 6 of meer keer per jaar op vakantie gaan en dat normaal vinden (hebben jullie dat gezien in de vierde aflevering van Steenrijk Straatarm?).

deze kat is straks diep beledigd

Over geld uitgeven gesproken. Er lopen hier vier geldverslindende haarballen rond en met eentje daarvan gaan we zo naar de dierenarts voor zijn enting ;-).

Fijn weekend allemaal!

Blij Beroerd Besmettelijk

~ MB ~ 15 reacties

Man en kind lopen al een tijd rond in huis met keelpijn, snotneus en veel gehoest en geproest. S. was er relatief snel vanaf maar M. kwam vrijdagmiddag naar huis van het werk en is daar sindsdien niet meer geweest. Even zag het ernaar uit dat hij zich beter voelde en daarom hebben we zondag de lunch met G. door laten gaan. Achteraf gezien duwde hem dat nét de verkeerde kant op en hij lag vanaf maandag weer plat. Hij is vandaag wel weer aan het werk, maar vanuit huis omdat hij zich nog niet helemaal jofel voelt.

Het zag ernaar uit dat ik de dans ging ontspringen. Zaterdag was er even loos alarm maar dat werd opgelost door snel op aanraden van VeggieMo zinkzuigtabletten in te slaan. Het werkte want ik voelde me goed!

Eigenlijk voel ik me heel goed, al een paar weken. De bui is weer beduidend beter en qua ME-klachten gaat het heel redelijk. In de zin van weinig last, geen pijn en iets beter in mijn energie zitten. Ik kan de normale taakjes die ik in huis doe goed händelen en ik heb weinig instortmomenten. Wel lig ik ook op goede dagen in de middag altijd een paar uur plat. Maar buiten dat gaat het prima.

Tot gistermiddag. Toen kwam er een enorme golf van vermoeidheid opzetten. Ik ging naar bed en bleef in bed. Nu nog. Inmiddels is er keelpijn bijgekomen, zit ik vol met slijm en doet elke spier in mijn lijf pijn. Te vroeg gejuicht dus. Niet raar dat ik toch ook ziek ben geworden als de huisgenoten ook zo beroerd waren.

Dus lig ik in bed, omringd door poekies en met een heerlijk dik boek (ik ben ‘Pilaren van de aarde’ aan het herlezen, omdat het derde deel van de Kingsbridgde trilogie van Ken Follet net uit is en ik even alles wil herlezen). Mijn moeder kwam net keeltabletten, paracetamol en zakdoekjes brengen, de man bracht koffie en hopelijk vergeet hij me tussen de middag niet te voeren.

Maar goed, de zon schijnt en dat zie ik vanuit mijn slaapkamerraam. Ik ben vooral dankbaar. Want nog niet zo lang geleden voelde ik me elke dag zoals nu. In de beginjaren van de ME voelde ik me elke ochtend bij het ontwaken alsof ik een zware griep te pakken had. Denk daar dan nog permanente hoofdpijn bij en een stem die het een paar jaar vrijwel niet deed en je begrijpt dat ik dankbaar ben dat die tijd achter me ligt. Ik ben nog niet waar ik wil zijn maar inmiddels is griep een gewone griep en dat is toch een enorme vooruitgang!

Beveiliging

~ MB ~ 6 reacties
afb. pixabay

In augustus heb ik een programma gedownload dat achter gebleven rotzooi op de laptop opruimt. Sindsdien loopt de laptop aanzienlijk sneller, echt prettig. Ik was dus heel tevreden tot ik vanmorgen een hartverzakking kreeg omdat ik op de site van de Volkskrant las dat dit programma, CC Cleaner, gehackt is. Mensen die het in de periode half augustus tot half september hebben gedownload, hebben ongemerkt een deur open gezet voor hackers die zo persoonlijke informatie kunnen stelen.

Ik baal daar wel goed van. Ik klik nooit op linkjes, trap niet in phishing mail, ik open geen bijlages die ik niet verwacht en negeer elk bericht dat ik prijzen heb gewonnen. Maar tegenwoordig kan het gevaar dus ook versleuteld worden via bedrijven en programma’s die goed staan aangeschreven.

Als oplossing wordt dit aangeraden: “Verwijder en installeer alles opnieuw en zet de bestanden en data terug van een back-up die vóór 15 augustus 2017 is gemaakt.’ Niet een beetje, maar totaal opschonen dus. Als dat niet gebeurt, blijft de bedorven versie van CCleaner verborgen aanwezig.” (Volkskrant)

Nogal drastisch dus. In de commentaren onder het bericht geven mensen ook andere tips. Hoe je bijvoorbeeld kunt controleren of jouw computer besmet is. Ook wordt daar verteld dat het updaten van de besmette versie van CC Cleaner naar de laatste versie voldoende is.

Ik blijf het moeilijk vinden want wie zegt dat degenen die tips geven ook geen kwaad in de zin hebben. Maar goed, ik zag al dat wij in ieder geval de foute versie hadden dus die heb ik verwijderd en de nieuwe versie er voor terug gezet. Ook hebben we via het stappenplan gekeken of er nog verdachte elementen aanwezig waren (een agomo key). Nee dus. Pffiew! Voor de zekerheid heb ik vervolgens alle wachtwoorden en inloggegevens veranderd van alle banken waar we klant zijn, pay pal, facebook en ander social media accounts. Daar was ik nog wel even zoet mee.

Ga ik nu van de zon genieten!

 

Ongepast en niet goed behandeld

~ MB ~ 11 reacties

Goedemorgen,
u allen tezamen.
Ik spreek tot u.
Na de ongepaste aandacht
op dit blog
voor ex-zwerfkatten
en zelfs een buurkat,
die zijn zegje mocht doen,
wordt het hoog tijd,
dat de leider van de troep
eens een boekje open doet.

Want het lijkt hier wel oké.
Dat is het niet.
Niet iedereen begrijpt
hoe een kat van stand
behandeld moet worden.

Eerst was ik alleen
met Smoes, de neuroot.
Dat was goed te doen.
Hij gedroeg zich
met gepaste eerbied
en was altijd in
voor een potje
broertjes knokken.

Toen kwamen die scharminkels.
Sukkels zijn het.
Snapten in het begin niets.
Totaal geen besef
van sociale interactie
of wat een goede
kattenknipoog betekent.
Aangezien ware grootsheid
bestaat uit het tolereren
van de minder bedeelden,
streek ik over mijn hart
en gaf toestemming
aan het personeel
dit straatvolk binnen te laten.

Veel tijd
en kostbare energie
ging  zitten
in het onderricht
van normen en waarden.
Een complete heropvoeding
en die energie
had ik ook
aan iets anders
kunnen besteden.
Maar deed ik dat?
Nee.

Dáár heb ik
wel eens spijt van.
Niet altijd meer
is de beste plek
op bed
voor mij.
Ik probeer
uit beleefdheid
conflicten te vermijden
maar omdat die sukkels
niet begrijpen
wat beleefdheid is,
loopt dat toch vaak
verkeerd af.

En omdat die sukkels
zich bovendien
niet in weten
te houden
met eten
zitten we nu
op een dagrantsoen.

Nu vraag ik je!
Op rantsoen!
Ik ben perfect!
Niets mis met mij!
Al zegt de vrouw
dat er iets te veel
van mij is.

Dat bestaat niet.
Meer Moos
is Altijd Goed.

Wat zal ik doen?
Wat raadt u mij aan?
Kotsen tijden het avondeten?
Iets kapot krabben?
Niet langer toestaan
dat ze me aanraken?
De buurkat in elkaar meppen?
De mogelijkheden
tot straffen
zijn legio
en dienen zorgvuldig
overwogen te worden.

Ik trek me terug,
ga me bezinnen
en laat t.z.t.
mijn beslissing weten.
Tot die tijd
lijd ik in stilte.
En doe ik een dut.
Of twee dutjes.
Iemand moet het doen.

Hoogachtend,

Moos