Stiekeme donderstralen, beetje achter mijn rug om vrede sluiten.
Er was een grote rol weggelegd voor mij
als vredesbemiddelaar
maar een lekker bed
met wollen deken
voldoet, blijkbaar
Samen nietsdoen verbroedert.
Hoewel nog steeds verkouden (al bijna 3 weken mensen!) ging ik deze week mee met de klas van S. op een uitje. Op de fiets naar een boerderij waarna uitleg volgde over ‘vrijerij op de boerderij’. Dat staat garant voor veel gegiechel in een klas met 11-jarigen. Ik genoot ervan. Het was voor het eerst sinds groep 2 (hij zit nu in groep 8) dat ik meekon met een uitje. Dan besef ik hoe ik vooruit ben gegaan. Zelfs met een fikse verkoudheid lukte het. Wel moest ik erna flink rustig aan doen. Op de dag zelf verkeerde in een soort hysterische overwinningsroes, na zo lang plat liggen is het echt een megastap om met 30 gillende kinderen op stap te gaan. De volgende dag kwam de klap en heb ik me in bed geïnstalleerd en daar bleef ik grote delen van de week in liggen. Ook dat is vooruitgang: voelen wat goed voor me is en de boel de boel laten.
.
Verder moest ik enorm mijn aandacht verdelen, ik had het druk zo vanuit het bed! Onze net geadopteerde Dibbes is extreem jaloers op de andere katten en enorm verliefd op ons. Aaien wij per ongeluk Moos of Smoes dan moet dat onmiddellijk door hem worden gecorrigeerd. Moos en Smoes hebben dat ongepaste gedrag even aangekeken maar nu was dan de maat vol. Ze zijn het zat. En ze willen niet met hem spelen. Voor Dibbes weer aanleiding om dan maar in een staart hier en daar te bijten. Dus lig ik hier of in bed met drie katten die net doen of ze elkaar niet zien of ik hoor flink wat gebolder en zie gekwetste ego’s voorbij rennen. Hopen maar dat het nog wat bijtrekt, vast wel.
Fijn weekend allemaal!
Deze week gingen we met onze ex-zerfkatkat Dibbes naar de dierenarts voor nacontrole. Zijn oogoperatie is nu 5 weken geleden en we wilden graag zeker weten dat alles goed geneest. Zijn rechter ooglid hangt soms wat. De dierenarts was meer dan tevreden en vertelde dat het een paar maanden kan duren voordat het helemaal genezen zal zijn. Ook kan zijn rechteroog altijd wat meer blijven hangen, gezien de ernst van de aandoening. Het weefsel was daar zo verdikt dat het snijwerk moeilijk ging. De kat zelf wekt overigens een zeer tevreden indruk, los van de dag dat we naar de dierenarts moesten, toen heb ik hem weer gedrogeerd. Het blijft een straatkat met een verleden en zonder drugs laat hij zich niet in een mand stoppen.
In de avond moest hij even afreageren en zagen we wat mepwerk tussen de katten maar later kroop hij lekker tegen me aan in bed en was alles weer goed. Het verbaast me hoe snel hij van zwerver naar huiskat is gepromoveerd toen hij eenmaal over zijn angst heen was.
Hoe gaat het met Dibbes? Goed! Hij wordt steeds meer ontspannen en we hebben dagelijks veel lol omdat hij steeds speelse aanvallen heeft. Als een gek rent hij de trappen op en neer, kruipt onder de kleden, mept de nep-hamster door de kamer en weet soms van gekkigheid niet wat hij moet doen.
Speelt hij niet dan ligt hij lekker te pitten of loopt hij al miauwend achter me aan. Deze ex-zwerver geniet met volle teugen en er komt steeds meer ontspanning in zijn lijf. En wij genieten met hem mee. Wat een aanwinst.
Fijn weekend allemaal!
Het gaat heel goed hier. Dibbes wordt steeds meer geaccepteerd door Moos en Smoes, de andere twee katten. Sinds een paar dagen mag hij bij ons op bed slapen. M. en ik vonden dat al lang prima maar Moos en Smoes moesten even wennen aan dat idee. Maar het lukt de heren om vlak bij elkaar te liggen en net te doen of ze elkaar niet zien en dan toch steeds meer naar elkaar toe te kruipen. Ook is Dibbes meerdere malen betrapt bij het kopjes geven aan Smoes. We kunnen dus wel zeggen dat het meer dan goed gaat hier!
Nadat bij Dibbes na zijn zware oogoperatie na tien dagen de hechtingen waren verwijderd, moesten wij hem nog een paar dagen binnen houden. Dat was om hem een paar keer per dag te zalven en wat pillen te geven om ontstekingen te voorkomen.
Afgelopen dinsdag mocht hij voor het eerst weer naar buiten en konden wij eindelijk ontspannen. Het was het einde van een spannende periode. En vooral een zeer gewenst moment, want een kat binnen houden die heel graag naar buiten wil en niet gewend is in een huis te wonen, is een enorm gedoe. Zeker in een huis met nog twee katten die ook graag naar buiten willen en dat wel mogen.
Het was natuurlijk wel even spannend hoe hij zou reageren: bedankt mensen en tot nooit meer ziens? Gelukkig kwam hij na een half uur aangestormd toen ik hem riep. Hij is nooit ver van huis of uit het zicht. Volgens mij is hij een enorme theemuts. Hij gedraagt zich nu al als de andere twee: kleine ommetjes en de rest van de dag wordt doorgebracht op de bank, de vensterbank, een lekker kussen of op een schoot.
Nu zijn we begonnen aan de tweede fase van de adoptie: Dibbes laten inzien dat niet alles een bedreiging is. Hoewel hij ons steeds meer vertrouwt, staat hij nog erg in de overleefstand. Een kat die vanaf de bar op de grond springt is voor hem een aanval. Hij reageert fel en soms met meppen en onze katten weten niet goed hoe daarmee om te gaan.
Wel zien we ook toenaderingspogingen die nog vooral erg onhandig zijn: Dibbes die op tafel gaat rollen voor Smoes die niet weet hoe te reageren en dan maar onder tafel gaat zitten. Als Smoes als antwoord uiteindelijk op de stoel springt richting Dibbes, heeft het Dibbes te lang geduurd en ontstaat er gedoe. Dat soort dingen dus, die gaandeweg vast wel gaan verbeteren. We zullen wel veel geduld moeten hebben. Gisteren was hij ineens heel erg bang voor mij. Hij zat bij mij op schoot en ineens zag ik zijn ogen helemaal veranderen en stoof hij ervandoor. Ik deed op dat moment niets, hij zat tegen mij aangedrukt. Ik bewoog niet en heb er geen verklaring voor anders dan dat het ineens helemaal fout kan voelen voor hem. Gelukkig kwam hij na een half uur weer naar me toe.
Min of Meer 