Maand: juli 2015

Slapen

~ 10 ~ 36 reacties

Na 5 slechte nachten op rij sliep ik afgelopen nacht eindelijk weer redelijk. Dat is niet voldoende om te herstellen van zo veel nachten hooguit 3 uur per nacht slapen maar het is wel weer een begin. Deze week komt dus niet echt goed op gang zeg maar. Waar het nu aan ligt?  Vorige week 2 keer bezoek gehad en de grenzen te veel opgezocht? De hitte? Die beugel in mijn mond? De gillende demente kat van de buren die komt spoken? Ik weet het niet. Ik heb de afgelopen jaren zo vaak geprobeerd uit te vogelen wat het is waardoor ik me slechter voel en hoe meer ik dat probeer, hoe minder grip ik heb.

Dus sjok ik nu vooral achter mijn energie aan. Dat betekent deze week totale stilstand want er is niets om achteraan te sjokken. Maar ook dan kunnen er ijsjes gegeten worden. Kind haalde gisteren ijs bij de ijssalon en we genoten in de namiddag van heerlijk vers ijs.

In de wanhoop van slecht slapen deed ik de afgelopen 2 nachten de slaapkamerdeur dicht, dus geen katten op bed en geen geluiden die in de nacht in mijn oor kruipen. Dat kost me dan wel heel veel moeite want ik ben echt een onvoorstelbaar watje als het op katten aankomt (aaahhhh zielig, kunnen de katten niet bij ons liggen) maar slaap is ook belangrijk. Dus die gesloten deur houden we er maar in…

Veel mensen slapen regelmatig slecht. Ik geloof dat het naast ‘ik ben moe’ de meest gehoorde klacht in de behandelkamer van huisartsen is. Bij ME-patiënten is het permanent overprikkelde zenuwstelsel één van de redenen van slecht slapen. Uit het slaaponderzoek waar ik een aantal jaren geleden aan deelnam kwam naar voren dat ik vrijwel nooit in een diepe slaap terecht kwam. Slapen gebeurt – voor zover ik weet, ik ben natuurlijk geen expert-  in een cyclus van telkens gemiddeld 90 minuten waarbij er verschillende fasen worden doorlopen: alpha, beta, gamma en delta. Die deltafase is de fase waarin HGH wordt aangemaakt, ook wel bekend als groeihormoon, dat onder meer verantwoordelijk is voor het herstel van je spieren na inspanning.

Het blijkt dat het merendeel van de ME-patiënten (en ook Fybromyalgiepatiënten) nooit de deltafase doorloopt, zij hebben dus een tekort aan HGH en dat veroorzaakt een hele waslijst aan klachten. Niet voor niets wordt ME ook wel een inspanningsintolerantie genoemd. Herstel is dus niet goed mogelijk. Het lijf verzuurt en raakt uitgeput en dat kan niet worden opgelost door slapen want het slapen is verstoord. In de praktijk komt het erop neer dat ik slecht inslaap en niet doorslaap, uit het slaaponderzoek kwam naar voren dat mijn slaap soms 10 tot 30 keer per nacht onderbroken werd. Waar dat nu precies aan ligt, het is een echt kip of ei-verhaal. Ik weet niet wat er eerder was: het ziek worden of het slechte slapen. Wél weet ik dat het één continu het ander uitlokt en dat ik in slechte tijden vaak vast zit in een vicieuze cirkel van slecht slapen, niet uitrusten, pijn in mijn lijf en gespannen gaan slapen.

Een van de eerste dingen die men dus doet bij ME-patiënten is de slaap aanpakken. Ik heb bijna 5 jaar een combinatie geslikt van melatonine en een lage dosis amytriptiline. Dit laatste in een antidepressivum dat in een lage dosis gebruikt wordt bij slaapproblemen (en bij bedplassen bij kinderen). Een eerlijk is eerlijk, het werkt wel. Alleen ik heb het al meer dan 5 jaar geslikt en het is troep. Melatonine is een lichaamseigen stof die gerust jaren kan worden geslikt maar voor amytriptiline geldt dat niet. Het is jammer is dat het niet af en toe kan worden gebruikt. Doe je dat, dan ga je keer op keer door de lijst van bijwerkingen heen heb ik gemerkt. Je kunt er niet zomaar mee stoppen en je kunt het niet af en toe slikken. Het is dus een giftig goedje dat je goed gedoseerd tot je moet nemen maar het lost verder niets op.

Omdat ik na zo lang slikken graag zonder wil, was dit één van de doelen bij het acupunctuurtraject: afbouwen tot stoppen lukt. Ik ben sinds maart gaan afbouwen en zat uiteindelijk op een kwart van de oorspronkelijke dosis. Met het laatste restje wilde ik pas stoppen na het plaatsen van de beugel en met de start van de vakantie. Nu ik geen verplichtingen heb wil ik kijken of stoppen helemaal lukt. Ik ben 2 weken geleden gestopt en heb sindsdien 3 keer toch genomen, dit om een paar slechte nachten op te vangen. Alleen is het middel dan erger dan de kwaal merk ik, ik voel me de nacht na het slikken (ondanks goede slaap) alsof ik een halve fles sterke drank naar binnen heb gewerkt, met trillen, hoofdpijn, duizeligheid. Dat wordt het dus niet.

Ik wil dus zonder de troep. Gelukkig ben ik in de gelegenheid om slechte nachten op te vangen, er zijn geen verplichtingen voor mij. Ik kan beter dan voorheen mijn energie doseren en forceer mezelf minder vaak. Door de jaren heen heb ik geleerd dat een aantal zaken mijn slapen erg beïnvloed. Zo kijk ik geen TV in de avond, ook maak ik over het algemeen geen afspraken in de avond en neem ik de telefoon niet op als ie na zessen gaat, ik mediteer regelmatig, sinds kort smeer ik mezelf royaal met magnesiumolie in en mijd ik in de avond sowieso elke fysieke of mentale stress. Maar ook dan gaat het soms mis, omdat ik een mens ben en geen machine. Nou ja, het is zoals het is.

Niet iedereen begrijpt de moeite die ik neem om te stoppen. Als het werkt, waarom dan niet houden zoals het is? Omdat ik merk dat na zoveel jaar slikken de werking minder wordt. Er is mij altijd verteld dat het niet verslavend is. Toch had ik niet meer genoeg aan de dosis die ik slikte. Ik werd weer vaker wakker ’s nachts. Voor mij een teken dat het blijkbaar voor mij niet meer goed werkt en het tijd is om te stoppen.

Heb jij nog een supertip om beter te slapen? Wil je dat delen?

Dement en opdringerig

~ 10 ~ 13 reacties

Kruimel is 19 jaar, vaalrood, broodmager en heel erg dement. Én opdringerig. Ons huis heeft sinds een paar weken een onweerstaanbare aantrekkingskracht op deze kat die al heel lang in geleende tijd leeft. Het is de kat van buren van een paar huizen verderop, daar waar Gerrie onder de veranda woonde en die heel lang voor hem hebben gezorgd.

Mijn vermoeden dat het niet echt boterde tussen Gerrie en Kruimel zie ik nu dagelijks bevestigd. Als je hard tegen Kruimel aan blaast valt hij om, maar een mep uitdelen naar Gerrie toe kan hij nog héél goed. Aan de reactie van Gerrie te zien is dat maar al te vaak gebeurt.

Minstens 50 keer per dag (en nu overdrijf ik niet) kruipt het rode gevaar naar binnen. We werken hem naar buiten, tillen hem op en zetten hem buiten de tuin, spreken hem toe maar dat hoort hij niet, hij is heel erg doof. Hij merkt ons pas op als we ineens boven hem hangen of hem optillen. Ondanks zijn frêle uiterlijk kan hij heel goed grommen en blazen als hij het huis uit wordt gewerkt.

Meerdere malen hebben we zijn baasjes aangesproken op het obstinate gedrag van deze demente bejaarde. Maar ja die kunnen er natuurlijk ook niets aan doen. Misschien hem binnen houden, maar daar is hij nog te levendig voor. Ze hebben een tijdje de poort van de tuin gebarricadeerd aan de onderkant maar daar sprong hij toen gewoon overheen. Er zit nog leven genoeg in al zou je dat niet zeggen als je hem zo ziet.

50 keer per dag dus op zijn minst, worden we vereerd met zijn bezoek. Als hij aan komt lopen zie je al: dit is een kat met een missie. Hij weet niet goed wát hij komt doen maar het moet wel in dit huis. Ineens begon deze week de terreur ook ’s nachts. Klepperend kattenluikje, bakjes die omvallen. Toen heb ik hem wel even vervloekt, stomme bejaarde kat. Want ik werd wakker en kon daarna niet meer slapen. Zat ik uiteindelijk om half 5 in de tuin naar de vogeltjes te luisteren. Maar ik weet ook dat dit een kwestie van weken is. Dan is hij óf gaan hemelen óf hij heeft in zijn demente nevel een nieuw doel in het leven ontdekt. Daar hopen we dan maar op.

Kattenjournaal

~ 10 ~ 20 reacties

De meeste katten in dit huishouden zijn erg bescheiden op het gebied van geluid maken. Smoes horen we sowieso bijna nooit, behalve heel af en toe bij het eten uitdelen. Maar dat geluid is altijd zó zacht dat ik me altijd afvraag of ik het echt hoor of dat ik me het verbeeld. Moos miauwt soms, wanneer het zo uitkomt. Dibbes maakt wel veel geluid maar klinkt ondanks zijn stoere robuuste uiterlijk als een kitten van 6 weken. Maar dan Gerrie. Nooit een kat gehad die zoveel variatie in geluid ken én maakt.

  • geef me eten, nu
  • ik heb honger!
  • zie je mijn ingevallen wangetjes dan niet?
  • ik moet nú tegen jou aanliggen
  • ik wil knuffels
  • ik wil meer knuffels
  • als je nu ophoudt met knuffelen lijkt het net alsof we niet geknuffeld hebben, ga door!
  • ik sta hier omdat ik vind dat je aandacht aan mij moet besteden
  • hij (wijst verontwaardigd naar een andere kat) krijgt aandacht, dus wil ik het ook

Gerrie speelt kiekeboe

Gerrie heeft wel 100 verschillende soorten geluiden voor alle voorkomende situaties. Zacht miauwen, piepen, gillen, met een triller in zijn keel, mopperen, langgerekt miauwen, hij kan het allemaal. En dat terwijl er de eerste maanden dat hij hier woonde, geen enkel geluid uit hem kwam. Deze kat heeft de 1e 4 jaar van zijn leven volgens mij zijn mond gehouden en doet nu sinds hij bij ons woont een spoedcursus ‘communiceren doe je zo’ en met groot succes.

Aan alles is te merken dat Gerrie gelukkig is. Hij staat nu veel meer dan Dibbes heel ontspannen  in het leven en bereikt dus ook veel meer ontspanning. Hij geniet volop, van alles, continu. Van het eten tot het knuffelen met als hoogtepunt dat hij laatst in mijn nek kwam liggen terwijl ik TV keek. Ik vind dat knap. Het beest was tot een jaar geleden niet eens in staat om binnen een halve meter bij een mens in de buurt te zijn en blijven.

Het enige minpunt in het leven van Gerrie is dat hij 1 keer per 4 weken een vlooienpipetje toegediend krijgt. En dat is erg. Heel Erg! Het toedienen zelf gaat nog wel soepel maar daarna volgt een drama van zeker 3 uur waarin Gerrie het huis uit stormt en luid gillend door de tuin loopt, eruit rent, heen en weer rent, in andere tuinen rent, het huis weer binnen stormt en verlaat, al mopperend. Het klopt niet voor hem, het zal ook wel heel erg jeuken. Het voelt in ieder geval niet goed. Pas na een paar uur komt hij tot rust, meestal tegen mij aan en dan nog wat na mopperend. Klaaglijk miauwend over het leed dat hem is aangedaan.

Wat Gerrie kan, kan Dibbes ook: kiekeboe!

Hij is heel intelligent en pikt alles heel snel op maar dit leert hij niet, elke keer weer is het een drama.  Maar wel heel erg nodig. Zijn weerstand functioneert nog steeds niet goed en hij heeft enorme last van vlooien en teken. Dibbes ook nog steeds trouwens. Ik heb allerlei merken geprobeerd het afgelopen jaar en het maakt geen bal uit. Ze hebben bijna continu vlooien. Nu las ik laatst over pillen die tegen vlooien werken, bijvoorbeeld Comfortis. Dat is tot nu toe alleen maar op recept verkrijgbaar. Heeft een van de bloglezers ervaring met antivlooienpillen? Aangezien het nogal prijzig is, hoor ik graag eerst wat ervaringen.

Weekend zonder de mannen

~ 10 ~ 14 reacties

Vandaag halverwege de dag vertrekken M. en S. richting schoonouders. S. blijft daar dan tot zondagmiddag en M. rijdt door naar een vriend en vriendin van hem, met wie hij naar North Sea Jazz gaat. M. haalt S. zondag weer op en samen gaan ze dan naar de laatste dag van het Jazzfestival. Zondagnacht komen ze weer naar huis, met een thuis vol cd’s waarschijnlijk. S. valt trouwens met zijn neus in de boter want naast het muziekfestival gaat hij met zijn opa en oma ook naar Cirque Éloize, een soort spektakelcircus a la Cirque due Soleil…

Ik heb dus 3 dagen het rijk alleen hier en dat is inmiddels een jaarlijks terugkerend ritueel. M. gaat al zo lang als ik hem ken 3 dagen naar North Sea Jazz, behalve die ene keer dat ik per ongeluk onze zomervakantie zo boekte dat het jazzweekend toevallig nét viel op het zelfde moment als onze vakantie in Toscane. Een fout die mij nog lang is nagedragen maar ik blijf halsstarrig volhouden dat hij dan ook maar beter had moeten opletten toen ik hem de data door mailde. Inmiddels ben ik wel zo ‘afgericht’ dat ik weet dat het 2e weekend van juli heilig is.

Sinds twee jaar gaat S. met M, mee op de laatste dag van het festival en hij vindt het geweldig. Ze bespreken vooraf het programma en wat ze willen bekijken en komen razend enthousiast terug. Voorgaande jaren vond ik het soms wel moeilijk om alleen achter te blijven. Het is gewoon niet heel leuk als je weet dat je gezin allemaal leuke dingen gaat doen en jij achterblijft omdat je je als een vaatdoek voelt. In de jaren voordat S. en M. samen gingen, was ik het hele weekend dan alleen met S. en was dat voor mij best zwaar, ook al kreeg ik vaak hulp van mijn moeder. Als je de hele dag plat ligt is het echt fijn als er een partner in de buurt is die je kind of jou kan verzorgen. Ik kon wel iets natuurlijk, maar niet veel en tegen de tijd dat M. op zondagnacht weer thuis kwam, was ik altijd helemaal uitgepoept. Dat klinkt niet aardig naar S. toe, ik bedoel dat ook niet onaardig, het was en is het liefste en makkelijkste kind ooit, maar het hebben van ME is geen grapje. In zo’n situatie een paar dagen alleen voor je nog kleine kind zorgen is dan gewoon echt zwaar. Toch heb ik M.  altijd enthousiast uitgezwaaid en nooit gezegd dat ik niet wilde dat hij ging. Die 3 dagen muziek zijn voor hem zó belangrijk en het hoogtepunt van het jaar. Ik heb het hem dan ook altijd van harte gegund en genoot ervan om na 3 dagen zo’n heerlijk ontspannen man terug te krijgen.

Dit jaar heb ik voor het eerst helemaal geen moeite met het ‘alleen achter blijven’, het voelt zelfs compleet anders en ik besef me dat dit komt omdat ik me zo veel beter voel. Ik heb een DVD-serie die ik wil gaan kijken in de avonden (seizoen 2 van The Legacy), op zaterdag komt er een oud-collega van mij op bezoek (van mijn eerste baan meer dan 20 jaar geleden), iets waar ik me enorm op verheug en verder ga ik gewoon van het weer genieten, veel lezen, lekker tutten met de katten en genieten van het alleen zijn. De mannen gaan iets leuks doen en ik ook. Dat voelt goed!

Fijn weekend allemaal!

Smoes

~ 10 ~ 12 reacties

Toen Moos bij ons kwam aanlopen, was hij naar schatting 4 maanden. Een klein lief katertje met een grote speelbehoefte. Onze oude poes Dorrit tolereerde dat het prul tegen haar aan kwam liggen en hoewel zij nog wel heel speels was wilde ze met hem niet spelen, maar alleen met ons. Dus leek het handig om een kitten erbij te nemen. Alleen hoe doe je dat, als je normaal altijd de kattentoevoer laat afhangen van toevalligheden en aanlopers?

Iedereen moet voor zich weten waar hij zich prettig bij voelt maar ik haal mijn dieren liever uit het asiel of van straat in plaats van dat ik ze uit een nestje haal. Dus het asiel gebeld met de vraag of ze katten jonger dan een jaar hadden. Die hadden ze niet maar ze werkten wel samen met een mevrouw van de Dierenbescherming die zielige gevallen opving en die had toevallig net op dat moment een klein cypertje in huis.

Met het asiel als bemiddelaar mochten we een paar dagen later op bezoek bij het cypertje. Die woonde met zeker 30 andere katten op een grote woonboerderij. Het katje was toen ongeveer 3 maanden oud en was daar samen met zijn zusje dat al vergeven was. Met alle katten op die boerderij was iets (ziek, mishandeld, oud) en ook met dit katje. Hij was samen met zijn zusje in een kartonnen doos in de sloot gevonden. De andere kittens uit het nest waren al verdronken, alleen Smoes en zijn zusje nog niet. Op het nippertje gered dus.

Onze eerste blik op Smoes zal ik nooit vergeten. Een heel klein angstig katje in een bench. Afijn, wij waren meteen verkocht en we spraken af dat als zijn zusje daar weg zou gaan (haar nieuwe eigenaars waren eerst nog even op vakantie) wij Smoes in huis zouden nemen. Dat strookte niet met het plan van de enorme kater die zich in onze auto had verstopt, wat we gelukkig net op tijd ontdekten voordat we daar weg reden. Met spijt in het het hart hebben we die de auto uitgezet.

Twee weken later arriveerde Smoes. Hij werd gebracht door de vrouw die hem had opgevangen, zodat ze ook even kon zien waar hij terecht kwam. Officieel ging de adoptie via het asiel. Hij werd dus gechipt en ge-ent en met dierenpaspoort afgeleverd. Toen ik in dat dierenpaspoort keek, zag ik dat de geschatte geboortedatum van Smoes 7 juni 2006 is. Die datum is de sterfdag van mijn eerste kat Joris. Als dat geen mooi teken was!

Smoes is ook een kat met een trauma, net als de rest van zijn huisgenoten. Het trauma van Smoes is natuurlijk te herleiden tot een bijna verdrinkingsdood. Met Moos klikte het gelukkig vrijwel meteen en de heren waren vanaf het moment dat Smoes zover was, grote speelkameraden. Dat duurde wel even want Smoes moest eerst moed verzamelen en zat dagen bibberend onder de bank.

met Moos in de mand

Voetbal werd nauwgezet gevolgd, soms keek hij achter de TV op zoek naar de bal

Hoewel Smoes naar Moos en Dorrit toe niet bang was (ook niet bang voor de andere katten in de buurt toe) was hij voor de rest wel overal bang voor. Ritselende geluiden en tasjes, de stofzuiger, hem optillen. En mensen. De meeste mensen vond hij eng. Was er bezoek dan verdween Smoes al snel naar boven of buiten. Een extreem nerveuze kat die bijna continu liep te hyperventileren en heel veel last van zijn darmen had. We hebben hem van onder tot boven laten onderzoeken, zijn ontlasting meerdere malen laten testen maar er was geen medische oorzaak voor de darmproblemen. Pure stress dus.

Dat bleef zo tot ik in februari 2008 ziek werd. En toen veranderde er iets. Ineens was ik hele dagen thuis. Ik lag meestal op de bank in een slaapzak en al snel kreeg ik gezelschap van Smoes. Dag in, dag uit, jaar in, jaar uit, lag ik op de bank met Smoes die heel langzaam zo steeds een beetje rustiger en relaxter werd. Het was trouwens een verbond van wederzijds genoegen want ik heb denk ik net zo veel aan hem gehad, als hij aan mij.


Smoes staat inmiddels zijn mannetje. Is in staat zich ook aan andere mensen dan zijn baasjes te hechten en komt tegenwoordig als er bezoek is vaak nieuwsgierig even buurten. Hij is nog steeds wel wat nerveus van aard maar maakt ook een gezonde en vooral blije indruk. Optillen mogen we hem nog steeds niet maar contact is wel mogelijk. Liefst zo vaak mogelijk. Het is een kat die keurig wacht tot de wekker gaat in de ochtend maar dan staat hij ook meteen ‘aan’ en bovenop me te knorren en te prakken. Smoes is ook een duidelijke kat. Hij heeft 2 standjes: aan en uit. Staat hij aan dan komt hij altijd aan galopperen om te groeten, dat doet hij met iedereen die hij kent. Dus als Oma de straat in rijdt met haar auto, kunnen we dat zien aan Smoes nog voordat we haar auto hebben gezien.

Miauwen doet hij niet. Een heel enkele keer als ik wat treuzel met het eten geven dan hoor ik een heel zacht geluidje dat is te herleiden tot hem. Maar verder heeft hij geen kik. Dat is best onhandig want hij laat zich ook vaak opsluiten in de badkamer of de gang. Dan zitten we in de huiskamer en horen we heel zachtjes gekrabbel. Het duurt dan meestal even tot we door hebben dat het weer zover is. Andere vreemde eigenschappen van Smoes zijn dat hij geen kopjes maar kontjes geeft. En dat hij vanaf een uur of 4 in de middag ergens in mijn gezichtsveld gaat zitten en dan een cursus ‘staren zonder te knipperen met de ogen‘ geeft. Want eten dat is toch wel het belangrijkste in het leven van Smoes.

Door dat eten is hij ook flink in de problemen gekomen. In 2011 liet hij ons flink schrikken, hij vrat hij zich door een 10 kilo zak kattenbrokken heen, het plastic maar even voor lief nemend. Een zware darmoperatie was het gevolg (en sindsdien bewaren we het kattenvoer in de schuur).

1 dag na de operatie

Voor de zwervers is Smoes een kameraad die hun leert hoe te spelen. Hij speelt verstoppertje met ze en neemt ze mee op stap. Doe ik de voordeur open voor Smoes, dan volgen Dibbes en Gerrie meestal binnen 10 seconden. Soms is dat wel even een dingetje voor Smoes en probeert hij zijn fans af te schudden, maar over het algemeen laat hij het wel toe. Het verbaasde ons dus niet dat Gerrie en Dibbes wel al tegen hem durven aan te liggen.

Zoals jullie wel zien, is Smoes héél mooi om te zien en heeft hij een hoog schattigheidsgehalte. Dus vooruit, nog een foto dan, als afsluiter, hier ligt hij op mijn been en met die verliefde blik kijkt hij op dat moment naar mij. Ik keek natuurlijk net zo verliefd terug..

Moos

~ 10 ~ 19 reacties

Gerrie en Dibbes speelden de afgelopen jaren natuurlijk de hoofdrol in de kattenverhalen op het blog. Twee zwervers je huis inlokken en socialiseren geeft nu eenmaal veel voer voor stukjes. Maar de heren zwervers kwamen in een huis dat reeds bevolkt werd door katten. Bijvoorbeeld door Moos.

Het verhaal van Moos begint op 6 augustus 2006. Het was hoogzomer maar tegelijkertijd een inktzwarte tijd. Mijn vader overleed op 4 augustus van dat jaar en naast het verdriet dat over ons heen kwam, moesten we ook veel regelen natuurlijk. Mijn vader overleed niet onverwacht, hij was bijna 20 jaar ziek geweest waarvan de laatste 5 jaren heel erg ziek. Ziekenhuis in en uit, telkens keerde het zich ten goede. Dat deed vermoeden dat hij onsterfelijk was maar de laatste ziekenhuisopname was het dus klaar. De dag voor zijn overlijden had hij nog in het ziekenhuis met S. gespeeld door het goed te vinden dat S. met de beddenverstelknop opa omhoog en omlaag en omhoog en weer omlaag deed. Opa moest zo lachen dat hij paars aanliep, iets wat natuurlijk een beetje eng is bij een longemfyseempatiënt,  maar hij genoot volop.

Wanneer komt Moos nou, hoor ik jullie denken? Nou dat zat zo, twee dagen later was mijn vader was overleden, lag in het mortuarium en op 6 augustus gingen we daar naar toe. Ik kan me niet meer herinneren wát we daar gingen doen maar de tocht ging in ieder geval daar naar toe. Toen we de voordeur achter ons dicht sloegen, stormde er een piepklein zwart katje voorbij. Te klein om zo maar buiten rond te rennen! Het katje kroop in een boom en ging daar hard zitten gillen. Ja, daar sta je dan. Wij hadden geen tijd, we moesten weg. We vroegen aan een stel buurkinderen of ze een ladder wilden halen om de kat te bevrijden en vertrokken.

Na een paar uur kwamen we weer terug. Er renden wat buren in de straat heen en weer op zoek naar dat katje. Die bleek zich te hebben verstopt in onze achtertuin en werd door M. en S. naar binnen gelokt met een stuiterbal. Binnen stond een grote bank en die lonkte naar het kleine prul dat al de hele middag heen en weer had gerend. Hij kroop tegen M. aan en viel meteen in slaap.

Afijn, na een slaapje ging hij op verkenning uit. Hij kroop in de planten, in de gordijnen en was enorm bezig ons helemaal in te pakken. Dat lukte goed. Moos was letterlijk een afleider in een periode van groot verdriet. Vooral voor S. vond ik het heerlijk dat juist op dat moment een klein katertje bij ons de boel kwam vermaken. Want dat deed hij. Niet eerder een kat gezien die zulke mooie rare fratsen uithaalde. Wat dat betreft heeft hij ons mooi op het verkeerde been gezet want Moos is lui. Héél lui. En hij heeft last van moodswings. Maar dat wisten we toen nog niet. Toen werden we verleid.

Omdat mijn hoofd logischerwijs nogal werd afgeleid waren onze buren zo lief foto’s van Moos op te hangen in de buurt, met de vraag van wie hij was. Dat er niemand zou reageren ontdekten we trouwens al na een dag of twee. Moos had een navelbreuk. Waarschijnlijk is hij uit een auto gesmeten door zijn baasje (gezien hoe hij op autoritjes reageert) op het moment dat die ontdekte dat er wat uit zijn buikje puilde.

Die uitpuilende buik was natuurlijk niet goed, ik belde de dierenarts om een afspraak te maken. De dierenarts vroeg of het topje van mijn pink in de breuk paste, dit om te achterhalen hoe groot de breuk was. Op mijn antwoord dat er met gemak twee van mijn vingers in pasten en dat ik af en toe de darmen terug moest duwen, adviseerde de dierenarts ons onmiddellijk te komen. En dus leverden we Moos bij de dierenarts af, die nogal opkeek van onze stemmige kleding. We hebben Moos voor de crematie afgeleverd en na de crematie weer opgehaald. Met een geheelde navelbreuk.

Moos is natuurlijk nooit meer weg gegaan. Nooit opgeëist door een baasje maar daar waren we maar wat blij mee. Hij had wel wat fratsen. Moos was bijvoorbeeld doof. Hij reageerde op geen enkel geluid. Wat testen met twee kletterende deksels boven zijn hoofd ontlokten geen enkele reactie. Ook de dierenarts heeft hem getest en kwam tot de conclusie dat hij niets hoorde. Moos moest dus binnen blijven want een dove kat buiten laten lopen is gevaarlijk. Hij kan geen aankomend verkeer horen. Dus bleef hij binnen. Totdat hij ontsnapte. En wel kwam aanstormen toen ik met brokjes rammelde. Meneer was helemaal niet doof. Maar blijkbaar was het brokjesgerammel het eerste geluid waar hij enthousiast over werd.

 En zo had hij wel meer streken. Het is een kat van uitersten, enorme knuffelpartijen worden afgewisseld met afstandelijk gedrag. Voor de straat was hij een tijdje de koning, hij terroriseerde alle katten in de buurt, zijn buurt, de straat van Koning Moos. Maar de laatste jaren is Moos heel zacht en lief, niet voor niets vonden onze twee ex-zwervers de weg naar ons huis, ze liepen achter Moos aan. Moos is een overgevoelige wijze ziel die met zijn gedrag rust brengt tussen de katten hier in huis.

Voor mij is Moos vooral verbonden met de heftige periode van het overlijden van mijn vader. Hij bracht heel veel vreugde op een moment van groot verdriet. Hij paste ook naadloos in ons huishouden. Dat jaar waren er twee katten overleden en we hadden toen Moos verscheen nog maar één bejaarde poes, die het prima vond dat het kleine katje tegen haar aan kwam liggen slapen. Maar spelen, dat wilde ze niet met hem. Dus haalden we Smoes in huis, maar dat is een ander verhaal….