Een beetje hamster ben ik nog steeds wel. Hoewel ik al heel veel wegdeed het afgelopen jaar (of liever gezegd: gewoon eens ging opruimen en uitzocht wat weg kan) kost dat soms toch nog heel veel moeite. Het hele schattige kattenhol bijvoorbeeld, wat ik van mijn bonuspunten bij de dierenwebshop in huis haalde en echt categorisch werd genegeerd door alle 4 de katten, ondanks inspuiten met feliway, kattenkruid en andere drugs, verhuisde van de woonkamer naar de kleine kamer boven. Want wegdoen, nee dat doen we niet. Ze gaan vast en zeker boven wel in dat ding liggen.

kijk dit, maar dan crème met schattige poezenpootjes erop

Maar nee, in plaats daarvan doen de lege wijnkistjes het hier echt enorm goed. Na nog minimaal 3 keer het kattenhol te hebben verplaatst waarbij ik een twijfelachtig succes haalde doordat Smoes er 1 keer 5 minuten in ging liggen, heb ik nu met mezelf een compromis bereikt: de tent gaat weg maar het zachte kussentje dat erin hoort, mag blijven. En dát ligt nu in een leeg wijnkistje. Het kattenhol zelf zit inmiddels in een vuilniszak en gaat naar de kringloop op de eerste vrije dag van M. Tenminste, ik denk dat het gaat lukken hem weg te doen. Tenzij één van de katten er in gaat liggen voor die tijd,want zo zijn ze dan ook weer wel. Wat geschikt is, is niet interessant en wat weg gaat of waar een andere kat op ligt, wordt een fel begeerd object

niet weg gooien hoor, deze lege wijnkist ligt echt véél fijner!

We gaan het zien. Het zit nu eenmaal in mij (en in heel veel mensen) om te denken dat iets nog altijd ergens anders voor gaat worden gebruikt.
Dus bewaren we het voor ‘als dan en ooit’. En dat mag niet, weten we nu na de Marie Kondo rage. Zelden of nooit ga je namelijk iets toch nog wel gebruiken. Maar mij is het gelukt! Waarbij andere op te ruimen en te verwijderen zooi ineens weer anders wordt bekeken, helaas ;-).

bewijs van de kluslust, wel heel mooi toch?

Want wat is het geval? Het is jullie vast niet ontgaan dat mijn kluslustige man mij bevestigde in mijn angst dat een thuisblijfvakantie zou ontaarden in een klusvakantie door een wijnrek te bouwen. Wijnrek 1 en 2 waren niet meer goed. Het waren er namelijk 2 en dat kon niet. Want dat was rommelig (ik praat nu even de kluslustige man na, ik heb zelf geen mening over wijnrekken) en bovendien was er niet voldoende ruimte voor de als maar uitdijende wijnverzameling. Mijn oplossing van minder wijn kopen en drinken werd weggelachen, er moest dus een über wijnrek komen. Het resultaat zien jullie hiernaast —>

Afijn, 1 wijnrek erbij betekent 2 wijnrekken wegdoen. Maar toen zei de hamster in mij toch heel hard HO! Want kunnen we er niet iets mee met zo’n wijnrek? Handdoeken oprollen en erin leggen. Mwah. Katten parkeren die vervelend doen? Neuh. Maar wel: koekenpannen erin doen! Die stonden gestapeld en ik had natuurlijk dan altijd de onderste pan nodig en dan moest ik de andere zware pannen optillen, ach en wee, wat was dat erg.

Dus ik presenteer met trots mijn pannenkast/rek/ding: