augustus 2013 – Min of Meer

Tijdens mijn laatste twee jaren op de middelbare school, kwam er een nieuwe leerlinge in onze klas. Ik keek mijn ogen uit, want wat een wereldwijze vrouw! Annette had humor, was heel gevat en straalde iets uit waardoor je graag bij haar in de buurt wilde zijn. Ik ging wel eens met haar stappen en gaf met haar en mijn vriendin Judith ons eindexamenfeest. Een paar weken later was Annette dood. Ze kwam om het leven toen ze met Judith en wat andere meiden op vakantie was naar Griekenland.

Als er iemand overlijdt, hakt dat er in. Voor mij was het een groot drama maar ook een vreemd drama. Ik kende Annette nog niet lang en niet heel goed maar ik kende mijn vriendin Judith wel heel goed en haar raakte ik (ook) kwijt. Ik zat vol emoties en verdriet zoals iedereen in de omgeving van Annette maar was niet bij machte dat te delen. Wat niet meewerkte was dat onze ‘nieuwe levens’ meteen van start gingen na de crematie. Ik zat op 4-hoog achter in een klein kamertje in Amsterdam en ging Italiaans studeren en Judith ging in Baarn wonen. Onze levens liepen al snel uit elkaar.

Nu, meer dan 25 jaar later is er een prachtig boek verschenen – Hemelvaart– waarin Judith verslag doet van de laatste fatale vakantienacht waarin Annette om het leven kwam. Maar het is meer dan dat, ze onderzoekt ook hoe het toch kan dat de herinneringen aan het ongeluk bij de betrokkenen allemaal anders zijn. Judith stuurde me het boek op en ik heb het verslonden.

Dat het boek geschreven werd wist ik. Judith nam een tijd geleden contact met me op met het verzoek eens te praten over vroeger en ze vertelde me over haar plannen. Ik dook op zolder achter de schotten en vond mijn oude dagboeken uit die tijd en brieven die we elkaar hadden geschreven. Dat terug lezen, deed van alles terugkomen bij mij. We hadden een fijne middag in de tuin en er werd veel gesproken over hoe we 25 jaar geleden waren, hoe het doodgaan van iemand zo dichtbij je leven beïnvloedt, je leven dat nog niet eens is begonnen. Wie waren we toen en wat deed dat met ons?

Voor mij was die periode nadat ik het huis uitging de zwartste tijd uit mijn leven. Na Annette overleed mijn oma, mijn verkering ging uit en het broertje van mijn toenmalige verkering pleegde zelfmoord en dan heb ik nog niet eens alle doden genoemd. Mijn studie Italiaans was – dat zal niet verbazen met zoveel onrust – geen groot succes en ik zwierf maar wat door Amsterdam, las veel en probeerde te bevatten wat er allemaal gebeurde.

Hemelvaart is een prachtig boek. Vanaf de zijlijn heb ik alles zelf meegemaakt en ik heb altijd veel vragen gehad die ik niet kon of durfde te stellen, over Judith en over Annette. Het lezen was een reis terug in de de tijd. Judith beschrijft met veel liefde details van Annette, hoe ze rookte, hoe ze fietste, over haar eigen voeten struikelde. Alles kwam weer naar boven drijven. Doordat Annette en de gebeurtenissen zo gedetailleerd maar wel met veel integriteit worden beschreven, heb ik bijna het gevoel Annette aan te kunnen raken.

Ook was het lezen erg pijnlijk. Het bracht me terug naar een tijd van verdriet en veel onmacht. Het bracht me ook terug naar Judith, toen mijn liefste vriendin. Ik kon haar al die jaren terug niet meer bereiken. Nu zoveel jaar later heeft dit mooie boek dat gat weten te overbruggen. Het boek is natuurlijk niet voor mij geschreven, maar zo voelt het wel. Het voelt als een prachtig cadeau, een eerbetoon aan een mooie, bijzondere, wilde meid van een vrouw die me heel erg lief is geweest.

Ook voor buitenstaanders zal dit een mooi boek zijn om te lezen. De thema’s van het boek zijn immers universeel: vriendschap, verlies en hoe je daar mee omgaat, onmacht, verliefdheid, schuldgevoelens. Dus: lees dit boek!

Hemelvaart. Op zoek naar een verloren vriendin
Judith Koelemeijer
Uitgeverij Atlas / ISBN 9789045021829

Houd jij niet van katten of van verhalen over katten, kom dan een andere keer terug. Misschien heb je dan meer geluk.

Eerder schreef ik over onze pogingen een zwerfkat te adopteren. Het plan was hem te voeren, aan ons te laten wennen, te vangen en te laten controleren en castreren en hem dan een thuis te bieden. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en blijkt het niet zo makkelijk. Dibbes (zo hebben we hem genoemd) blijkt extreem schuw en absoluut niet te voldoen aan het profiel van de gemiddelde zwerfkat. Volgens het asiel went een zwerfkat binnen een paar dagen aan eten op een vast tijdstip, waarna de dierenambulance de kat met een zwerfkooi vangt en het beest zijn route op weg ‘naar ballen er af en gelukkig verder leven’ vervolgt.

Zo niet ‘onze’ zwerver. Hij is zo schuw dat regelmaat ontbreekt. Komt hij aanwandelen en loopt er iemand in de steeg richting de achtertuin, dan spurt hij weer weg en zien we hem twee dagen niet. Met veel pijn en moeite was de enige regelmaat dat hij dagelijks langskwam maar het is geen man van de klok, dat kon in de ochtend, middag of avond zijn. En ik heb hem ook wel eens midden in de nacht verwachtingsvol in de tuin zien zitten, als ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan.

De buren namen op een dag een kitten en dat was meteen het einde van het fragiele vertrouwen dat was opgebouwd. Kittens hebben de onhebbelijke neiging op alles te springen dat beweegt en dat is meer dan Dibbes kan verdragen. Hij is tijdens onze vakantie nog een paar keer langsgeweest vertelde de huisoppas maar ook net zo hard weer weggerend, achtervolgd door een enthousiaste kitten die dacht met een leuk spel bezig te zijn.

Terug van vakantie riep ik, rammelde ik met brokjes maar geen Dibbes. Eén keer zag ik hem op straat lopen maar hij reageerde niet, tot mijn grote verdriet. Loslaten dus, het is niet anders. En toen, op een dag toen ik me had neergelegd bij zijn afwezigheid, zat meneer in de voortuin te wachten op lekkere hapjes. Die boden we natuurlijk onmiddellijk aan! Hij was erg mager geworden dus hup, meteen 2 bakken voer tegelijk gegeven. Toen werd het weer een paar dagen stil en toch, ineens zat hij er weer. Toen na twee dagen weer. Uiteindelijk was het weer elke dag!

Dibbes kreeg zoveel goede moed dat hij het ook weer aandurfde om onze achtertuin in te lopen. Omzichtig om zich heen kijkend, zoekend naar de verschrikkelijke kitten, ontdekte hij te laat dat het echte gevaar van boven kwam. Boven op de schuur zaten onze goed doorvoede mormels vol interesse te kijken naar hoe Dibbes at. ‘Dat wil ik ook’, dacht Smoes en liet zich als een baksteen naar beneden vallen om bovenop de zwerver te landen.

Afijn, paniek in de tent, Dibbes weg en ik er rennend achter aan met zijn eten. Woon je in West -Friesland en zag je laat op de avond een verwilderde vrouw op straat lopen in pyjama en op blote voeten? Dat was ik. Het is maar goed dat ik geen enkele schaamte ken, want mijn inspanningen hadden wel resultaat. Bibberend kroop hij na een kwartier onder een auto vandaan en at het eten op dat inmiddels in de voortuin stond.

Sindsdien vind het adoptieproces in de voortuin plaats. Hij meldt zich dagelijks, op een tijd die hem uitkomt, eet wat en komt daarna nog regelmatig langs om even naar ons te kijken (je weet maar nooit of we nóg een keer eten geven op dezelfde dag…), te liggen, zich te wassen en om zich heen te kijken. Om hem uiteindelijk met een vangkooi te pakken te krijgen, is vanuit de voortuin wel een stuk ingewikkelder. Maar goed dat is een volgende stap waar we nu nog niet aan toe zijn. Eerst maar eens het beest weer op zijn goede gewicht terugbrengen….

Fijn weekend!