Maand: februari 2019

De wereld redden

~ MB ~ 16 reacties
afbeelding Pixabay/ Jolanda Coervers

Tijd voor een bekentenis: ik heb vier eigen katten maar daarnaast heel veel andere katten (en honden) die ik via Instagram in de gaten houd en financieel steun. Toen ik een paar jaar geleden Villa Vacht ging steunen met een maandelijkse donatie, kwam ik op een glijdende schaal terecht. Want de stroom zielige beesten die gered moet worden, is groot. En ik zie ze allemaal via Instagram dagelijks voorbij komen.

Hoewel veel mensen klagen over social media en ik ook wel snap waarom, vind ik Instagram een hele fijne uitzondering op de regel. Misschien omdat ik alleen zie wat ik zelf selecteer? Ik zie daar veel onderlinge steun, mensen die elkaar helpen. Voor mij is het een manier om in contact te komen met de internationale ME-community maar daarnaast volg ik ook tags als ‘cats’, ‘rescuecats’, ‘fostercats’ en kom zo terecht in een wereld van mensen die zorgen voor katten die de weg kwijt zijn geraakt, gedumpt, gevonden, ziek, verwaarloosd en die dan met veel liefde en toewijding worden opgelapt. Door mensen die soms aan een organisatie zijn verbonden zoals een lokale dierenbescherming of zelf iets zijn gestart.

Soms kost dat oplappen duizenden euro’s, omdat kitten Tigger iets heeft dat tibial hemimelia heet, kitten Charlie tegen een muur is gesmeten waardoor er iets naars met zijn ruggengraat is gebeurd maar hij nu ook onverklaarbare hoge koorts heeft dat waarschijnlijk wordt veroorzaakt door een enge bacterie en had zwerfkat Tygurr vorig jaar een enorm levensbedreigend abces.

M. houdt ook van beesten. Dus geven we maandelijks aan een paar goede doelen die met dieren te maken hebben. Maar omdat de goede doelen die ik wil steunen zich razendsnel vermeerderen (dat krijg je ervan als mensen hun katten niet castreren/steriliseren) en M. begrijpelijk genoeg niet al zijn geld daaraan uit wil geven, betaal ik het meeste van mijn eigen geld.

Elke maand als ik mijn zakgeld op mijn eigen rekening gestort krijg, verdeel ik het. Want zonder mij red Charlie of Tigger het niet. Zo voelt het, ik voel me betrokken. Het is hetzelfde gevoel van waaruit ik Dibbes en Gerrie van straat plukte en honderden euro’s uitgaf om ze op te lappen. Als ik niet ziek zou zijn, zou ik de Nederlandse ‘Hope for Paws’ worden. Wat zeg ik, ik zou de ‘Vrolijke West-Friese Pootjes’ oprichten waar alle zielige katten terecht kunnen. En dan zou ik ook foto’s op Instagram plaatsen van alle beesten die ik gered heb. Tot die tijd plaats ik maar tot vervelens aan toe op mijn Instagram foto’s van Dibbes en Gerrie die ik daadwerkelijk heb kunnen redden en steun ik financieel anderen waar ik kan. Want meer katten komen er niet in hier. Er schijnt een bordje op de deur te hangen met ‘vol, wachttijd ca. 10 jaar’.

Dat ik langzaam afglijd naar een financieel zorgwekkende toestand, besef ik. Ik volg nu ook zielige geredde eekhoorntjes. Waarvan er bij eentje zijn voorpootjes moesten worden geamputeerd. Misschien moet ik een zakgeldverhoging gaan regelen.

Glutenvrij brood met de broodbakmachine

~ MB ~ 23 reacties

Al jaren eet ik glutenvrij. Ik heb geen coeliakie maar ben zo’n overgevoelige zeikerd die glutensensitief is. Eet ik wel gluten dan krijg ik flink wat klachten. Wat ik daar allemaal aan doe om het op te lossen, schreef ik al eens eerder. Ik volg onder meer nu een intensief dieet en slik supplementen onder begeleiding van een orthomoleculaire therapeut. De hoop is dat mijn overgevoeligheid ooit minder gaat worden als mijn darmen meer herstellen. Maar tot die tijd houd ik het op glutenvrij eten.

Over het algemeen eet ik weinig brood. Meestal eet ik in de ochtend pap en in de middag warm, maar zo af en toe een glutenvrije boterham gaat er wel in. Dat bak ik al jaren zelf. Ik heb een heerlijk recept ontwikkeld – al zeg ik het zelf – want ik heb nog geen glutenvrij brood in de winkel ontdekt dat ik te vreten vind. Het meeste is te droog, valt na een hap uit elkaar, is te duur én het bevat vooral tapiocameel en aardappelvlokken of zo. Weinig voedzaam dus bak ik liever zelf.

Alleen kost me dat steeds meer moeite. Het deeg moet worden gemengd, dat doe ik weliswaar met een Kenwood maar dan moet het daarna uit de machine worden geschept en in een acceptabele vorm geduwd voordat het gaat rijzen. Dat kost helaas kracht die ik niet meer heb. Het duurde even voordat ik dát aan mezelf wilde toegeven.

Nu mag ik van mezelf dit jaar zo min mogelijk impulsief geld uitgeven (met het vervangen van de hete luchtverwarming en geiser hebben we echt elke cent nodig). Toch is er wel één uitzondering vind ik: als het gemak oplevert, dan mag het. Want gemak is in mijn situatie gewoon eigenlijk echt heel fijn. Hoe makkelijker ik dingen kan doen, hoe meer energie er overblijft voor andere dingen.

Een broodbakmachine dus! Het beest arriveerde gisteren en ondanks mijn snotkop moest ik het natuurlijk toch meteen even uitproberen. Nu is bakken in een BBM echt heel anders dan in een oven. Het eerste baksel is jammerlijk mislukt. Ik heb te snel het bijgeleverde boekje doorgebladerd en te haastig besloten het op de bonnefooi te proberen. Dat wordt flink uitproberen de komende tijd denk ik.

Het tweede baksel is net klaar, dat is met een recept wat ik mijn vriendin ontfutselde die al langer glutenvrij bakt met een broodbakmachine. Dat brood is al iets beter maar in vergelijking met wat ik gewend ben een dikke onvoldoende. Bovendien is die deeghaak die in het brood blijft zitten, er na het bakken uit moet worden gepeuterd en een krater in je brood slaat, een onplezierige verrassing. Maar wel normaal lees ik op internet, wonderbaarlijk.

    Ik zag dat mijn diëtist een boekje heeft uitgegeven over glutenvrij brood bakken in de bakmachine. Volgende week heb ik een afspraak met haar, dan hoop ik dat boekje meteen aan te schaffen. Wellicht dat dit me op weg helpt.

    Ga ik nu even voetballen met het eerste misbaksel! 😂

    De week

    ~ MB ~ 15 reacties
    Afbeelding Pixabay/ Silvia Rita

    Afgelopen week had ik twee afspraken staan. De laatste controle bij de orthodontist en de fysio. Die eerste heb ik afgezegd, ik voelde me te slecht. Gelukkig doen ze daar nooit zo moeilijk. Hun clientèle bestaat vooral uit pubers die continu afspraken vergeten, dus ze zijn al blij als je netjes afbelt.

    De fysio wilde ik eigenlijk ook afzeggen. Ik voelde me die dag iets beter maar had veel last van mijn spieren en een knallende hoofdpijn. Dan durf ik de scooter niet te gebruiken. Het ding kan best zwaar zijn om te hanteren. Gelukkig werkte de man toevallig thuis (het was niet zijn normale thuiswerkdag), en hij kon zijn planning wat omgooien en mij brengen, zodat ik toch mijn afspraak kon nakomen. Ik heb behoorlijk last van mijn rechterarm en wilde liever niet een behandeling overslaan.

    Eerder die week kwamen mijn moeder en nichtje even langs. Ze brachten eten mee en we aten gezellig samen. Mijn nichtje woont bepaald niet in de buurt dus ontmoetingen zijn zeldzaam. M. en S. waren er niet bij, zij waren in Rotterdam naar een concert en voorafgaand uit eten in een tent met de hilarische naam Burgertrut.

    Ik voelde me af en aan redelijk en slecht deze week, kon wel zaterdag volop van de zon genieten! Met M. trok ik er een uurtje op uit met de rolstoel, beetje door ons mooie stadje zwerven.

    En daarna was het op. Zondag begon het snot in stralen uit mijn neus te lopen, keelpijn, spierpijn. Nou, beeldend genoeg voor jullie?

    Dus lig ik plat, net als de rest van Nederland volgens mij. Maar ik word er hier doorheen gesleept door vier katten die als kloekjes bovenop mij liggen, dat kan niet iedereen zeggen. Jammer dat ze geen kopjes thee zetten.

    Niet genoeg

    ~ MB ~ 20 reacties

    Vandaag kan ik het niet 
    blij zijn met wat kan  
    Vandaag voel ik vooral
    wat niet kan 
    wat ik niet kan zijn 
    wat ik niet kan doen 
    wat niet lukt  

    Mijn kind weet niet meer
    hoe het was
    toen ik gezond was
    Als ik niet beter word 
    heeft hij geen herinnering
    aan een gezonde moeder  

    Dat doet pijn
    als een hand
    die heel hard
    in mijn hart
    knijpt  

    Ik kan veel
    voor hem betekenen
    zo liggend op de bank
    Liefde stroomt immers
    ook door een gammel lijf  

    Maar vandaag
    is dat niet genoeg
    Ik wil meer 
    Voor hem
    Voor mij  

    Ik gun hem
    een moeder
    die voetbalt
    op school helpt
    meegaat naar Artis
    met hem struint
    door het bos
      
    Ik gun mezelf 
    niet alleen vanaf de bank
    ervaringen met mijn kind
    Ik zou zo graag
    later terugkijken
    op de vele momenten
    dat we eropuit gingen  

    Ik ben moeder
    en geef mijn kind
    het belangrijkste:
    aandacht en liefde  
    Maar toch
    knijpt die hand
    heel hard in mijn hart  

    Ik ben de moeder
    die op de bank ligt
    En vandaag
    is dat niet genoeg  

    (Dit is een bewerking van een oudere tekst uit 2012. Met onder meer deze tekst doe ik op 12 mei mee aan de expositie ‘ME in woord en beeld’ in Gent).

    Waarom bewegen niet helpt bij ME (en zelfs slecht kan zijn)

    ~ MB ~ 13 reacties
    afbeelding Pixabay/ Mohamed Hassan

    Ook ik heb regelmatig de vraag gehad. ‘Waarom niet meer bewegen? Want van stilzitten word je zeker niet beter.’

    Mijn opmerking dat bewegen mijn symptomen doet verergeren, wordt regelmatig met ongeloof aangehoord. Laat staan dat mensen begrijpen dat actief bewegen voor mij ook de trap oplopen is, of ‘gewoon je stoel buiten zetten en in het zonnetje zitten’. Hoe kan ik uitleggen dat het soms niet eens lukt om langer dan 10 minuten te zitten? Want ‘bewegen is goed’, ‘buitenzijn is goed’ en het gaat er bij het merendeel van de mensen gewoon niet in dat dit vaak niet opgaat voor ME-patiënten.

    Net als dat ik niet ziek ben geworden door een te weinig aan beweging, zal ik ook niet beter worden door beweging. Maar beweging kan er wel voor zorgen dat ik zieker word.

    Het is een positieve ontwikkeling dat ME steeds meer wordt erkend als een inspanningstoornis. Fysieke of mentale inspanning kan de symptomen doen verergeren. Alle systemen in het lijf die samenwerken om je lijf een inspanning te kunnen laten doen, zijn bij ME verstoord. Denk aan zoiets simpels als de zuurstoftoevoer naar de spieren als je gaat bewegen. Dat gebeurt niet voldoende bij een ME patiënt. Kom dan nog maar eens in beweging. De trap oplopen kan voelen als een marathon rennen, omdat het dat voor je lijf ook is! Voor sommige patiënten is dat al het geval bij iets simpels als de tanden poetsen.

    Daarom is het zo belangrijk activiteiten te doen binnen de ‘energie-envelop’. Grenzen respecteren en niet forceren, én accepteren dat die grens regelmatig verschuift. Voelen wat kan en na elke activiteit rust inbouwen.

    Onderstaand artikel legt goed uit waarom beweging schadelijk kan zijn. Lees het en realiseer je dan wat ME patiënten wordt aangedaan die tot revalidatietrajecten worden gedwongen. En wat het met ons doet elke keer weer geconfronteerd te worden met ongeloof en onbegrip.

    ME-gids.net: 10 manieren om aan te tonen dat lichaamsbeweging ME/CVS niet geneest

    Lees, leef je in en geef het door. Mijn dank is groot.

    Hoe het gaat

    ~ MB ~ 17 reacties

    Deze week kreeg ik de uitslag van het bloedonderzoek. Mijn ijzerwaarden zijn iets vooruit gegaan, ik zit nu in ieder geval niet meer met een tekort. Mijn vitamine D waarden zijn achteruit gegaan. En dat is wel jammer gezien het feit dat ik sinds oktober een fors hogere dosis ben gaan slikken om dat tekort op te lossen.

    Op zich verbaast het me niet want ik voel me helemaal niet goed deze winter. Natuurlijk is de winter altijd een mindere periode maar op een enkele energievlaag na, merk ik dat ik achteruit ben gegaan, in vergelijking met wat ik normaal kan in de winter. Dat is niet alleen perceptie. Ik merk het echt aan mijn activiteitenniveau. Meestal heb ik wel een basis van dagelijkse activiteiten doen die me ook op een mindere dag lukken. Al geruime tijd merk ik dat die basis is veranderd. Dat heeft ook gevolgen voor M. die daardoor iets vaker moet koken. Als ik wel kook is het heel eenvoudig. En vaak eten we wat we vinden in de vriezer, maar die is ook wel eens leeg natuurlijk. Lukte het vorig jaar nog wel regelmatig grotere porties vooruit te koken en te plannen voor mindere dagen, nu grijp ik gewoon vaak mis. En eet ik roerei. Verder geen drama, het is gewoon een teken aan de wand.

    De was doen – de enige huishoudelijke activiteit die ik vrijwel altijd op me nam – heeft M. helemaal overgenomen. Kon ik een jaar geleden toch wel dagelijks douchen, nu is dat twee tot drie keer in de week. Qua concentratie ben ik ook achteruit gegaan. Ik heb weer grote moeite met lezen, doe regelmatig drie weken over een boek, waar ik vorig jaar nog drie boeken per week las. Kortom, ik schuif wel op qua energie, alleen helaas de verkeerde kant op.

    Dit is niet onbekend voor mij. Zolang ik ME heb, is het vaak een golfbeweging van slechte perioden, afgewisseld met betere perioden waarin ik iets meer kan. Blijkbaar zit ik nu al geruime tijd in een slechtere periode. Het wordt vast wel weer beter dan dit. Mentaal kan ik het redelijk aan. Het is zoals het is, en het lukt me voor dit moment redelijk om het me niet heel erg te laten raken.

    Over twee weken ga ik weer naar de orthomoleculair therapeut. Ik heb veel met haar te bespreken. De behandeling spitst zich nu toe op mijn energie – gezien het feit dat de darmklachten verdwenen zijn – maar tot nu toe is er dus minder energie. Ondanks de supplementen en het aangepaste dieet merk ik geen vooruitgang op dit gebied maar achteruitgang.

    Eerder vertelde ze, als ik het me goed herinner, dat het feit dat ik een vitamine D tekort heb, niet zozeer ligt aan dat ik het niet opneem, maar aan het feit dat ik als patiënt meer verbruik. Hoe dat op te lossen weet ik niet. Ik hoop dat ze met iets zinnigs komt.

    In april start ik met het traject om mijn amalgaamvullingen te vervangen. Dat gaat samen met een intensieve ontgifting heb ik begrepen. Mijn hoop is natuurlijk dat daarna al die dingen die we nu doen qua voeding en suppletie, wel gaan aanslaan. Tot die tijd ga ik gewoon maar door met wat kan en negeer ik wat niet kan. Zo lang ik me focus op fijne dingen, laat ik me niet mentaal ook naar beneden meetrekken.

    Vier katten en een muis

    ~ MB ~ 27 reacties
    afb. Pixabay/Robert Owen-Wahl

    Het is avond.
    We zitten op de bank.
    Kijk een muis!
    Waar?
    Daar!

    Best bijzonder.
    Een muis in een huis met vier katten.
    Tijd voor een goed gesprek.

    ‘Moos, we hebben een muis!’
    ‘Ja,en?’
    ‘Nou, euh, wat dacht je van doe-je-ding?’
    ‘Wel wat beledigend hè, de aanname dat ik zoiets op commando doe.’

    Ik druip af.
    Misschien heb ik meer succes bij Smoes.

    ‘Smoes, we hebben een muis!’
    ‘Ja en? Ik ga nu eerst een dutje doen.’
    En meteen reageert hij nergens meer op.
    Smoes! Die vogels uit de lucht plukte en muisjes ving.
    Maar dát was in zijn jonge jaren.

    Dibbes dan maar!

    ‘Dibbes, we hebben een muis!’
    ‘Een muis? Wat wil je dat ik daar mee doe? Weet je zeker dat het geen roerei is? Dáár heb ik trek in. Roerei, heb je roerei?’

    Gerrie! Mijn rots in de branding. Mijn laatste hoop.

    ‘Gerrie, we hebben een muis!’
    Gerrie kijk me verschrikt aan.
    ‘Een muis! Wat moet ik daar mee? Vangen? Wil jij dat ik een muis vang? Nu? Dát had je niet verteld toen je me adopteerde, dat muizen vangen erbij hoort! Dan was ik namelijk helemaal niet-nooit-niet hier komen wonen. Echt niet! Ik ben weg!’

    Pas na veel suswerk kan ik Gerrie ervan weerhouden zijn knapzakje te pakken.

    Een muis!
    We hebben een muis in huis.
    En geen kat die er wat aan doet.

    Vleugels

    ~ MB ~ 11 reacties

    Ziek zijn betekent dat mijn vriend
    mijn maandverband koopt 
    al is het natuurlijk nét het merk
    dat ik niet wou hebben

    Ziek zijn betekent dat mijn moeder
    boeken uitzoekt in de bieb
    en soms thuiskomt
    met juist die boeken
    die ik al eerder las

    Ziek zijn betekent dat anderen
    mijn huis komen poetsen
    terwijl ik op de bank lig
    en probeer te doen
    alsof dit oké is

    Ziek zijn betekent dat ik
    praktische zaken afstoot
    en dat dingen niet altijd gaan
    zoals ik ze zou doen

    Ziek zijn betekent ook
    blij zijn
    met alles wat kan 
    alles wat lukt 
    alles wat goed gaat 
    alles wat is

    Wie had toch gedacht
    dat een topdag een dag is
    dat ik naar de Hema rij
    en zelf mijn maandverband koop
    Of dat ene boek haal uit de bieb
    dat ik graag wil lezen

    Er is nu zó weinig nodig
    om het gevoel te krijgen
    dat ik kan vliegen
    dáár komt geen maandverband
    met vleugels meer aan te pas


    (Dit is een bewerking van een oudere tekst uit 2012. Met onder meer deze tekst doe ik op 12 mei mee aan de expositie ‘ME in woord en beeld’ in Gent).

    Zaterdag

    ~ MB ~ 7 reacties
    In de haven

    Net als de rest van het land genoot ik deze week van het mooie weer. Samen met puber maakte ik een (rolstoel) wandeling langs het IJsselmeer en zaten we op een terrasje in de haven. Gisteren heb ik ruim een uur in de tuin gelezen, terwijl de katten in diverse stadia van voorjaarskolder om me heen dartelden. Zo fijn!

    De buurvrouw kwam mij eergisteren een bos bloemen brengen. Zomaar. Omdat ze het erg vindt dat ik zo ziek ben, zei ze. Dat vond ik heel lief. We hebben niet zo veel contact en de buren zijn geen mensen die makkelijk praten over onderwerpen die zij moeilijk vinden. Mijn ME vinden ze overduidelijk een moeilijk onderwerp, dat heb ik wel gemerkt de afgelopen jaren. Dat buurvrouw een bos bloemen geeft, laat zien dat ergens niet over praten niet betekent dat er niet meegeleefd wordt. Heel lief, ik vond het een opkikker.

    Over de post kreeg ik een lieve kaart van een oud-collega, die door de jaren heen telkens laat zien dat ze mij niet vergeet, ook een opkikker.

    Verder was ik in etappes bezig met de voorbereidingen voor de expositie in Gentbrugge. Eerder had ik al de teksten geselecteerd. Vervolgens ging ik toch nog wat verder schaven aan de teksten. En ik heb contact met iemand die de teksten voor mij drukt op Forex. Inmiddels zijn we in het eindstadium van de opmaak en ik verwacht volgende week een definitief akkoord te kunnen geven, waarna ze gemaakt kunnen worden.

    Ik ben er rijkelijk vroeg mee, de tentoonstelling is pas in mei, maar ik kan mijn bijdrage half maart mee geven aan mijn schoonouders, die leveren het in Haastrecht af en vandaar gaat het naar Gentbrugge. Dan is het zeker daar op 12 mei, ook als ik toch te slecht ben om ernaar toe te gaan.

    Twee van de drie teksten publiceerde ik niet eerder hier, het zijn oudere teksten die eerder op mijn oude blog over ME verschenen. Ik heb ze wat bewerkt en zal ze binnenkort hier plaatsen, kunnen jullie ze ook lezen. De andere tekst die ik instuur, verscheen onlangs hier, die tekst was de reden dat ik gevraagd werd mee te doen (Wat jij niet ziet).

    Al met al was het een relaxte en fijne maar toch drukke week voor mij. Dat ik donderdag op een terras zat en vrijdag naar de fysio ging was teveel achter elkaar en dat moet ik nu bezuren met flink wat klachten. Dus negeer ik vandaag het mooie weer en blijf zoveel mogelijk plat liggen. Morgen komt mijn moeder even langs en dat wil ik niet afzeggen, want ik zie haar al veel te weinig.

    Fijn weekend allemaal!

    Stage

    ~ MB ~ 7 reacties

    Zoals ik eerder schreef, had puber nogal wat moeite om een stage te vinden. Ook al deed de school er heel luchtig over, de praktijk wees uit dat niet veel bedrijven zitten te wachten op een stagiair die maar 5 dagen meeloopt. Het is toch een investering qua tijd en als een stage zó kort is, levert dat niets op. Je moet dus echt dat ene bedrijf vinden dat het leuk vindt een middelbare schoolleerling te begeleiden en iets van het bedrijf te laten zien.

    Wat het er niet eenvoudiger op maakte, was dat het een internationaal bedrijf moet zijn. Op zich zijn die bedrijven heus te vinden maar vervolgens lukte het nauwelijks voorbij de telefoniste te komen, werd hij afgescheept, bleek het na een bijna ja-woord ineens af te ketsen op het feit dat hij geen 18 is (wat behoorlijk lullig was, want eerder werd verteld dat hij minimaal 16 moest zijn).

    Afijn, behoorlijk ingewikkeld. De enige klasgenoten die het wel lukte, bleken de stage te kunnen gaan doen bij het bedrijf van hun ouders of andere familieleden. Via via werkt toch altijd het beste.

    S. heeft iedereen in zijn omgeving verteld dat hij zocht, op zijn werk, tegen vrienden, bij voetbal en judo. Uiteindelijk werd hij door net die ene oud-klasgenoot waaraan hij niets had gevraagd, geappt met de vraag waarom S. hem niet had benaderd. Zijn vader heeft een bedrijf dat internationaal opereert. Het is een bedrijf dat wereldwijd deuren in afwijkende formaten levert. Denk aan een deur voor een koelcel, een loods of een stal.

    Zo gaat dat altijd. Je zoekt je rot en uiteindelijk komt er iets uit de lucht vallen vanuit een richting waar je niet keek.

    S. had afgelopen woensdag een kennismakingsgesprek en kwam blij thuis met een getekend stagecontract. Hij gaat in de eerste week van de meivakantie meelopen.

    Het is ook nog een echt leuke stage, met een begeleider die vertelde ooit jaren geleden heel veel van zijn eigen stage te hebben geleerd. Die man is erg gemotiveerd en denkt ook echt na over wat hij S. kan laten doen. Na een introductie in het bedrijf mag hij aan de slag met een opdracht op maat. De man vroeg naar zijn richting (Natuur & Techniek en Natuur & Gezondheid) en maakt een opdracht die aansluit bij zijn vakkenpakket. Echt fantastisch.

    We hadden hem verteld tijdens het gesprek te letten op hoe de mensen gekleed gaan in dat bedrijf. Is dat formeel of informeel? Dat bleek behoorlijk formeel te zijn dus S. heeft voor de zekerheid een net overhemd aangeschaft. Hij heeft nog een paar andere iets nettere kledingstukken en zo komt hij daar goed voor de dag, in ieder geval wat uiterlijk betreft.

    Jullie allemaal bedankt voor het meedenken!