Voor wie net komt hier: vandaag kattenpraat met de laatste aflevering van een verhaal dat sinds mei verscheen in vele delen. De officiële adoptie van de zwerfkat….

Sinds mei geven wij een zwerfkat te eten, Dibbes. Het beest was uitgehongerd en verwaarloosd en had – zo leek het – flink ontstoken ogen. Hij was ook extreem schuw dus het duurde maanden voordat het lukte om zijn vertrouwen te winnen. Regelmatig eten doet wonderen, evenals een probiotica- en een antibioticakuur. We zagen na maanden geduld eindelijk normaal kattengedrag: zichzelf lekker rekken en strekken na het eten en dan uitgebreid poetsen en vooral veel dutjes doen. Ook werden de rondes dat hij op stap ging steeds beperkter en kleiner en nam hij zijn intrek in de voortuin.

Vorige maand kwam de doorbraak, we mochten hem aaien. Daarna ging het snel. Binnen een week lag hij binnen op het kleed, toen op de bank en toen op schoot. Al zijn de voeten van M. ook erg fijn om op te liggen. Door het voor hem geïnstalleerde kattenluik kan hij nu komen en gaan wanneer hij wil. Vorige week maakten we voor het eerst mee dat hij al in de keuken zat toen we in de ochtend naar beneden kwamen.

Tijd voor de volgende stap: castratie! Want Dibbes had flinke ballen en om hier te mogen wonen moet hij een je-weet-wel-kater zijn. Dit om te dominant gedrag naar onze andere reeds gecastreerde katers te voorkomen. En natuurlijk ook vanwege het niet meer mogelijk maken om poezen te bezwangeren.

Vorige week dinsdag hadden wij een afspraak voor een kattenaids-test, een enting, gechipt worden en een castratie. Dibbes in de mand krijgen was een drama en dat is nog zacht uitgedrukt. Afijn, drie uur later dan afgesproken brachten wij een gedrogeerde kat naar de dierenarts en had ik zelf ook enorme behoefte aan zware drugs. Thuis zaten we daarna vol spanning te wachten op het nieuws over wel of geen aids. Veel zwerfkatten hebben immers kattenaids. Na twee uur kwam het verlossende telefoontje: geen kattenaids!

Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws was dat Dibbes een zeer ernstige oogaandoening had, entropion, waarbij de oogleden en wimpers naar binnen groeien. De dierenarts had nog nooit zo’n ernstig geval gezien, het beest moet helse pijnen hebben geleden. Verder vond ze hem in goede conditie, ze schatte hem op 5, 6 jaar oud.

Gelukkig is entropion te verhelpen met een operatie waarbij de onderoogleden worden ingesneden en naar buiten worden gerold en vastgezet met hechtingen. We konden eind van de middag een zwaar toegetakelde kat zonder ballen en vol met hechtingen ophalen. Normaal krijgt een kat dan een kap om zijn kop om te voorkomen dat hij gaat krabbelen, maar dat is bij hem niet gelukt. Zonder kap dus. De oplossing was hem 9 dagen versuft te houden in een aparte kamer, totdat de hechtingen eruit konden.

Tja, en dat bij een zwerfkat die niet gewend is binnen te leven. Wat volgde was een helse week met veel spanning en stress, vooral van onze kant. Voor Dibbes was de situatie nog niet eens zo slecht: hij lag warm, beschut, droog, werd veel geknuffeld, kreeg veel eten en lekkere hapjes en de pijn aan zijn ogen werd aangepakt met pijnstillers. Ook gaf ik hem twee keer per dag kalmerende middelen op advies van de dierenarts. Waarschijnlijk was deze situatie een enorme verbetering in vergelijking met wat hij gewend was. Voor ons was het behoorlijk heftig. Ik kreeg buikgriep en sliep niet goed van de stress.

Wat zeker niet meehielp aan een ontspannen gevoel was dat na een paar dagen zijn ogen begonnen te ontsteken. Naast de kalmeringsmiddelen en pijnstillers moesten we nu ook een paar keer per dag zijn ogen druppelen. Een hels karwei want het beest is bang voor veel en vooral voor mensen die hem stevig vastpakken en dan iets in zijn ogen druppelen. Ik was erg bang dat zijn fragiele vertrouwen in ons een flinke deuk zou oplopen. Het ontroerde me dan ook enorm dat hij toch weer keer op keer naar ons toekwam en zich overgaf aan knuffels.

Afgelopen donderdag – tien dagen na de operatie – gingen we opnieuw naar de dierenarts, nu om de hechtingen eruit te laten halen. Ik had me op het ergste voorbereid maar dit keer stapte hij zo in de mand nadat ik een lekkere-brokjes-spoor had gemaakt. Wat een verschil met de week ervoor! Bij de dierenarts hoefde hij geen roesje, hij bleef keurig zitten terwijl de hechtingen werden verwijderd. De wonden zijn goed genezen al is de binnenkant van de oogleden nog wat lobbig. Komende maandag maken wij foto’s van zijn ogen en die mailen we naar de dierenarts. Zij zal dan verder adviseren. Voor nu was het advies om door te gaan met de ogenzalf, de pijnstillers en de antibiotica. De kalmeringsmiddelen mogen worden afgebouwd. Wel moet hij nog een paar dagen binnen blijven.

Tussen Dibbes en de andere twee katten gaat het wisselend. De afgelopen maanden zagen we dat ze veel van elkaar kunnen hebben. Maar een kat tolereren die regelmatig in de tuin zit, is iets heel anders dan een kat accepteren die ineens in het huis woont. Vooral Moos heeft het er moeilijk mee, iets wat Dibbes feilloos aanvoelt en uitspeelt. Er is dus wat geblaas en gegrom waar ik me zo min mogelijk mee probeer te bemoeien, ze zullen het zelf moeten uitzoeken. Wel hebben ze allemaal hun eigen plekje zodat ze zich kunnen terugtrekken en als het te heftig wordt, grijp ik in.

Tot zover. Dibbes hoort nu officieel bij ons, met chip en dierenpaspoort en al. Binnenkort gaat hij weer naar buiten en kan hij zijn prachtige zeegroene ogen aan de buurt laten zien.

voor de operatie

twee dagen na de operatie nu

Moe ben ik, heel erg moe. Ik slaap heel slecht op het moment, ik heb flinke nek- en schouderklachten, mijn linkerhand doet pijn en in mijn rechterarm zit weinig beweging. Dat is al 2 jaar zo maar het ging de laatste tijd veel beter. Nu gaat het helaas weer een stuk minder, ondanks twee keer per week fysiotherapie. Ook is het druk in mijn hoofd, meer dan ik eigenlijk aankan. De zwerfkat slokt veel van mijn energie op. We werken nu toe naar de Grote Finale aanstaande dinsdag: dan wordt hij gecastreerd, gechipt, krijgt hij zijn entingen en wordt hij van onder tot boven gecontroleerd door de dierenarts. Daarna zijn we flink wat euro’s lichter en kan ik hopelijk weer wat ontspannen. Zo dus.

Fijn weekend allemaal!