Maand: januari 2016

Toenadering

~ MB ~ 17 reacties

Op kattengebied is toenadering het woord van de laatste tijd. Op alle gebieden. Onderling, tussen mens en kat, tussen kat en mensen buiten het gezin. Heel fijn om te zien.

Dibbes is na 2,5 jaar zover dat hij niet meer obsessief op mij gericht is. Hij was al erg op zijn gemak bij M, maar de laatste paar maanden zoekt hij nu ook toenadering tot anderen. Bij S. door echt om knuffels te vragen en uitgebreid tegen hem aan te liggen:

een goed gesprek

Maar ook naar anderen toe, Hij heeft al een paar keer bij Oma op schoot gelegen, vraagt aandacht van bezoek, en heeft na een aanvankelijk aarzeling zelfs half op de voet liggen rollen van een ex-collega die hem bij wijze van omkopen (hij vond haar eerst een beetje eng) wat lekkere brokjes gaf.

Gerrie zoekt ook meer toenadering. Met mij zet hij tegenwoordig stappen die verder gaan dan alleen voorzichtig naast me liggen. Hij ligt nu vaak op schoot en soms vind ik hem in de nacht zelfs naast me liggen met zijn hoofd op mijn kussen. Ik weet het, ik ben een watje, maar ik vind dit lief.

Hij probeert ook steeds meer bij de andere katten, met wisselend succes. Vooral omdat hij niet goed weet hoe hij het aan moet pakken en nog steeds niet kattensignalen voldoende begrijpt. Eigenlijk is alleen Smoes gediend van meer toenadering omdat deze kat over het algemeen wel alles best vindt tegenwoordig. Dus betrapte ik ze laatst op een knuffelsessie waarbij Smoes flink werd afgelebberd door Gerrie. Dat was niet eenmalig, want zojuist betrapte ik ze weer en nu had ik een camera in de buurt….

wil wel knuffelen maar hoe pak ik dat aan?

eerst maar eens synchroon zitten, werkt meestal wel goed

 

en hop, ik doe het gewoon!

doe ik goed he?

ja ho maar, denkt Smoes, genoeg!
even gapen want ik weet me geen houding te geven
is toch mooi gelukt!

en Smoes kan weer verder dutten

Geluk is een keuze, toch?

~ MB ~ 26 reacties

Als geluk een keuze is, dan is het soms een kwestie van kiezen tussen dingen die je eigenlijk niet wilt. Dat voelt niet prettig en het was toch juist om dat geluk te doen?

Je kiest er wél voor hoe je met iets omgaat en hoe je tegenslag opvangt. Toch? Dat klopt. Maar ook dat is geen garantie voor geluk. Het is moeilijk ontkomen aan frustratie als iets wat gisteren wel lukte, vandaag niet meer kan. Hoop doet weliswaar leven en de motor draaien maar draait ook vaak uit op teleurstelling. Misschien iets minder hopen en meer realiteitszin?

Wat wel werkt voor mij is inzoomen op wat kan en waar ik van geniet. Dat geeft een gevoel van ruimte. Want als ik er zo naar kijk, ontdek ik dat de dingen die mijn leven zo de moeite waard maken, niet zijn verdwenen door mijn ziekzijn. Een ideale dag bestaat voor mij uit met mijn gezin zijn, katten knuffelen, lezen en lekker eten. Ik kan ook nu in mijn situatie – waar ik zo verschrikkelijk niet voor heb gekozen – nog steeds genieten van dat wat voor mij heel belangrijk is. De man liep niet weg, er kwamen zelfs meer katten bij en lekker eten lukt ook als je plat ligt. De rest lijkt dan toch allemaal bijzaak.

Dat neemt niet weg dat ongeluk soms wel gevoeld wordt. Soms lijkt alles zinloos en pijnlijk. Dat gevoel besloop me om tien uur in de avond op 31 december jl.. We hadden ons met zijn 3tjes geïnstalleerd op de bank en we keken naar het derde deel van The Hobbit, dat onder de kerstboom had gelegen en nu geconsumeerd ging worden. En zo ineens tussen de ene en de andere scene met een rennende hobbit en veel vechtende dwergen in, besprong mij een gevoel van totale zinloosheid en verdriet. Dat zeker werd getriggerd door het feit dat het Oudjaar was, dat toch vaak een moment van terugzien en vooruitkijken is. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen, proost en hoezee…

Het drong met zoveel besef tot me door dat dit het zoveelste Oudjaar op rij was zonder dat mijn gezondheid terug was gekeerd of mijn hooggespannen verwachtingen waren uitgekomen. Al die jaren op rij – 8 om precies te zijn –  dat ik dacht: volgend jaar wordt het vast beter! Het voelt soms echt alsof ik een been of een arm mis. Bovendien voelt het soms ook alsof ik mijn naasten iets aandoe. Dus kwam er een huilbui uit mijn tenen omhoog kruipen waarbij ik M. en S. hikkend vertelde dat ze een volgend Oud & Nieuw maar zonder mij moeten vieren, lekker ergens gaan dansen of zo. Want ik beperk ze alleen maar, zo is mijn gevoel. Waarop S. met een oliebol in zijn hand zei dat hij het anders heel gezellig had zo met zijn 3tjes op de bank. Moest ik natuurlijk meteen nóg harder huilen omdat ik zo’n lief kind heb en werd een huilbui van wanhoop ineens een huilbui van blijdschap om wat ik heb.

De snelste route naar gemoedsrust is toch wel het loslaten van verwachtingen. Het stoppen met inkleuren van wat anderen van een situatie vinden en het meer relativeren van de eigen situatie. Neemt niet weg dat een flinke jankbui op zijn tijd natuurlijk wel enorm kan opluchten…

Wat aten wij deze week?

~ MB ~ 16 reacties

Momenteel probeer ik voorraden op te maken. Januari is altijd een dure maand doordat boekhoudkundig gezien de feestdagen van vorig jaar er bij komen. Van voorraad heb ik eigenlijk altijd te veel in huis en ik probeer té vaak nieuwe dingen uit die niet altijd even succesvol zijn. We hebben dus vaak restjes, een half pakje meel van dit en wat eiermie en pasta van net weer een ander merk dan ik normaal koop of eet. Soms vind ik wat ik aantref in de kasten één groot mysterie, vergelijkbaar met de eeuwig verdwenen sokken in de was, alleen met voorraad werkt het andersom: hoe komt dit nu weer in die kast?

De uitdaging van deze maand is dus veel voorraad nu eindelijk eens opmaken. Ik maak een weekmenu aan de hand van een lijst waar ik de voltallige voorraad op heb gezet. Natuurlijk koop ik wel elke week wat vers spul maar ik probeer dus vooral de vriezer en voorraadkast leeg te maken. Dus geen gehakt kopen maar een maaltijd met kip plannen als ik geen gehakt meer heb maar nog wel 2 kilo kip in de vriezer. Zo dus.

Zondag
Toen ik, nu 2,5 jaar geleden al weer, op aanraden van een diëtiste glutenvrij ging eten – om te kijken of dit een oplossing voor mijn eeuwige darmproblemen zou zijn – kocht ik glutenvrije pasta bij de Lidl. Mwah, niet echt een succes. Als we tegenwoordig pasta eten, maak ik voor mezelf een alternatief van slierten courgette, zoete aardappel of knolselderij. Dat vind ik veel lekkerder en het is ook nog eens veel gezonder. En ik heb ook heerlijke bij Pit & Pit gekochte pasta op basis van bruine rijst in huis. En dus bleef er een half zakje glutenvrije pasta van de Lidl in de kast staan. Weggooien doen we niet aan maar opeten gebeurde ook niet, tot ik mezelf een schop onder de kont gaf. Dus aten we zondag: pasta met prei, courgette en tonijn en heel veel knoflook. De mannen aten gewone pasta en ik de glutenvrije. Excuses voor de slechtste foto ooit:

Ik at er trouwens twee keer van, een keer als avondeten en de volgende dag at ik het restant als lunch.

Maandag

recept klik

Knolselderij wordt hier veel gegeten. Vaak rooster ik het in de oven met een beetje olie, mint, paprika, honing en knoflook, lekker! En we eten het ook regelmatig met gehakt bijvoorbeeld met een kerrie-saffraan kruiderij, gehakt en aardappel. Dit keer besloot ik een vegetarisch gerecht te maken: een ovenschotel van knolselderij en pastinaak, naar een recept van Jamie Oliver. Zo werd meteen het probleem opgelost van die pastinaak die al weken in de groentela aandacht lag te trekken. Erbij aten we risotto met de pesto die ik na enig zoeken in de vriezer aantrof. Lekker! Dit gaan we zeker vaker eten.


Dinsdag
Normaal kookt mijn moeder op dinsdag voor ons maar die belde af omdat ze zich niet lekker voelde. Ik moest dus even improviseren wat makkelijk ging want er was zat in huis. Omdat er wat van de schotel van maandag was overgebleven wilde ik de restjes gebruiken voor een zoete aardappeltaart. Zo gezegd, zo gedaan, de taart zag er heerlijk uit en we aten er broccolisalade en kip uit de oven bij. Maar de taart was vies, echt vies. Zeg ik niet snel, maar getver wat was het goor. Het smaakte heel vreemd zuur. Gelukkig was het kippetje heerlijk en de kluifjes en botten werden niet weg gegooid maar ingevroren. Daar gaan we bouillon van trekken.

Woensdag
Na het eettrauma van dinsdag maakte ik de boel nog erger voor kind door woensdag spruitjes voor te schotelen. Ik heb een paar standaardcombinatie met spruitjes: met spekjes, ui, tijm en appel of met kip, appel, kerrie of met gehakt en appel en kerrie of met kip en ketjap en rode paprika. Maar nu aten we het vegetarisch met een pindasausje en een gekookt ei. En eigenlijk was dat hartstikke lekker! Vond ik dan toch. Ook al weer zo’n belabberde foto, ziet er uit als bleke derrie maar was zeker voor herhaling vatbaar.

Donderdag.  

Op donderdag schuiven er tegenwoordig vaak vrienden aan wegens ‘omstandigheden’. Het komt zo uit en het zijn mensen die geen aanslag op mijn energie plegen. Koken en eten moeten we toch, dus eet maar lekker mee. Maar donderdag was een wat slechtere dag qua energie en dan stap ik over op een noodplan: iets maken wat ik al zo vaak maakte dat het geen enkele moeite kost en van spul wat altijd wel op voorraad is: spinazie, doperwten, bataat , zalm en kokosmelk. Dit gerecht maak ik zeker eens per week. Soms met kip of gehakt in plaats van met vis, maar het is altijd lekker en het mislukt nooit. Het volledige recept vind je op mijn kookblog.

Vrijdag
Omdat er nogal veel overbleef van de spinazieschotel van donderdag, hebben we die gegeten. Dat was nog ruim voldoende en lekker makkelijk.

Zaterdag
Sinds een paar jaar kiest S wat we op zaterdag eten, hij heeft een paar favorieten zoals pizza, kippensoep, hamburger… maar hij kiest ook vaak voor haloumikaas. Dat is een vrij zoute kaas die ik in de Turkse winkel koop en die we grillen of bakken. We eten er meestal aardappels uit de oven bij, sla en zelfgemaakte mayonaise naar dit super recept. De haloumi was op voor ik een foto kon maken dus ik kan jullie daar niet lekker mee maken. Maar weet dat het heerlijk is, bijvoorbeeld een pompoenstamppotje met prei en gegrilde haloumi of als maaltijdsalade. Of gegrilde aubergine, paprika en courgette met plakken haloumi. Of dus gewoon simpel met aardappelen uit de oven. De mogelijkheden zijn eindeloos!

En toen was de eetweek al weer voorbij. Het voornemen van komende week is de halflege zakken met rode en groene linzen opmaken, die ik nog aantrof in de voorraadkast. En er ligt nog een glutenvrije pizzabodem van Schar die hoognodig gebruikt moet gaan worden.  Hoe staat het met jullie voorraad, is de kast al leeg?

Voorraden opmaken

~ MB ~ 15 reacties

Het opmaken van de te grote voorraad hier gaat heel goed. Dat betekent dat we soms uiterst vreemd combinaties eten maar dat maakt niet uit. Alle bakken met restjes eten die in de vriezer stonden zijn nu wel op en wat rest is de gewone vis- en vleesvoorraad, waar we geen haast mee hebben.

Wat nu vooral op moet is de voorraad in de gewone keukenkast. Verschillende rijstsoorten, meelsoorten, 3 grote pakken kikkererwtenmeel (pffff), eindeloos veel thee….
De voorraad rijstmeel is nu op. Bedankt voor alle tips. Uiteindelijk maakte ik er een quiche mee die ik heerlijk vond en niet gewaardeerd werd door de mannen. Maar die houden überhaupt niet van quiche dus hun mening telt niet. Al waardeerde ik het zeer dat S. opmerkte dat deze quiche minder vies is dan anders.  En ik bakte koekjes (lekker!) en leerde er veel van. Het duurt gewoon even voordat je door hebt wat je er mee moet. Dus koop ik het vast nog eens, maar niet meer in emmers van 2,5 kilo….

Van het laatste restje rijstmeel maakte ik vandaag pizzabroodjes: platte broden besmeerd met knoflookolie & pesto en met wat kaas erover. Goed te doen en ze worden zo in de vriezer geschoven om als basis te dienen voor als de mannen echte pizza eten. Dan neem ik zo’n pizzabroodje en beleg dat met groenten en klaar.

het mysterieuze ding bovenop is een pasteitje gevuld met groenten en tonijn

Voor als je denkt wat een gedoe: ik eet glutenvrij. En ja dat is best wel een gedoe maar toch goed te doen en er is een reden dat ik zo eet (klachten). Ik eet meestal paleo (lees: werk sloten met groenten naar binnen) maar ben de laatste tijd toch meer glutenvrije granen aan het eten. Soms is het bijvoorbeeld gewoon makkelijk en lekker om havermoutpap te eten, zeker als ik net weer bij de orthodontist ben geweest en mijn slotjesbeugel is aangedraaid. En zo bak ik tegenwoordig soms brood van teffmeel, gewoon omdat ik daar trek in heb. Ik probeer ook op eetgebied wat minder strikt in de leer te zijn.

Omdat ik ook nog een enorme voorraad kokosmeel heb (inmiddels 1,5 jaar over datum maar het ruikt en smaakt nog prima), bakte ik ook ontbijtkoekmuffins, gezoet met banaan. Zo, en dan ga ik nu naar buiten kijken waar ondanks de zon nog steeds wat sneeuw ligt….

Boeken opruimen en ordenen

~ MB ~ 11 reacties

In vroegere tijden gaf ik een fortuin uit aan boeken. Ik werkte bij een uitgeverij en kon alles wat er verscheen met 40% korting kopen. Ik was al een verwoed lezer maar die kortingsmogelijkheid leidde tot een verzameldrift die niet in verhouding stond tot de grootte van mijn huis. Een groot deel van mijn salaris ging op aan boeken. Dat was prima, ik had een lage huur te betalen en weinig vaste lasten. Toen ik bij de uitgeverij vertrok, bleef ik boeken kopen. Gelukkig ging ik ook op zijn tijd wat groter wonen, maar toch. In ons huidige huis stonden lange tijd in alle kamers boekenkasten en die waren allemaal vol.

En dát vloog me wel eens aan. Ik ben gaan opruimen en stopte met zo veel boeken te kopen. Ik koop alleen nog van die schrijvers waar ik echt iets mee heb (zoals Mankell, Irving, Allende). De rest van het leesvoer haal ik bij de bieb, naar volle tevredenheid.

Sinds een paar jaar heb ik een e-reader. Ik lees niet alleen nog maar e-boeken maar wel heel regelmatig. Met een lidmaatschap van de gewone bieb, is het ook mogelijk om e-boeken te lenen en er is veel keus. Makkelijk voor die momenten dat ik geen tijd of energie heb om naar de fysieke bieb te gaan. Daarnaast heb ik een abonnement op een e-boekenclub waarbij ik elke maand 10 boeken kan downloaden.

Al die e-boeken die gekocht en gedownload werden, had ik in eerste instantie op een usb stick staan. Maar dat werd wel snel een onoverzichtelijk zootje. Mijn eerste Sony e-reader bood de mogelijkeid tot een bepaalde mate van ordering via ‘reader for pc’, een programmaatje speciaal voor die e-reader waarbij je de boeken in een digitale bibliotheek kunt plaatsen en van daaruit op je e-reader kunt zetten. Dat was overigens geen fijn programma, nogal statisch en het werd voor mij al vrij snel onoverzichtelijk. Wat had ik nu gelezen en wat niet? Uit een gewone boekenkast pak je makkelijk een boek even van de plank, blader je het door en dan weet je weer, o ja, dat las ik toen en toen. Of je maakt een aparte plank aan met nog te lezen boeken. Die behoefte had ik ook voor mijn e-boeken.

Nadat de Sony ging hemelen, geheel toevallig nadat ik hem aan kind had uitgeleend, kocht ik een Kobo reader. Maar dat matchte niet met het ‘reader for pc’ programma dat ik had. En ik kreeg steeds meer het gevoel alsof ik een lading boeken in een kamer had liggen die allemaal dwars door elkaar lagen. Dat probleem werd snel opgelost toen ik Calibre ontdekte, dat is gewoon vrij te downloaden en een fantastisch programma om je e-boeken te beheren.

In de Calibre-bibliotheek kun je al je boeken zetten en vandaar uit op je e-reader zetten. Je ziet in een oogopslag in de bieb wat er op je e-reader staat. Je kunt zoeken op auteur of genre. Je kunt aangeven of je een boek al gelezen hebt en wat je ervan vond. Ik ben er echt blij mee, een aanrader! Calibre is te gebruiken voor alle verschillende merken e-readers dus stuit je niet op een probleem als je e-reader kapot gaat. Je e-bibliotheek is nog gewoon te benaderen. Helemaal super!

Wat voor systeem gebruik jij om je e-boeken te ordenen?

Natte boel

~ MB ~ 25 reacties

Eind november vorig jaar hadden wij hier in huis een vochtexplosie. Het vocht zat er natuurlijk al eerder, maar pas op dat moment lukte het ons echt niet meer om de andere kant op te kijken. Het is hier in huis altijd wel iets vochtig geweest maar gek genoeg wen je daaraan. Als het altijd zo is, weet je niet beter. Vooral op zolder was het altijd kil en klam en daardoor ook erg koud. Dit was een van de redenen dat ik het een paar jaar geleden niet langer prettig vond om daar te slapen (dat, en het feit dat als ik moest plassen in de nacht ik twee verdiepingen naar beneden moest lopen). Kind verhuisde naar zolder en hem heb ik nooit horen klagen.

Maar het werd erger en erger. En dat we geen wasdroger hebben en de was op rekken te drogen hing, hielp niet mee natuurlijk. En droog werd die was nauwelijks nog. Soms hing het er vier dagen en dan nog waren de spijkerbroeken niet droog. In ons vorige huis hing ik het spijkergoed dan over de verwarming maar we hebben in dit huis hete luchtverwaming en dan valt er dus niets te hangen over een warmtebron.

Afijn, stoken en luchten als het middel om de boel droger te krijgen. Dus pakten we de elektrsiche stroomkachel en lieten dat apparaat dag en nacht loeien op zolder terwijl er ook flink gelucht werd. Dat had iets effect maar niet veel las ik op de aangeschafte vochtthermometer. Op zich hebben we altijd wel regelmatig gelucht hier in huis en staan ook alle ramen als we thuis zijn altijd op een kier, dus wat het nu was?

De ontdekking van M. dat er achter de schotten op zolder pijpen waren losgeraakt, die zorgen voor de vochtafvoer van de badkamer, was meteen de oplossing van het raadsel. De oorzaak van het probleem werd in ieder geval na reparatie van de pijpen gestopt. En de badkamer wordt sindsdien echt 3 keer zo snel droog na het douchen. Maar de zolder zelf was nog steeds kil, klam en vochtig en het vochtpercentage liep regelmatig op naar 80 tot 85 %. Kind sliep inmiddels al weken in de logeerkamer omdat het hem zelfs te gortig werd, en voor zijn gezondheid is zo’n kletsnatte slaapkamer natuurlijk ook niet goed.

Na wat wikken en wegen en geloer op internet, kochten we een luchtontvochtiger, iets wat ik iedereen kan aanbevelen die net als wij in een ouder en vochtig huis woont. Want nauwelijks een week na in werking nemen van het apparaat was de boel zo goed als onder controle.  Het ding haalde per 24 uur drie tot vier grote bakken vol water uit de lucht, onvoorstelbaar! Kind verhuisde snel weer naar zijn eigen kamer die nu echt heel anders aanvoelt.

De luchtontvochtiger wordt nu vooral gebruikt bij het drogen van de was. Op zich droogt de was al wel sneller nu het in huis minder vochtig is. Ik kocht ook een ander wasrek, dat in een kamer staat die afgesloten kan worden. Dat is een verbetering ten opzichte van de twee aan de deur hangende rekken die we eerst hadden. Maar als ik haast heb met de was, bijvoorbeeld omdat er een achterstand is, dan zet ik de luchtontvochtiger even een paar uur aan en als ik dat doe, dan is de was meestal binnen 24 uur droog.

Natuurlijk verbruikt de luchtontvochtiger stroom maar hij heeft voor ons wel voordelen ten opzichte van een wasdroger. Hij is kleiner en neemt dus minder ruimte dan een droger in beslag. Wij hebben hier trouwens geen ruimte voor een wasdroger. Op de enige plek waar een droger zou kunnen staan, staat nu een vriezer en die wordt volop gebruikt. De luchtontvochtiger is bovendien verplaatsbaar doordat hij zo klein is. Dat betekent dat we hem in die ruimte kunnen zetten waar het nodig is. Mocht het toch weer vochtiger worden op zolder (iets wat een paar keer is gebeurd) dan zetten we hem daar neer voor een paar uur.

Bijkomend voordeel is dat de zolderruimte helemaal opnieuw is ingericht. Want eerst werd er opgeruimd en uitgeruimd waarbij we alles wat voor de wanden stond weg hebben gehaald (lees: ik wijs aan en M, sjouwt zich de p…) en uitgezocht op bruikbaarheid voor een puber die maar met moeite afstand kan doen van oud speelgoed. Daarna werd alles anders ingericht zodat de schuine wanden ook zo veel mogelijk vrij blijven. M. timmerde nog van oude planken een klein kastje, kind kreeg onze oude TV en ‘ineens’ is het een echte tienerkamer geworden waar hij erg blij mee is.

De comfortzone en het korset

~ MB ~ 39 reacties

Vaste lezers kennen mij als iemand die nogal zwart-wit kan zijn, voor mezelf dan, Voor een ander heb ik regelmatig meer begrip en compassie. Maar gaat het om mezelf dan verander ik ineens in een commando met een 5-jarenplan en doelen, lijkt wel. Wie wil veranderen – lees: zichzelf ook wat meer compassie gunt – krijgt vaak te horen dat er uit de comfortzone dient te worden gestapt.

Daar ben ik druk mee bezig. Ik stap wat af ;-). Eigenlijk ben ik daar al heel lang mee bezig. Ziek worden heeft vaak tot gevolg dat wat je kon, niet meer kan. Wie je was komt daarmee ook op losse schroeven te staan. Oude patronen en gedraging moeten worden los gelaten. Soms omdat dit fysiek noodzakelijk is, maar soms gewoonweg als overlevingstactiek.

Maar toen ik nog gezond van lijf en leden was (rare uitdrukking eigenlijk) stapte ik ook vaak uit mijn comfortzone. Ik denk dat ik wel eens degene zou kunnen zijn die heeft bedacht dat je daar uit moest stappen! Er was namelijk geen structuur aanwezig in mijn leven, het enige constante was dat er geen constante was. Altijd op zoek naar wat er om de hoek gebeurde. Altijd op zoek naar verbetering of het nieuwe en onverwachte. Zat ik in een baan en vond ik mezelf ingekakt, hup, baan opgezegd. En niet een andere baan zoeken, maar nee, meteen een ander beroep uitoefenen. Iets niet kunnen was zo’n beetje het ergste wat ik kon bedenken, dus heb ik me met enige regelmaat gestort op het aanleren van zaken waar ik de ballen verstand van had maar die me hoogst noodzakelijk leken en die me weliswaar niet verder brachten in het leven maar me wel enige tijd vermaakten.

Je kunt ook té vaak uit de comfortzone stappen, zo heb ik geleerd. En ik denk dat ik het één keer, misschien wel twee keer te veel heb gedaan. Toen ik ziek werd, ben ik vervolgens erg op mezelf terug geworpen, alles speelde zich vooral in mijn hoofd af, omdat ik jaren plat lag. Dus werd dat hoofd buitensporig belangrijk voor mij. Ik kan plannen maken met mijn hoofd, schrijven, fantaseren, terugblikken, vooruitblikken en hele reizen maken als het hier en nu niet bevalt. En dat is vaak zo. Altijd moe, vaak pijn, ja, dat word je best wel eens zat. Heerlijk dat het hoofd dan ontsnapping biedt door steeds meer gedetailleerde verzinsels of overlevingstactieken te bedenken.

Het is menselijk om tactieken te verzinnen om met terugslag of onzekerheid om te gaan. En die tactieken liggen in eerste instantie vaak in het verlengde van wat onze kracht is. Maar diezelfde kracht kan zich ook tegen je keren en iets worden wat je onderuit haalt. Alles heeft een keerzijde en houdt elkaar daarmee misschien eerst in balans maar daarna in een wurggreep, ’t is maar hoe je het bekijkt. Ergens onderweg is dat hoofd dat hoge vluchten neemt een korset geworden dat me overeind houdt maar dat me ook in de weg zit en is gaan knellen.

Nu kun je op verschillende manieren dat korset losmaken. Afrukken en ritueel verbranden is iets dat me zeker aanspreekt, want ik houd wel van drastisch doen en wat drama,  maar dan? Nadenken over wie ik ben en hoe ik dingen aanpak, lijkt zinvoller. Maar ook dat werkt niet echt. Want hoewel ik de tips van een lezer over de Briggs MBTI-types en de manieren om bepaalde zaken van jezelf te versterken, heel interessant vond,  vond ik mezelf daar ook al weer terug in mateloos gedrag. Niet 1 testje doen maar wel 2,3,4. En dan ontdekken dat er twee verschillende types uitkomen. Dus alles lezen over die types en in de bieb kijken of er boeken zijn over MBTI typeringen, blablabla.

Dit doet denken aan de onschuldige opmerking van de acupuncturist in het voorjaar die nogal achteloos zei dat ik meer verwarmend voedsel moest gaan eten. Voor ik het wist was ik bezig met een voedselverwamingsplan met behulp van schema’s, boeken en kruiderijen die me een vermogen hebben gekost, mijn darmen van slag brachten en mijn hoofd deden ontploffen.

Beter is het om eens alle theorie en het gerichte zoeken los te laten. Ik schreef laatst al: ik moet meer gaan spelen. Spelen binnen de beperkingen die er zijn, Want die zijn er nu eenmaal. Maar ook dan kan ik  – zonder een boek erover te lezen – bedenken wat ik nodig heb in het hier en nu. Want daar gaat het altijd om: door het eeuwige zoeken en lezen over verbetering ben ik altijd bezig met wat er hopelijk in de toekomst gebeurt. Maar ik leef nu. Kan ik vaker denken: wat heb ik nu nodig? Wat zou mij nu een fijn gevoel opleveren? Houdt wat ik nu doe, een overprikkeling in stand of niet?

En nou niet allemaal gaan roepen dat ik een cursus Mindfulness moet gaan doen, want die deed ik al. En yoga. En mediteren, Tai Chi, Qi Gong, haptonomie, gedragstherapie, chakralezing, NEI…. Noem maar iets op waar je ontspannen van wordt en wat zelfkennis bevordert, ik deed het. Aan de (zelf)kennis schort het niet. Wat ik inmiddels wel door heb is dat het er niet om gaat wat je doet maar hoe je het doet en met welke intentie en welke lading je er aan geeft.

Ik denk overigens niet dat ik uniek ben met mijn gedrag en mijn hoofd. Ik zit dan toevallig thuis op de bank en bedenk tactieken om mijn leven zinvoller of prettiger te maken omdat de dagelijkse realiteit vaak pijnlijk is en niet wat ik koos of had gehoopt. Maar jij zit misschien op kantoor met vervelende collega’s en moet hoog nodig leren nee zeggen tegen de constante vragenstroom. Dat is wellicht ook niet wat je koos of had gehoopt.

We worden vaak overvraagd en daarnaast overvragen we onszelf ook vaak. Omdat we vast zitten in beelden over hoe we willen zijn en in gedragingen die ons ooit iets opleverden. Maar dat is niet in beton gegoten. Dus: kan ik veranderen zonder te veel de nadruk op het veranderen te leggen? Welke accenten wil ik gaan leggen om mezelf meer ruimte en rust te geven?  Kan ik vinden zonder zoeken?

Herkenbaar? Wat zijn jouw valkuilen?

Afscheid van een muzieklegende

~ MB ~ 10 reacties

Als meisje van 14 maakte ik kennis met de muziek van David Bowie. Mijn zus had voor zichzelf de LP Lodger gekocht en die werd naar mijn kamer gesmokkeld en gedraaid op mijn platenspeler.Wat volgde was jarenlang obsessief draaien van die lp’s die ik me kon veroorloven. Ik had niet veel geld en niet veel LP’s dus ik heb Lodger, Heroes en Low echt grijs gedraaid. De klas ging voor Doe Maar, Madness en Prince (en sommigen zelfs voor Duran Duran, jak!) maar die muziek ging geheel aan mij voorbij. Alleen Bowie telde voor mij, met als toenmalig hoogtepunt de Serieus Moonlight Tour – ik denk in 1983 of ’84 – waar ik met mijn neus in de boter viel en door een paar sterke beveiligers over dranghekken werd getild en zo ineens op een paar meter afstand van het podium stond. Dat ik hiermee in een klap gescheiden werd van het gezelschap waar ik mee was gekomen en het uren duurde voor ik ze in dit prémobiele tijdperk weer terugvond na t concert, boeide me niet. Ik had de ervaring van mijn leven!

Tot zeker mijn 25e kende ik maar één echte liefde op muziekgebied en ook nu nog wordt zijn muziek regelmatig gedraaid. Dat zegt wat over mij maar ook zeker wat over de kwaliteit van zijn muziek. Zijn muziek is verbonden met veel hoogte- en dieptepunten uit mijn leven en daardoor nooit meer weg te denken. Nu is de man met zoveel muziekstijlen, gezichten en performance persoonlijkheden overleden. Niet te bevatten. Afscheid van David Bowie maar niet van zijn muziek.

 mijn favoriet: 5 years

Kattenjournaal – Dibbes

~ MB ~ 17 reacties

Begin november hebben we Dibbes laten enten bij de dierenarts. Dat dit lukte was een grote overwinning. In tegenstelling tot het jaar daarvoor kregen we hem nu wel in de mand. Weer een jaartje wijzer in kattenzaken besloot ik 2 weken voorafgaand aan het bezoek met zylkene te starten. Een middel dat net de scherpe randjes er van af haalt. Dat, en een spierverslapper op de dag zelf, zorgde ervoor dat ik hem relatief makkelijk de mand in kreeg. Evengoed kreeg hij daarna een paniekaanval die de mand zowat van tafel deed flikkeren maar na een tijdje sloeg dat om in volslagen passief gedrag. Hij deed niets meer, kroop in een hoek en ging afwachten.

Bij de dierenarts was hij zo mak als een lammetje en liet alles gebeuren. Hij kreeg zijn spuiten en werd gecontroleerd. Hij was iets te zwaar (meer Dibbes is altijd goed volgens Dibbes maar ook katten hebben schijnbaar een ideaal BMI) en helaas, één van zijn kiezen was rot. Vandaar die soms wat overweldigende stank als hij ons aflebberde.

Rotte kies betekent trekken van rotte kies en dat betekent narcose. Om Dibbes (en mezelf) even kans te geven weer bij te komen, maakten we een afspraak voor begin december en vertrokken weer naar huis. Daar aangekomen werd ons beertje echt overweldigd door geluk dat hij weer thuis was, zonder napijn of enge toestanden. Hij heeft met zijn zwerfverleden ongetwijfeld angsten ontwikkeld en de heftige operatie aan beide ogen aan het begin van zijn bestaan als huiskat hier, zal bepaald niet hebben meegewerkt aan het ontwikkelen van vertrouwen.

Precies 4 weken later herhaalden we de zylkene en spierverslapper truc en brachten hem naar de dierenarts. Daar kregen we een kleine tegenvaller te verwerken. Dibbes heeft een hartruis. Dat kan worden veroorzaakt door bijvoorbeeld hoge bloeddruk, een oude ontsteking of door een hartziekte. Het is wel goed te weten wat de oorzaak is want in geval van een hartaandoening kan het zijn dat de kat nog geen klachten heeft maar dat er wél risico’s zijn, bijvoorbeeld bij een narcose. Hij kan natuurlijk klachten gaan ontwikkelen en het is goed te weten wat er eventueel kan gebeuren. In sommige gevallen kan er zelfs preventief met medicatie worden gestart om problemen binnen de perken te houden. In alle gevallen kan een hartziekte de levenskwaliteit en verwachting van de kat beïnvloeden en ik vind het prettig om te weten waar we aan toe zijn.

bijkomen van de narcose onder een dekentje

Om de oorzaak van de hartruis te achterhalen moet er een hartecho worden gemaakt in en dierenziekenhuis in Amsterdam. Maar voordat dit kan gebeuren moest eerst die rotte kies eruit, met een narcose die dus ineens een stuk spannender werd.

 Op voorhand had ik al besproken met de dierenarts dat ik bij het onder narcose brengen én het weer bijbrengen aanwezig zou zijn. Dit vanwege zijn angstige karakter. Ik had het idee dat het goed voor hem zou zijn niet alleen te zijn bij het inslapen en ook weer alleen wakker te worden in een hokje. Dus was het laatste wat hij zag mij en was ik ook de eerste die hij weer zag toen hij werd wakker geprikt. Voor sommigen zou dat alleen al een traumatische ervaring opleveren maar Dibbes is verblind door liefde voor mij en dat pakte dus goed uit. Tussendoor zat ik bij mijn moeder die boven die dierenartspraktijk woont. Toen ik gebeld werd dat alles goed was gegaan en ze hem wakker gingen maken,hoefde ik dus alleen maar naar beneden te rennen ;-).

Op mijn verzoek hebben ze niet één, maar twee kiezen getrokken. Die tweede kies was een twijfelgeval, niet heel goed maar ook niet zo rot dat hij meteen moest worden getrokken. Maar liever nu iets te veel eruit dan over een jaar alsnog die kies moeten laten trekken en weer onder narcose, wat dus door die hartruis mogelijk meer risico’s inhoudt.

En toen weer terug naar huis. Na 1,5 dag was hij weer het heertje en meer dan dat. Ik geloof dat hij ervan heeft geleerd: soms ga ik in de mand maar in alle gevallen kom ik weer terug. Niet leuk maar ook niet heel erg. Het is fijn te zien dat we in 2,5 jaar tijd toch zoveel met hem hebben kunnen bereiken.

De hartecho wordt 12 februari gemaakt en we krijgen meteen de uitslag. Een eventuele behandeling zelf kan gewoon wel door onze eigen dierenarts worden gedaan. Natuurlijk hoop ik dat er niets ernstigs aan de hand is. Maar als dat wel het geval is dan zijn we er in ieder geval op tijd bij.  Ik zie er wel wat tegenop, weer het hele gedoe van hem in de mand moeten zien te krijgen maar het is nu twee keer achter elkaar heel goed gegaan dus ik heb er vertrouwen in. En Dibbes zelf verkeert nog in gelukzalige onwetendheid….