Maand: juni 2019

Relaxt

~ MB ~ 14 reacties

Dat was het toverwoord deze week. Ik voel me een stuk relaxter nu ik fysiek weer wat opkrabbel. De financiële meevallers dragen natuurlijk ook bij aan een relaxt gevoel. Ik kreeg de uitslag van mijn mammogram die ik liet maken in het kader van de tweejaarlijkse oproep. Alles was oké, da’s óók fijn. En zelfs kat Smoes is super relaxt. Al na een kleine week pillen slikken voor zijn schildklier zien we een groot verschil. Hij is weer veel rustiger.

En tot slot: we halen ook opgelucht adem omdat M. zijn baan houdt! Ik snap heus wel dat dit geen garanties biedt. Ze zijn immers bij zijn werkgever eeuwig aan het reorganiseren maar voor nu zitten we weer uit de wind.

Fijn weekend allemaal!

Sterkere spieren

~ MB ~ 19 reacties

Nu ik een paar maanden veel plat heb gelegen, merk ik dat mijn spieren nog slapper zijn geworden dan ze al waren. Inmiddels begin ik weer iets op te knappen en wordt het tijd dat ik daar iets aan ga doen. Maar wat? Zomaar gaan bewegen kan een averechts effect hebben bij ME-patiënten. En met bewegen bedoel ik dan niet eens sporten. Zoals ik nu ben is vijf minuten lopen met de rollator al te veel voor mij.

Dat is niet een kwestie van ‘even doorzetten’. Het is natuurlijk niet raar als je denkt dat alle begin moeilijk is. Iemand die een flinke griep heeft gehad staat ook te zwaaien op zijn benen als hij het dagelijks leven weer oppakt. Een kleine wandeling put dan uit. Spieren verslappen namelijk extreem snel en een goede conditie ben je zo kwijt na een relatief korte inactieve periode. Maar door dit wel te doen en op te bouwen wordt weer snel een conditie opgebouwd. Als je geen ME hebt tenminste.

Bij ME werkt het namelijk anders. Bewegen zorgt vaak voor averechtse reacties en achteruitgang. Als ik teveel doe of stress ervaar, zowel fysiek als mentaal, dan reageert mijn lijf met een PEM (post exertionele malaise) die weken kan duren. En met elke PEM lever ik weer iets in.

Helaas reageert mijn lijf wel normaal op liggen: net als een gezond mens verslapt alles meteen. Door de slappere spieren merk ik dat staan en lopen steeds moeilijker gaat. Ik heb inmiddels veel last van duizeligheid en omvallen. Mijn grote angst is dat ik net als 9 jaar geleden nu weer in een periode van compleet platliggen terecht kom en daardoor zo verzwak dat ik er niet meer uit krabbel. Eerdere revalidatiepogingen bij mijn fysiotherapeut zorgden ook voor verslechtering dus dat durf ik nu niet meer te doen, niet zoals ik nu ben. Het is de kunst om te bewegen binnen de mogelijkheden die ik nu heb. Niet te veel, anders verslechter ik en zak ik nog verder af, maar zeker ook niet te weinig want dan krijg ik last van deconditionering. Pogingen de afgelopen weken om bijvoorbeeld af en toe 2 minuten te fietsen op de hometrainer werden toch weer afgestraft.

Tijd voor een ander plan dus. Ik heb een aantal weken geleden een proefsessie gedaan bij een studio met bewegingsbanken. Voor wie niet weet wat dat is: dat zijn apparaten die je laten bewegen. Elke bank behandelt een aparte spiergroep zoals de benen, dijen, heupen, buik, borst en bovenarmen. Een rondje banken staat gelijk aan een volwaardige trainingssessie. De banken worden vaak gebruikt door mensen die willen afvallen maar ook door mensen die niet kunnen of mogen sporten.

Een betere conditie krijg je er natuurlijk niet van maar verder levert het wel veel voordelen op. Het is goed voor de bloedsomloop, versterkt de spieren, vergroot de zuurstoftoevoer, voert afvalstoffen af en mobiliseert de gewrichten. Het is doordat je alles in een horizontale positie doet, niet belastend voor je lichaam of wervelkolom. Mijn zus had vroeger in haar schoonheidssalon ook bewegingsbanken staan waar vooral fibromyalgiepatiënten gebruik van maakten, zij hadden echt baat bij deze banken.

Ik kwam erachter dat er in mijn woonplaats tegenwoordig ook een studio is met deze banken en maakte een afspraak. Normaal duurt een sessie een uur, 10 minuten per bank, maar ik sprak af elke bank 5 minuten te proberen. Ik vond het retespannend want mijn lijf kan echt buiten proporties reageren.

De sessie zelf was niet zwaar en goed vol te houden. Ik voelde wel dat de spieren echt aan het werk gezet werden. Eén bank trok ik niet, dat was een massagetrilbank en daar sloeg mijn zenuwstelsel meteen van op hol dus die sla ik voortaan over. De drie dagen erna had ik wel flinke spierpijn en ik was behoorlijk moe. Maar dat was een normale spierpijn en niet te vergelijken met hoe ik mij normaal voel als ik fysiek te veel heb gedaan. En de vermoeidheid voelde ook niet slecht. Ik had bovendien tot mijn grote vreugde totaal geen last van extreme verzuring, iets wat mijn grootste probleem is en wat meestal voor een PEM zorgt. Het meest belastende was eigenlijk nog het daarnaar toe gaan en de banken op en af te klimmen.

Vervolgens besprak ik het met mijn fysiotherapeut en zij vond het ook een goed idee. Het plan is de komende maanden om de week een sessie van een half uur te doen. Na een paar maanden kan ik dan – als het goed blijft gaan – eens proberen of ik wekelijks kan gaan en van daaruit opbouwen naar een normale sessie van een uur.

Afgelopen donderdag ging ik weer en ook nu weer reageerde mijn lijf normaal. Ik ben dus heel positief en heb echt het gevoel dat ik nu voorzichtig mijn lijf wat sterker kan maken zonder het te belasten. En wellicht als de spieren weer sterker worden en de opwaartse lijn zich voorzet, dat ik dan wel weer eens een rondje met de rollator kan lopen en dat kan gaan opbouwen.

Heel voorzichtig aan dus. In tegenstelling tot vroeger ben ik tegenwoordig heel voorzichtig. Ik pak het klein en fijn aan. Voor mij niet meer toewerken naar het ‘WestFries BewegingsbankenCentrum voor ME-patiënten’. Gewoon af en toe een rondje banken doen is al röring voldoende voor mij.

Smoes en zijn schildklier

~ MB ~ 10 reacties

Vorig jaar juli ging onze kat Smoes onder het mes om aan zijn schildklier te worden geopereerd. Hij had last van hyperthyreoïdie, een te snel werkende schildklier. Dit is een aandoening die veel voorkomt bij oudere katten. Omdat ik eerder een schildklierkat heb gehad, herkende ik de symptomen: vraatzucht, afvallen, onrust, diarree, snelle hartslag, weinig spiermassa, overgeven. Het drong toen niet meteen tot mij door want Smoes is altijd al gefixeerd op eten geweest omdat hij als kitten overduidelijk te weinig heeft gekregen en een slechte start heeft gehad. Maar toen ik op een dag zag dat het hem niet lukte op ons bed te springen ging er een alarm bij mij af.

Afijn, de te snel werkende schildklier is verwijderd. Voorafgaand aan de operatie heeft hij ca. 8 weken medicatie geslikt. Op zich werkte dat prima. Dat wij toch voor een operatie kozen was omdat we het een fijner idee vonden dat hij na een operatie niet meer levenslang twee keer per dag pillen toegediend moest krijgen.

Na de operatie knapte hij goed op. Zijn ademhaling en hartslag waren beduidend rustiger en na een tijdje zagen en voelden we dat zijn spieren ook weer sterker werden. Op bed springen was geen probleem meer. Sterker nog, hij klom weer over de schutting in de tuin alsof hij een kitten was. Het is altijd een hyperactieve druistige kat geweest. Gefixeerd op eten was hij nog steeds, maar ja, eten is zijn hobby.

Deze week drong het tot me door dat er toch weer iets aan de hand is met Smoes. Hij is weer wat afgevallen en in eerste instantie vond ik dat niet vreemd. Al onze katten zijn dit voorjaar wat afgevallen. Ze zijn immers nachten de hort op. Maar hij voelt zo fragiel en toen ik hem van de week optilde om hem te wegen, schrok ik ervan hoe zijn hart tekeer ging.

Op naar tante dierenarts dan maar weer. En jawel, de overgebleven schildklier werkt ook te snel. Echt pech! Ook nu werden de opties weer besproken. Dat zijn er vier:

  • radioactieve therapie: een injectie met radioactief jodium. Dit heeft een slagingspercentage van 80 % maar ook veel nadelen. Het is een dure behandeling (ca €2000), kan niet bij onze eigen dierenarts worden gedaan maar moet in Amsterdam, de kat moet na de injectie een aantal dagen opgenomen worden, na thuiskomst moet de kat een flinke tijd binnen blijven. Gebruikte kattenbakkorrels moeten drie maanden worden bewaard voordat ze mee kunnen worden gegeven met de vuilophaaldienst.
  • Jodiumvrije voeding geven
  • schildklier verwijderen, en daarna levenslang pillen slikken
  • schildklier laten zitten en levenslang behandelen met medicatie die de schildklier afremt. Dat kan met pillen of met oorzalf.

We hebben vorig jaar natuurlijk al deze opties uitgebreid besproken. Nu weer opereren heeft geen zin, aangezien we daarna evengoed toch levenslang pillen moeten geven. Jodiumvrije voeding is zinloos in een huis met vier katten. Smoes loopt bovendien ook regelmatig bij de buren naar binnen om daar kattenbrokjes te jatten. Dat gaat dus niet lukken. Een radioactieve injectie gaat ook niet lukken. Ik vind het de stress van een opname niet waard en het is onhoudbaar om in een huis met vier katten drie maanden kattenbakkorrels te moeten bewaren. Alle katten kunnen hier gebruik maken van de kattenbak. Hij zou dan bovendien ook een flinke tijd niet naar buiten kunnen. Daar doen we hem geen plezier mee.

We kiezen er dus voor om medicatie geven die de hormoonproductie afremt. Ook dat kent nadelen. De pillen kunnen voor bijwerkingen zorgen en kunnen op lange termijn zorgen voor andere gezondheidsproblemen. De oorzalf zorgt vaak voor ontstekingen. We hebben gekozen voor de pillen. Het is de optie die hem de minste stress oplevert, hij laat het toedienen vrij makkelijk toe. Ik heb ook dit keer wel geprobeerd om de pil in kaas of leverworst te stoppen maar dan kan ik het in mijn haar smeren, hij rent keihard weg. Vreemd, want met de driemaandelijkse wormenpil lukt dit wel altijd. Ook jammer, want dat was voor de vakantieoppas een stuk makkelijker geweest.

Onze vaste kattenoppas is niet iemand aan wie ik kan vragen pillen toe te dienen. Ik help haar juist meestal als er iets met haar katten is. Gelukkig is vriendin D. bereid het te doen als wij op vakantie zijn. Zij woont hier om de hoek en kent onze katten goed. Ik kan haar leren wat het trucje is met Smoes. Hij laat zich namelijk niet zomaar optillen en rent keihard weg als hij denkt dat je dat gaat doen. Als een echte kat heeft hij een inwendig pillenalarm. Zodra hij vermoedt dat het zover is, rent hij weg. Maar nat voer kan hij niet weerstaan! Je zet een bak met eten voor zijn neus en nét voordat hij zijn kop erin stopt, til je hem op, zet hem op het aanrecht, hop die pil erin en meteen weer met zijn neus voor die bak met eten zetten. Hij heeft het dan vrijwel niet door wat er gebeurt.

Dus, zo gaan we het maar doen.

Dure maand

~ MB ~ 8 reacties

Het geld vliegt er hier uit deze maand. We deden een aanbetaling van €475 voor de vakantie, betaalden de rekening van €1800 voor het verhelpen van de lekkage in de badkamer, moesten €500 aan de belastingdienst betalen en gisteren maakte ik ook €1200 boeterente over aan de hypotheekverstrekker omdat we de hypotheek hebben laten omzetten. Die boeterente krijgen we via de Belastingdienst volgend jaar deels terug. En we hopen ook een deel van de factuur van de badkamer vergoed te krijgen door de verzekeraar. De aanvraag is ingediend maar ze blijven maar aanvullende vragen stellen dus ik zie het een beetje somber in.

Of we nu wel of niet iets terugkrijgen, er moest dus eerst wel €4000 opgehoest worden in minder dan twee weken tijd en daar krijg ik altijd een beetje buikpijn van. Natuurlijk hebben we een buffer maar die daalt wel heel snel op deze manier!

Nou ja, niets aan te doen. Ik heb dit weekend even onze bestanden bijgewerkt naar de nieuwe hypotheeksituatie. De maandlasten wat rente betreft dalen drastisch maar we gaan per maand veel meer extra aflossen. Per saldo maakt het voor nu niets uit maar wel qua gevoel. En dat is ook wat waard.

De komende tijd staan er nog wel wat grote uitgaven op stapel. M. en S. gaan naar North Sea Jazz, een maand later gaan we op vakantie. Ik verwacht nog wat rekeningen voor wat betreft bloedonderzoek dat niet vergoed wordt en de rekening van het laatste bezoek aan de orthomoleculair therapeut, bij elkaar toch ook weer iets van €350. En wellicht geven we later dit jaar nog geld uit aan een nieuwe verwarmingsketel. Al moet ik eerlijk zeggen dat ons hoofd door het gedoe in de badkamer nog niet echt heeft gestaan naar het uitzoeken van wat nu gunstig is voor ons.

Nog veel uitgaven die gaan komen dus. Ik houd daarom voor de rest goed de hand op de knip!

Evenwicht

~ MB ~ 15 reacties

Deze week merkte ik voor het eerst in maanden dat er weer een soort van balans is. Ik zak niet verder af en heb juist zelfs weer af en toe betere momenten. Soms duurt zo’n moment een kwartiertje maar soms ook wel eens een paar uur.

Dat is bemoedigend en ik hoop dat dit doorzet. Ik denk dat er meerdere verklaringen zijn waarom ik nu iets opknap. Wat voor mij enorm scheelt is dat ik vrijwel niet meer zelf hoef te koken. M. kookt nu op de dagen dat hij thuis is. Dat is de ene week 3 dagen en de andere week 4 dagen. De overige dagen kan ik eten uit de vriezer plukken dat door Zus en mijn moeder is gemaakt. Praktisch gezien betekent dit dat ik niet zoals voorheen, de hele dag in etappes bezig ben om het avondeten te bereiden. Dat scheelt natuurlijk enorm.

Het heeft behoorlijk lang geduurd voordat ik dit uit handen kon geven. Natuurlijk is het veel praktischer om zoveel mogelijk uit te besteden en met een nuchtere blik te kijken naar die dingen die maken dat ik energie verbruik die er niet is en die af te stoten. Ik denk dat het zo lang duurde voordat ik dit uit handen kon geven omdat dit vrijwel nog het enige fysieke was wat ik deed hier in huis. Het gaf me toch wel een gevoel van nut, het was mijn taak, het was bovendien zo’n beetje mijn enige taak. Het feit dat ik een echte kok ben, ooit zelfs van beroep maakte ook dat ik niet wilde loslaten. Als ik wakker word in de ochtend dan is het eerste wat ik doe denken aan wat ik allemaal in de pan kan gooien en welke smaakcombinaties ik wil uitproberen. Dat loslaten ging dus niet zonder slag of stoot en deed pijn.

Het liep eerst nog wat rommelig maar nu loopt het als een zonnetje en kan ik genieten van de vrijheid die het me oplevert. Ik hoef mezelf niet meer te forceren om toch iets op tafel te zetten terwijl ik eigenlijk een slechte dag heb. En op betere dagen kan ik de energie inzetten zoals ik wil.

Buiten het koken loslaten, slik ik ook sinds 2,5 week een nieuw supplement waar ik goed op reageer. Nu slik ik eigenlijk altijd wel iets. Nooit zomaar, maar op advies van de orthomoleculaire therapeut. We proberen de energiehuishouding op te krikken en tot nu toe is dat weinig succesvol geweest. Ik slikte nadh, dat deed niets. Toen slikte ik nad+ (nicotinamide riboside) en in eerste instantie was ik daar zo enthousiast over dat ik er drie maanden geleden een hysterisch blije post over schreef. Het positieve effect zakte echter na een paar dagen weg en wat overbleef was een zenuwstelsel dat hyper was, grenzeloos gedrag en veel mentale onrust. Na het stoppen met slikken verdween dat weer.

Daarna probeerde ik creatine d-ribbose en daar merkte ik niets van. De therapeut vroeg toen of ik bereid was de nad+ toch weer te proberen maar nu in een veel kleinere dosis. Ook deze keer had ik eerst een paar top dagen gevolgd door misère en veel mentale onrust. Dat laatste zo erg dat ik me echt depressief ging voelen. Na het stoppen verdween dit weer meteen. Het is heel jammer dat ik hier zo op reageer want er zijn veel ME-patïenten die juist wel goed op de nad+ reageren. Maar op mij had het een omgekeerd effect.

Uiteindelijk kwam ik aan bij het laatste middel op de te proberen lijst die ik van de orthomoleculair therapeut heb gekregen: Rhodiola Rosea. Dat is een middel wat naar ik begrijp veel wordt ingezet bij burn out en depressie maar het werkt ook tegen vermoeidheid. Er zijn onderzoeken met ME-patiënten die daar positief op reageren. Het werkt als een adaptogeen en maakt dat het lichaam beter om kan gaan met extreme situaties zoals stress. En ME is natuurlijk een stresssituatie voor het lichaam die eeuwig doorgaat. Stress werkt daarbij als trigger om een heel scala aan klachten op te doen vlammen. Omdat het stressysteem kapot is, reageer ik fysiek en mentaal buitensporig op vrijwel alles, ook dingen die helemaal niet echt stresserend zijn.

Naar ik begrijp werkt dit niet bij iedereen en soms heeft het juist een effect dat mensen hyper worden en dat was dus de reden dat dit middel onderaan de te proberen lijst stond. Op mij heeft het echter tot nu toe een positief effect. Ik slik het nu 17 dagen en ik merk dat er een soort rust is gekomen waardoor ik bijvoorbeeld mijn spieren niet continu aanspan. Ik voel me iets alerter en ik kan me er iets meer toe aanzetten om activiteiten te ondernemen en heb dan niet meteen een grote terugslag.

Het is allemaal nog minimaal en een zeer wankel evenwicht maar toch. Na maanden afzakken en veel ellende is dit heel positief.

Buiten dat is er wel weer veel om aan te pakken. Ik was vrijdag bij de orthomoleculair therapeut en daar kreeg ik de uitslag van bloedonderzoek. Ik heb een schildklierprobleem. Dat is balen maar niet vreemd, ik zeg al jaren dat ik dit denk. Ik ben hier ook al eerder op getest maar huisartsen testen over het algemeen alleen op TSH of T4 en niet hoe het hormoon zich uiteindelijk gedraagt in je lijf. Dus eerdere onderzoeken wezen uit dat ik voldoende schildklierhormoon aanmaak en dan is er dus ‘niet aan de hand’.

Veel ME-patiënten hebben symptomen die horen bij schildklierproblemen en dan wijzen de standaard onderzoeken niets uit. Het voordeel van een orthomoleculair therapeuten is dat ze meer en uitgebreidere onderzoeken doen. Zo werd duidelijk dat ik weliswaar voldoende aanmaak maar dat er niet voldoende beschikbaar komt in mijn lijf. T4 wordt omgezet in T3 en je lijf in gestuurd (om het even heel simpel te stellen) maar in mijn geval wordt T3 omgezet in rT3 (dat juist werkt als een soort rempedaal) en niet mijn lijf in gestuurd. De klachten zijn vergelijkbaar met een te traag werkende schildklier.

Wat we daar aan gaan doen is een ander verhaal voor een andere keer. Voor nu ben ik blij dat ik me iets beter voel en dat dit schildklierprobleem eindelijk ontdekt is.

Ga ik nu even voorrusten want straks moet ik naar de tietenpletterbus. Ik kreeg de tweejaarlijkse oproep voor het onderzoek naar borstkanker.

Fijne week allemaal!

Geluk

~ MB ~ 14 reacties

Op tweede pinksterdag was het onverwacht heerlijk weer. De voorspellingen waren somber en toen we bij het opstaan de zon ontdekten, stoven we meteen naar buiten om zo lang als mogelijk te profiteren. Dus zaten wij om 10 uur al in de tuin, voor mij een unicum aangezien ik meestal tot een uur of 11, 12 in bed lig. Maar ik voelde me goed, de zon scheen en de levenslust knalt bij mij sowieso snel naar buiten bij de afwezigheid van al te groot lichamelijk ongemak.

De zon scheen en bleef schijnen en gaandeweg veranderde het gevoel dat we moesten profiteren van de zon zo lang het nog kon, in een gevoel dat we een heerlijke zomerse dag voor ons hadden liggen. Ik had zin om op stap te gaan.

Om 11 uur reden we op de dijk langs het IJsselmeer, ik op de scooter en M. op zijn fiets. Het was er onvoorstelbaar rustig. Misschien omdat de voorspellingen vooraf helemaal niet goed waren geweest en mensen andere plannen hadden gemaakt? Op een enkele fietser na, kwamen we niemand tegen.

Bij Schellinkhout zijn we de dijk afgegaan en doorgereden naar de midgetgolfbaan, daar heb je een geweldig terras. Die plek is paradijselijk. Heerlijk kneuterig, aan de dijk, omringd door metershoge bamboestruiken, met terras en een relaxte bediening door ouderwetse hippies.

Daar dronken we een muntthee en een koffie en vervolgens reden we binnendoor weer terug naar Hoorn. Dat is voor het merendeel een mooie lange slingerende weg met bomen en aan weerszijden huizen die ik allemaal, stuk voor stuk, wil kopen maar die financieel ver buiten mijn bereik liggen maar wel heerlijke ‘wat als’-momenten opleveren.

Om 12 uur waren we weer thuis. Een uurtje weg geweest en voor mij goed te doen. Het leverde waarschijnlijk voor mij hetzelfde gevoel op als kind op datzelfde moment in New York had.

De week

~ MB ~ 9 reacties

Het was een rustige en wat saaie week maar juist dat maakte dat ik goed kon bijtanken. Ik heb veel geslapen, gerust en gelezen.

Puber was naar New York en keerde vanmorgen weer terug op het nest.

Ik probeer even de week terug te draaien en me te herinneren wat ik deed, maar nee, ik deed niets. Met uitzondering van een probeeractie, een plan om mijn spieren toch wat te trainen. Ik zal daar later iets meer over vertellen.

Al met al trek ik inmiddels wel iets bij en ik hoop binnenkort weer wat regelmatiger te schrijven. Ik heb veel boeken gelezen die een review verdienen. We zijn bezig de hypotheek om te zetten. En zo zijn er nog wel meer schrijvenswaardige onderwerpen.

Maar voorlopig zit ik vandaag in de zon, met een boek van 700 pagina’s. Dat is voor nu blijkbaar belangrijker 😚.

Vermoeidheidkliniek

~ MB ~ 2 reacties

Het is hard knokken om daadwerkelijk betere zorg voor ME patiënten te krijgen. Zeker nu commerciële partijen zoals de Vermoeidheidkliniek jagen op subsidies. Deze kliniek pocht met verbetercijfers van 90 % maar zet patiënten die daarover kritische vragen stellen weg als ongenuanceerde zeikerds. Zelf volgde ik ook hun behandeling en ik werd in die tijd alleen maar slechter. Het kostte vooral veel geld en de beloofde begeleiding bestond uit een maandelijkse factuur.

Ongetwijfeld zullen ze bij sommige mensen wel iets bereiken op het gebied van omgaan met een chronische aandoening maar ze gooien mensen met ME op een hoop met mensen die chronisch moe zijn. Wat wij nu nodig hebben zijn gepassioneerde wetenschappers die biomedisch onderzoek doen en geen ondernemers die een kans om geld te verdienen ruiken.

Bijgaand een duidelijk artikel van ME Centraal over wat de gevaren zijn als een partij als de Vermoeidheidkliniek zich ineens tussen de betrokken partijen wurmt:

30 jaar terug in de tijd?

Een teken van leven

~ MB ~ 27 reacties

Inmiddels hebben jullie wel door dat het niet goed gaat met mij maar ik wilde toch even iets van me laten horen, al is er weinig interessants te melden. De week ging voorbij zonder veel actie. Op dinsdag gingen M. en ik even met de rolstoel naar het IJsselmeer voor een kleine wandeling. Dat was tegen beter weten in maar ik zat al weer tijden continu in huis dus had ik de afleiding van het buiten zijn hard nodig. Even uitwaaien dan maar. Heerlijk. Maar wel met meteen weer een terugslag op woensdag en donderdag.

Vrijdag ging ik naar de fysio, zaterdag lag ik weer voor pampus. Ik heb zaterdag wel af en toe in de tuin kunnen zitten maar voelde me niet echt goed. En de hitte van gisteren draaide me de nek om. Een van de gevolgen van de hitte is dat mijn lijf dan zo van slag raakt dat ik mijn lichaamstemperatuur niet meer kan regelen. Dus lag ik gisteren terwijl het 27 graden in onze slaapkamer was, met warme sokken aan in bed omdat ik het koud had. Hoe bijzonder wil je het hebben 😉 .

Ik lees veel, heb net ‘Welkom in het rijk der zieken’ van Hanna Bervoets uit, prachtig boek! Als het lukt plaats ik later deze week een recensie. Ga ik nu verder met de nieuwste Elisabeth George, ‘De straf die ze verdient’. Nou ja, heel vers is het boek niet, al weer een jaar uit maar ik was er nog niet aan toegekomen.

Deze week staat er niets op het programma, behalve de prikdienst die morgen aan huis komt. Puber vertrekt donderdag naar New York met school en is dus gelukkig goed hersteld van zijn hersenschudding. Verder heb ik niets te melden. Het doel van de dag was douchen, dat is gelukt en dat betekent dat ik nu de rest van de dag plat ga liggen zodat ik wel met de mannen aan tafel kan eten vanavond. Ik zal eerlijk zeggen dat ik mentaal niet lekker in mijn vel zit hierdoor, het grijpt me bij vlagen weer enorm naar de strot. Maar goed, ik kan wel op mijn kop gaan staan, het is zo en niet anders.

Fijne week allemaal!