Of ik geen spijt heb, vroeg iemand mij. Spijt dat ik naar de opening van de expositie “Ongebroken” ben geweest.
Aangezien het resultaat van een paar uur volop pret en genieten een PEM van nu al meer dan twee weken heeft opgeleverd.
Of ik spijt heb, weet ik niet. Ik vond het geweldig daar te zijn en mensen te zien die ik lang niet heb gezien. Ook vond en vind ik de expo heel nuttig en nodig om mensen duidelijk te maken wat de impact van ME is.
Maar zo’n lange PEM is niet leuk natuurlijk. Ik lig continu in bed en kreeg daarbovenop een allergische huidreactie en ik ging door mijn rug. Signalen dat ik duidelijk op het randje lig.
Voor gezonde bezoekers aan de expositie was dit waarschijnlijk gewoon een leuke en interessante middag voorafgegaan en gevolgd door een heleboel andere activiteiten. Voor mij was dit toch wel een hoogtepunt waar ik een jaar, zo niet langer, op teer.
Maar zo’n hoge prijs betalen doet wel wat met me. Ik vind het moeilijk optimistisch te blijven, ben emotioneel erg van slag en voer in mijn hoofd veel discussie. Er zijn in mijn hoofd voor- en tegenstanders van grote dingen doen die eigenlijk buiten bereik liggen.
Team pro “leuke dingen” zegt dat dit soort uitjes maken dat ik “het” volhoud. Dat het langdurig vooraf uitkijken naar een uitje me “op de been houdt” en dat het goed is om af en toe onder de mensen te zijn.
Het bezwaarteam vraagt me dagelijks of ik wel helemaal goed snik ben, aangezien ik door dit soort uitspattingen grote risico’s neem. Ook vragen deze beroeps negatievelingen me of ik soms niets geleerd heb van mijn crash van 6 jaar geleden. Toen lag ik door een PEM een jaar in een donkere kamer.
Dit debat vindt dagelijks in mijn hoofd plaats en het gaat er verhit aan toe. Ze onderbreken elkaar, lachen smalend om de opmerkingen van de tegenpartij en lopen soms boos weg uit een discussie.
Tijdens dit alles rustig uitpemmelen is een uitdaging. Ook omdat ik momenteel mijn antidepressiva afbouw. De oude Martine komt hierdoor weer meer tevoorschijn en dat is iemand van hoge pieken en diepe dalen. Welkom terug! Spektakel gegarandeerd!
Dus of ik spijt heb? Mijn hoofd is daar nog niet over uit.
Martine
Min of Meer 
Alle voors en tegens hebben gelijk en tegelijkertijd ongelijk. Lastig die discussie in je hoofd. Wat mij soms helpt is zeggen: “Ik heb t nou eenmaal gedaan, ik heb ervan genoten en we kunnen alleen maar hopen dat ik – liefst zsm – weer op mijn baseline beland.” Het blijft een uitdaging hoor als je met PEM in bed ligt in je uppie. Heel veel sterkte en een dikke digitale knuffel!
LikeLike
Alle voors en tegens hebben gelijk en tegelijkertijd ongelijk. Lastig die discussie in je hoofd. Wat mij soms helpt is zeggen: “Ik heb t nou eenmaal gedaan, ik heb ervan genoten en we kunnen alleen maar hopen dat ik – liefst zsm – weer op mijn baseline beland.” Het blijft een uitdaging hoor als je met PEM in bed ligt in je uppie. Heel veel sterkte en een dikke digitale knuffel!
LikeGeliked door 1 persoon
Hoi Martine,
Soms publiceert WordPress m’n reactie 2 x.. oeps. Ik snap nog niet wat ik “fout” doe. Ik ga t nog verder uitzoeken. Lieve groet, Astrid (Linanna) https://proton.me/mail/home
LikeGeliked door 1 persoon
Er zijn mensen die altijd in de spijt modus blijven hangen. Spijt dat ze een opleiding wel of niet hadden gedaan/afgemaakt etc. Met de verkeerde getrouwd of “vrienden” hebben gehad die dat later helemaal niet bleken te zijn.
In je jeugd doe je wel eens verkeerde keuzes maar dat hoort ook bij het leerproces van opgroeien. Later maak je keuzes, die achteraf anders uitpakken dan gedacht, maar waarom spijt hebben?. Als je een weloverwogen keuze hebt gemaakt is dat altijd goed.
Althans zo denk ik er over
LikeGeliked door 1 persoon
❤
Wat heb jij toch een talent om de verborgen wereld van ME en alles wat daarbij hoort duidelijk te verwoorden! Liefs
LikeGeliked door 2 people
Ik dacht eerlijk gezegd, dat je een uurtje zou gaan. Niet zó lang. Daar schrok ik nogal van. Mijn redenering zou zijn: van een uurtje kun je ook genieten. Meer is niet per se beter. Dat is met eten ook zo. Het tweede bolletje ijs is niet meer zo lekker als het eerste. En op deze manier is de prijs die je moet betalen, minder hoog. Dit is hoe ik met mijn (niet dezelfde) ziekte omga. Ik weet niet hoe dat voor jou is. Sterkte in elk geval.
LikeLike
Bij mij werkt het helaas niet zo. Ik kon niet halverwege weg door de grote hoeveelheid mensen die speciaal voor mij kwamen, en de prijs betaal ik los van hoe lang ik er was.”
LikeLike