leven met ME

5 tot 10%



Leven met ME brengt beperkingen met zich mee en om duidelijk te maken wát die beperkingen zijn en hoe ernstig ze zijn, delen we ME-patiënten in vier groepen in: mild, matig, ernstig en zeer ernstig.

▪️Mild: een verlies 50% van je capaciteiten t.o.v. voor het ziekzijn;

▪️Matig: meer dan 50% verlies van capaciteit, huisgebonden, soms gebruik makend van hulpmiddelen;

▪️Ernstig: merendeels bedlegerig, ernstig beperkt, vaak afhankelijk van hulpmiddelen;

▪️Zeer ernstig: volledig bedlegerig en in alles afhankelijk van hulpmiddelen;

Binnen de categorie ernstig en zeer ernstig zijn grote verschillen en dan is het goed in percentages aan te geven wat mogelijk is. Zeker in de communicatie met zorgmedewerkers en de buitenwereld.

Om die percentages aan te geven kunnen we een abilityscale gebruiken. Voor ME worden er verschillende gebruikt en sommigen zijn dan zelfs weer opgesplitst in bijvoorbeeld fysiek en cognitief functioneren, want ook daar kunnen de verschillen onderling groot zijn. Je kunt zeer ernstige fysieke beperkingen hebben maar cognitief bijvoorbeeld nog iets beter functioneren.

Ik gebruik hier nu de ability scale van the Hummingbirds foundation for ME, waar mijn voorkeur naar uitgaat omdat daar in de onderverdeling wordt duidelijk gemaakt dat er naast een ernstige en zeer ernstige categorie, ook een extreem ernstige categorie ME-patiënten bestaat én omdat ze onderscheid maken in fysiek en cognitief functioneren en een pijnschaal hanteren

In de ability scale betekent 100% : geen klachten, volledig hersteld, geen beperkingen om aan het dagelijks leven deel te nemen.

En 0% is profoundly severely affected, continu zeer ernstige symptomen, volledig bedlegerig, extreem ziek ondanks permanente bedrust, overgevoeligheid voor licht, geluid. Niet in staat voor zichzelf te zorgen, geen bezoek, moeite met spreken, etc.

De afgelopen 2,5 jaar zat ik qua fysiek functioneren tussen de 3 en 5% in. Ik was in alles afhankelijk van mijn mantelzorger. Kon slechte korte perioden concentratie opbrengen maar artikelen of boeken lezen lukte niet, tv kijken heb ik meer dan een jaar niet kunnen doen omdat ik het beeldscherm niet verdroeg en niet snapte wat ik zag, ik was extreem gevoelig voor licht en geluid, overeind zitten kon ik hooguit 5 minuten ondersteund met kussens tijdens de maaltijden. Op mijn slechtst was ik fysiek niet in staat een samenhangend gesprek te voeren. Schrijven lukte wel in etappes.

Inmiddels zit ik dankzij Abilify fysiek tussen de 5 en 10%, cognitief zit ik qua functioneren nu zelfs tussen de 10 en 20%. Qua pijn valt het nog erg tegen en “scoor” ik nog bedroevend hoog.

Al met al denk ik dat ik alles bij elkaar genomen zo tussen de 5% en 10% zit gemiddeld, als ik fysiek/cognitief functioneren en de pijnschaal bekijk.

Gevoelsmatig schat ik in dat ik 95% van de tijd bedlegerig ben. De andere tijd gaat op aan alledaagse taken als wassen, toiletbezoek en zeer beperkt heen en weer lopen in huis

Hoe dat voelt heb ik in deze tekening proberen vast te leggen. Dit ben ik in mijn bubbel van 95%. Mijn mouw in het oranje deel staat symbool voor die 5% dat ik uit bed ben. Die 5% waarin ik het leven probeer terug te eisen en te grijpen. Ik vecht voor elke procent.

Hier vind je de ability scale: https://www.hfme.org/themeabilityscale.htm

leven met ME

Ernstige ME en hulpmiddelen

Kleine informatieve slideshow om te delen. Met uitleg over het waarom van Severe ME-Dag en een impressie van sommige hulpmiddelen die ME-patiënten gebruiken.

Zoals vaker geschreven is Severe ME-Dag een dag waarop we stilstaan bij de ergst getroffenen.

Leven met (zeer) ernstige ME lukt niet zonder hulpmiddelen. De eerste wandelstok, rollator, rolstoel. Het maakt een onontkoombare indruk op ons patiënten. Hoewel de hulpmiddelen ervoor zorgen dat we ons enigszins kunnen “bewegen”, stapt niemand die eerste keer jodelend in een rolstoel.

Naarmate we zieker worden, komen onze huizen steeds voller te staan met lelijke apparaten die zich niets aantrekken van onze inrichtingsvoorkeuren.

Een traplift, een kantelrolstoel die midden in de kamer staat, een chemisch toilet in de hoek van de slaapkamer. En dat is dan voor degenen die zich nog zelf kunnen bewegen.

Voor de volledig bedlegerigen en meest ernstig zieken zijn er ontlastingszakken, bedmatjes, katheters, vloeibare voeding, sondevoeding, handschoenen.

Het huis wordt steeds voller, de bankrekening steeds leger, het leven steeds zwaarder. En dat valt helaas niet in beeld te vangen.

Martine

Deze post verschijnt tegelijkertijd op https://mecentraal.wordpress.com

leven met ME

Geluid

We wonen aan een park en dat geeft soms overlast. Dat wisten we natuurlijk van te voren toen we dit huis kochten. Hangjongeren, blaffende honden, bejaarden die keihard staan te kwekken, scheurende scooters, de plantsoenendienst die wekelijks bezig is met zagen en grasmaaiers. En spelende kinderen.

Gelukkig ben ik erg slechthorend en trek ik bijna alles qua geluid. Behalve gillende meisjes, die trek ik niet. Er was gistermiddag urenlang een snerpend gegil te horen afkomstig uit de keel van een horde krijsende meisjes.😳

Waarschijnlijk hadden ze de tijd van hun leven. Ik niet. Er was geen ontsnappen aan ook al deed ik mijn gehoorapparaten uit.

Toen het gekrijs tegen etenstijd eindelijk wegstierf haalde ik opgelucht adem. Om vervolgens te constateren dat er twee huizen verderop een tuinfeest werd gegeven. Ook die mensen hadden de tijd van hun leven.

Daarna was het op en kwam alles uitvergroot binnen. Vandaag doet alles pijn, een normale ME-reactie helaas.

Hopelijk zoeken die krijskonijnen vandaag een andere speelplek uit 🙈. Ik ga in ieder geval dagdromen over een huis midden in een stiltegebied en mijn noise cancelling koptelefoon zoeken.

Martine 🍀

leven met ME

Verjaardagsinzameling

Vandaag ben ik jarig. Net als voorgaande jaren houd ik een inzamelingsactie ten bate van het goede doel. Dit keer voor het Open Medicine Foundation .

Geld voor biomedisch onderzoek naar ME wordt nog steeds grotendeels gefinancierd door ME-patiënten en hun netwerk. Overheden wereldwijd laten het afweten. Als er al gesubsidieerd onderzoek is, staat dat niet in verhouding tot de ziektelast.

Kortzichtig ook, want de ziektelast van een ernstige ME-patient is enorm. De meeste patiënten zijn niet in staat tot arbeid. 25% is huis- of bedgebonden en een deel daarvan moet worden verzorgd.

Wist je dat de klachten van long covid erg lijken op die van ME? Een deel van de long haulers heeft dus al een ME-diagnose te pakken.

Eigenlijk is dat niet vreemd. Een groot deel van de ME-patiënten ontwikkelde ME na een infectie. We kunnen ME dus scharen onder post acute infectieuze ziekten (PAIZ).

Zou er in het verleden wel onderzoek gedaan naar PAIZ, dan zouden duizenden long haulers daar nu van hebben geprofiteerd. Maar helaas, er is niets gedaan met de aanbeveling van de Gezondheidsraad om een kenniscentrum voor ME op te richten. En nu lees ik dat er wordt opgeroepen een kenniscentrum voor long covid patiënten op te richten. De geschiedenis herhaalt zich.

Het is positief dat er nu miljarden worden geïnvesteerd in onderzoek naar de langdurige effecten van Corona. Maar tragisch en schandelijk dat er feitelijk zowat vanaf nul moet worden begonnen.

Er zijn namelijk miljoenen ME-patiënten die al jaren doodziek in quarantaine leven en waarvan het ziektebeeld ondanks overtuigend bewijs van biomedische afwijkingen bij ME-patiënten, nog steeds wordt gestigmatiseerd en gepsychologiseerd.

Het OMF heeft vele onderzoekscentra en specialiseert zich al jaren in onderzoek naar ME. De kans is groot dat een evt. doorbraak op behandelgebied uit de OMF-koker gaat komen.

Vandaar mijn vraag: wil je daaraan meehelpen? 💙

Voor iedereen die al doneerde, dikke dankjewel! 🙏

Je kunt via deze link doneren:

https://www.facebook.com/donate/1091387318468766/?fundraiser_source=external_url

Lees hier meer over OMF

Geen categorie·leven met ME

Wat ik mis

Bij langdurig ernstig ziekzijn kunnen mensen zich vaak wel voorstellen dat je veel mist aan leuke dingen. Geen etentjes, feestdagen, vakanties, bioscoop- of theaterbezoek. Geen uitjes met vriendinnen. Niet naar een museum gaan. Niet shoppen als je dat leuk vindt. Geen etentjes. Geen boottochten, wandelingen, strandbezoek, zonsondergang, geuren snuiven en warme chocomelk drinken na een herfstwandeling.

Buiten dat mis ik ook verplichtingen die niet leuk zijn. En dan niet missen als in ‘ik vind het (emotioneel) jammer dat het niet lukt’, maar missen als in ‘ik moet het overslaan omdat het fysiek niet mogelijk is’.

Zo miste ik al het borstkankeronderzoek, baarmoederhalskankeronderzoek, de controle om mijn gehoor opnieuw te laten testen, de controle om mijn ogen opnieuw op te laten meten (wat nodig is zo te merken aan de reactie van mijn ogen als ik lees), de 5-jaarlijkse gehoorcontrole (belangrijk want ik draag gehoorapparaten) en diverse tandartscontroles.

Mijn rijbewijs is inmiddels verlopen. Niet kunnen verlengen betekent dus ook afscheid nemen van het idee ooit nog te kunnen autorijden. Dat raakt me.

Mijn paspoort is nog even geldig gelukkig. Samen met het feit dat het 5 jaar verlopen mag zijn, zou ik nog een paar keer iemand kunnen laten machtigen om te stemmen. Daarna heb ik een probleem.

Voor alles is op zich een oplossing. Je kunt een tandarts of huisarts aan huis laten komen. Maar dat moet ik wel aankunnen. Net zoals dat er andere oplossingen te bedenken zijn. Controle van baarmoederhalskanker kan tegenwoordig geloof ik ook via een setje om zelf een uitstrijkje te maken, las ik laatst. Helaas komt mijn huisarts niet uit zichzelf op het idee om zoiets aan te bieden. Dus daar zal ik achteraan moeten. Wat energie kost die ik niet heb.

Ik ben ziek maar het gewone leven met medische oproepen en controles gaat door. Zoals ik nu ben, moet ik dat aan me voorbij laten gaan in het besef dat als ik hopelijk iets verbeter een substantieel deel van de zwaar bevochten energie opgaat aan dergelijke afspraken.

In de tussentijd hoop ik maar op geen klachten ‘anders dan gewoon doodziek zijn’ 🙈.

leven met ME

De olifant

In mijn kamer staat een olifant,
een hele grote roze olifant.

Ik doe net alsof ik hem niet zie,
ik negeer hem gewoon.

Die olifant bestaat uit alles
wat ik liever niet wil voelen.

Een grote roze berg met een slurf
van rouw, verdriet en wanhoop.

En hoe meer ik hem niet zie,
hoe groter en feller hij wordt.

In mijn kamer staat een olifant,
te wachten tot ik hem zie.

Tekst en Tekening: Martine🍀

leven met ME

Ben ik weer begonnen met bloggen?



Volgens mij wel ja. Geloof ik. Denk ik. Het was serieus waar niet de bedoeling maar ik miste het om mijn gedachten te ordenen. Ik miste het schrijfproces.

De reden dat ik stopte was omdat ik meer wilde focussen op mijn verbetering. Ik was begonnen met low dose abilify en wilde het een optimale kans geven.

Tegelijk was ik op dat moment ook klaar met bloggen. Dacht ik. Nu ik merk dat ik vooruitga, zijn er echter weer nieuwe onderwerpen en nieuwe thema’s om te verkennen.

Dus daar gaan we weer…

Liefs,
Martine 🍀

leven met ME·ME-leven

Rouw en verdriet



Wat mis ik door het ziekzijn?

Zóveel dat ik het vaak niet eens meer besef. De pijn komt vaak als één groot geheel bij mij naar binnen, en de afzonderlijke delen lijk ik niet te voelen.

Het is de realiteit geworden dat ik niet zie waar mijn kind woont. Ik mis dat deel van zijn leven maar durf er niet over na te denken want het levert te veel pijn op.

Ik heb sinds 2008 nooit meer een afspraak met één van mijn vriendinnen gehad. Een afspraak als in naar een museum gaan, de kroeg in duiken, samen in een boekhandel neuzen of uit eten gaan. De realiteit van een dergelijke afspraak komt inmiddels zo absurd op mij over dat ik daar nauwelijks nog bij stilsta.

Mijn ziekte beïnvloedt alle relaties in mijn leven. Er is niets ongedwongens meer mogelijk. Contacten , ook de meest intieme, worden afgebakend in korte momenten. Want de prijs door overprikkeling is te groot. Ik ben niet de moeder, vrouw, minnares, vriendin, dochter, zuster, schoonmoeder die ik zou willen zijn en heb vaak geen flauw idee hoe ik die rollen in het leven kan vervullen.

In december 2019 verliet ik voor het laatst ons huis, voor een doktersbezoek. Nooit in een andere omgeving verkerend en “veroordeeld” te zijn tot leven in ons huis en onze tuin, hoe fijn dat huis ook is, voelt na al die tijd als een te krap harnas. En tegelijkertijd zou ik me niet kunnen voorstellen hoe het is weer op stap te kunnen gaan. Ik durf er niet eens aan te denken want verdriet spuit dan omhoog als gal.

Laatst kwam de man terug van een dagje strand. En op zijn huid rook ik de zee. En de herinnering aan krijsende meeuwen, de eindeloze dagen op het strand in Zandvoort bij opa en oma komt naar boven. Tegelijk met verdriet en onzekerheid. Zal ik ooit weer het strand op kunnen komen? Zeelucht ruiken? Ik voel me als een bejaarde van 90 met een laatste wens.

Het verlies van zelfstandigheid, spontaniteit, pijnvrij leven, gezelschap, sex, wandelingen, uitgaan, musea en kunst kijken, uit eten gaan, door Amsterdam zwerven, naar de bioscoop gaan, de straat uitlopen, kunnen werken, de slappe lach krijgen zonder crash achteraf, boodschappen kunnen doen….ik mis zoveel dat ik de afzonderlijke delen van wat ik mis niet eens goed kan benoemen.

Het is zoveel dat ik eigenlijk alleen het geheel zie, de som der delen. Het grote GEMIS dat ziekzijn met zich meebrengt.

Martine 🍀