Bezield leven

Onlangs las ik een boek van Brene Brown: ‘De moed van imperfectie’. Heel interessant. Er werd uitgebreid in gegaan op begrippen als draagkracht, veerkracht, hoop, geluk, spiritualiteit en de kracht van “genoeg”. En hoe deze begrippen samenhangen met een bezield leven. Maar ook wat schaamte, angst en schaarste doen met een mens. Dat dit verbinding blokkeert.

De strekking zoals ik het begreep is dat moed, compassie en verbondenheid de basis vormen voor een bezield leven. Dat compassie wordt vaak gevoed door spiritualiteit, dankbaarheid en een besef dat goed genoeg, óók genoeg is en dat je niet altijd moet streven naar dat wat buiten bereik is.

Schaarste en angst

Angst wordt vaak gevoed door een gevoel van schaarste. We worden ’s ochtends al wakker met het gevoel dat we niet genoeg geslapen hebben en dit gaat de hele dag in ons hoofd door. We hebben niet genoeg gesport, niet voldoende ontspannen, gemediteerd of gerust, niet genoeg aandacht voor onze kinderen of relaties en er is niet genoeg geld en niet voldoende gezondheid.

Toepasbaar op mijn leven?

Ik vind het altijd interessant om te kijken wat ik met dergelijke ideeën in mijn situatie als chronisch zieke kan. Valt dit toe te passen?

Ik heb bijvoorbeeld een paar jaar geleden een traject gedaan om te kijken hoe ik meer zingeving kan ervaren in mijn situatie. Ik kwam tot de conclusie dat als ik kan leven naar de normen en waarden die ik belangrijk vind, ik toch zingeving kan ervaren. Dat ik toch voor mij zinvolle keuzes kan maken in de beperkte ruimte die er is. Ook een bezield leven dus.

Tekort schieten

Vooral het begrip goed genoeg fascineert me. Want ik voel me vaak tekort schieten, naar mezelf en naar anderen toe. Dat ligt natuurlijk voor een groot deel aan de situatie en dus buiten mijn invloedsfeer.

Kan ik accepteren dat ik niet de aandacht geef aan de mensen in mijn leven, of aan mezelf, zoals ik dat zou willen? Of kan ik bewuster kiezen waar mijn schaarse aandacht naar uitgaat, om meer bezieling te ervaren?

Het beeld van mezelf en het beeld zoals ik zou wíllen zijn, wijken nogal af. Want veel is er gewoon niet mogelijk. Ik besef ook dat de ideeën van Brene Brown vooral gericht zijn op mensen die daadwerkelijk keuzeruimte hebben.

Keuzes binnen kleine marges

Uiteindelijk gaat het er denk ik om hoe ik omga met dat kleine deel wat wél te beïnvloeden valt. Want wat betekent het begrip goed genoeg als de keuzeruimte zeer beperkt is? Voor mij betekent dat vooral meer realistisch zijn in wat er mogelijk is. Ik kán niet de mensen de aandacht geven die ik ze zou willen geven. Mijn lichaam staat dat niet toe.

Misschien dus minder inzoomen op schaarste en meer erkennen wat wel lukt, en daar dankbaar voor zijn? Al heb ik een wat complexe relatie met het begrip dankbaarheid. De suggestie om een dankbaarheidsdagboek bij te houden, roept bij mij altijd weerstand op. Terwijl ik bijvoorbeeld wel de zogenaamd kleine fijne momenten kan waarderen.

Een groter geheel

Brene Brown legt een link tussen dankbaarheid, verbinding en spiritualiteit. En stelt dat mensen die zich een onderdeel voelen van een groter geheel, meer in staat zijn geluk te ervaren.

Ik vind dat moeilijk. Ik weet dat ze dit vooral spiritueel bedoelt. Maar kan ik me in mijn huidige situatie verbonden voelen met een groter geheel? Mijn situatie is er een van veel isolement en ik – niet alleen ik natuurlijk- word in de steek gelaten door de zorg en de samenleving. Het gevoel niet gezien of erkend te worden, is zeer aanwezig. Is er een levensstroom waar ik me mee kan verbinden?

Wellicht met beelden van de natuur, of de geur van zon in de vacht van mijn kat, of wanneer ik met mijn vriendin het leven analyseer, of als ik zie dat het zonlicht een licht en schaduwspel op de muur van mijn slaapkamer laat zien.

Het zijn momenten dat ik vooral in het nu leef en niet denk aan wat was, wat is of wat komt. Ik bén dan gewoon. Misschien is dat de verbondenheid waar we zo naar op zoek zijn.

Martine