Er is een bandbreedte waarbinnen ik tegenwoordig activiteiten kan doen, zonder dat het me al te erg op breekt. Denk aan alledaagse handelingen als tanden poetsen, aankleden, naar de wc gaan of even beneden liggen.
Maar die bandbreedte is niet in beton gegoten. Hij verschuift, en dat is afhankelijk van wat er verder speelt in mijn leven. Ben ik al over mijn grens gegaan, dan trek ik ook de zogenaamd ‘kleine’ dingen niet meer. En ik weet niet altijd dát ik erover ga. Niet alles is planbaar. Soms gebeurt er iets onverwachts, krijg ik verdrietig nieuws, ga ik door mijn rug, en dat bepaalt hoe mijn lichaam reageert op alles wat daarna komt, ook op handelingen die normaal veilig zijn voor mij.
Grotere activiteiten als bezoek of een uitje vallen eigenlijk altijd buiten de bandbreedte. Dat weet ik van tevoren. Zorgvuldig voorbereiden en “afhandelen” maakt dat ik er meestal wel mee wegkom, mits ik het niet te vaak doe. Maar ik verkijk me er ook regelmatig op. Zoals laatst, toen ik een flinke PEM had en tegelijkertijd een allergische reactie kreeg en door mijn rug ging. Dat verergert en verlengt de PEM dan weer.
Zo heb ik komende zaterdag een familiebijeenkomst, maar komt er vanwege rugklachten ook morgen een fysiotherapeut aan huis. Dat onverwachte bezoek brengt zaterdag in gevaar, of verlengt de terugslag die ik er toch al van ga krijgen. En dan wil ik tussendoor eigenlijk ook nog ergens douchen.
Fysio afzeggen gaat niet, want die rug aanpakken is urgent. Uitje verplaatsen? Dat kan, maar gezien de drukte van de rest van het gezin, schuift het dan zomaar maanden op. Dus laat ik beide activiteiten doorgaan en sla het douchen denk ik maar over. Niet omdat ik de gevolgen niet ken, maar omdat uitstel ook weer zijn eigen specifieke prijs heeft.
Ik denk wel eens aan wat er zou gebeuren als ik consequent binnen de bandbreedte blijf. Het idee is dat die dan langzaam zou opschuiven.
Maar het leven laat zich niet plannen of controleren. Zieke katten, rugpijn, onverwacht verdrietig nieuws, komen er altijd tussendoor. Er zijn geen garanties dat mezelf nog méér inhouden, me sneller vooruit zou helpen of überhaupt zou doen verbeteren.
De afgelopen jaren schuif ik langzaam de goede kant op, met af en toe een uitspatting. Ik heb die afleiding nodig omdat de stress van een bore-out ook veel kwaad doet, heb ik geleerd. Zo doet iedereen wat kan binnen de eigen omstandigheden en wat past bij het karakter.
Er is natuurlijk altijd de angst dat ik na zo’n uitspatting níet meer op mijn baseline terugkom. Toch weerhoudt me dat er niet van om soms buiten die bandbreedte te gaan. Een groot deel van mijn leven bestaat uit uitkijken naar iets. Dan lig ik plat, deels in het donker, maar weet ik dat ik binnenkort toch ergens naartoe ga. Dat geeft me letterlijk zuurstof.
Zes jaar geleden was die ruimte er niet. Nu wel, en ik gebruik hem, met alles wat daarbij hoort. Ik sleep er alles uit wat kan en wat lukt.
Martine
Ps. geen tips aub.
Min of Meer 