Categorie: algemeen

Hergebruik

~ MB ~ 20 reacties

De gemeente Hoorn moedigt afvalscheiding aan. Sinds jaren hebben we daarom twee bakken voor groen afval en restafval en sinds een paar weken hebben we ook een aparte bak voor het plastic, blik en geplastificeerde zuivelpakken en zo. Het plastic werd al geruime tijd apart gehouden in zakken en opgehaald en met de komst van een aparte container wordt het nu wat grootser aangepakt.

Dat leidde tot heel wat gemopper in de gemeente. Drie afvalcontainers in de tuin nemen behoorlijk wat plek in beslag. Drie bovendien schijtlelijke afvalcontainers! Wij hebben best wat ruimte maar  er zijn ook mensen met een hele kleine tuin. Die nu dus voor de helft vol staat met afvalbakken. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen staan te juichen.

Voor de eerste twee containers kochten we jaren geleden een afvalbak ombouw, zoiets:

dat koop je als doe-het-zelf-pakket

Er nog eentje bij kopen zagen we niet echt zitten. Want twee van de drie containers hebben een kleiner formaat dan toen we begonnen met afval scheiden. As je afval niet over twee maar over drie bakken verdeelt, heb je immers kleinere bakken nodig. Dus drie nieuwe ombouwbakken kopen dan maar? Daar betaal je de hoofdprijs voor zagen we, toen we zochten op internet. Als je geld wilt verdienen, moet je duidelijk een ‘afvalbak-ombouw’ bedrijf beginnen! Omdat we al een fortuin uitgaven aan de afval-scheidingsbak die nu in de keuken staat (en echt heel handig, afval scheiden wordt zo wel heel makkelijk) zochten we een goedkopere oplossing.

Na wat nadenken ging M. zelf aan de slag. Hij maakte van de twee oude bakken een scheidingswand-systeem op wieltjes. Zodat we als we in de tuin zitten, niet continu tegen de bakken zelf aan hoeven te kijken. Helemaal super! Dus wie weet is er wel een nieuwe bedrijf in de maak, ‘West-Fries afvalbak-ombouw-metamorfose bedrijf”. Bekt lekker toch ;-).

Maar zonder gekheid, ik ben er blij mee. Blij met de handige man die dat doet. Ziehier het resultaat. Eén deurtje hangt nog wat scheef en moet beter worden vastgezet. Dat schijnt mijn schuld te zijn want ik lette niet op toen ik het vasthield terwijl M. aan het schroeven was. Maar hij zei dan ook niet heel duidelijk dat ik het recht moest houden. Wat voor hem vanzelf sprak maar voor mij niet. Och ja, zo houden we het gezellig met elkaar….

 
 

Uitgepraat en uitgeschreven?

~ MB ~ 33 reacties

Het valt jullie vast op dat het zo stil is hier. Mijn aandacht wordt momenteel opgeslokt door andere zaken. Het is met mijn energie nog steeds zo dat als ik het ene doe, dan moet ik het andere laten vallen. Op dit moment zijn er hier twee mensen erg vaak over de vloer, er wordt regelmatig meegegeten en gelogeerd. Dat heeft gevolgen voor wat ik dan verder nog kan doen met mijn dag.  Ook is het zo dat ik even niet zo goed weet waar ik over wil schrijven. Dat we wel of niet uitkomen met het budget? Dat we weer een aflossing deden? Dat Gerrie precies een jaar officieel onze kat is en dus weer naar de dierenarts moet voor een enting? Dat we onze paspoorten moeten verlengen. Mwah. Wat boeit dat eigenlijk? Mij niet zo heel veel op dit moment

Zo dus. Ik merk dat ik met andere zaken bezig ben. Ik ben nog volop met de Buteykobehandeling bezig. Dat slokt me best op. Ik probeer ook heel langzaam het wandelen weer op te pakken. Ik lees veel, heel veel. Het laatste net verschenen deel van de Grijze Jager ligt nu op mij te wachten, kind heeft hem al verslonden. Ik ga vandaag snel het boek uitlezen waar ik nu in bezig ben, dat is van Claudie Gallay.  Ik las nu twee boeken van haar achter elkaar, met heel veel plezier. ‘Een deel van de hemel‘ en ‘De branding‘. Beide boeken hebben een vrouw als hoofdpersoon, die recent een verlies heeft geleden door overlijden (De branding) en scheiding (Een deel van de hemel). Het gaat deels over het verwerken hiervan en hoe verder te leven zonder de geliefde. En in beide boeken staat het Franse dorpsleven centraal op een manier die me erg fascineert. Gallay schrijft over hele kleine dorpsgemeenschappen waar schijnbaar niets gebeurt maar waar zaken van soms wel 30 jaar terug nog een grote rol spelen in hoe de bewoners nu met elkaar omgaan. Prachtig beschreven, een echte aanrader deze auteur.

Verder genoten we toch van het zonnetje dit weekend, na een aarzelende en grijze start. Dat smaakt naar meer maar helaas komt het hier nu met bakken gelijk uit de hemel. Dus ga ik mijn kippensoepje maar opwarmen en naar binnen gieten. Vanmiddag gaan we naar het gemeentehuis om een nieuw paspoort aan te vragen, dat is mijn ding van de dag. Ga ik in de namiddag een lekkere pompoenrisotto voorbereiden en dan is de dag al weer klaar. Moet ik nog even nadenken wat ik nu met het blog wil. Of ik er nog iets mee wil en wat dat dan is…

Glutenvrij en lactosevrij eten

~ MB ~ 24 reacties

Zoals veel lezers al weten eet ik sinds een paar jaar glutenvrij en lactosevrij. Mijn eeuwige buik- en darmklachten verdwenen daardoor. Dat ik lactose niet goed verdroeg wist ik al langer. Maar ik hield me niet heel netjes aan de beperkingen, dronk soms toch koffie verkeerd of at roomijs en accepteerde de gevolgen. Dat ik gluten niet verdroeg was een grote verrassing. Na een traject bij een diëtist/natuurvoedingstherapeut én wat testen en een proef op de som, was de conclusie dat glutenvrij en lactosevrij eten noodzaak was. En dus ook geen gesmokkel meer met lactosevrije melk omdat de therapeute vermoedde dat ik waarschijnlijk niet alleen of zozeer problemen heb met lactose maar ook met caseïne in zuivel, en dat zit gewoon nog in lactosevrij gemaakte melk of yoghurt.

Zo aangepast eten maakt het leven soms behoorlijk gecompliceerd. Vooral als je op bezoek gaat bij iemand. De meeste mensen weten wel waar lactose in zit, maar over gluten bestaan veel misverstanden. Zo zijn heel veel mensen ervan overtuigd dat speltmeel glutenvrij is. Of weten mensen niet dat gedroogde zuid vruchten soms een mooie glanscoating krijgen waar vaak gluten in zit. Ik ben dan ook behoorlijk voorzichtig geworden met iets zomaar in mijn mond te stoppen. Want de gevolgen zijn direct en duren soms behoorlijk lang. Vooral glutenfouten hebben soms het effect dat mijn darmen soms weken van slag blijven. Nu merk ik wel dat ik tegenwoordig minder snel last heb. Omdat ik misschien minder glutenfouten maak? Ik weet inmiddels goed wat waar in zit en waar ik wel of niet goed op reageer. Het verschil is voor mij trouwens goed te voelen. Van per ongeluk binnen gekregen lactose moet ik over het algemeen meteen naar het toilet. Van per ongeluk genuttigde gluten krijg ik meestal pas de volgende dag een reactie en dat duurt dan veel langer. Beeldend genoeg?

Toch is er ook altijd sprake van oorzakelijk verband en opeenstapeling. Er is een grens van wat ik kan verdragen en heel soms op een goede dag speel ik daarmee en stop ik een stukje zachte brie in mijn mond (bloos). Met gluten hoef ik dat niet te proberen overigens.

Nu is er een groot verschil tussen de ziekte coeliakie en glutensensitiviteit. Coeliakie (en ik hoop maar dat ik het goed zeg) is een chronische auto-immuunaandoening waarbij het lichaam niet in staat is gluten af te breken. De darmwand raakt onherstelbaar beschadigd door het eten van gluten omdat het lichaam antistoffen gaat aanmaken. Iemand met coeliakie herstelt niet. Een glutenvrij dieet zal voor het leven zijn.

Glutensensitiviteit ligt iets anders. De gevolgen van het eten van gluten zijn weliswaar meteen kenbaar (pijn, kramp, diarree) toch is het veeleer het gevolg van een aandoening dan dat het de aandoening zelf is. Het lichaam maakt niet aantoonbaar antistoffen aan. Er is dus geen aantoonbaar bewijs zoals bijvoorbeeld na een coeliakiebloedtest of darmbiopt, maar mensen met buik- en darmklachten knappen vaak wel enorm op van een glutenvrij dieet en hebben geen klachten meer. In dat geval spreken we van glutensensitiviteit. Interessant is dat sommige mensen die glutensensitief zijn in sommige testen geen last krijgen als ze geïsoleerde gluten krijgen en zou de reactie dus kunnen worden verooraakt door de combinatie van gluten met nog iets anders.

In mijn geval – ik heb ME/CVS – blijkt mijn lichaam gewoon sommige processen niet meer goed uit te voeren, prikkels te verwerken of het eten niet meer goed te kunnen verteren. Nu zijn gluten ook bijzonder zwaar te verteren dus waarschijnlijk dacht mijn lichaam: doei!

Over glutensensitiviteit wordt vaak wat lacherig gedaan. Dat komt ook zeker door hoe er in de media over wordt geschreven. Glutenvrij eten wordt gezien als een hype. En dat wordt opgepikt door veel mensen. Zo zat ik deze zomer met kind op een terras van een lunchtentje in ons IJsselmeerstadje om te vieren dat de zomervakantie was begonnen. Deze plek is één van de weinige gelegenheden waar ik durf te eten en waar ik gewoon echt nooit last krijg achteraf. Achter ons zaten twee meiden die luidkeels zaten te verkondigen dat ze ‘voor glutenvrij gingen omdat ze wilden afvallen’. Op dat soort momenten heb ik wel eens zin om iemand over een tafel te trekken. Want glutensensitiviteit hebben is echt geen grapje en ik val ook niet zomaar af door geen gluten meer te eten.

Hoewel ze lactose ook overal in stoppen (kijk maar eens op etiketten, bijna overal wordt melkpoeder in gedaan) heeft lactose minder de neiging te kruimelen, zoals gluten wel doen. Hier in huis maak ik mijn eigen eten dus niet meer klaar aan de kant van waar het brood wordt gesmeerd. En gil ik vaak dat ik gluten zie als ik overal broodkruimels in bed zie liggen omdat kind daarin heeft ontbeten. Op zich maken we er altijd een grapje van maar helemaal grappig is het natuurlijk niet want houten pollepels hebben wij bijvoorbeeld niet meer, wegens moeilijker schoonmaken. En gebruik ik voor mezelf liefst een plastic snijplank. Maar er zijn wel grensgevallen, ik bak wel voor mezelf dingen in dezelfde oven als waarmee ik lekkers voor de mannen bak. Ik gebruik de kenwoodmixer voor het normale pizzadeeg van de mannen maar ook voor mijn glutenvrije teffmeel-deeg. Een kwestie van goed schoonmaken maar er zijn ook mensen met glutensensitiviteit die dat niet kunnen. Er is dus binnen deze sensitiviteit een schaal waarbinnen de een meer last heeft of krijgt dan de ander. Voor mezelf heb ik het gevoel dat ik minder gevoelig wordt. Misschien omdat mijn lichaam sterker wordt of aan het herstellen is? Ik hoop het!

Niet alleen vanuit de media ook vanuit de wetenschap werd glutensensitiviteit wat afgeserveerd als aanstellerij. Maar inmiddels is het een erkende aandoening waarover zelf het voedingscentrum tegenwoordig een alinea heeft opgenomen en is de opinie wat aan het kantelen.

Wat nu de oorzaak van de klachten is bij glutensensitiviteit is nog steeds niet bekend. Maar dat boeit ook niet echt meer als je merkt dat klachten verdwijnen door het weglaten van gluten. Iets waar ik overigens geen voorstander ben om dat ‘zomaar’ op eigen houtje te doen. Want je kunt niet zomaar iets weglaten uit je dieet. En ga je denken in glutenvrije vervangers, dan zit je al snel glutenvrij brood te eten vol suikers en zonder enig echte voedingswaarde. Ik zou zelf ook nooit vrijwillig broodloos door het leven zijn gegaan want ik ben een broodjunk. Althans dat was ik. Ik bakte jarenlang mijn eigen brood en kocht speltmeel per 25 kilo rechtstreeks bij de molen.

Goed nadenken dus wat je dan wel gaat eten en laten controleren door een diëtist of natuurvoedingstherapeut of je voeding wel alles bevat. Ook lijkt het mij altijd zinvol om onder begeleiding van een arts of natuurvoedingstherapeut/diëtist te onderzoeken of je of je coeliakie hebt of glutensensitief bent. Belangrijk is niet zomaar te stoppen met het eten gluten voordat je dit gaat onderzoeken, anders heeft een test naar coeliakie geen zin (*). En misschien is er wel iets heel anders aan de hand! Aandoeningen als sarcoïdose of de ziekte van Crohn gaan ook samen met veel buik- en darmklachten.

(*) Als iemand een glutenvrij dieet volgt vóór de diagnose coeliakie is gesteld, zal het darmslijmvlies zich al herstellen en wordt de diagnose voor coeliakie gemist. Je weet dan dus niet zeker of je coeliakie hebt of een ander aan gluten of graan gerelateerd probleem. (citaat voedingscentrum)

koffie met havermoutmelk mét schuimlaagje!

Brood eten doe ik niet veel meer. Ik zoek het meer in de groenten, soepen, eieren en zo. Mijn eetstijl neigt naar paleo (nog zo’n hype) maar ik eet soms wel brood dat ik zelf bak van teffmeel. Koffie verkeerd drink ik nog steeds maar nu met kokosmelk (mijn versie van Bullet Proof Koffie en dan kan ik ontbijt meteen overslaan) of met havermoutmelk (als je dat heel lang, ik bedoel echt heel achterlijk lang staafmixert, krijg je een heerlijk schuimlaagje). Ik bak ook regelmatig wat lekkers met kokosmeel en amandelmeel. Als vet gebruik ik over het algemeen dan kokosolie. Maar soms maak ik ook ghee van roomboter die je op die manier lactosevrij maakt.

Toen ik vorige week vertelde over de glutenvrije en lactosevrije bananentaart die ik had gemaakt, kreeg ik van sommigen van jullie het verzoek om het recept te plaatsen. Eigenlijk wilde ik dat nu doen maar blijkbaar moest ik eerst andere dingen vertellen over glutenvrij en lactosevrij eten. Krijgen jullie morgen het recept, beloofd! Maar bezoek anders ondertussen gewoon even mijn kookblog, want daar staan alleen maar glutenvrije/lactosevrije recepten: echt eten, puur koken.

ps: ik ben geen expert en beschrijf mijn eigen ervaringen, waar ik baat bij heb!

14 jaar geleden

~ MB ~ 31 reacties

 14 jaar geleden
tijdens een wedstrijd 
Ajax-Feyenoord
met uitslag 1 – 1
werd jij geboren.
 Het leukste, grappigste, 
liefste, mooiste
 en meest stralende kind ooit.
Vinden wij dan toch.
Huilen, tja,
nou, dat kon jij 
het eerste jaar
heel goed!
Net als niet slapen.
Maar toen slapen 
eenmaal lukte
en ook het huilen stopte,
begon het grote genieten.
Rode draad 
in jouw leven
is je altijd stralende humeur,
je grapjes,
je uitgebreide verhalen
(zal ik even over mijn dag vertellen)
en je constante voorkeur
voor lang haar,
je liefde voor de katten,
je zachtheid
en je vermogen
helemaal jezelf te blijven
in elke situatie. 
Wát een voorrecht
jouw moeder te mogen zijn!
met opa op de scootmobiel
 

Hergebruik

~ MB ~ 17 reacties

Hoewel wij ons huis aardig ontrommeld hebben, staat er nog steeds best veel in. En dat vinden we prima zo. Veel bewaren we voor ‘als ooit en wellicht handig voor‘. En hoewel een beetje minimalist dan natuurlijk zegt dat dit zich nooit voordoet en dat je dus die meuk weg moet doen, ben ik het daar niet mee eens. Ik heb best vaak iets weg gedaan waar ik later tóch spijt van had. Niet die 20 handdoeken die ik teveel had, of die kampeerzooi die lag te beschimmelen. Maar wel de boeken die ik soms te rigoureus weg deed. Of die ene trui die ik weliswaar niet heel vaak droeg maar soms toch wel. Misschien voel ik niet goed aan wat weg kan. Of misschien ben ik te impulsief, dat kan ook.

Ik ben dus geen minimalist en zoek mijn gemoedsrust op andere vlakken. Ik ben meer een hamsteraar die al te erge excessen weet te voorkomen. Je kunt dus gewoon lopen in ons huis, het is redelijk georganiseerd, er valt niets uit kasten als je ze opendoet, maar we hebben wel veel. Veel schoenen (word ik blij van!) veel jassen (word ik ook blij van!) Veel katten (die blijven maar aanlopen en word ik ook blij van!) enzovoort enzoverder. Op zich zou je kunnen concluderen dat wij gewoon van heel veel blij worden en dat er niet zo snel iets in de weg staat.

We bewaren dus best veel. Voor als ooit en dan. Bijvoorbeeld hout. En echt waar, M. maakt daar dan dingen van die handig zijn. Of mooi zijn. Of allebei, zoals een wijnrek van resten hout waarvan ik al 2 jaar dacht ‘pleur het toch weg’. Of dan maakt hij van hele kleine latjes afkomstig van de oude louvredeurtjes van een kast die al 10 jaar geleden instortte, ineens met engelengeduld een zijkant van een CD-kast.

Soms zijn we te laat met echt iets te gebruiken voor als ooit. En dat is dan meestal mijn schuld. Zo sleepte ik tijdens een aanval van opruimwoede 2 oude deuren die opgeknapt moeten worden uit de schuur. En dan heb ik het over echt heel erg opknappen wil het ooit nog wat worden. Maar wel paneeldeuren, dat dan weer wel. Die al 8 jaar vreselijk in de weg stonden in de toch al veel te kleine schuur. De té kleine schuur waar ik dit najaar onze tuintafel in wilde zetten. De tafel kan worden ingeklapt en past dan net in de schuur, als die klote deuren daar dan niet verschrikkelijk in de weg zouden staan, al 8 jaar dus. Even denken: links op de weegschaal van het geweten rot deuren die al 8 jaar wachten op een opknapbeurt en verschrikkelijk in de weg staan (al 8 jaar, ik zeg het nog maar eens) óf  rechts onze mooie tuintafel netjes opbergen zodat deze niet weg rot en we die kunnen blijven gebruiken.

Dus deuren eruit, tafel erin. Die deuren lagen de hele winter in de tuin. Want ik sleepte ze weliswaar uit de schuur maar meer zat er niet in, wegens energie. En M. besloot natuurlijk dat hij toch iets met de deuren wilde gaan doen, dus een ritje vuilstort zat er niet in.

Afijn, na een winter in de tuin, zijn ze dan nu wél rijp voor de vuilstort. M. deed een paar weken geleden nog een reanimatiepoging maar helaas. Tot grote opluchting concludeerde M. dat er met de deuren boven die door deze paneeldeuren zouden worden vervangen, op zich niets mis is, dus die crisis is mooi afgewend. De klusbehoefte moest natuurlijk wel ergens anders op afgekoeld worden. Gelukkig had hij wijn besteld. En soms wordt de wijn in een kistje afgeleverd. Daar maakte hij al eerder deze prachtige kattenbakkies van door ze helemaal op te schuren zodat de heren zich niet verwonden aan uitstekende splinters:

En van de laatste vorige week geleverde wijnkist maakte hij deze mooie administratiebak voor kind, zodat hij voortaan zijn schoolspullen goed kan opbergen:

Nu wil ik natuurlijk ook zo’n bakje. Want ik kan er ook best een zooitje van maken:

Dus is M. naarstig op zoek naar nieuwe wijn – in een kist -, u begrijpt gevalletje overmacht, want zijn vrouw heeft een administratiebak nodig. Ach ja, zo houden we elkaar lekker bezig in dit huis….

Kekke Kast

~ MB ~ 8 reacties

Eigenlijk ging ik vertellen over het loslaten van het strakke budgetteren maar de griep heeft andermaal toegeslagen in een tweede ronde. Of griep, griep is wat sterk uitgedrukt maar het snot loopt erin stralen uit, dat wel. Beeldend genoeg?

Dus om jullie nu toch iets te lezen aan te bieden, verwijs ik naar Ogma, de leukste boekensite van Nederland waar vandaag een interview met mij staat, nou is dat leuk of is dat leuk?

Opgeruimd en drugs die nodig zijn

~ MB ~ 25 reacties

Niets beter voor muizenissen in de kop dan een goeie griep. Echt opvallend hoe ik me nu voel in vergelijking met 1,5 week geleden. En dat terwijl ik nog een enorme snotkop heb en onder de koortsuitslag zit én (ik ga voor de overtreffende trap zoals jullie zien) gekneusde ribben heb en aan een kant helemaal ingetapet ben. Maar toch. De wereld ziet er weer anders uit. Ik zal het er wel uit gesnoten hebben maar het komt ook zeker door het zonnetje.

Elk jaar zo eind januari, begin februari wacht ik ademloos af tot de zon over de daken van de huizen aan de overkant heen komt. En als die zon hoger staat, dan is daar ‘ineens’ het magische moment dat ik met de deur open in het halletje in de zon kan zitten. Uit de wind. Met een bak koffie. Jongens wat is dat fijn!


Morgen gaan we met Dibbes naar het Dierenziekenhuis in Amsterdam waar hij een hartecho krijgt om te onderzoeken waar de hartruis vandaan komt. Dat is best wel spannend en geeft ook wat stress. Dibbes en artsbezoeken is geen fijne combinatie. Dus krijgt hij alweer een week antidepressiva om hem vooraf optimaal gelukkig te maken en krijgt hij morgen een sterker kalmeringsmiddel. Even zag het ernaar uit dat dit niet mocht. Mijn dierenarts was nogal stellig dat dit niet gegeven mag worden voorafgaand aan een hartecho, terwijl ik dat wel heb nagevraagd bij het maken van de afspraak. Dus belde ik met het Dierenziekenhuis en dat werd een enorm gedoe omdat ze daar met de telefooncentrale bezig waren en ik echt iedereen in het pand daar heb gesproken, van spoedopname tot receptie tot radiologie. Dus nu weet iedereen dat Dibbes komt morgen ;-). Gedrogeerd, want dat was geen probleem. Gelukkig maar anders hadden we de hele afspraak wel kunnen vergeten. Duimen jullie voor ons?


Het houdt niet op.

~ MB ~ 69 reacties

Typisch een geval van aanhoudende somberte momenteel, veroorzaakt door prutweer, al maanden minder kunnen doen dan vorig jaar om deze tijd, verwachtingen omtrent mijn gezondheid die als een ballonnetje leeglopen en een enorme aanleg voor zeikerigheid overgevoeligheid. Dat samen met een winterdepressie die in stand wordt gehouden door bijna altijd binnen zitten maakt dat ik een donderwolk in mijn hoofd heb.

Ja, ik weet dat ik mijn zegeningen kan en mag tellen. Ik heb een lieve man, een lief en heerlijk kind, heel veel katten die elk moment van de dag met mij willen knuffelen (man en kind trouwens ook), een dak boven mijn hoofd, geen schulden buiten een hypotheek, geen geldzorgen, een moeder die nog leeft en het ook nog goed doet ondanks haar leeftijd, hobby’s die ik vanaf de bank kan doen zoals lezen en schrijven, een paar hele lieve vrienden, een fantastisch uitzicht als ik uit het raam kijk en een bibliotheek op fietsafstand. Wat wil ik nog meer?

Nou, zó veel meer. Het is niet genoeg. Soms wel. Nu niet. Echt heel erg niet. Ik mediteer, doe mijn oefeningen, ik lees,  ik benoem het fijne in het leven, probeer de dagen te nemen zoals ze komen, zoek naar ruimte om het mezelf makkelijker te maken, spoor dat op wat me te veel prikkelt en elimineer dat, slik vitamine D om tekorten te voorkomen. Maar toch.

Uitspreken wat er in mijn hoofd omgaat lucht even op. Maar doet ook schrikken. Het is niet fijn om te zeggen: dit wil ik niet, dit koos ik niet, van mij hoeft het niet nog zo 20 jaar door te gaan. Niet als ik elke dag moet kiezen tussen naast douchen en koken één andere activiteit. Neem ik de telefoon op dan kan ik niet meer naar de bieb. Net als het bijvoorbeeld moeilijk is om altijd maar op de centen te letten, en dat je dan het gevoel hebt dat je echt niet meer weet waar je de bezuinigingen vandaan moet halen (dat geldt gelukkig niet voor ons), weet ik soms echt niet meer hoe ik het beetje energie dat er is, moet managen.

Ik ben een wolf, een tijger, een wild dier en per ongeluk in het lichaam van een lieveheersbeestje terecht gekomen. Ik ging naar de kapper, kocht via internet 2 nieuwe truien, pepte me zelf op, kocht zelfs make up en smeerde dat op. Kijk eens, ik kan het wel, ik doe moeite voor mezelf. Ik installeer me op de bank, met een deken en fijne boeken en chocola, heel veel chocola. En dat helpt wel. Even.

Natuurlijk heb ik het niet zwaarder dan een ander. Dat weet ik. Als je op je werk zit waar je je niet prettig voelt, of wakker ligt van de geldzorgen of zorgen om je kind, je familie, of als je in scheiding ligt, baal je ook. Zó veel mensen leven met problemen. Dat weet ik. Dat besef maakt dat ik vaak mijn eigen situatie relativeer.

Wat ik soms zo mis is dat ik nergens naar toe kan met negatieve energie of met woede. Vroeger ging ik dan een stuk lopen in marstempo of sporten of als een gek het huis opruimen. Dat doe ik niet in een situatie waarin ik zo zorgvuldig moet omgaan met mijn energie en met een lijf dat weken blijft protesteren als ik de grenzen overschrijd.

Het verschil met vroeger is dat ik eerlijker word, over mezelf, naar mezelf toe of tegenover de buitenwereld. Ik heb geen zin meer om altijd positief te zijn, dat kan ik ook niet. Soms is het gewoon kut en dat mag best eens gezegd worden. Ruimt ook op.

Nog even, en dat is het weer voorjaar. Zelfde lijf, zelfde geest maar dan met zon. Dat scheelt vast. De dagen worden al weer langer en lichter.

Lieve lezer, heel knap als je het tot hier hebt volgehouden, dank! Ik maak het vast wel weer een keer goed met een luchtige blogpost vol licht en vrolijkheid!

Wat aten wij deze week?

~ MB ~ 16 reacties

Momenteel probeer ik voorraden op te maken. Januari is altijd een dure maand doordat boekhoudkundig gezien de feestdagen van vorig jaar er bij komen. Van voorraad heb ik eigenlijk altijd te veel in huis en ik probeer té vaak nieuwe dingen uit die niet altijd even succesvol zijn. We hebben dus vaak restjes, een half pakje meel van dit en wat eiermie en pasta van net weer een ander merk dan ik normaal koop of eet. Soms vind ik wat ik aantref in de kasten één groot mysterie, vergelijkbaar met de eeuwig verdwenen sokken in de was, alleen met voorraad werkt het andersom: hoe komt dit nu weer in die kast?

De uitdaging van deze maand is dus veel voorraad nu eindelijk eens opmaken. Ik maak een weekmenu aan de hand van een lijst waar ik de voltallige voorraad op heb gezet. Natuurlijk koop ik wel elke week wat vers spul maar ik probeer dus vooral de vriezer en voorraadkast leeg te maken. Dus geen gehakt kopen maar een maaltijd met kip plannen als ik geen gehakt meer heb maar nog wel 2 kilo kip in de vriezer. Zo dus.

Zondag
Toen ik, nu 2,5 jaar geleden al weer, op aanraden van een diëtiste glutenvrij ging eten – om te kijken of dit een oplossing voor mijn eeuwige darmproblemen zou zijn – kocht ik glutenvrije pasta bij de Lidl. Mwah, niet echt een succes. Als we tegenwoordig pasta eten, maak ik voor mezelf een alternatief van slierten courgette, zoete aardappel of knolselderij. Dat vind ik veel lekkerder en het is ook nog eens veel gezonder. En ik heb ook heerlijke bij Pit & Pit gekochte pasta op basis van bruine rijst in huis. En dus bleef er een half zakje glutenvrije pasta van de Lidl in de kast staan. Weggooien doen we niet aan maar opeten gebeurde ook niet, tot ik mezelf een schop onder de kont gaf. Dus aten we zondag: pasta met prei, courgette en tonijn en heel veel knoflook. De mannen aten gewone pasta en ik de glutenvrije. Excuses voor de slechtste foto ooit:

Ik at er trouwens twee keer van, een keer als avondeten en de volgende dag at ik het restant als lunch.

Maandag

recept klik

Knolselderij wordt hier veel gegeten. Vaak rooster ik het in de oven met een beetje olie, mint, paprika, honing en knoflook, lekker! En we eten het ook regelmatig met gehakt bijvoorbeeld met een kerrie-saffraan kruiderij, gehakt en aardappel. Dit keer besloot ik een vegetarisch gerecht te maken: een ovenschotel van knolselderij en pastinaak, naar een recept van Jamie Oliver. Zo werd meteen het probleem opgelost van die pastinaak die al weken in de groentela aandacht lag te trekken. Erbij aten we risotto met de pesto die ik na enig zoeken in de vriezer aantrof. Lekker! Dit gaan we zeker vaker eten.


Dinsdag
Normaal kookt mijn moeder op dinsdag voor ons maar die belde af omdat ze zich niet lekker voelde. Ik moest dus even improviseren wat makkelijk ging want er was zat in huis. Omdat er wat van de schotel van maandag was overgebleven wilde ik de restjes gebruiken voor een zoete aardappeltaart. Zo gezegd, zo gedaan, de taart zag er heerlijk uit en we aten er broccolisalade en kip uit de oven bij. Maar de taart was vies, echt vies. Zeg ik niet snel, maar getver wat was het goor. Het smaakte heel vreemd zuur. Gelukkig was het kippetje heerlijk en de kluifjes en botten werden niet weg gegooid maar ingevroren. Daar gaan we bouillon van trekken.

Woensdag
Na het eettrauma van dinsdag maakte ik de boel nog erger voor kind door woensdag spruitjes voor te schotelen. Ik heb een paar standaardcombinatie met spruitjes: met spekjes, ui, tijm en appel of met kip, appel, kerrie of met gehakt en appel en kerrie of met kip en ketjap en rode paprika. Maar nu aten we het vegetarisch met een pindasausje en een gekookt ei. En eigenlijk was dat hartstikke lekker! Vond ik dan toch. Ook al weer zo’n belabberde foto, ziet er uit als bleke derrie maar was zeker voor herhaling vatbaar.

Donderdag.  

Op donderdag schuiven er tegenwoordig vaak vrienden aan wegens ‘omstandigheden’. Het komt zo uit en het zijn mensen die geen aanslag op mijn energie plegen. Koken en eten moeten we toch, dus eet maar lekker mee. Maar donderdag was een wat slechtere dag qua energie en dan stap ik over op een noodplan: iets maken wat ik al zo vaak maakte dat het geen enkele moeite kost en van spul wat altijd wel op voorraad is: spinazie, doperwten, bataat , zalm en kokosmelk. Dit gerecht maak ik zeker eens per week. Soms met kip of gehakt in plaats van met vis, maar het is altijd lekker en het mislukt nooit. Het volledige recept vind je op mijn kookblog.

Vrijdag
Omdat er nogal veel overbleef van de spinazieschotel van donderdag, hebben we die gegeten. Dat was nog ruim voldoende en lekker makkelijk.

Zaterdag
Sinds een paar jaar kiest S wat we op zaterdag eten, hij heeft een paar favorieten zoals pizza, kippensoep, hamburger… maar hij kiest ook vaak voor haloumikaas. Dat is een vrij zoute kaas die ik in de Turkse winkel koop en die we grillen of bakken. We eten er meestal aardappels uit de oven bij, sla en zelfgemaakte mayonaise naar dit super recept. De haloumi was op voor ik een foto kon maken dus ik kan jullie daar niet lekker mee maken. Maar weet dat het heerlijk is, bijvoorbeeld een pompoenstamppotje met prei en gegrilde haloumi of als maaltijdsalade. Of gegrilde aubergine, paprika en courgette met plakken haloumi. Of dus gewoon simpel met aardappelen uit de oven. De mogelijkheden zijn eindeloos!

En toen was de eetweek al weer voorbij. Het voornemen van komende week is de halflege zakken met rode en groene linzen opmaken, die ik nog aantrof in de voorraadkast. En er ligt nog een glutenvrije pizzabodem van Schar die hoognodig gebruikt moet gaan worden.  Hoe staat het met jullie voorraad, is de kast al leeg?