Categorie: gezondheid

Levenswensen en hobbels op de weg

~ MB ~ 21 reacties

Soms word ik er even aan herinnerd dat het leven anders loopt dan vooraf gedacht. Door een stem uit het verleden – een jeugdliefde nam contact met me op – kom ik al mailend tot de conclusie dat het leven absoluut niet is geworden zoals ik het vroeger had gehoopt (bij wie wel trouwens, maar nu heb ik het even over mezelf). Of door een mooi stuk van Weg naar zelfvoorziening dat in mijn hoofd bleef spoken. Hierin schrijft ze te twijfelen of ze nog op het rechte pad loopt. Haar hang naar zelfvoorzienend leven staat haaks op haar deelname aan het zelfdestructieve systeem, zoals zij het omschrijft. Het is een mooi blogje, met stof tot nadenken, lees het maar eens.

Sommige mensen doen heel veel om zich te ontwikkelen en hun levenspad te ontdekken en te volgen. Ze kopen een stuk grond, volgen een opleiding, gaan moestuinieren, gaan bij hun partner weg, ze stippelen van alles uit over hun levens, maken planningen van ‘over 5 jaar staan we hier en over 10 jaar zijn we klaar en gaan we met vroegpensioen’.

Ik sta op een punt in mijn leven dat van plannen maken geen sprake kan zijn. Ik ben nog steeds – ondanks alle vooruitgang – aan het overleven. Eén slechte nacht en alles ligt stil, wegens het gebrek aan reserves. Ik kan wel bedenken wat ik zou willen maar de kans dat dit lukt is heel klein. Dus doe ik het maar niet meer. Ik hobbel gedurende de dag nog steeds van moment naar moment. Is aankleden en opstarten gelukt dan kan ik misschien in de middag even naar de bieb. Maar niet als ik naar de fysio moet. Dan gaat de energie daar naar toe. En neem ik dus ook maar niet de rinkelende telefoon op. Want ik wil energie hebben om naar de fysio te fietsen, daar mijn verhaal te doen en te bespreken wat we de komende tijd gaan doen en weer naar huis fietsen. Waar ik mezelf in de wachtstand zet zodat ik in de namiddag het avondeten kan maken.

Op een dag zoals vandaag loopt alles anders dan normaal. Vanavond hebben we een voorlichtingsavond op school van half 8 tot half 10. Dat betekent dat ik de hele dag een aangepast programma moet draaien om te zorgen dat ik daar vanavond inderdaad naar toe kan gaan. Morgen ga ik ook weer naar de fysio en dat betekent weer dat het handig is als ik niet hoef te koken, want ik ben morgen vast moe van vandaag. De kans dat ik slecht slaap is groot, door de extra prikkels van het in de avond weg zijn.

Dat is geen doemdenken, dat is gewoon zoals het gaat. Dat betekent niet dat ik nooit nadenk over mijn levenspad of mijn ontwikkeling. Als je mijn ontwikkeling al in een zin zou kunnen samenvatten dan is het: ‘mezelf ontdoen van al het onnodige en het moeten’. Ik doe heel veel niet. In feite doe ik steeds minder. Maar voel ik me mentaal steeds beter. Ik kom steeds meer in de buurt van mezelf. Was ik vroeger in de ‘gezonde tijd’  regelmatig op zoek naar mezelf – ik raakte mezelf om de haverklap kwijt door de ratrace – nu struikel ik steeds vaker over mezelf. De verschillende delen van mij schuiven in elkaar en het past steeds beter. En dat voelt goed.

En ik denk grappig genoeg dat dát het gevoel is waar zoveel mensen naar op zoek zijn. Het gevoel zichzelf te kunnen zijn. Alleen is mijn weg en les dat het niet zo zeer uitmaakt wat je doet maar hoe je het doet. In mijn geval: accepteren dat de hobbels er zijn en vooral blijven ademen. Ook een slak komt op zijn eindbestemming.

Van die dagen

~ MB ~ 13 reacties

Ook nu het zoveel beter gaat dan een paar jaar terug, heb ik dagen dat ik loop door dikke stroop. Dat ik niet verder kom dan de bank en het bed. Afgelopen week ging ik (bewust want het was erg gezellig) wat over mijn grenzen heen en dat maakte – samen met de terugkeer naar het school- en werkritme van de huisgenoten (vroeger opstaan) – dat bankhangen en  bedliggen dit weekend veelvuldig werd gedaan. Ging zoiets vroeger gepaard met gemopper en me heel boos voelen, nu kijk ik daar anders tegen aan. Het is zoals het is. En ik geniet van het gezelschap…

Wel moet ik oppassen dat ik de aandacht eerlijk verdeel. Dat valt niet mee want de ex-zwervers hebben de neiging zich ervoor te gooien en dat gaat soms ten koste van de anderen. Dus een beetje druk heb ik het wel, zo in bed liggend.

Maar het is vooral genieten. Het doet me zo goed dat Gerrie zo ontspannen kan liggen. We zorgen nu precies een jaar voor hem en in dat jaar is hij veranderd van een schuw, angstig katje tot een prachtige kater vol vertrouwen. Hij heeft zich enorm ontwikkeld. Momenteel verdeelt hij zijn aandacht over 2 dingen: of hij ligt lekker te pitten of hij is aan het spelen. Hij rent achter bolletjes wol aan, valt het kleed aan, speelt verstoppertje met de anderen (die dat niet altijd door hebben en zich rot schrikken als hij ineens tevoorschijn komt stuiven). Dat te zien en dat te kunnen bereiken, doet me goed.

Op zo’n manier een huisdier erbij krijgen is niet alleen een investering qua tijd, geld en liefde, we krijgen er vooral ook weer heel veel voor terug.

Zaterdag

~ MB ~ 12 reacties

De vakantie kabbelt wat voort en ik kruip langzaam uit mijn dal omhoog. Ik krijg weer grip op het slapen en dat is heel goed nieuws. Deze week hield ik me wel heel rustig om de nieuwe energievoorraden niet meteen weg te geven: ik moest sparen voor een avondje uit. En dat lukte, gisteren gingen we heerlijk uit eten met mijn moeder die jarig was. Dus ga ik nu weer verder met rustig aan doen.

De komende week hopen we maandag met eventueel mooi weer naar het strand te gaan. Woensdag ben ik jarig, ik vier het niet maar M. is wel vrij. Dus wellicht kunnen we spontaan besluiten die dag ook iets te gaan ondernemen als er voldoende energie is, we zien wel.

Afgelopen week heb ik gebruikt om na te denken over de volgende stappen in mijn zoektocht naar meer gezondheid. Ondanks dat ik door de behandeling van Gupta, de aanpassingen in mijn voedingspatroon en de geduldige begeleiding van de leukste fysio van Hoorn sprongen heb gemaakt, kom ik niet echt verder dan een bepaald niveau van activiteiten. Telkens als ik met behulp van de fysio probeer te revalideren, fluit mijn lichaam me terug door middel van een verslechtering van hoe ik me voel en een toename van spierklachten.

Sinds maart volgde ik een traject bij een acupuncturist. Als gevolg hiervan lijkt mijn lijf iets beter afgesteld in de zin van dat ik grenzen beter voel en dat het makkelijk is om te doseren. Ik ben meer ontspannen en moet minder van mezelf. De laatste weken was er weinig vooruitgang en ik denk dat ik voor nu eruit heb gehaald wat er te bereiken viel met behulp van acupunctuur. Wel hoop ik bij de acupuncturist in september te starten met Tai Chi. Hij is namelijk ook Tai Chi docent en start dan een nieuwe groep. In het verleden heb ik al aan Tai Chi gedaan en dit is een bewegingsvorm die me bijzonder aanspreekt. Ook M. gaat meedoen, iets waar ik erg blij mee ben. Het is leuk om na al die jaren eens samen op een vast moment in de week te gaan doen.

Eén van de kenmerken van ME (ik schreef er al eerder over) is inspanningsintolerantie en een verminderd zuurstoftransport in het lichaam. Hierdoor veroorzaakt zelfs de kleinste beweging al melkzuur. In mijn poging om dit op te heffen slikte ik voor honderden euro’s aan supplementen weg, zoals bijvoorbeeld carnitine maar dat hielp niet.

Omdat ik zo veel baat heb bij ademhalingsoefeningen zocht en vond ik op internet interessante informatie over gerichte oefeningen die door renners worden gedaan om het zuurstoftransport in het lichaam te bevorderen, zodat de renners tot betere prestaties komen. Nu wil ik mijn prestaties niet verbeteren, ik wil gewoon een normaal leven kunnen leiden maar mijn interesse was gewekt. En zoals dat gaat, klikte ik door, las wat, klikte weer door en stuitte vervolgens op een ademhalingstherapie die oorspronkelijk bedoeld is voor astmapatiënten maar die ook veel goede resultaten kent bij veel voorkomende aandoeningen van longen en bronchiën, hart en bloedvaten, het hormonale systeem en het zenuwstelsel. En ME is zoals ik al vaker schreef een aandoening van een voortdurende overprikkeld zenuwstelsel. Een van de kenmerken van die therapie is dat het het zuurstoftransport in het lichaam verbetert door mensen te leren minder diep en minder vaak te ademen. Kijk, dat klink nou interessant!

De Buteykomethode, want daar heb ik het over, is ontwikkeld door een arts uit de Oekraïne in de jaren 60 van de vorige eeuw. De methode is niet heel erg bekend maar toch is er wel wetenschappelijk onderzoek dat staaft dat er succes kan worden behaald.  Er zijn niet zo heel veel Buteykotherapeuten in Nederland maar er zit er wel een in mijn woonplaats! Ik zocht dus contact, voerde een telefoongesprek, vulde medische vragenlijsten in en hoop binnenkort te starten met een traject dat naar verwachting uit 5 of 6 sessies zal bestaan waarbij zij me deze ademhaling gaat leren. Ik ben heel benieuwd!

Ademhaling is zo cruciaal. Ik volgde al eerder een ademhalingstherapie om te leren te ontspannen, ook Gupta leerde me verschillende soorten ademhalingsoefeningen die ik nu voor het slapen toepas en ik hoop met deze methode weer een volgende stap te zetten. Er hangt natuurlijk wel weer een prijskaartje aan. Ik schat dat het me iets van €400 gaat kosten. Dat is wel weer even slikken, want niet begroot. En ik gaf dit jaar al veel meer uit aan gezondheid dan andere jaren. Maar toch doe ik het. Er is geld op de buffer en ik heb sterk het gevoel hiermee mijn vooruitgang een tik de goede kant op te geven. Ik houd jullie op de hoogte!

Slapen

~ MB ~ 36 reacties

Na 5 slechte nachten op rij sliep ik afgelopen nacht eindelijk weer redelijk. Dat is niet voldoende om te herstellen van zo veel nachten hooguit 3 uur per nacht slapen maar het is wel weer een begin. Deze week komt dus niet echt goed op gang zeg maar. Waar het nu aan ligt?  Vorige week 2 keer bezoek gehad en de grenzen te veel opgezocht? De hitte? Die beugel in mijn mond? De gillende demente kat van de buren die komt spoken? Ik weet het niet. Ik heb de afgelopen jaren zo vaak geprobeerd uit te vogelen wat het is waardoor ik me slechter voel en hoe meer ik dat probeer, hoe minder grip ik heb.

Dus sjok ik nu vooral achter mijn energie aan. Dat betekent deze week totale stilstand want er is niets om achteraan te sjokken. Maar ook dan kunnen er ijsjes gegeten worden. Kind haalde gisteren ijs bij de ijssalon en we genoten in de namiddag van heerlijk vers ijs.

In de wanhoop van slecht slapen deed ik de afgelopen 2 nachten de slaapkamerdeur dicht, dus geen katten op bed en geen geluiden die in de nacht in mijn oor kruipen. Dat kost me dan wel heel veel moeite want ik ben echt een onvoorstelbaar watje als het op katten aankomt (aaahhhh zielig, kunnen de katten niet bij ons liggen) maar slaap is ook belangrijk. Dus die gesloten deur houden we er maar in…

Veel mensen slapen regelmatig slecht. Ik geloof dat het naast ‘ik ben moe’ de meest gehoorde klacht in de behandelkamer van huisartsen is. Bij ME-patiënten is het permanent overprikkelde zenuwstelsel één van de redenen van slecht slapen. Uit het slaaponderzoek waar ik een aantal jaren geleden aan deelnam kwam naar voren dat ik vrijwel nooit in een diepe slaap terecht kwam. Slapen gebeurt – voor zover ik weet, ik ben natuurlijk geen expert-  in een cyclus van telkens gemiddeld 90 minuten waarbij er verschillende fasen worden doorlopen: alpha, beta, gamma en delta. Die deltafase is de fase waarin HGH wordt aangemaakt, ook wel bekend als groeihormoon, dat onder meer verantwoordelijk is voor het herstel van je spieren na inspanning.

Het blijkt dat het merendeel van de ME-patiënten (en ook Fybromyalgiepatiënten) nooit de deltafase doorloopt, zij hebben dus een tekort aan HGH en dat veroorzaakt een hele waslijst aan klachten. Niet voor niets wordt ME ook wel een inspanningsintolerantie genoemd. Herstel is dus niet goed mogelijk. Het lijf verzuurt en raakt uitgeput en dat kan niet worden opgelost door slapen want het slapen is verstoord. In de praktijk komt het erop neer dat ik slecht inslaap en niet doorslaap, uit het slaaponderzoek kwam naar voren dat mijn slaap soms 10 tot 30 keer per nacht onderbroken werd. Waar dat nu precies aan ligt, het is een echt kip of ei-verhaal. Ik weet niet wat er eerder was: het ziek worden of het slechte slapen. Wél weet ik dat het één continu het ander uitlokt en dat ik in slechte tijden vaak vast zit in een vicieuze cirkel van slecht slapen, niet uitrusten, pijn in mijn lijf en gespannen gaan slapen.

Een van de eerste dingen die men dus doet bij ME-patiënten is de slaap aanpakken. Ik heb bijna 5 jaar een combinatie geslikt van melatonine en een lage dosis amytriptiline. Dit laatste in een antidepressivum dat in een lage dosis gebruikt wordt bij slaapproblemen (en bij bedplassen bij kinderen). Een eerlijk is eerlijk, het werkt wel. Alleen ik heb het al meer dan 5 jaar geslikt en het is troep. Melatonine is een lichaamseigen stof die gerust jaren kan worden geslikt maar voor amytriptiline geldt dat niet. Het is jammer is dat het niet af en toe kan worden gebruikt. Doe je dat, dan ga je keer op keer door de lijst van bijwerkingen heen heb ik gemerkt. Je kunt er niet zomaar mee stoppen en je kunt het niet af en toe slikken. Het is dus een giftig goedje dat je goed gedoseerd tot je moet nemen maar het lost verder niets op.

Omdat ik na zo lang slikken graag zonder wil, was dit één van de doelen bij het acupunctuurtraject: afbouwen tot stoppen lukt. Ik ben sinds maart gaan afbouwen en zat uiteindelijk op een kwart van de oorspronkelijke dosis. Met het laatste restje wilde ik pas stoppen na het plaatsen van de beugel en met de start van de vakantie. Nu ik geen verplichtingen heb wil ik kijken of stoppen helemaal lukt. Ik ben 2 weken geleden gestopt en heb sindsdien 3 keer toch genomen, dit om een paar slechte nachten op te vangen. Alleen is het middel dan erger dan de kwaal merk ik, ik voel me de nacht na het slikken (ondanks goede slaap) alsof ik een halve fles sterke drank naar binnen heb gewerkt, met trillen, hoofdpijn, duizeligheid. Dat wordt het dus niet.

Ik wil dus zonder de troep. Gelukkig ben ik in de gelegenheid om slechte nachten op te vangen, er zijn geen verplichtingen voor mij. Ik kan beter dan voorheen mijn energie doseren en forceer mezelf minder vaak. Door de jaren heen heb ik geleerd dat een aantal zaken mijn slapen erg beïnvloed. Zo kijk ik geen TV in de avond, ook maak ik over het algemeen geen afspraken in de avond en neem ik de telefoon niet op als ie na zessen gaat, ik mediteer regelmatig, sinds kort smeer ik mezelf royaal met magnesiumolie in en mijd ik in de avond sowieso elke fysieke of mentale stress. Maar ook dan gaat het soms mis, omdat ik een mens ben en geen machine. Nou ja, het is zoals het is.

Niet iedereen begrijpt de moeite die ik neem om te stoppen. Als het werkt, waarom dan niet houden zoals het is? Omdat ik merk dat na zoveel jaar slikken de werking minder wordt. Er is mij altijd verteld dat het niet verslavend is. Toch had ik niet meer genoeg aan de dosis die ik slikte. Ik werd weer vaker wakker ’s nachts. Voor mij een teken dat het blijkbaar voor mij niet meer goed werkt en het tijd is om te stoppen.

Heb jij nog een supertip om beter te slapen? Wil je dat delen?

Vakantie

~ MB ~ 8 reacties

De eerste officiële vakantieweek zit er op, sterker nog, hij vloog voorbij. M. moest helaas gewoon werken maar S. en ik vierden uitgebreid vakantie. We aten ijs. We sliepen uit. We lazen veel. Woensdag kreeg ik bezoek van een bloglezeres met haar gezin. Ik mail regelmatig met haar en ze is hier in de buurt op vakantie. Dat was een gelegenheid die we niet voorbij wilden laten gaan en het was super om elkaar in het echie te zien! Daarna vertrok S. eerst richting fysio en daarna richting vriend waar hij ging logeren en hij kwam pas de volgende avond laat na een bezoek aan de bioscoop weer naar binnenlopen.

Het weekend brachten we allemaal gesplitst door wegens North Sea Jazz en logeerpartij bij opa en oma en had ik op zaterdag bezoek en voor de rest veel tijd voor mezelf. Ik ben wel wat over mijn grenzen gegaan met het bezoek, het duurde te lang (niet de schuld van het bezoek, dat vroeg meerdere malen of het nog allemaal ging) maar het was té gezellig dus koos ik ervoor om te doen alsof ik geen energiebeperkingen heb en dat heb ik de dagen erna geweten en gevoeld ;-). Ik blijf het bijzonder vinden dat ik dan van een middag/avond gezellig kletsen de volgende dagen overal spierpijn heb. Ik ben  nu nog niet helemaal hersteld en doe nog rustig aan.

S. belde me op zaterdagochtend ietwat beteuterd op dat er een slotje van zijn beugel van de tand was afgekomen. Wel (*^(T&T^&$%!!!!. Lekker dan! Ding zat er net ruim 1,5 week in! Maar zo op afstand kon ik daar niets aan doen, de orthodontist is ook dicht in het weekend en in het blaadje met instructies dat we hadden meegekregen stond dat dit voor kan komen en dat je dan zo snel als mogelijk moet bellen om het te laten herstellen. Maandagochtend dus meteen gebeld en we konden diezelfde middag nog terecht. Het slotje zat op een tand die erg naar achteren staat. Bij mij hebben ze om die reden er voor gekozen om nog geen slotje op te plaatsen op een tand die zo naar achteren staat, maar bij S. hebben ze dat dus anders gedaan. De druk is waarschijnlijk te groot geweest. Dus is besloten op deze tand net als bij mij voorlopig nog geen slotje te plaatsen, pas als er meer ruimte komt. Er werden wat resten cement – zoals ze het noemen – verwijderd, de draad werd weer goed gespannen en we konden weer gaan.

Deze week hebben we geen plannen. We zien wel. Eerst maar wat meer bijkomen. Het zal weer veel lezen worden en misschien dat we een keer naar de film kunnen gaan als het slecht weer is. Ik heb ook nog wat opnames klaar staan die we kunnen kijken en nog dvd’s (Samba!) die bekeken kunnen worden.  En ijs eten natuurlijk. IJs hoort erbij hier in de vakantie…

De dag nadat….

~ MB ~ 19 reacties

Vandaag is het de dag nadat de beugels zijn geplaatst. Gisteren kropen S. en ik toch wel een kleine beetje gespannen in de stoel bij de orthodontist. Voor de zekerheid had ik het avondeten al klaar staan. Soep, een enorme pan soep want de verwachting is dat eten best even wennen zal zijn met je bek zo vol met ijzer een beugel in je mond. Dus kunnen we als het moet de hele week soep eten. En smoothies en roerei en aardappelpuree…

Dit weekend genoten we nog even volop van vanaf nu verboden zaken. Sem sloeg flink wat cola en fanta achterover en ik knabbelde een enorme reep chocola weg. Suiker, harde etenswaren en beugels zijn geen goede combinatie. Dus geen drop, frisdrank, toffees, chocola, noten, keiharde appels, popcorn, zuurtjes….Nu eet ik eigenlijk toch vrijwel nooit niets uit dit rijtje, behalve de appels, chocola en noten. Ik zou natuurlijk wel af en toe een heel beschaafd klein blokje chocola op mijn tong kunnen leggen en daar dan zeer gedoseerd wat op kunnen sabbelen, zodat het vanzelf smelt. En dan meteen tanden poetsen. Maar ongegeneerd een hap uit een reep nemen is er dus niet meer bij.  En ik ben meer een happer van ongedoseerde brokken in plaats van een heel klein stukje chocola nemen en daar dan 2 uur mee doen, als u begrijpt wat ik bedoel. Dus. Wat was het lekker! Doen we gewoon over een jaar of 2 weer. Of niet, misschien ben ik dan wel zo afgekickt…

Het plaatsen van de beugels zelf viel reuze mee en daarna was het weer richting huis. We hebben de rest van de dag rustig aan gedaan, deden er een half uur om een roerei naar binnen te werken en daarna duurde het ook een half uur om alles weer schoon te krijgen. Ik ga ervan uit dat het snel went en dat we snel handiger worden in eten en poetsen met een mond vol materiaal.

Toen onze tandarts nu ruim 1,5 jaar geleden vertelde dat S. aan de beugel moest, namen wij een aanvullende verzekering voor orthodontie. En gaandeweg besloot ik om ook een beugel te nemen, iets wat onze tandarts al diverse malen had geadviseerd. Ik heb als kind wel gebeugeld maar de laatste jaren is mijn gebit in rap tempo steeds schever geworden. Vooral de tanden aan de onderkant staan steeds meer te dansen en zijn daardoor ook moeilijker schoon te houden. Ik heb wel lang getwijfeld, ga ik dit nu wel doen? Is dit niet onzin, ik zit bijna alle dagen thuis, wie ziet me nou (behalve man en kind). Ik ben geen ijdeltuit, geef weinig uit aan kleding, lig niet wakker van rimpels, laat mijn moeder mijn haar knippen en geef over het algemeen heel weinig geld uit aan mezelf of mijn uiterlijk. Neem ik bovendien niet een groot risico door als ME-patiënt een dergelijk traject in te gaan? Ik ben eindelijk stabiel maar kan nog steeds nogal heftig reageren.

Kortom, ik maakte me eigenlijk over van alles druk, behalve over het geld. En dat terwijl het toch een behoorlijk dure grap is. De behandeling van S. wordt tot €2000 vergoed maar voor mij tot ‘maar’ €500, terwijl de kosten voor mij naar schatting rond de €2500 uitkomen. Dat ik me daar niet druk om maak, is echt een enorme luxe. Er is een buffer en ik kan dit betalen. Nu, met veel minder inkomen dan vroeger! En dat voelt heel goed! Ik zie dit als een heel groot cadeau aan mezelf. Gewoon, omdat ik graag een recht gebit wil.

Dus even doorbijten dan maar. Het voelt natuurlijk heel raar en niet alleen eten is anders, praten gaat ook moeilijker. Ik ging gisteren even bij de buren langs om een geleend boek terug te brengen en de buurvrouw vroeg waarom ik zo raar praatte, volgens mij dacht ze dat ik dronken was. Ze zag de beugel in eerste instantie helemaal niet omdat ik in de deuropening van haar huiskamer stond en zij aan de andere kant van de kamer. Waarschijnlijk dacht ze ‘wat staat dat mens toch te wauwelen met geslis en dubbele tong….’


Duimen jullie voor een mooi en snel resultaat?

Leven in het moment (met 2 opdringerige katten)

~ MB ~ 19 reacties
Het is ochtend,
ik lees de krant
en drink mijn koffie.
Het huis is leeg,
op mij en 2 katten na.
Het is tijd
om wat te gaan doen.
Het lijf voelt goed.
Aankleden dan maar.
Misschien een boodschap.
Of een was erin.
De katten denken
daar heel anders over.
Die zien een schoot
en strijden om die plek.
Gerrie hangt over me heen
en in antwoord daarop
kruipt Dibbes op schoot.
Ze zitten kont aan kont.
En maar duwen met die kont.
Hé jij daar,
ik was eerst!
Ga weg!
Na wat geduw en gedoe,
is de vrede gesloten.
Twee knorrende tevreden katten.
Daar zit ik dan.
Eigenlijk wilde ik opstaan.
Nog even blijven zitten dan maar.
De koffie is op,
de krant gelezen.
Ik zit nog steeds op de bank.
Niets te doen.
Nou ja, niets.
Noem het maar niets.
Zó veel geluk op schoot.
Het was hard werken hoor
die twee katten zover krijgen!
Nou.
Zit ik dan.
Te zitten.
Ik aai.
Ik kijk wat,
mijmer wat.
Eigenlijk wel heel prettig,
zo zitten en niets doen.

Gezondheid

~ MB ~ 25 reacties

In maart begon ik met een behandeling bij een acupuncturist. In het begin ging ik wekelijks, na een tijdje tweewekelijks en nu inmiddels één keer per maand. De behandeling heeft vrij veel effect, al speelt zich alles letterlijk onderhuids af.

Alles gaat wat rustiger nu. Ik slaap beter en bouw de slaapmedicatie af. Ik voel me redelijk maar bouw niet mijn acitviteiten uit. En dat is eigenlijk het grootste verschil met daar voor. Voorheen dacht ik erg in uitbouwen. Dus extra energie werd meteen gebruikt om conditie op te bouwen. Alle dagen lopen, ook al is het een klein rondje. Gewoon, omdat ik denk dat het goed is om te blijven bewegen.

Het is ook goed om te blijven bewegen, maar niet voor mij en niet nu. Elke keer weer val ik terug als ik alle dagen of om de dag probeer te lopen. Eerst dacht ik dat het aan het moment van lopen lag. Dat ik te vroeg op de dag liep, als mijn lijf nog in de ‘pijn,stijf & stram’-stand staat. Of dat ik te laat op de dag liep en dat ik al te veel had gedaan.

Pas recent viel het kwartje. Ik kan best alle dagen lopen. Maar dan kan ik niet ook een boodschap doen, of douchen en koken of een was in de machine stoppen en ophangen. Het is nog steeds of-of.  Regelmatig lopen vraagt meer van mij dan ik nu in huis heb. En daarom is het soms ook zo’n gedoe. Want kies ik voor dagelijks lopen dan gaat het in rap tempo ten koste van een was in de machine kunnen doen, de huiskamer even vegen of iets anders dat soms echt wel nodig is om te doen.

Ik wist dat al wel, maar het duurde ook heel lang voordat ik dit echt wist en ook voelde en dus het lopen kon laten voor wat het was. Soms is vooruitgang het besef dat je gewoon even op je plek moet blijven staan. Dat is wat het geprik met de naalden met me doet.

Dus ga ik de zomervakantie nu in zonder plannen en zonder een dagelijkse loopje. En dat voelt heel fijn. Na de vakantie wil ik dan eens voorzichtig gaan kijken of ik inmiddels voldoende energie heb verzameld en vooruitgang heb geboekt om wel weer regelmatig te kunnen lopen of weer te beginnen met een revalidatietraject met de fysiotherapeut.

Het ‘trek-4-kiezen-en-neem-een-beugel-dieet’

~ MB ~ 12 reacties

Eergisteren werd het tweede paar kiezen bij mij getrokken. Voor S. was het de eerste ingreep. Doordat hij vorige week ziek was, loopt hij wat het trekken betreft nu een weekje achter op mij. Omdat het de week ervoor zo goed was gegaan bij mij, zag ik niet echt op tegen de behandeling. Om nou te zeggen dat we jodelend naar binnen liepen is wat overdreven, maar ik riep wel bij binnenkomst dat we voor het grote kiezentrekfeest kwamen. De dames achter de balie keken me aan alsof ik niet goed snik was en reageerden met een zuinig ‘nou echt leuk is het niet hoor…‘. Waarschijnlijk was zo doen (vrolijk doen terwijl je eigenlijk hard weg wilt rennen) gewoon nog een restje oud en inmiddels bijna afgeleerd gedrag dat ineens naar boven kwam floepen.

Na de ingreep werd S. meteen door oma opgevangen, die voor dat doel was mee gekomen en die ons ook heen en weer reed met haar auto. Toen was ik aan de beurt. De verdoving werkte dit keer niet meteen naar behoren dus kreeg ik uiteindelijk meer verdoving dan de vorige week en dat viel eigenlijk meteen na de laatste spuit al verkeerd. Ik was in één klap duizelig. Van het verwijderen van de kiezen zelf had ik – net als de vorige keer – weinig last en ook de napijn viel reuze mee. Maar de duizeligheid verdween niet, ook gisteren nog niet. Ook heb ik wat typische ME-reacties. Naast de vermoeidheid barst ik van de spierpijn. Ik dacht dat ik alleen maar in de die tandartsstoel lag maar mijn lijf dacht daar blijkbaar heel anders over en heeft (in gedachten) een marathon gelopen. Dat is jammer. Maar hé, ze zijn eruit en ik heb nu even rust tot 29 juni, dan gaat de beugel erin.

Eten met vier kiezen minder is nog wel even een ‘dingetje’ merk ik. Ik at de afgelopen 1,5 week vooral soep en smoothies. Kauwen gaat nog wel mits iets niet te hard is en ik het goed achterin mijn mond weet te stoppen, waar nog wel kiezen zitten. Handig is anders. Een handje ongebrande noten eten of een lekkere harde wortel met tahinpasta (mijn favoriete namiddagsnack) naar binnen werken is niet meer mogelijk. Nu eet ik die noten niet alleen voor het lekkere maar ook voor de calcium, omdat ik verder helemaal geen zuivel eet (en verdraag). Dus maakte ik van de gemengde noten notenmelk en doe dat nu in de smoothies. De overgebleven notenpulp kan worden gebruikt om muffins te maken, die zijn ook niet zo hard en nog wel te kauwen voor mij.

Minder kiezen in je mond heeft wel een remmend effect op überhaupt willen eten, heb ik gemerkt. Ik volg het trek-4-kiezen-en-neem-een-beugel-dieet. Mijn broeken zit ineens allemaal een stuk ruimer. Maar ach, ik val al jaren dezelfde 5 kilo af (en kom die ook weer aan) dus ik juich niet te vroeg.

S. knapte gelukkig wel razend snel op en dat was erg fijn aangezien hij deze week een toetsweek heeft. Achteraf gezien had ik het dus allemaal niet zo handig gepland. Hij heeft deze week vanaf woensdag elke dag 2 toetsen tot en met komende maandag. Daarna volgen nog wat uitjes maar les wordt er niet meer gegeven. Eigenlijk komt het er op neer dat de kinderen gewoon 8 weken vrij zijn in plaats van de officiële 6 weken.

Vorige week had ik trouwens een afspraak met een middelbare schoolvriendin die op Malta woont en heel even in Hoorn was. We hadden een heerlijke avond in de haven van Hoorn, waar zij lag met haar zeilboot, een leuke en onverwachte ontmoeting. Zij heeft een paar jaar geleden ook een slotjesbeugel gehad en wist te vertellen dat als je kiest voor keramische slotjes/brackets, de kans groter is dat je erge last van blaren krijgt. Blijkbaar zitten er haakjes op die bij de gewone zilverkleurige brackets buigzamer zijn dan bij de keramische. Zij heeft haar hele beugeltraject blaren gehad en had wel erg heftig gereageerd volgens haar orthodontist. Maar ze zei wel dat blaren vaker voor kunnen komen bij keramische brackets vanwege de onbuigzaamheid van die haakjes (en dat steekt dus in je wang begrijp ik). Nu was ik eigenlijk van plan te kiezen voor keramische brackets maar schrok wat van haar verhaal. Zijn er lezers hier die deze ervaring ook hebben?

Standje klein en behapbaar

~ MB ~ 17 reacties

Als het gaat zoals het nu gaat – plat op de bek voorover gevallen van uitputting euh niet helemaal zoals het hoort, dan schakel ik over op een andere versnelling. En kan ik daar ook wel van genieten. Want het gaat zo moeiteloos tegenwoordig. Het scheelt zó veel stress en energie dat ik die vervelende omroeper in mijn brein die alleen maar negatief commentaar had, ontslagen heb. Wát een rust.

Dus lag ik gisteren de hele dag plat met laptop, boeken, de krant en hier en daar een kat binnen handbereik. In de namiddag voelde ik me goed genoeg om even in de tuin te zitten en van de zon te genieten.

Vandaag ga ik door met keutelen op de vierkante meter. Ik heb goed geslapen en voel me beter dan gisteren. Nu komt ’t erop aan: niet meteen alle energie uitgeven maar eerst reserves opbouwen. Misschien even een boodschap doen maar als dat niet lukt, is ’t ook goed. De container die volgestort is met de oude tegels uit de tuin wordt vandaag opgehaald maar dat vergt van mij geen andere activiteit dan ‘hoi’ en ‘doeg’ zeggen tegen de meneer die hem komt halen. Ik ga weer lekker lezen, op mijn e-reader staan nog iets van 40 te lezen boeken, dus vervelen doe ik me niet…

 Vroeger – als in toen ik net ziek was – kon ik dit niet. Altijd dat machteloze gevoel en commentaar op mezelf. Nu heb ik daar geen last mee van en dat levert zo’n gevoel van vrijheid op. Heb jij last van negatieve stemmetjes in je hoofd of kun je die ook uitzetten?