Mijn kantelrolstoel is verkocht en vandaag opgehaald. Het voelde heel bijzonder. Daarom wilde ik er per se bij zijn toen de partner van de koper hier kwam, ondanks een PEM. Het is namelijk afscheid van een tijdperk waarin ik buiten alleen liggend kon worden vervoerd buiten.

Ben ik nu beter? Nee, verre van. Maar ik kan met behulp van een gewone rolstoel wel voor een kortere periode buiten zijn terwijl ik zittend vervoerd word. Langer hield en houd ik het toch niet vol, ivm prikkels.

Om gebruik te maken van de kantelrolstoel heb ik het afgelopen jaar weer heel wat gevoelens opzij moeten zette.

De eerste keer dat ik er gebruik van maakte was een ommetje in het park achter ons huis. Al liggend keek ik naar de lucht en de bladeren van de bomen. Het was zó vreemd om na 2,5 jaar weer buiten te zijn, dat ik half lag te trippen. Ik weet nog dat ik dacgt, ‘ ik moet nu blij zijn’, maar ik voelde niets. Ik zweefde als het ware boven die rolstoel en zag mezelf daar liggen. Heel bevreemdend.

In een later stadium verbeterde dat gelukkig en wende ik weer aan het buiten zijn. Uiteindelijk deed hij goed dienst en maakte hij mijn leven weer groter.

Evengoed is het een opluchting. Daaahaag, die zien we nooit meer terug (hoop ik dan toch).

De rolstoel waar ik nu gebruik van maak is de Excel explorer. Een stoere rolstoel met dikke moutainbanden waarmee we ook het bos in kunnen. Iets wat we de afgelopen vakantie dan ook deden. Deze rolstoel is inklapbaar en kan makkelijker in de auto worden geladen.

Ik hoop op vele uitjes en telkens wat millimeters vooruitgang erbij 💙🙏.

Vorige week zat ik in mijn rolstoel op een terras en stond op om met behulp van een wandelstok naar het toilet te lopen.

Dan voel ik de blikken prikken. Ze loopt! En ik voel me bijna een fraudeur. Want mensen verwachten blijkbaar dat je geen stap kunt zetten als je gebruik maakt van een rolstoel.

Terwijl de realiteit is dat een groot deel van de rolstoelgebruikers wel (kort) kan lopen maar om andere reden, die niet zichtbaar hoeven te zijn, een rolstoel gebruiken

Denk aan duizelingen, te hoge hartslag bij staan, uitputting, chronische pijn en instabiliteit.

Een rolstoel maakt voor veel mindervalide mensen de wereld groter. Zonder rolstoel zou ik nooit het bos in kunnen gaan, of even mijn moeder kunnen bezoeken. Simpelweg omdat mijn energie en chronische pijn mij dat niet toestaan.

Ook als ik meer opknap dan dit, verwacht ik in grote mate afhankelijk te blijven van hulpmiddelen. Het maakt mijn wereld groter en er komen activiteiten binnen bereik die anders niet mogelijk zouden zijn. En dat wil ik mezelf niet ontzeggen.

Dat ik kán staan en wat kan lopen (nu ca 10 meter) wil tot slot niet zeggen dat het verantwoord is om te doen gedurende een langere tijd achter elkaar.

De laatste keer dat we erop uitgingen met de rolstoel, viel het me op hoe comfortabel ik me met mezelf voel inmiddels. De eerste jaren was er veel schaamte en ongemak. Dat overheerste zo enorm, dat het de ervaring van erop uit kunnen trekken eigenlijk overheerste. Het wennen aan de rolstoel en mezelf als mindervalide kunnen accepteren werd ook belemmerd door hoe de buitenwereld naar rolstoelgebruikers kijkt en ze behandelt.

Inmiddels heb ik schijt aan wat een ander denkt of vindt. Ik heb geaccepteerd dat ik hulpmiddelen moet gebruiken en het verrijkt mijn leven. Zonder rolstoel kwam ik nooit meer de deur uit, zo simpel is het.

Wat echter nooit went is de ontoegankelijkheid die je ervaart als je in een rolstoel zit. De auto’s die geparkeerd staan op de hoeken van de straat, waar het stoepje afloopt, speciaal voor rolstoelgebruikers. Waarom doen mensen dat?

Stoeptegels die uitsteken waardoor je bijkans gelanceerd wordt vanuit de stoel. Horror.

Fietsen die vier rijen dik voor huizen geparkeerd staan waardoor je er niet langs kunt en we soms meters terug moeten rollen om een stuk op de straat zelf te rijden.

Winkels en openbare gebouwen zijn ontoegankelijk. Ik maakte een keer mee dat het invalidentoilet alleen bereikbaar was per trap. Of een loodzware deur hebben, waardoor je er als mindervalide niet zelf in of uit kunt gaan.

Zoekend naar vakantie woningen die geschikt zijn, blijkt 95% van de vakantiewoningen af te vallen.

Van de vijf procent die zegt wel rolstoeltoegankelijk te zijn, valt dan nog eens de helft af omdat rolstoeltoegankelijk blijkbaar betekent dat er een bed voor je in de woonkamer wordt gezet waar je dan maar moet bivakkeren.

Of er wordt beweerd dat het rolstoeltoegankelijk is omdat je blijkbaar in de woonkamer heen en weer kunt rijden. Maar hoe je dan in de slaapkamer komt die op de eerste verdieping ligt? Tja.

Je moet dus altijd navragen wát de verhuurder verstaat onder rolstoeltoegankelijk.

Of een vakantiehuis valt af omdat er weliswaar een slaapkamer op de begane grond is maar rond het huisje alleen kiezels liggen. Wat een hel is om te duwen of geduwd te worden.

Wandelen/rollen in de natuur is helemaal een uitdaging. Bospaden worden bijkans ontoegankelijk door hekken aan het begin van een wandelgebied met een kleine doorgang waar een mens prima doorheen past, maar een rolstoel niet. Invaliden zijn daar blijkbaar niet welkom. Paden in de natuur die echt geschikt zijn voor rolstoelgebruikers zijn zeldzaam en dus kom je al snel terecht op fietspaden.

Blijkbaar kunnen we in de rolstoel nooit van A naar B rijden en is er voortdurend sprake van obstakels en omrijden. Het geeft een onwelkom gevoel.

Mensen gedragen zich ook wonderlijk als je in de rolstoel zit. Niet ik maar mijn duwer wordt meestal aangesproken. Mensen staren. Soms sla ik mijn knieën en benen over elkaar in de rolstoel en dan krijg je een geschokte blik. Ja mensen, die spieren doen het en toch zit ik in een rolstoel.

Invaliditeit kent vele gezichten. Veel mensen die in een rolstoel zitten kunnen wel lopen maar moeten toch een rolstoel gebruiken omdat ze bijvoorbeeld maar een hele korte afstand kunnen lopen, een terugslag krijgen van lopen, een te kleine belastbaarheid hebben of zeer ernstige pijnklachten hebben.

Toegankelijkheid is een recht voor iedereen, maar dat wordt wel eens vergeten.