afb. van www

Ruim 2 weken geleden hadden S. en ik onze eerste afspraak bij de beugelboer, al mag ik dat niet zeggen van S. want dan begint hij te gillen.
Goed, de orthodontist dus. De eerste afspraak was vooral oriënterend. We leverden ingevulde vragenlijsten in, er werden foto’s gemaakt en de orthodontist had een gesprek met ons
waarbij hij ons ook even in de mond keek.

S. en ik hebben allebei een te kleine kaak. Dat betekent dat er kiezen moeten worden getrokken. Maar eerst gaan we gips happen en digitale foto’s maken. Dat doen we vanmiddag. Dan maakt hij een behandelplan en duurt het tot eind eind mei (duurt allemaal erg lang, het is daar nogal druk) voordat we dat kunnen komen bespreken.

Voorlopig gebeurt er nog even niets behalve gips happen. Maar goed, de eerste stap is gezet!

Vandaag is het eindelijk zo ver: ik heb een afspraak met de orthodontist. Of liever gezegd: wij. Want S. en ik krijgen allebei een beugel. Vanmiddag hebben we een intakegesprek en worden er röntgenfoto’s gemaakt. Dan worden de mogelijkheden besproken. Na dat eerste gesprek krijgen we een kostenbegroting. De beugel van S. wordt tot € 2000 vergoed vanuit onze aanvullende verzekering en die van mij tot € 500. Ik zal dus zelf flink bij moeten betalen, ik reken op zeker € 2000. Dat betalen we van de buffer.

Natuurlijk heb ik er lang over nagedacht of ik dit zou gaan doen. Het is heel veel geld en dat kunnen we ook anders besteden. Mijn gebit is al heel lang een grote frustratie voor mij en naarmate ik ouder word gaan mijn al behoorlijk scheve tanden nóg schever staan. Vooral de onderzijde van mijn gebit gaat dansend door het leven.

Doe ik het nu niet, dan doe ik het denk ik nooit meer. Ik ben nu 47 en ik zie me niet op mijn 60e met een beugel rondlopen. Dus haal ik nu diep adem en begin aan een traject dat misschien wel een paar jaar gaat duren. Ik vind het enorm spannend en ben ook heel blij dat ik het ga doen. Het lijkt me heerlijk eens gewoon voluit lachend op een foto te staan zonder dat ik me schaam voor mijn tanden.

Ook daar is een buffer voor. Dit is een lang gekoesterde wens die nooit mogelijk was omdat er – ondanks twee goede inkomens – nooit geld voor was. Nu met veel minder geld en hogere lasten lijkt het soms wel alsof we kunnen toveren, want er is zó veel mogelijk. Ik kan daar zo van genieten.