Nu ik geaccepteerd ben in Raalte om in juli twee weken NPT te komen volgen, heb ik een homegym aangeschaft, een oppas voor kat Gerrie geregeld en een huisje voor die periode gehuurd. De eerste week zorgt mijn vriendin voor me, de tweede week is Mischa er.

Meteen na het geregel kwam er een enorme rust over me, niet vreemd na maandenlang niet weten hoe en wat.

Ik heb me namelijk in oktober of november al aangemeld, ik weet het niet eens meer, en heb de onzekerheid over wel of niet NPT mogen volgen, als best stressvol ervaren. Het is een hele grote stap voor een huis- en meestal bedgebonden patiënt en het maandenlang niet weten waar ik aan toe was, vond ik best zwaar. Daar kwamen de ziekte van Dibbes, en erna de rouw nog overheen.

Nu ik geaccepteerd ben in Raalte, zie ik prompt meer blauw in mijn Garmin verschijnen. En ik ervaar ook meer rust. Heel fijn.

De komende maanden ga ik me  richten op ontspanning, meditatie  en het verhogen van mijn lichaamsbewustzijn.

In overleg met mijn behandelaar bouw ik de antidepressiva, die ik sinds 6 jaar slik, af naar een lagere dosis. Iets wat ik al heel lang wilde doen maar eerder niet lukte.

Ik ben het ooit gaan slikken in een situatie waarin ik extreme angst ervaarde over de verslechtering die er toen was. In een paar weken tijd was ik bedlegerig geraakt en lag ik in het donker. Mentaal kon ik dat niet goed aan.

De antidepressiva heeft me goed geholpen maar het nadeel is wel dat het alle gevoelens dempt. En ik wil juist weer meer voelen. Niet fijne dingen,  maar ook de rouw om Dibbes en mijn lichamelijke grenzen. Dat is hard nodig als ik straks met NPT start.

Dus bouw ik nu af. Ik zit op dag vier en buiten erge dorst, wat misselijkheid en wat hoofdpijn, heb ik nog geen zware symptomen. Afkloppen maar!

Martine