Vond ik in mijn conceptenlijst zomaar dit stuk dat ik volgens mij nog niet publiceerde. Excuses als dit wel het geval is, ik kon het in ieder geval niet meer vinden in het archief. Ik heb de tekst een beetje aangepast, oorspronkelijk schreef ik dit eind vorig jaar. Nou, komt ie:

Minimalist zou ik mezelf nooit noemen. Ik ben onmatig in van alles, of dat nu om chocola eten gaat, op zoek naar gezondheid, beter uitkomen met mijn budget of alle boeken van één schrijver achter elkaar lezen. Maar een tijd geleden stelde een lezer deze vraag:

Hoe is dit eigenlijk gegroeid bij jullie als koppel? Hier ben ik soms zeer benieuwd naar bij vele ”minimaliserende bloggers”.

Dit in reactie op een stuk over mijn te krappe budgetteren zoals ik dat tot voor kort deed en welk gevoel dat oplevert.

Ik kan natuurlijk niet spreken voor andere stellen, maar wel mijn eigen ervaring vertellen. Bij ons was het heel simpel, er was noodzaak wegens inkomensverlies. En van wat ik heb geleerd de afgelopen jaren is het vaak een schok of een grote levensgebeurtenis (ontslag, ziekte, verlies partner, burn out) waardoor mensen beseffen dat het anders moet.

Nu is het vaak zo dat je niet meteen op één niveau van overeenstemming zit. De één ziet sneller de noodzaak tot bezuinigen in dan de ander. Het is ook een kwestie van ergens naar toe groeien. Van ervaring opdoen, merken dat je niet eens veel mist als je minder koopt. En het zal ook zeker meespelen hoe je normaal communiceert als koppel, of er überhaupt veel ruimte is om te bezuinigen, of het meteen ‘alle hens aan dek is’ of dat er nog enige bestedingsruimte over blijft.

Mijn inkomen verdween deels vlak nadat wij een veel duurder huis hadden gekocht. Bovendien hadden we ook ineens heel veel niet vergoede zorgkosten. Minder inkomen en meer zorguitgaven maakten de noodzaak snel duidelijk. Omdat het er naar uitzag (nog steeds helaas) dat werken voor mij geen optie meer was, was het ons ook meteen duidelijk dat we niet tijdelijk moesten bezuinigen maar gewoon echt anders moesten gaan leven.

Bij ons was het vooral een kwestie van bewustwording. Door alle uitgaven bij te houden en te werken met budgetten zagen we meteen hoeveel geld er nog wel was. Want we hebben het hartstikke goed. We geven het uit aan de vaste lasten en aan zaken waar we blij van worden en laten het geld niet meer weglekken. Want dat weglekken, dat konden we heel goed.

Wat voor ons altijd heel goed heeft gewerkt als koppel is de ‘gunfactor’. We weten wat er vrij te besteden is en wat de ander belangrijk vindt. Dus maken we daar geld vrij voor. En genieten ervan  dat het kan. Ook hebben we elk een vrij te besteden bedrag per maand voor die uitgaven die we daarnaast willen doen. Ik heb daar een paar keer een tussendoorvakantie van gespaard  en M. koopt daar meestal cd’s of muziekspullen van.

Over grote uitgaven overleggen we altijd. Soms vind ik iets onzin of ziet M. iets niet zitten. Maar als het geld er wel is, waarom niet. En soms is het geld er niet en doen we het niet. Of is het er wel maar doen we het toch niet omdat we bij nader inzien het toch niet willen. Een behoefte verdwijnt soms ook als je het uitstelt ;-). We proberen te sparen en af te lossen maar ook te genieten en daarbij houden we elkaar in evenwicht. Ik ben meestal te streng over de grote lijn en de lange termijn maar kan wel ineens hele grote impulsuitgaven willen doen. Ik plan het weekmenu en maak de boodschappenlijst maar als ik M. alleen op pad stuur, zijn we goedkoper uit. Want ik pas mijn plan in de winkel aan en M. houdt zich wel aan de lijst.

Gaandeweg is er een omgang met geld gegroeid hier in huis die bevalt. We kennen elkaars zwakke en sterke punten en maken daar gebruik van. Nu scheelt het dat we beiden van dezelfde soort dingen houden, het is niet zo dat één van de twee een enorme geldverslindende hobby heeft. Ook zijn we aan elkaar gewaagd wat dominantie betreft. We houden elkaar dus redelijk in evenwicht.

Een aspect moet ook worden genoemd. De noodzaak van onze andere omgang met geld – ik werd ziek – heeft natuurlijk ook tot gevolg dat er beperkingen zijn. Waar andere mensen misschien makkelijker in de verleiding worden gebracht om geld uit te geven door op stap te gaan, speelt ons leven zich vooral in en rond huis af. Dat zal vast veel uitgaven schelen. Natuurlijk gaan de mannen wel eens samen op stap maar voor wat ik zie in onze omgeving hebben wij beduidend minder uitgaven aan uitgaan/etentjes/uitjes/etc.

Het leven naar het inkomen is bij ons vrij abrupt gegaan. Zo abrupt dat we merkten dat er aan het eind van de maand best veel geld overbleef. En met dat geld kon de hypotheek worden afgelost en bleef er weer  meer geld over door de dalende lasten. Het is niet eens zozeer dat we erin zijn gegroeid dan wel dat we vrij snel beseften dat iets voorzichtiger omgaan met geld veel meer keuzemogelijkheden opleverde. En dat stoppen met geld laten weglekken niet betekent dat je iets mist. Integendeel, we hebben nu geld voor dingen die we ons vroeger niet konden veroorloven met ons hogere inkomen, omdat we altijd blut waren.

Een minimaliserend stel zou ik ons dus niet echt willen noemen. Bij ons zat er dus in eerste instantie geen hoogstaand motief achter zoals vinden dat consumeren slecht voor het milieu is en zo. Wel is het zo dat we door het zuiniger omgaan met geld en onze spullen, een andere kijk op consumeren hebben gekregen. En dat is de reden dat ik bijvoorbeeld de jaarlijkse beroemde lappendag die er vandaag in Hoorn is (enorme kortingen) oversla. Kocht ik jaren achter elkaar schoenen en laarzen met grote kortingen, nu heb ik al een paar jaar op rij niet gekocht. Ik heb gewoon niets nodig en wil het ook niet meer.  Dat het nu ineens heel goedkoop is, is blijkbaar niet voldoende om het dan toch te kopen. Ik ben minder snel te verleiden. Meer is blijkbaar niet altijd beter, zelfs voor een voormalige laarzenverzamelaar.

Zuinig leven doen we eigenlijk al zo lang dat het soms een tweede natuur lijkt geworden. Hoewel er in mij een big spender verstopt zit die enorm houdt van geld smijten, doe ik dat eigenlijk nooit meer. Gewoon, omdat het niet kan. Of om hoe we deden niet kon voortduren. Ik kocht geen dure kleding en ook geen gadgets maar toch was het altijd op. We genoten van terrasjes, uit eten gaan, een koffietje op het station, vakanties naar Italië, dat soort dingen. Dat was prima zo lang het kon maar het was ook goed toen het niet meer kon. Want veel van de uitgeefmomenten die we schrapten, mis ik niet eens.

Ook op andere zaken werd bespaard. Op de boodschappen, de verzekeringen, het energieverbruik. Gewoon omdat het veel geld kan schelen. Maar uiteindelijk kom je op een punt dat er geen grote besparingen kunnen worden gedaan. Het leven wordt nu eenmaal steeds duurder, de prijzen van de boodschappen gaan jaarlijks omhoog en de tegenbeweging van toch het budget naar beneden doen, is niet langer vol te houden.

Daarbij komt, soms kies ik ook voor gemak. Nu ik me al een flinke tijd minder voel, ga ik niet meer elke week naar én de Deen én de Lidl. Zuinig leven en opletten prima, maar energie om om te fietsen voor wat voordeel, dat heb ik nu niet. M doet nu de weekboodschappen en ik ga hem absoluut niet vertellen dat hij meerdere supermarkten af moet gaan om maar een paar euro goedkoper uit te zijn.  Die acute noodzaak is er niet en hij heeft ook zijn rust nodig. Soms levert een paar euro meer uitgeven net die extra rust op.

En zo stapte ik dit jaar ook niet over van energieleverancier. We wisselen elk jaar van leverancier om zo te profiteren van een welkombonus maar nu niet. Geen zin en puf om alles te vergelijken. Bovendien vind ik onze huidige energieleverancier een fijn duurzaam bedrijf en ik hoef niet overal een slaatje uit te slaan. Dus verlengde ik zonder knipperen ons contract en bekeek niet eens de tarieven. Misschien volgend jaar wel, maar nu even niet…

Dat ik overigens ‘nu even niet’ kán denken  komt wel door de ruimte die we eerder verkregen door lang wel zo alert te zijn en het vele aflossen van de hypotheekschuld. Hierdoor hebben we nu meer keuzevrijheid. Dat is fijn!

Herkenbaar, of ga jij met consuminderen altijd tot het uiterste?