Net als anderen heb ik grote moeite met wat er in de wereld gebeurt momenteel. Dat had ik al – er is altijd wel ergens iets heel erg aan de hand – maar door de sociale media worden we steeds beter op de hoogte gehouden van alle drama’s. De persoonlijke vakantiehoogtepunten van vrienden staan in steeds scherper contrast met de drama’s die er op de tijdlijn van mijn FB-account binnenkomen. Want een FB-account is niet alleen een manier om contact te houden met de (vaak schijn)wereld van onze kennissen en vrienden maar ook een manier om op de hoogte te blijven van wat je interesseert. Dus komt er dagelijks een curieuze spagaat mijn wereld binnen van vluchtelingenleed, dierenleed,  gezondheidsnieuws en paleorecepten naast de vakantiekiekjes van de GEWELDIGE VAKANTIE WAT IS CHILI TOCH MOOI!- van mensen waar ik vroeger veel mee omging.

Met die vakantiekiekjes kan ik vaak niets, het voelt toch als gluren in andermans foto-album, soms is het zó intiem. Het getoonde leed op mijn tijdlijn is meestal iets waar ik actie tegen moet ondernemen. Dus teken ik tegen de praktijk om de wil van olifanten te breken, tegen hond-zwijngevechten in de VS, volg ik op de amivedipagina welk dier in mijn omgeving wordt vermist en soms ook weer wordt gevonden en zie ik soms foto’s waarvan ik lang en hard moet huilen.

De inmiddels wereldberoemde en schokkende foto van de 3-jarige kleuter Aylan is niet meer van mijn netvlies te halen. Zonder de foto was mijn inlevingsvermogen ook al wel voldoende. Neemt niet weg dat dit ene beeld meer zegt dan 1000 woorden. Het komt allemaal zo hard binnen.  En dan zit ik nog droog en veilig met een dak boven mijn hoofd. Dat levert een schurend gevoel op. Het gevoel overheerst dat ik niet weet wat ik hier aan kan doen. Geld geven voor opvang, ja natuurlijk. Maar verder? Ik heb niet de illusie dat ik een getraumatiseerde vluchteling kan opvangen in eigen huis. De realiteit is dat je denkt aan een schattige kleuter die hulp nodig heeft maar die blijkt in het echie een volwassene te zijn die je hoogstwaarschijnlijk niet verstaat en hulp nodig heeft die je niet kan bieden. Neemt niet weg dat ik respect en bewondering heb voor de mensen die wel vluchtelingen in huis nemen.

Daarbij komt dat ik niet in de situatie ben om iemand in huis op te nemen. Bezoek trek ik net, als ze niet te lang blijven. Dat besef draagt bij aan een machteloos gevoel wat als ik niet uitkijk omslaat in boosheid. Het lijkt allemaal zo zinloos. Dat maakt ook dat ik nu zoveel moeite heb met het gewone dagelijkse leven. Maar ik besef me ook dat het september is. En dat ik gewoon braaf mijn vitamine D pillen moet gaan slikken. Want vallende blaadjes en het gemoed, dát verhaal. Misschien is het ook al weer tijd voor de daglichtlamp. En dat ik ongesteld ben zal ook niet echt meehelpen.

Neemt niet weg dat het drama groot is en moeilijk te vatten. Hoe vind je als gewoon individu hier een omgang mee? We verkeren niet allemaal in de situatie dat we een stichting kunnen oprichten en met een bus vol spullen naar Kos kunnen rijden. Hoe zoek jij die balans?

Vandaag zijn mijn ouders 55 jaar getrouwd. Niet dat het uitbundig gevierd wordt, want de bruidegom in kwestie is 9 jaar geleden gaan hemelen, de boef. Mijn moeder bleef alleen achter in het huwelijk. Toch is ze nog steeds getrouwd, ze voelt zich getrouwd.

Mijn moeder was heel jong dat ze mijn vader leerde kennen, een jaar of 14, een meisje nog. Het schijnt dat ze al in bed lag en er door haar moeder – mijn oma – uit werd gesleept omdat er een enorme spetter op de bank beneden zat. Ik denk dat mijn vader daar was via mijn oom en vrienden van mijn oom.

Afijn, het was liefde op het eerste gezicht en laatste gezicht. Ze trouwden, kregen twee dochters en hadden het goed samen. Mijn vader is 20 jaar ziek geweest voor hij overleed en dat was zeker voor mijn moeder niet makkelijk. Maar hij beschikte over een enorme dosis humor en dat maakte denk ik veel goed.

Mijn moeder is zonder mijn vader door gegaan. Voor het eerst in haar leven woonde ze alleen, nam alle beslissingen alleen. In haar leven is geen ruimte voor een andere man. Weduwen in haar omgeving hertrouwden, vonden een andere partner maar zij doet dat niet. Haar hart is nog vol. Vol van mijn vader. Ze is nog steeds getrouwd en zet haar huwelijk in haar eentje voort. Omdat ze daar voor kiest.

Ze is niet zielig. Ze geniet vaak van het alleen wonen. Van het met niemand meer rekening hoeven te houden. Van de vrijheid die ze nu heeft. Ze was immers door de ziekte van mijn vader jaren aan huis gekluisterd. Nu kan ze gaan en staan waar ze wil. Een paar dagen naar mijn zus in Assen gaan, ze ging met ons een paar keer mee op vakantie maar ook soms gewoon even mee naar het strand, dat was allemaal niet mogelijk in de laatste levensjaren van mijn vader.

Daar kan ze van genieten, maar het gemis is er nog steeds. Ze houdt nog steeds maar van één man. 55 jaar getrouwd dus, om 14 uur in de middag. In liefdevolle herinnering aan mijn vader…

Vandaag halverwege de dag vertrekken M. en S. richting schoonouders. S. blijft daar dan tot zondagmiddag en M. rijdt door naar een vriend en vriendin van hem, met wie hij naar North Sea Jazz gaat. M. haalt S. zondag weer op en samen gaan ze dan naar de laatste dag van het Jazzfestival. Zondagnacht komen ze weer naar huis, met een thuis vol cd’s waarschijnlijk. S. valt trouwens met zijn neus in de boter want naast het muziekfestival gaat hij met zijn opa en oma ook naar Cirque Éloize, een soort spektakelcircus a la Cirque due Soleil…

Ik heb dus 3 dagen het rijk alleen hier en dat is inmiddels een jaarlijks terugkerend ritueel. M. gaat al zo lang als ik hem ken 3 dagen naar North Sea Jazz, behalve die ene keer dat ik per ongeluk onze zomervakantie zo boekte dat het jazzweekend toevallig nét viel op het zelfde moment als onze vakantie in Toscane. Een fout die mij nog lang is nagedragen maar ik blijf halsstarrig volhouden dat hij dan ook maar beter had moeten opletten toen ik hem de data door mailde. Inmiddels ben ik wel zo ‘afgericht’ dat ik weet dat het 2e weekend van juli heilig is.

Sinds twee jaar gaat S. met M, mee op de laatste dag van het festival en hij vindt het geweldig. Ze bespreken vooraf het programma en wat ze willen bekijken en komen razend enthousiast terug. Voorgaande jaren vond ik het soms wel moeilijk om alleen achter te blijven. Het is gewoon niet heel leuk als je weet dat je gezin allemaal leuke dingen gaat doen en jij achterblijft omdat je je als een vaatdoek voelt. In de jaren voordat S. en M. samen gingen, was ik het hele weekend dan alleen met S. en was dat voor mij best zwaar, ook al kreeg ik vaak hulp van mijn moeder. Als je de hele dag plat ligt is het echt fijn als er een partner in de buurt is die je kind of jou kan verzorgen. Ik kon wel iets natuurlijk, maar niet veel en tegen de tijd dat M. op zondagnacht weer thuis kwam, was ik altijd helemaal uitgepoept. Dat klinkt niet aardig naar S. toe, ik bedoel dat ook niet onaardig, het was en is het liefste en makkelijkste kind ooit, maar het hebben van ME is geen grapje. In zo’n situatie een paar dagen alleen voor je nog kleine kind zorgen is dan gewoon echt zwaar. Toch heb ik M.  altijd enthousiast uitgezwaaid en nooit gezegd dat ik niet wilde dat hij ging. Die 3 dagen muziek zijn voor hem zó belangrijk en het hoogtepunt van het jaar. Ik heb het hem dan ook altijd van harte gegund en genoot ervan om na 3 dagen zo’n heerlijk ontspannen man terug te krijgen.

Dit jaar heb ik voor het eerst helemaal geen moeite met het ‘alleen achter blijven’, het voelt zelfs compleet anders en ik besef me dat dit komt omdat ik me zo veel beter voel. Ik heb een DVD-serie die ik wil gaan kijken in de avonden (seizoen 2 van The Legacy), op zaterdag komt er een oud-collega van mij op bezoek (van mijn eerste baan meer dan 20 jaar geleden), iets waar ik me enorm op verheug en verder ga ik gewoon van het weer genieten, veel lezen, lekker tutten met de katten en genieten van het alleen zijn. De mannen gaan iets leuks doen en ik ook. Dat voelt goed!

Fijn weekend allemaal!