Twijfels

Al een paar dagen gaat het niet zo lekker. In een aanval van zelfoverschatting was ik met de rollator naar de straathoek gelopen en terug. Dat was al meer dan verstandig was.

Daarna werd het onrustig in huis doordat Mischa een boekenkast bouwde, Sem was er, eerder die week had ik ook nog bezoek.

Meer prikkels dan normaal dus en mijn systeem kan dat niet meer verwerken.

Tussendoor vergat ik ook nog twee dagen mijn belangrijkste medicijn te nemen. En dán gaat het hard achteruit.

Het resultaat was voorspelbaar. Zware hoofdpijn, pijnlijke ogen, een adrenalinegevoel dat niet wil wegzakken en een dopaminehuishouding die volledig van de rails af ligt.

Dat zijn van die dagen waarop alles te veel is.

Dat zijn ook de dagen waarop de twijfel toeslaat over een aantal plannen en voornemens die ik heb. En over de activiteiten die ik nu al doe. Mijn ME-awareness activiteiten, Vrouw met ME. Dingen die er moeten gebeuren: een kapot gehoorapparaat laten repareren, een kat die op controle moet naar de dierenarts.

Gisteren was alles te veel en ik werd compleet overweldigd.

Vandaag gaat het wel weer. De twijfel en paniek die ik voelde, zegt vooral iets over de afgelopen dagen. Teveel doen, extra prikkels, verstoring van mijn routine, vergeten van medicatie én een systeem dat meteen reageert op de kleinste afwijking. Deze stapeling was te zwaar. Dit is een dip en hopelijk geen voorspelling van hoe de komende maanden verlopen.

Af en toe twijfel hoort erbij. Toch? Misschien moet het zelfs om realistisch te blijven.

Martine