Gemis

Wakker worden en voelen wat er niet is. Geen Dibbes die mijn neus likt. Geen ochtendshow voor het eten. Dat was te aandoenlijk om te zien, met veel kopjes, omrollen en hard werken voor zijn eten.

Geen Dibbes die op mijn buik ligt of in mijn nek. Hij zat vaak op mijn schouder, mijn papegaai-kat.

Overdag mis ik zijn constante aanwezigheid, die warmte, dat contact. ’s Nachts lig ik wakker omdat mijn lijf letterlijk de druk van zijn lijfje mist, en wat doet dat pijn.

Mensen zullen zeggen: het was maar een kat. Maar als je vooral in bed leeft, in een ruimte van 3×4, dan is die kat je hele wereld. Hij leidt af, houdt gezelschap en helpt je reguleren. Dibbes was niet zomaar een huisdier, hij was mijn metgezel, mijn co-regulatie, mijn constante coach/therapeut en animator.

Ik heb eerder afscheid genomen van katten, maar er was maar één Dibbes. Hij zit een niveau dieper, op zielsniveau. Dat klinkt misschien melodramatisch, maar het is gewoon zo.

Ik kreeg veel kaarten en mails/pb’s afgelopen week, waarvoor ontzettend veel dank.💖 Het helpt enorm om te weten dat er zoveel mensen met me meeleven.

Dibbes had best veel fans. Toen hij bij ons in de tuin opdook in 2013 ben ik verhaaltjes op mijn blog over hem gaan schrijven, een soort verslaglegging van de transformatie van zwerver naar huiskat. En hij won daarmee de harten van heel veel mensen. En terecht. Want zoals Dibbes maak je ze zelden mee. Grappig, dramatisch, onhebbelijk, aandoenlijk, maar vooral overweldigend in zijn liefde en vertrouwen.

Het gat dat hij achterlaat is immens. Ik zit nog midden in het verdriet, in de uitputting van die weken vol stress en zorgen, in het onbegrip dat hij er niet meer is. Maar ik ben ook dankbaar voor die jaren samen, voor al die ochtendshows en kopjes, voor zijn warmte tegen mijn buik en in mijn nek. Voor het enorme voorrecht om zijn vertrouwen te mogen winnen en zijn mens te mogen zijn.

Martine

#rouw