Het is niet niks, zo kom je aanlopen en ben je de jongste in een troep van vier katten en zo ben je de enige overgebleven kat.
Gerrie, de schrikachtige, teruggetrokken kat, die nu zó zijn best doet maar het heel zwaar heeft.
Alle dagen loopt hij te zoeken naar Dibbes. Niet continu maar wel een paar keer per dag. Hij doet de ronde door het huis en de tuin, zoekt en miauwt luidkeels. Snuffelt in hoekjes, onder het bed, in het mandje van Dibbes en op de plek wat de kattenbak stond.
Zo van slag dat hij laatst zelfs een plasje in de douchebak deed. Mijn hart brak. Want dit is voor hem geen normaal gedrag.
Hij zoekt wel meer toenadering tot ons gelukkig en ligt veel tussen ons in. Hij geniet ook wel van de extra aandacht die we hem geven. En dan is even, heel even alles goed.
Tot hij weer een rondje Dibbes zoeken doet.
Min of Meer 
Lieve Martine, ik begrijp heel goed dat je hart breekt als je ziet dat Gerrie zijn broertje zoekt. Zo aangrijpend. Maar ik weet ook uit ervaring dat de kat die overblijft die toenadering zoekt. En dat is ook heel confronterend maar ook heel lief. Hij voelt je verdriet dat geloof ik echt. En wil op zijn manier je troosten. Maar ook hij heeft verdriet om zijn broertje. En al zullen vele mensen dit niet geloven, ik weet het zeker. De band tussen dieren kan groot zijn en zeker een band tussen mens en dier. Veel sterkte hiermee en ik hoop voor jou, in al je verdriet en ziekte, dat Gerrie je wat kan troosten. Al is het geen Dibbes. xx
LikeLike