Donker

Het komt niet als een verrassing dat ik een PEM heb. Al een paar weken. Sinds begin februari, toen onze kat Dibbes overleed.

Sindsdien lig ik ook weer overwegend in het donker. Ik ben altijd al gevoelig voor licht, maar tijdens PEM wordt dat uitvergroot. Om te ontprikkelen moet het écht donker zijn.

Zo als een mol in het donker liggen, is niet fijn. Zeker niet nu de lente voorzichtig zijn intrede doet. Ik las de blije berichten op social media over afgelopen woensdag, die het op sommige plekken mogelijk maakte om zelfs in een t-shirt buiten te zitten.

Ik heb even gegluurd door de luxaflex, even getwijfeld of wat zon en buitenlucht de PEM niet op magische wijze zou doen vertrekken, en koos voor de veilige optie: mijn donkere kamer.

Het is niet voor het eerst en zal niet voor het laatst zijn dat het donker mij door een PEM heen moet helpen. Heel langzaam voel ik mijn systeem nu wat tot rust komen.

Maar wat dóe je dan de hele dag als je PEM hebt, vroeg een vriendin mij laatst. Tja. Ik lig. Dat is het wel zo’n beetje.

Kleine handelingen zorgen meteen voor extra pijn en duizelingen. Dus ik ga naar het toilet en kom bij. Ik eet en kom bij, althans, ik probéér het.

Ik luister in kwartiertjes naar een luisterboek. Soms kijk ik een aflevering van een serie die ik zeker al vijf keer heb gezien. De voorspelbaarheid maakt dat ik me nauwelijks hoef te concentreren; ik ken alle details van de verhaallijn.

Soms schrijf ik een stukje. Dat doet me goed. Het zorgt voor verbinding met de buitenwereld.

Ik speel ook. Ik heb een nieuwe smartphone met een camera met superveel megapixels. Die maakt dat ik zelfs in het donker goed kan fotograferen. Dus leer ik de camera kennen door selfies te maken, instellingen uit te proberen en kat Gerrie als fotomodel te gebruiken.

Het hoogtepunt van deze PEM, of dieptepunt zo je wilt, lijkt nu voorbij te zijn. Nu komt het erop aan niet overmoedig te worden. Niet gaan douchen. Niet even buiten zitten, al lijkt het nog zo verleidelijk. Dat kán ik! Toch?