Zeven weken

Dibbes, onze pluizige berenbol, is vandaag zeven weken dood. Onvoorstelbaar hoe snel en tegelijkertijd tergend langzaam de tijd verstrijkt.

Het ongeloof heeft plaatsgemaakt voor dagelijks gemis, de huilpartijen voor stillere rouw.

De fysieke impact is heel groot geweest. Mijn lichaam is na zijn overlijden in een stress-toestand beland die maar niet wilde zakken, tot nu. Ik slaap weer iets beter en voel dat mijn lichaam minder in een alarmstand staat.

Tegenstribbelend heb ik het leven weer wat opgepakt, zo vanuit bed. Met weerzin, want niets voelde nog oké. Mensen die zelf een huisdier hebben verloren weten precies waar ik het over heb. Anderen denken misschien: mens, stel je niet zo aan.

In mijn situatie, waarin ik heel weinig kan doen en me vaak ziek voel, en met een zenuwstelsel dat snel aanslaat, was de aanwezigheid van Dibbes op bed afleiding, troost, een manier om te reguleren, een gelegenheid om lekker te knuffelen en nog veel meer.

Toen ik volledig in het donker lag, miste ik alle seizoenen. Maar Dibbes loste dat op door tegen me aan te kruipen na zijn buitenavontuurjes. Zo voelde ik de warmte van de zon op zijn vacht, rook ik het voorjaar of juist het aardse van het najaar. Soms zat er modder en klonten aarde aan zijn pootjes.

Dibbes was een kat van gewoontes, en aan ons de taak hem daarin op de juiste manier te begeleiden. Ging ik slapen, dan moest ik me op mijn linkerzij draaien zodat meneer tegen mijn buik aan kon liggen.

Een paar keer per dag, na elk loopje, ging hij op mijn schouders staan terwijl ik lag. Dat was de plek om uitgebreid te prakken.

In de ochtend maakte hij me wakker met likjes op mijn neus.

Dibbes was heel claimend naar mij toe, wat betekende dat Gerrie nummer twee in de pikorde was. Nu Dibbes er niet meer is, bloeit Gerrie, na een periode van veel zoeken naar zijn broer, best op. Alle aandacht is nu voor hem. Het enigskat zijn doet hem goed.

En nu claimt Gerrie ineens de plek tegen mijn buik aan. Wat heel dubbel voelt, natuurlijk. Maar het is zoals het is. En ik ben benieuwd welke stapjes Gerrie de komende tijd nog meer gaat zetten.

Martine

Zeg het maar!