Eergisteren deed ik een gezichtsmasker op. Zoiets doe ik eigenlijk nooit, maar in een vlaag van “wat-heb-ik-toch-een-oude-kop-tegenwoordig” kocht ik een pot met maskercrème. Ik liet het braaf volgens de instructies tien minuten zitten en spoelde het toen af.
Prettig voelde mijn gezicht er bepaald niet van. Het voelde erna super strak en trekkerig. Daarna ging ik slapen en de volgende dag werd ik wakker met een opgezet, rood en jeukerig gezicht. Een allergische reactie dus.
’s Middags had ik het er met een vriendin over dat we als ME-patiënten best veel gewend zijn. We lijden wat af, zeker in PEM. En dat dragen we, meestal in stilte en ongezien. Om vervolgens onderuit te gaan door een ingescheurde teennagel of, in mijn geval, een allergische reactie op een gezichtsmasker.
Hoe komt dat toch? Ik denk hierdoor: een PEM is alles bij elkaar véél erger dan dat opgezette rode gezicht. De PEM waarin ik al ruim anderhalve week zit gaat samen met pijn, brain fog, misselijkheid, duizeligheid, over-emotioneel en labiel zijn en een hartslag die overuren maakt. Maar een rood gezicht. Ach en wee, stop de persen. Dát is teveel.
Waarschijnlijk was mijn emmertje draagkracht door deze PEM al volledig vol. Niet een klein beetje, maar tot aan de rand. PEM vult die emmer grotendeels. Dan hoeft er maar een druppel bij te komen en het stroomt over. Niet omdat die druppel zo groot is, maar omdat er gewoon geen ruimte meer is.
Misschien speelt er ook iets anders mee. PEM heeft voor mij een logica. Ik ken de oorzaak en het verloop en ik weet wat het van me vraagt. Dat geeft een soort grip, hoe ellendig en onzeker ook. Een allergische reactie op een gezichtsmasker dat ik voor de gezelligheid eens probeer? Volkomen zinloos. Er is geen grip, en ik zie geen logica, alleen stom toeval. En dat maakt het mentaal extra irritant.
En dan is er nog de verrassing zelf. PEM is vertrouwd leed voor mij. Mijn zenuwstelsel, mijn verwachtingen en mijn hele systeem zijn er op ingesteld. Maar dit kwam van een andere kant. Die verrassing kost apart verwerkingsenergie, ook al is het objectief gezien veel kleiner. En die energie om ermee om te gaan, ís er niet.
Raar eigenlijk. Of misschien helemaal niet raar. Misschien is het gewoon een wetmatigheid, iets wat hoort bij leven met een chronische ziekte die je draagkracht structureel aanspreekt. Niet de omvang van het nieuwe ongemak telt, maar het feit dat het nieuw en onverwacht is. Stom toeval ook.
En zo krijg je dat een rood gezicht van een dom gezichtsmasker dat ook nog eens niet eens werkte, precies dat is wat je over een rand duwt.
Martine
Min of Meer 