Categorie: algemeen

Een attentie van Bol

~ MB ~ 20 reacties

Een tijdje geleden schreef ik wat blogs over de problemen die ik ondervond met mijn Kobo e-reader. Die zweeg ineens in alle talen. Ik stuurde hem ter reparatie naar Bol en kreeg de melding dat het ding niet meer te reanimeren was. Omdat het binnen de garantie viel kreeg ik mijn geld retour en kocht per omgaande – je zal maar verslaafd zijn aan lezen – een nieuwe Kobo e-reader. Die kwam en ging ook retour wegens het niet doen. Ik zocht en vond uiteindelijk een e-reader van een ander merk via Marktplaats.

In de tussentijd kreeg ik een mail van een lezeres dat de problemen met de Kobo e-reader hoogstwaarschijnlijk aan een Windows tien update lagen. Wat zoeken op internet bevestigde dit. Ook de Kobo klantenservice wist me dit uiteindelijk te vertellen nadat ik contact met ze opnam. Weliswaar pas na mijn tweede mail, maar goed.

Verder heb ik er niets mee gedaan. Ik heb getwijfeld of ik een klacht zou indienen maar deed het toch niet. Als ik zelf niet zo ongeduldig was geweest en even had gewacht, had mijn eerste Kobo e-reader gewoon weer gewerkt. Wel vond ik de reactie van de Kobo klantenservice teleurstellend en niet ter zake doend. De reparatieservice van Bol vond ik wat suf met hun mededeling dat het niet meer te repareren was, aan de andere kant wisten zij ook niet wat er aan de hand was toen ik hem ter reparatie instuurde en kreeg ik per omgaande mijn geld retour.

Geen klacht ingediend dus. Wel een stukje erover geschreven. En toen nam Bol contact met me op. Althans een medewerkster. Ze vond het heel vervelend om op mijn blog te lezen wat er was gebeurd en wilde me graag even bellen. Omdat telefoneren iets is wat ik bij voorkeur niet doe (word er snel moe van maar eerlijk gezegd was het ook al niet mijn favoriete tijdverdrijf voordat ik ME had), legde ik per mail uit dat telefoneren te vermoeiend is voor mij en dat het probleem in principe al was opgelost door de aanschaf van een e-reader van een ander merk via Marktplaats.

In de reactie die volgde legde de medewerkster uit dat zij zich heel goed kon voorstellen dat contact per telefoon te vermoeiend was, omdat zij zelf ook ME heeft en er volgde ook een uitleg:

‘Helaas was bij ons ook langere tijd niet bekend dat er een probleem was tussen Kobo en Windows 10. Om die reden ben je ook niet goed behandeld door onze klantenservice (en mogelijk ook door de klantenservice van Kobo). Dat vind ik heel spijtig om te horen want wij willen ervoor zorgen dat elke bol.com klant de beste ervaring heeft. Zodra wij door hadden wat dit probleem was hebben wij zo snel mogelijk (in samenwerking met Kobo en Windows) ervoor gezorgd dat dit probleem is opgelost. Daardoor zijn Kobo e-readers nu weer gewoon herkenbaar op elke Windows 10 computer.

Omdat je toch een negatieve ervaring hebt gehad met je bestelling zou ik graag willen horen welke e-reader je nu hebt aangeschaft als alternatief en een adres om te kijken of we toch iets naar je toe kunnen sturen om het ongemak te verzachten en hopelijk je mening over digitaal lezen bij bol.com kunnen veranderen in een positief gevoel’.

En enige tijd later lag er een pakje in de bus. Een tegoedbon voor e-boeken ter waarde van €25,-. Daar ben ik natuurlijk hartstikke blij mee! Ik vind het heel attent van Bol. Bovendien maakten de persoonlijke opmerkingen die de medewerkster in onze mailwisseling maakte, dat ik het gevoel kreeg dat ze echt begreep waarom het vervelend was dat de e-reader het niet meer deed. Ik vind het ook bijzonder dat ik een tegoedbon kreeg terwijl ik niet eens een klacht heb ingediend! Ik weet wel dat het de kracht van social media is en dat bedrijven veel moeite doen om wat er over ze geschreven wordt in de gaten te houden, maar het was niet mijn opzet om iets te krijgen toen ik er over schreef, ik wilde gewoon even mijn frustratie spuien.

Dus, dank je wel Bol, ik ben er blij mee en waardeer jullie gebaar zeer.

Begrafenis

~ MB ~ 22 reacties

Vandaag nemen wij afscheid van Oma Fientje, of super oma zoals ze zelf graag genoemd werd. Op 90 jarige leeftijd is ze afgelopen vrijdag overleden. Zij was de oma van M. en de overgrootmoeder van S. die de bijzondere ervaring heeft gehad dat hij maar liefst drie overgrootouders heeft gekend, allemaal van M’s kant. Daar worden ze wat ouder dan aan mijn kant en zijn ouders kregen M. bovendien op vrij jonge leeftijd. De afgelopen jaren zijn de overgrootouders één voor één gaan hemelen en is er nu met het overlijden van Fientje een generatie in de familie verdwenen.

Natuurlijk is het niet heel onverwacht als iemand op haar 90ste overlijdt. Maar dat het ineens zó snel zou gaan had toch niemand zien aankomen. Best zuur voor M. want hij had graag nog afscheid willen nemen. Bovendien is zij toch wel de overgrootouder die we het meeste hebben meegemaakt. Al was ze de afgelopen jaren niet meer in staat om hier op bezoek te komen, ze was wel aanwezig in ons leven en we zagen haar wel bij de ouders van M. thuis. Ze was bovendien heel attent, stuurde altijd kaartjes met verjaardagen, en stopte S. altijd een zakcentje toe als hij haar zag. Van wat ik van haar heb meegekregen was het gewoon een heel lief mens.

Omdat de begrafenis vrij laat vandaag is en S. een themaweek op school heeft, gaat S. vandaag gewoon met school mee naar Nijmegen, waar hij een ochtend in het Valkhofmuseum heeft. Hij krijgt daar een rondleiding en volgt aansluitend een archeologische workshop (pret met scherven of zoiets). Daarna gaan ze met de klas een speurtocht door Nijmegen maken, op zoek naar historische plekken. Met zijn mentor hebben we afgesproken dat wij S. ophalen als het museumdeel klaar is. Dan kan hij toch in ieder geval voor een deel mee met het schooluitje maar ook afscheid nemen van zijn overgrootoma, iets wat voor hem belangrijk is.

Nadat we hem hebben opgehaald, gaan we met zijn drie-en eerst ergens lunchen in Nijmegen, aangezien eten ook moet gebeuren en we pas om half 5 op de begraafplaats worden verwacht. Op het blog van Stories of a coeliac vond ik allemaal suggesties om glutenvrij te lunchen in Nijmegen. Ik koos een tentje uit dat niet al te ver van de plek vandaan is waar wij S, ophalen. Dus gaan we even eten en daarna rijden we door na Capelle aan den IJssel, waar de begrafenis is. Ik hoop in de tussentijd even in de auto te kunnen slapen.

Al met al een heftige dag dus. Omdat het een afscheid is, omdat we veel kilometers gaan maken – zo vanuit Hoorn naar Nijmegen naar Cappelle en weer naar Hoorn – en omdat een dergelijk ‘uitje’ er inhakt bij mij. Ik heb me dus heeeeeel rustig gehouden de afgelopen dagen, niet gekookt, mijn loopje geschrapt en vooral veel plat gelegen. Ik hoop dat ik hiermee iets reserves heb kunnen opbouwen.

Ik heb mijn overgrootouders nooit gekend anders dan op een statig fotoportret van mensen die me grappig genoeg qua looks wel bekend voorkomen (veel en donker haar, donkere wenkbrauwen) maar die al voor mijn geboorte overleden waren. Wel heb ik natuurlijk veel verhalen gehoord maar dat is toch anders dan mensen gekend hebben. Ik ben in ieder geval blij dat S. zoveel heeft mogen mee maken van zijn overgrootouders.

Heb jij je overgrootouders nog gekend?

Een stem uit het verleden

~ MB ~ 4 reacties

Een paar weken geleden zocht een oude vriend via een wederzijdse kennis contact met mij, na een stilte van bijna 25 jaar. Er is sindsdien wel nog wat sporadisch contact geweest op reünies van de middelbare school maar de laatste reünie die ik me kan herinneren was ook al weer 15 jaar geleden.

Een stilte klinkt wat dramatischer dan het is. Het is meer dat het leven er tussen kwam. Geen ruzie, het was een langzaam uit elkaar drijven. Van dagelijks naar wekelijks contact en ineens besef je dat je geen herinnering meer hebt aan de laatste keer.

Natuurlijk gaat het vaak zo met vriendschappen. En het zegt niets over de intensiteit van de vriendschap. Mensen hebben vaak een klik omdat er overeenkomsten zijn in het leven. Je zit bij elkaar op school of in dezelfde klas/sportteam, deelt een hobby of andere interesses of in ons geval: je wordt samen volwassen.

Deze vriend is de helft van een tweeling die bij mij op de middelbare school zat. Het waren nogal opvallende jongens en heel veel mensen liepen met ze weg. Niet vanwege hun goede looks maar vanwege hun enorme uitstraling. Hoewel het een eeneiige tweeling is, vond ik ze op de verwarring op het eerste gezicht na, niet echt op elkaar lijken, niet qua uiterlijk en zeker niet qua karakter.

Hoewel de meeste mensen waarmee ze bevriend waren omgingen met allebei, ging mijn voorkeur vanaf het begin af aan heel duidelijk uit naar één helft. We raakten stevig bevriend, zo bevriend als je maar kunt zijn als pubers zonder dat er wat mij betreft romantiek in het spel was. Ik kon met J. over alles praten, van muziek tot jongens tot boeken tot geloof tot ‘wat gaan we doen in het leven als we straks groot zijn‘.

Omdat hij een jaar ouder is, verdween hij ook iets eerder van school en vertrok naar Amsterdam om een etage te delen met zijn broer B.. Ik volgde een jaar later, letterlijk, want zij woonden op de 3e etage en ik huurde hun zolderkamer op de vierde verdieping. Hoewel ik een eigen opgang had, gebruikte ik bij hen de douche en deelden we meer dan de douche alleen. Het voelde soms als een gezinnetje, zo met zijn drietjes. Ik raakte nu ook bevriend met B. We aten veel samen, dronken eindeloos thee en chocomel voor de gaskachel, vingen elkaar op in geval van liefdesverdriet of ander leed en hadden veel lol met en om elkaar. Ik vergeet nooit dat de heren goedgemutst naar een Jacques Brel avond in Paradiso gingen en daar pas ontdekten dat de man al jaren dood was.

Die eerste twee jaar dat ik bij hen op kamers woonde, waren voor mij heel heftig omdat er nogal veel gebeurde met mij en in mijn omgeving. Een schoolvriendin overleed na een moterongeluk in Griekenland, mijn eerste liefde verbrak na drie jaar onze verkering. De broer van mijn eerste liefde pleegde rond die tijd zelfmoord, mijn oma overleed, en de vader van een goede vriend overleed. Het contact met mijn ouders liep in deze periode bepaald niet soepel. Mijn vader werd chronisch ziek. En ik kreeg een nieuwe liefde die de grootste asociale lulhannes ooit bleek te zijn. Niet raar natuurlijk dat het met mijn studie niet zo lekker liep. Ik voelde me ontheemd en verloren en het heeft jaren geduurd voordat ik weer een beetje op de rit was.  Dat ik toen niet helemaal ben doorgedraaid is te danken aan deze bijzondere jongens die een oogje in het zeil hielden. Ik zorgde voor hen en zij voor mij, zoiets. Drie jaar lang. Tot ik verhuisde en heel langzaam het contact steeds minder frequent werd.

Nu is er sinds kort voorzichtig mailcontact met J. en dat is best vreemd. Ik voel me op dit moment niet goed genoeg om hem te ontvangen, dus mailen we wat en vertellen elkaar een beetje over ons leven tot nu toe. Dat vind ik heftig. Ik vind het altijd weer moeilijk om mensen te vertellen hoe het ervoor staat met mij. Ik vertel liever een ander, leuker, verhaal over mezelf. Ik ben niet de beste versie van mezelf geworden die ik toen voor ogen had (niemand natuurlijk, dat besef ik me). Al die gesprekken over later die we toen samen voerden, daar kwam toch een heel ander gewenst leven uit tevoorschijn. Dat is confronterend.

Zo heb ik sinds dit contact ook heel wat flashbacks, van die eerste periode op kamers, van hoe ik toen was en hoe ik nu ben en hoe het in het leven soms zo raar kan lopen. Maar toch, het is wel mijn leven en ik besef me ook dat ik niet wil ruilen. Omdat de versie die ik weliswaar niet bestelde maar wel kreeg, het best goed doet mits ik me houd aan de gebruiksaanwijzing van mee zwemmen met de stroom. Ook ben ik nieuwsgierig naar hoe het verder gaat, met mij in dit leven en met hoe ik daarmee omga.

Vallende blaadjes en het gemoed

~ MB ~ 15 reacties

De herfst is eigenlijk mijn favoriete jaargetijde. De geuren, het mooie licht buiten, de kleuren van de bomen, het eten. Deze tijd nodigt uit tot veel genieten, vind ik dan toch. Althans, dat was altijd zo alleen lukt dat niet meer zo goed sinds ik ME heb. Vroeger had ik nooit last van een najaarsdepressie maar wel sinds ik niet meer veel buiten kan zijn. De terugslag of liever gezegd verlengde hersteltijd waar ik gisteren over schreef, wordt zeker beïnvloed door de intredende herfst.

Dit jaar werd ik wel wat op het verkeerde been gezet, want het weer deed natuurlijk denken aan hoogzomer. Maar het is echt herfst, gezien de kleuren buiten en de dagen die toch korter worden. Ook al is het mooi weer, het lichaam en de natuur bereiden zich toch voor op de herfst en winter.

Voor wie niet bekend is met een herfstdepressie, wat is dat eigenlijk? Sommige mensen krijgen met het vallen van de blaadjes in de herfst last van klachten. Die kunnen emotioneel van aard zijn maar ook fysiek. Je kunt je lusteloos voelen, meer moe/uitgeput, moeite met opstaan maar je ook zomaar down voelen, meer last hebben van onzekerheid dan normaal of een slechtere concentratie, slechter slapen,  een verhoogde behoefte aan eten en een algeheel gevoel van niet opgewassen zijn tegen de dingen van de dag. De oorzaak ligt in het veranderen van je bioritme in het najaar onder meer door een tekort aan daglicht. De dagen zijn korter, we zitten meer binnen en de verlichting in ons huis of op kantoor is niet te vergelijken met natuurlijk daglicht. De prikkels van daglicht worden door ons lichaam gebruikt voor het regelen van allerlei functies. Ons energieniveau, gemoedstoestand, vermogen tot concentreren lopen helaas niet altijd synchroon met onze omgeving die vooral in de winter veel minder daglicht bevat.

Krijgt iedereen die weinig buiten kan zijn in de herfst een najaarsdepressie? Nee, de één is gevoeliger dan de ander. En ik denk dat een erfelijke aanleg zeker meespeelt of bepaalde karaktertrekken.

Omdat ik altijd moe ben, is het voor mij soms niet snel te achterhalen wat er aan de hand is. Maar ik ben in deze tijd van het jaar wel behoorlijk zwaarmoedig, de tranen zitten wat hoger, ik heb een verhoogde koolhydraatbehoefte en grote moeite met lezen of überhaupt met ergens mijn concentratie op te richten. Dus inmiddels weet ik wel wat ik kan verwachten.

Je kunt een herfstdip hebben, die waait meestal over na een paar weken. Als je sombere stemming langer dan twee weken duurt, kan het een herfstdepressie zijn. Een herfstdepressie is seizoensgebonden en is dus niet te verwarren met een ‘gewone’ depressie, die toe kan slaan ongeacht seizoen of omstandigheden.

Dat ik na een paar jaar inmiddels weet wat het is en de symptomen herken, scheelt al enorm. Ik kan hierdoor toch beter bepaalde emoties relativeren en tegen mezelf zeggen dat ik nu weliswaar heel sterk de enorme zinloosheid van alles ervaar en me daardoor zo down voel, maar dat dit tijdelijk is en ook weer overgaat. Ik ben van nature nogal van ‘waarheen leidt de weg‘, ben graag bezig met zingeving en kan in deze tijd van het jaar nog zwaarder op de hand zijn.

Een herfstdepressie kan maanden kan duren maar gelukkig zijn er tactieken om de effecten te verzachten. Wat mij mij helpt is:

  • Vasthouden aan een vast ritme. Toch uit bed komen ook al wil ik het niet. Ik heb sinds twee jaar een daglichtwekker die me hierbij helpt.
  • Alle dagen even naar buiten gaan. Het daglicht voor tien uur in de ochtend – ook in het najaar en winter als alles zo donker lijkt – is het beste daglicht om melatonine aan te maken is me ooit eens verteld. En dat zorgt er weer voor dat je beter slaapt. Bovendien maak je door het buiten zijn zelf vitamine D aan al is het misschien niet genoeg.
  • Vitamine D slikken van begin augustus tot eind april. Je lichaam maakt dit in deze periode minder snel zelf aan en je loopt snel een tekort op en hierdoor kun je je ook meer vermoeid voelen.
  • Een daglichtlamp. Zes jaar geleden volgde ik een door de huisarts voorgeschreven lichttherapie van twee weken in het ziekenhuis en dat was teveel van het goede. Mijn snel overprikkelde ME-brein kon de felheid van die lampen niet aan. Mijn humeur werd weliswaar beter maar ik hield er wel een winter lang migraine aan over. Het jaar erop liet ik die lichttherapie dus maar voor wat het was en schafte ik een daglichtlamp aan. Het licht van deze lampen is veel zachter. Je moet er weliswaar dan wel veel vaker achter zitten (alle dagen in het najaar en de winter) maar het effect is net zo goed en van deze lampen krijg ik geen migraine. Wel moet je het voorzichtig opbouwen dus niet meteen standje 5.
oude lamp en nieuwe lamp

De daglichtlamp die ik altijd gebruikte is vrij klein, het is eigenlijk een reismodel. Dat betekent dat je er dus echt vrij dicht op moet zitten om in de juiste hoek uit te komen. Na 5 jaar begon dat wat te irriteren en zette ik me over mijn krentenkakkerige gedrag heen en kocht een andere daglichtlamp, eentje die veel groter is. Ik heb natuurlijk wel eerst gegoogeld voor de beste prijs en zo vond ik er een die oorspronkelijk € 219 is maar die ik in een aanbieding voor € 149 vond.

De lamp kwam gisteren binnen. Uit ervaring weet ik dat het meestal een week of 2 duurt voordat ik het effect begin te merken. Ik somber dus nog heel even door ;-).

Heb jij last van een herfstdepressie? Nog aanvullende tips?

ps: ik schrijf vanuit mijn eigen ervaring en wat voor mij werkt hoeft niet voor jou te werken. Ook kan jouw ervaring van een najaarsdepressie heel anders zijn.

De juiste terminologie

~ MB ~ 24 reacties

De eerste twee weken van mijn ‘5 dagen in de week een 8 minutenloopje doen’ was ik één en al gejubel. Het ging goed! Zó goed dat ik me aan het einde van de week uit alle macht moest inhouden er niet één of twee minuten aan vast te plakken. Want dat 8 minutenloopje is een eitje, echt wel! Ik had al weer visioenen van hoever ik wel niet kan komen de komende maanden.

Dat het goed is dat ik niet voor de verleiding van alvast maar de loop verlengen bezweek en me hield aan mijn voornemen om pas na 4 weken eventueel écht uit te breiden, ontdekte ik weer eens vorige week. Toen kwam de realiteit hard uit de lucht vallen na een ouderavond en de erop volgende warme dagen. Ik schrapte het douchen, haalde eten uit de vriezer, sloeg toen met pijn in het hart een paar keer mijn loopje over en ondanks dat lag ik een groot deel van de week plat. Te moe om iets te doen en alles deed pijn.

Daarop volgde een bui die niet fijn was, ook niet voor de huisgenoten. En besef ik me weer eens dat verwachtingen over mezelf en wat ik kan blijkbaar net zo onuitroeibaar zijn als vlooien op een kat. Wat je ook doet, ze komen altijd toch terug.

Maar ook dit gaat voorbij en ik heb alles in huis om ook hier weer van op te krabbelen. Weet ik. Zo voelt het nu niet. Maar goed, laat ik beginnen met de terminologie. Ik heb geen terugslag maar zit in een verlengde hersteltijd. Zo. Dus.

De toekomst: profielkeuze school

~ MB ~ 15 reacties

Het schooljaar is al weer de derde week ingegaan en zodoende was het tijd voor de jaarlijkse ouderavond die altijd begin september plaatsvindt. Afgelopen maandag gingen we naar school voor een bijeenkomst waar de introductie opwekkend kort was, de mentor tweetalig onderwijs is beduidend korter van stof dan de directeur die in de voorafgaande jaren de inleiding verzorgde. Na dit voorafje werden we heel langzaam gaar gestoofd in het lokaal van de klassenmentor.

Arme kinderen om te verwachten dat ze met deze temperaturen iets kunnen presteren. Het lokaal lag op de eerste verdieping en alle warmte van de dag was naar boven gefloept en hing daar als een wolk boven de lam gelagen ouders. De mentor kletste zich er manmoedig doorheen, ze is waarschijnlijk wel wat gewend, maar dat kon niet voorkomen dat de reacties vrij lauw waren. Vragen? Nee er waren nauwelijks vragen, iedereen wilde zo snel mogelijk naar buiten, de frisse lucht in.

Evengoed vond ik het heel goed en fijn om te gaan. Allereerst wegens een egocentrische en niet ter zake doende reden, namelijk dat ik op de lagere school alle ouderavonden, rapportgesprekken en voorstellingen/uitvoeringen heb gemist, op de eindmusical na. Het voelt echt als een overwinning dat dit nu wél lukt met een paar rustdagen erna en dat ik nu de informatie eens uit eerste hand krijg in plaats van dat M. me vertelt wat er is besproken. Maar natuurlijk ook omdat ik graag wil horen wat er gaat gebeuren dit jaar. Het derde schooljaar is een belangrijke periode. S. moet aan het eind ervan zijn profielkeuze maken. Dat is best spannend want hij heeft nog geen idee. Ik heb zelf wel een vermoeden wat bij hem zou passen gezien zijn interesses en cijfers – Natuur & Techniek of Natuur & Gezondheid – maar het is zijn keuze natuurlijk. En hij vindt eigenlijk alles leuk en interessant, behalve Duits.

De school begeleidt de kinderen in de profielkeuze door middel van gesprekken en het doorlopen van een programma dat alle kinderen thuis of in studietijd op school kunnen doen. Dat filtert en sluist als een trechter naar de juiste keus toe, schijnbaar. De docenten geven ook advies of het gewenste profiel past bij hun indruk en de prestaties van het kind. Voor sommige vakken wordt het wel flink aanpoten. Scheikunde en economie zijn verse vakken dit jaar en halverwege het jaar moeten ze al een voorlopige keuze maken. Even wennen aan de nieuwe vakken en op gang komen is er niet echt bij want je moet minstens een 7 staan wil je een vak in je mogen profiel kiezen .

Het blijft me verbazen dat kinderen zo vroeg moeten kiezen. Ze hebben op een enkeling na nog echt geen flauw idee. Er zitten bij S. een paar bijzondere gevallen in de klas die op hoog niveau sporten of een versnelde VWO opleiding doen. Deze kinderen zijn meestal enorm gefocust maar de rest niet echt. En toch hangt er best veel van af. De richting die ze nu al kiezen sluit latere wensen misschien wel uit.

Ik ga mijn best doen hem te helpen een mooie keuze te maken. En hoop dat ik niet te sturend zal zijn en hem niet ga belasten met de erfenis van mijn foute keuzes. Hij hoeft natuurlijk niet mijn foute beslissingen recht te breien. Maar ik hoop wel enorm dat hij kiest voor dat waar zijn hart ligt en niet voor dat waar hij veel geld mee hoopt te verdienen. Al hoeft het één het ander niet uit te sluiten natuurlijk.

Hij kiest dus zijn eigen profiel en zijn eigen eventuele studie straks. Wat ik wel kan doen, hoop te doen, is hem helpen met alle dingen erom heen: hoe leer je plannen, voor jezelf opkomen, je grenzen bewaken, omgaan met stress en al die andere zaken die soms bepalend zijn of iets lukt of niet. Best spannend vind ik dat aangezien dat nu net dingen zijn die mij bepaald niet zijn aankomen waaien. Maar ervaringsdeskundige als ik ben van hoe het niet moet, ben ik vaak zo eerlijk mogelijk tegen hem en deel hem mijn fouten en vertel ook hoe ik nu met stress omga en wat het verschil is met vroeger.

Omgevingsgeluiden

~ MB ~ 38 reacties

Hoewel wij heerlijk wonen, word ik soms gek van de geluiden die we continu horen. Het zomerseizoen staat blijkbaar synoniem voor buiten gillen, hard praten, in de tuin keihard een telefoongesprek voeren. En dan ben ik nog hartstikke doof ook en heb er toch last van terwijl ik denk ik de helft nog niet eens hoor.

Sommige geluiden begrijp ik, ook al vind ik ze niet prettig. We wonen tegenover een park en dus is het logisch dat we de tuinmannen horen als ze het gras maaien. Of dat er pubers in het prieeltje hangen en daar gaan staan gillen. Zaterdagnacht. Als ze terug komen van stappen. In de halfslaap hoor je teveel om echt verder te slapen maar te weinig om uit het raam te gaan hangen en te gillen dat ze hun kop moeten houden. Wat je niet doet omdat je dan zelf voor overlast zorgt.

Maar toch. Wat een zaligheid dat de buren zo lang op vakantie waren en wat was het slikken dat ze weer terug waren. Buurman praat nogal luid. Toen buurvrouw vroeg of we wel hadden gemerkt dat ze weer terug waren – op zoek naar een praatje over de schutting – flapte ik er uit dat het zo heerlijk rustig was geweest. Echt, de woorden rolden mijn mond uit voor ik mezelf kon tegenhouden en hingen daar zo wat in de lucht.

Maar het ergst en meest irritante vind ik het kleine meisje wat weliswaar niet naast ons woont maar het volume dat ze weet te produceren maakt dat je denkt dat ze op zijn minst vlak naast je staat. Echt heel erg en slecht ben ik natuurlijk dat ik me zó dooderger aan zo’n klein kind maar ze is volgens mij tot op het bot verwend en wordt nooit tegengesproken of gecorrigeerd. Althans daar heb ik nooit iets van gemerkt. De ene driftaanval na de andere maken we mee. En maar gillen in de tuin om haar moeder.

Een tijdje terug kwam ik het gilmeisje met moeder en opa & oma tegen in de winkel, alwaar er boodschappen moesten worden ingeslagen. Eén klein gillend kind dat drie volwassenen bezig hield om de puinhopen achter haar op te ruimen en achter haar aan te rennen. En maar sussen. Echt. Doe normaal. Corrigeer eens. Zeg gewoon: Nee, dat is niet van jou. Nee, dat mag je niet pakken. Nee, je mag ook niets op de grond smijten en stop met gillen, nu! Zo doe je dat met kleine kinderen. Jij zegt 1000 keer nee als ze iets doen en zij doen het 1000 keer toch en uiteindelijk valt het kwartje.

Natuurlijk weet ik dat het arme kind er niets aan kan doen. Geen kind wordt stront vervelend geboren. En misschien heb ik ook wel PMS dat het me zo irriteert nu. Zou zomaar kunnen. 😉

Zaterdag

~ MB ~ 8 reacties

Echt, wat was deze week super. Wat een heerlijke nazomer. Ik geniet me een ongeluk en vind dit echt de perfecte temperatuur, warm maar niet zweetwarm. Ik heb dus heel veel in de tuin van de zon genoten en veel gelezen deze week.

Het voordeel van een lange diepe tuin is dat er – ook als de zon al lager staat zoals nu in september – altijd wel een plek is waar volop de zon schijnt. Dus staan er door de tuin heen stoelen op strategische plekken en kan ik daar afhankelijk van het tijdstip genieten van de zon.

Sowieso gaat de lijn opwaarts. Ik heb nu twee weken lang op alle doordeweekse dagen mijn 8-minutenloopje gedaan. In het weekend sla ik over, dan zijn er vaak andere dingen die al iets meer energie kosten. Vandaag hoop ik bijvoorbeeld even te kijken bij S. die een voetbalwedstrijd speelt. Dat ik de afgelopen weken alle keren het loopje kon doen, dat het me niet uitput, dat het lukt vijf keer in de week, dát levert echt een heel fijn gevoel op. Ik ga redelijk vroeg in de ochtend, zo rond 9 uur, dan zijn alle scholieren het park uit en ook de meeste hondenbezitters hebben hun eerste wandeling er al op zitten. Blijft er af en toe een verdwaalde bejaarde over die ik kan tegenkomen, maar verder is het heerlijk rustig.

Zo train ik toch heel langzaam de spieren. Het is toch een opbouw, zó klein dat ik mijn lijf en brein bedot. Ik heb bedacht dat als ik dit 4 weken heb gedaan en het nog steeds goed voelt, ik de wandeling met een paar meters verleng. Zo krijg ik heel langzaam hopelijk meer grip.

Een goede week dus. Het enige minpunt deze week was een zieke kat. Smoes liep al twee dagen veel te slikken alsof hem iets dwars zat. Verder gedroeg hij zich normaal en speelde veel, at gewoon. Maar gisteren tijdens de middagdut kwam hij bij me liggen en hij zag er zó futloos uit. Bovendien had hij hele warme oren. Dus kroop ik het bed uit, belde de dierenarts en we konden er zowaar vrijwel meteen terecht. Ik had gelukt want M. was thuis en dus stond er een auto tot mijn beschikking.

De dierenarts denkt dat het keelontsteking is. De keel is was gezwollen en dat in combinatie met koorts die geconstateerd werd, maakt dat een plausibele diagnose. Als er iets vastzit in de keel zou hij meer hoestgeluiden moeten maken, maar helemaal uit te sluiten valt dat nog niet. Smoes kreeg een spuit met ontstekingsremmers en ik moet hem dagelijks ook een onstekingsremmer geven door het eten. Is het inderdaad een ontsteking dan zou hij snel moeten opknappen. Zo niet, dan gaan we maandag terug voor een uitgebreid keelonderzoek. Maar zelf denk ik dat het niet zo’n vaart loopt.

Gaan we nu weer over tot de orde van de dag en genieten van het weekend. Dat betekent ontbijten met chocoladetaart, gemaakt van amandelmeel, cacao, kokosmelk en wat citroenrasp. Mijn recept is een aanpassing van dit recept van Eet goed voel je goed, ik maak hem zonder suiker en zoet meestal met banaan of suikervrije jam. Zo lekker en zó zo fijn om in het weekend in bed te ontbijten met een stuk taart en koffie.

Op zoek naar thuis: oproep voor woonruimte

~ MB ~ 6 reacties

Wie hier langer leest, weet dat ik een paar maanden geleden een oproep plaatste voor woonruimte voor een vriendin van mij. De meest gelezen post ooit en daar kwamen best veel bruikbare reacties op. Inmiddels heeft zij een hele fijne woning gevonden, niet via het blog maar via een andere weg. Vandaag plaats ik opnieuw een oproep, nu voor Maaike.

Afgelopen zomer heeft mijn oud-collega Maaike met veel liefde op ons huis en 4 katten gepast toen wij in Bretagne waren.  Zij past wel vaker op andermans huizen maar wat ze eigenlijk wil, is een plek voor zichzelf. Ik zou het daarom zeer waarderen als jullie bereid zijn mee te denken, te zoeken of de oproep te delen zodat zij woonruimte vindt in Alkmaar of Hoorn.

Omdat Maaike een introductie verdient op zijn Kermits, hierrrrr is Maaike!

“De kunst van te leven is thuis te zijn alsof men op reis is.”
Godfried Bomans

Mijn naam is Maaike van der Werff, en hoewel een dak boven mijn hoofd ben ik in feite al een paar jaar op reis. Nu na twee jaar bij anderen [in Alkmaar] inwonen, is het tijd mijn vleugels uit te slaan. Het is echt tijd in mijn eigen ‘thuis te zijn alsof ik op reis ben’. Daarom ben ik sinds kort op zoek naar zelfstandige woonruimte in Alkmaar of in Hoorn. Het hoeft niet groot of groots te zijn, wel zelfstandig. Dus weet je een zelfstandige woonruimte (studio, HAT, tuinhuisje, grote [zolder]kamer met alle voorzieningen) in Alkmaar of Hoorn van max. € 600,=, mag…nee, moet je me absoluut een seintje geven. Mail me op maaikes.writersblog@gmail.com.

Ik heb twee aanvullingen. Ik heb een piano die wil ik graag meenemen – als dat kan. Ik zou graag een huisdier kunnen nemen – als dat kan/mag. Dit zijn geen harde eisen – wel mijn ‘zachte’ wensen. Dus weet je van een woning die bij mij past en vice versa of weet je van iemand die een ruimte heeft en verhuurt, mail me!

Bij voorbaat dank voor je tijd moeite en aandacht.

Techniek voor dummies: turn it off en on again

~ MB ~ 8 reacties

Sinds een paar maanden hebben wij een smart televisie. Die wordt best intensief gebruikt. M. luistert vaak naar muziek op Youtube, met het geluid over de boxen. En sinds 2 maanden hebben we een abonnement op Netflix en kijken we series en films. Wat ik echt een enorme aanrader vind. Duur is het niet voor wat je ervoor krijgt (een gigantisch aanbod). Je kunt bovendien overwegen om samen met je buren of vrienden een abonnement te nemen want met het abonnement dat wij hebben mogen bijvoorbeeld twee gebruikers tegelijkertijd kijken. Dan heb je dus voor € 5 per maand altijd wanneer je maar wilt iets leuks om te kijken.

Natuurlijk moedig ik geen kijkverslaving aan – hup het huis uit! van de zon genieten! de paden op en de lanen in! – maar het is gewoon wel fijn dat het er is. Als het werkt. En dat deed het niet meer. Ineens. Eerst wat haperen en vastlopen, midden in een aflevering en toen bleef alles hangen.

TV uit en aan. Router uit en aan. Ruk, het werkt nog steeds niet. Dan maar verder kijken op de laptop. Want dat vind ik ook zo geweldig aan Netflix, je kunt op alle apparaten met een verbinding kijken, maar dat wisten jullie vast allemaal al. Afijn, aflevering verder gekeken en daarna naar bed gegaan met de gedachte dat dit soort problemen zich meestal vanzelf wel oplost.

Er volgde een dag met een ontkenningsfase – hij doet het vast weer als ik hem aanzet – shoot nee, nou ik probeer het straks nog wel, komt goed. Nee, kwam niet goed.

Dus volgde het gesprek met de man in de avond. Ik vond dat hij het dan maar moest oplossen. Hij dacht daar anders over want hij speelde toevallig net Candy Crush en daarna zou er voetbal zijn op de TV. Zijn lichaamstaal negerend maakte ik opmerkingen over de TV ‘dan maar terug sturen want dat ding doet het niet, is kapot en er zit nog garantie op want ik wil wel een werkende smart tv want wat hebben we aan Netflix als we dan niet op de TV er naar kunnen kijken‘.

Dat maakte heel wat reacties los bij M. maar niet de gewenste. TV ter reparatie sturen betekent een tijd zonder TV en dat is geen gewenste ontwikkeling in tijden van Eredivisie voetbal. Dat was natuurlijk een mooie aanzet om te praten over prioriteiten maar de arme man heeft nog steeds een zweepslag en ik had al irritant genoeg aangedrongen, dus zette ik de volgende stap: er nog maar eens een nachtje over slapen.

De volgende dag deed het klote ding het nog steeds niet. Dat werd toch wel een beetje irritant. Dus het zoveel stappenplan van Ziggo doorlopen om te achterhalen of alles wel juist was ingesteld.

Dat had weinig effect. Het netwerk werd niet gevonden en als ik het vond, wenste het geen verbinding te maken. Inmiddels droop het zweet in stralen van mij af, had ik op mijn knieën in de hoek van de router gezeten – zo hee wat is het hier smerig! – en bedacht me dat de enige oplossing was router plus TV door het raam naar buiten te smijten.
Tenzij, wacht, heb ik de stekker van de TV er al eens uit en weer in gedaan? Hoe kan ik deze basisregel toch telkens weer vergeten! Taadaa! Niet dat ik ging kijken, want het was stralend weer gisteren zoals jullie vast ook hebben meegekregen. Maar het idee dat alles het weer deed was heel geruststellend.