Verhaal over katten met veel sterke doch levensechte gebeurtenissen. Ben jij kattenhater, lees dan vooral niet. 

Omdat we nu al een paar weken twee zwerfkatten eten geven, zien we ze veranderen van magere scharminkels in katten met een normaal postuur. De grootste en snelste vorderingen maken we met de oudere kat. Het is ontroerend om te zien hoe het contact en gedrag zich ontwikkelt. De eerste twee weken rende hij direct na het leeg slobberen van de bak de tuin weer uit. Het eten zelf was een stressvolle bezigheid, voortdurend om zich heen kijkend.

Gisteren zagen we voor het eerst na het leeg eten van de bak het bekende rekken en strekken wat onze katten ook doen na een lekker maal. Daarna volgde een korte poetsbeurt en uiteindelijk ging meneer liggen rollen. Ik moet bekennen dat de tranen in mijn ogen sprongen. Deze kat hebben we ook al een naam gegeven, omdat het handig is in het aanduiden welke kat al zijn eten is komen halen en welke nog niet (en natuurlijk omdat we een beetje verliefd geworden zijn). We noemen hem Dibbes en die andere heet voorlopig nog, nou ja, die andere…

eerst op een afstand, klaar om weg te rennen

 

dan gluren naar dat mens dat eten uitdeelt

 

nu krijgen we goede moed, een meter afstand

Gelukkig waren de kattenbrokken in de aanbieding bij onze supermarkt deze week, dus ik sloeg groot in. Overdag staan er droge brokken buiten onder de tafel en in de avond geef ik ze blikvoer. Alleen zijn deze zwervers niet de enigen die kattenbrokken lekker vinden. De eksters die aan de overkant van de sloot een nest hebben staan regelmatig ongeduldig hippend op de schuur, te wachten tot het zwerversvolk weg is. Na de eksters komt regelmatig een stel tortelduiven eten. En slakken zijn ook dol op kattenbrokken, weet ik nu.  Wat nou consuminderen, ik ben helemaal de weg kwijt…..

Het is niet voor het eerst dat we zwervers adopteren. Ik heb nog nooit een normale kat uit een nestje gehad. Er zijn wat asielkatten geweest en wat aanlopers. In Amsterdam kwam Job bij ons aanlopen. Ik was hoog zwanger en er liep bij ons in de tuinen achter regelmatig een zwarte kater rond, luid miauwend en aandacht trekkend. Op een dag zat hij bij ons binnen, hij lag op de vensterbank. Wat volgde was een periode dat hij overdag bij ons binnen was op voorwaarde dat de deur openbleef. Achteraf vind ik het onbegrijpelijk dat deze kat ons uitkoos, want S. werd geboren en dat babygehuil was voor de katten die we al hadden veel stress. Maar Job trok zich daar niets van aan.

Op een dag verdween hij weer en was een tijd spoorloos. Toen werden we gebeld dat hij ergens in het blok doodziek in een tuin had gelegen en naar een kattenopvang in Amstelveen was gebracht. Wij belden daarheen. Hij was meer dood dan levend, was geopereerd aan een liesbreuk, mankeerde van alles en nog wat en was meteen ook maar gecastreerd. Op hun vraag of het onze kat was, antwoorden wij dat dit nog niet helemaal het geval was (hij was immers aankomen lopen en weer verdwenen) maar dat we hem wel graag wilden houden. De kosten van het oplappen van Job werd gedeeld door de kattenopvang, onze bovenbuurvrouw (ach, dat is zo’n schat, dat beessie) en ons.

Afijn, Job kwam ontmand en opgelapt ons huis weer in alwaar wij hem een tijd  binnen hielden om hem goed aan ons te laten wennen.Toen hij weer naar buiten mocht ging het dagelijkse leven verder met onze net geboren baby, 3 katten en een konijn (dat overigens ook is aan komen lopen, echt waar!).

Op een dag werd er aangebeld. Ik deed open. In de deuropening stond Job met achter hem een man en een vrouw. Ze vroegen me of ik de kat kende. Ik legde uit dat hij was aankomen lopen en sindsdien bij ons woonde. Het stel vertelde toen een ongelofelijk verhaal: Job was een paar maanden daarvoor bij hun aan komen lopen. Op een dag werd het voor hem tijd om gecastreerd te worden. Dus hop, kat in de doos, in de auto en op weg naar de dierenarts. Bij het verlaten van de auto zag hij zijn kans (ontmand worden, dacht ’t niet!) en ging er vandoor. Om vervolgens bij ons aan te komen lopen, 2 of 3 huizenblokken verderop. Ze hadden hem enorm gemist en naar hem gezocht. Meneer was ineens weer op komen draven en had ze meegelokt naar ons huis, alwaar hij voor de deur ging miauwen. Toen ik opendeed, wandelde hij naar binnen en was klaar met het verhaal.

Je kunt je voorstellen dat we dit stel echt heel vreemd aankeken, onze nieuwe kat is naar zijn oude baasjes gegaan, heeft ze meegelokt naar ons huis en ze voorgesteld aan zijn nieuwe baasjes? Heel bizar! Even was er een ongemakkelijk moment want ik was bang dat ze hun kat zouden opeisen maar ze besloten dat Job duidelijk had gekozen en duidelijk afscheid van hen had genomen.

Als ik dit niet zelf had meegemaakt, zou ik moeite hebben dit te geloven! Ik zou nu graag willen schrijven dat Job nog lang en gelukkig heeft geleefd, maar helaas. Hij is vlak na onze verhuizing van Amsterdam naar Hoorn overleden, hij lag ineens dood in een hoek van de kamer, heel vreemd.

Nog vreemder is dat onze kat Moos (die ook is aan komen lopen) een exacte kopie van Job is (die toch echt was gecastreerd) qua uiterlijk en gedrag. Het leven haalt vreemde fratsen uit.

Zou jij zwerfkatten te eten geven?