Loslaten: meer gemak

~ MB ~ 40 reacties

Niet alleen op budgetgebied probeer ik wat losser te worden, ook op andere gebieden. Dat is goed voor mij. Ik deed de afgelopen 8 jaar heel veel om mijn gezondheid te verbeteren, ik probeerde zowat elke beschikbare behandeling, slikte me suf aan voedingssupplementen en paste mijn leefstijl noodgedwongen aan. Betere voeding, rust pakken tussen activiteiten door, vermijden van stress, leren nee zeggen, vermijden van prikkels en over het algemeen een leefstijl hanteren waar een bejaarde van in slaap valt, is het beste voor mij.

Zo bezien ben ik een heel eind. Maar het kan altijd beter. Want ook in het aanpassen van de leefstijl kan ik wat rigoureus zijn. Alles altijd helemaal verantwoord, biologisch, suikervrij, alles altijd vers en zelf snijden. Dus snijd ik in etappes een rode kool als die op het menu staat. Want voorgesneden kopen doen we niet, dat is duurder en minder vers.

Zojuist kreeg ik een mail van mijn lieve mailmaatje uit Zandvoort die me vertelde dat ze het idee heeft dat ik aan zelfkastijding leid, dit vanwege het ontbreken van een wasdroger in dit huis. Ik kan het alleen maar helemaal eens met haar zijn, jammer genoeg, het klopt helemaal. En van altijd maar de beste en meest verantwoorde keuze maken, kun je ook heel veel stress krijgen. Dát heb zelfs ik eindelijk ontdekt. Dus besloot ik de prioriteiten eens om te draaien, de oplettende bloglezer heeft deze nieuwe rode draad in mijn leven natuurlijk al lang opgemerkt. Niet langer het beste of het meest verantwoorde, maar dat wat voor mij het meeste gemak op het moment zelf oplevert, zou de juiste keuze moeten zijn.

Tijd voor verandering, dus:

  • namen we een glazenwasser (dat is oud nieuws want dit vertelde ik al eerder maar ik ben er blijkbaar heel trots op)
  • kocht ik vorige week niet één, maar twee zakjes voorgesneden soepgroenten voor in de tomaten-pompoensoep mensen! (en nu niet allemaal mailen dat ik op goede momenten groenten kan fijnsnijden en in de vriezer flikkeren om die er op de slechte momenten weer uit te halen want dat kan ik ook zelf bedenken en dat deed ik dus niet omdat ik mezelf probeer af te leren altijd vooruit te denken…)
  • kocht ik glassex toen ik net toch bij de HEMA was. U weet wel dat spul voor luie huisvrouwen. Ik maakte geen sopje met soda en azijn om in mijn hervulbare spuitflacon te doen maar kocht gewoon zomaar een fles voorgefabriceerd spul. En glanzen dat die ramen doen!
  • haalden we de afgelopen maanden bijna eens per 2 weken patat, gewoon wegens lekkere trek en omdat het zo uitkwam Ik genoot daar volop van en grappig genoeg is mijn gewicht 5 kilo minder dan vorig jaar om deze tijd….
  • maak ik tegenwoordig geen dagplanning meer. Leidend is wat voor energie ik op het moment voel en wat voor weer het is. Dus, wil ik oefeningen gaan doen maar begint de zon te schijnen? Schijt aan die oefeningen, die komen later wel, nu eerst in het zonnetje zitten!

Alleen de wasdroger is er nog niet. Nu is het feit dat er hier geen wasdroger is, niet zozeer te wijten aan vrekkigheid van mijn kant maar wordt meer veroorzaakt door een ruimtegebrek. Waar moet dat ding staan? In de schuur is er alleen plek voor als we voortaan een fiets buiten laten staan. In de keuken is geen plek. Boven is er wel een plek in onze slaapkamer achter een wand met louvredeurtjes, maar daar staat nu de vriezer. We kunnen een droger er bovenop zetten maar dan moet er eerst in die hoek een stopcontact worden geplaatst. Want de vriezer staat daar met een verlengsnoer. Twee grote apparaten en een verlengsnoer is vragen om moeilijkheden.

Er zou eventueel plek kunnen worden gemaakt in een andere ruimte maar dat wordt wel enorm proppen. We hebben een heerlijk huis maar wel met kamers die allemaal heel smal zijn. Ik kan bijvoorbeeld niet zomaar om ons bed heen lopen, ik schuifel langs de randen eromheen, meer ruimte is er niet. In onze slaapkamer staat ons bed en aan weerszijden van die bedden twee oude kleuterstoeltjes van S. voor onze boeken die we op dat moment lezen. Verder is de kamer leeg, op die ingebouwde kastenwand na. Die je niet zomaar even weghaalt want dan moeten alle muren opnieuw gestuct worden…En verder is het dus niet zo dat we ergens nog een vergeten niet gebruikte hoek hebben in het huis, dat je de hoek omslaat en ineens denkt maar natuurlijk, die droger kan hier staan! Dus zijn we nog wat aan het dubben en piekeren hierover. Maar juist dat dubben en piekeren zorgt voor onrust in mijn hoofd dus heb ik het onderwerp wasdroger even geparkeerd. Wordt vervolgd.

Maar voor de rest. Grote stappen gezet! U ziet het, er is duidelijke een glijdende schaal, ik zak helemaal af en laat behoorlijk wat punten vallen op consuminder- en milieugebied. Maar, het is wel een transformatie van manische zelfkastijder naar ontspannen levensgenieter! De punten op het gebied van ontspanning stijgen met sprongen en goed dat het voelt! Ik kan het van harte aanbevelen.

Beugelperikelen

~ MB ~ 13 reacties

Nog een week en dat zit de slotjesbeugel precies 8 maanden in mijn mond. Omdat het nogal wat is, staat de datum van plaatsing (29 juni) in mijn brein gebeiteld, net zo vast als die slotjes op mijn tanden zitten.

Tot nu toe heb ik geen pech of nare verrassingen meegemaakt. Waar S. wel regelmatig tussen de gewone controle-afspraken extra moet langs komen om los geraakte slotjes weer vast te laten zetten, maakte ik dat tot nu toe niet mee. Het gaat juist heel voorspoedig. Ik zie al heel veel effect als ik in de spiegel kijk en dat is een enorme motivatie.

In de offerte stond ook een buitenboord beugel begroot. Dit was niet met mij besproken tijdens de onderzoeken, dus belde ik op met de vraag hoe dat nu zat. Ik kreeg als antwoord dat het vooraf moeilijk in te schatten is wát de slotjesbeugel precies gaat doen en of het beoogde effect wel kan worden bereikt. Indien nodig kan dus tot een buitenboordbeugel worden overgegaan.

Jullie begrijpen dat dit de afgelopen tijd als een donderwolk boven mijn hoofd hing. De hele tijd. Een slotjesbeugel is al heftig, een buitenboordbeugel helemaal. Die draag je minimaal 16 uur per dag, als ik het goed heb begrepen en ook in de nacht. Zit ik niet op te wachten, ik slaap al zo moeilijk. Dus hing die donderwolk daar maar te hangen. Tijdens de controles vroeg ik er maar niet naar, wat niet weet, wat niet deert. Dat werkte natuurlijk niet want het was wel aanwezig op de achtergrond.

Maar toen ik vorige maand na het maken van de foto’s opnieuw te horen kreeg dat ze heel tevreden zijn over de voortgang, iets wat al vaker was gezegd, durfde ik het aan. Zeg-hoe-zit-het-eigenlijk-met-die-buitenboord-beugel-die-ik-eventueel-misschien-zou-moeten-gaan-dragen, vroeg ik zo nonchalant mogelijk terwijl ik achterover in de stoel lag en in de enorme neusgaten van de controlerende orthodontist mocht kijken.

Waar ik dát nou vandaan haalde, was de reactie. Een buitenboordbeugel werd nooit geplaatst bij een volwassene. Euh, dat stond in de offerte? Ter plekke werd dat bekeken, niets van te vinden. Ik legde uit dat ik na ontvangst van de offerte nog gebeld had, omdat ik toen nogal was geschrokken, nou ja zeg maar gerust volledig over de zeik was. Al pratend kwamen we nu tot de conclusie dat de dame die ik aan de telefoon had, er blijkbaar van uitging dat ik het over S, had. Die overigens ook geen buitenboordbeugel nodig heeft,  dat terzijde. Kinderen krijgen die wel soms, inderdaad als er meer correctie nodig blijkt te zijn. En dat er verzuimd is om de gegevens in de computer op te zoeken.  Een vergissing met best een mogelijk groot effect want ik had bijna de hele boel afgeblazen.

Hoe ik daar nu bij kom? Ik heb de offerte thuis weer opgezocht en daar staan toch echt 2 verschillende beugels geoffreerd, zie ik. Er zat toen een blaadje bij met de uitleg wat een beugel categorie 2 of 6 of anders is. Op grond daarvan heb ik toen geconcludeerd dat ik een buitenboordbeugel zou krijgen. Dat blaadje met uitleg kan ik nu niet meer vinden. Maakt niet uit, ik verliet de praktijk 10 kilo lichter. Super! GEEN BUITENBOORDBEUGEL MENSEN!!!. Heerlijk toch dat je zo blij kunt zijn met iets dat niet gaat gebeuren!

Ga ik nu mijn tanden poetsen, want het is weer tijd voor een controle. Die de afgelopen weken twee keer werd verplaatst wegens de griep maar dan nu weer plaats gaat vinden. Niet vergeten dat ik de soep uit de vriezer haal, want dat wordt weer een paar dagen eten slobberen, in plaats van kauwen….

Kekke Kast

~ MB ~ 8 reacties

Eigenlijk ging ik vertellen over het loslaten van het strakke budgetteren maar de griep heeft andermaal toegeslagen in een tweede ronde. Of griep, griep is wat sterk uitgedrukt maar het snot loopt erin stralen uit, dat wel. Beeldend genoeg?

Dus om jullie nu toch iets te lezen aan te bieden, verwijs ik naar Ogma, de leukste boekensite van Nederland waar vandaag een interview met mij staat, nou is dat leuk of is dat leuk?

Over zaken die het hart aangaan…

~ MB ~ 16 reacties

Voor wie hier leest voor de blogs over geld, nog even geduld, maandag plaats ik een bericht over hoe het staat met het meer loslaten van het tot de nul budgetteren. Nu gaan we even verder met het dierenziekenhuis…

In december constateerde de dierenarts een hartruis bij Dibbes. Gisteren zijn we naar een dierenziekenhuis in Amsterdam gegaan om met behulp van een hartecho te laten onderzoeken of deze hartruis de voorbode is van een hartaandoening.

Voor wie hier al langer mee leest weet dat het een heel gedoe is om Dibbes in een reismand te krijgen. Wel is het zo dat het steeds beter gaat. Hij doet er nu af en toe ervaring mee op en weet  inmiddels dat in de mand gestopt worden, betekent dat hij dan aan het eind van de dag gewoon weer thuis is. Evengoed is er wel wat drugs voor nodig om alles in goede banen te leiden. Dus slikte hij de week er aan voorafgaand al zylkène om hem wat vrolijker en meer ontspannen te maken. Donderdagavond maakte ik de kleine kamer in orde, ik zette de reismand daar neer, deed er een lekker kleedje in en spoot rijkelijk met kattenkruidspray. En wat deed die schat, hij stapte zo de mand in. Helaas 10 uur te vroeg maar het goede begin was er!

Omdat hij nuchter op de afspraak moest verschijnen, vertelde ik tot vervelens toe aan de huisgenoten dat ‘de katten geen eten krijgen bij het opstaan vrijdag, niet vergeten hoor!‘ Voor de zekerheid kladde ik dat ook op een groot vel papier en legde dat op het aanrecht. En schoot alsnog om 4 uur in de nacht wakker omdat ik me realiseerde dat geen eten geven betekende dat ook eten dát al gegeven was maar niet opgegeten, afgepakt moest worden. Dus hobbelde ik naar beneden om de bakken met droge brokken weg te halen. Omdat ik niet écht wakker als in helemaal wakker wilde worden, deed ik het licht niet aan en stapte per ongeluk op een staart. Dus toen toch maar het licht aan gedaan om te zien wie de ongelukkige was, maar ik zag geen gekwetste ziel, integendeel ze zagen er allemaal heel verwachtingsvol uit, ik had immers de bakken met brokken in mijn handen. Dan maar even naar de plee en vervolgens was ik wakker en blééf ik wakker, een goede begin van de dag dus ;-).

drugs toegediend, beetje onzeker over wat er gaat komen

Afijn, om een uur of 9 kreeg Dibbes zijn drugs en daarna sloot ik me met hem in het kleine kamertje op. Dat doe ik omdat ik niet wil dat hij de trap aflazert of door de huiskamer gaat zwalken. In deze kamer staat een bed en hij blijft dan meestal gewoon bij mij in de buurt tot hij steeds slomer wordt. Dan is het een kwestie van hem na een uur of 2 in de mand stoppen. De eerste keer was dat een drama maar tegenwoordig lukt dat goed en krijgt hij geen paniekaanval meer. Dus we krijgen er al een aardige routine in. Enige kink in de kabel dit keer was dat Gerrie enorm ging zitten jammeren aan de andere kant van de deur en dat Dibbes daar wat onrustig van werd. Volgens mij was het pure pisnijd van Gerrie – je zit in een kamer met Dibbes en hij krijgt nu meer aandacht! – en had hij natuurlijk niet door dat het niet bedoeld was als extra knuffeltijd.

In het dierenziekenhuis aangekomen waren we snel aan de beurt. Dibbes liet alles gelaten over zich heen komen al was het overduidelijk heel eng voor hem. Maar zo lang hij flink geaaid werd door M. en mij was het goed. Toen M. even stopte met aaien omdat hij op het beeldscherm van de echomachine keek, raakte Dibbes meteen in paniek. Het is ook nogal wat: okseltjes geschoren, gel erop en daarna 20 minuten in een soort houdgreep gehouden worden om een echo te laten maken. 

Wat ze zagen was een hart dat het goed deed, geen lekkende hartkleppen maar wel een verdikte hartspier. En dat is niet de bedoeling want het kan de voorbode zijn van HCM, een ziekte die veel bij katten voorkomt en uiteindelijk leidt tot hartfalen.

Omdat hij verder in stralende staat is en geen klachten heeft, kan het ook ‘gewoon’ een verdikte hartspier zijn. Over een jaar moeten we nogmaals een hartecho laten maken. Zou het HCM zijn dan zou er een bepaalde mate van progressie van deze aandoening te zien moeten zijn op een echo. In de tussentijd moeten we letten op zijn ademhaling, gaat die snel of wordt hij hijgerig, dan moeten we eerder langskomen.

Het is natuurlijk wel jammer dat we niet echt zijn gerustgesteld want eigenlijk weten we nu nog niets. Toch vind ik het fijn om te weten waar we op moeten letten, dat de kans aanwezig is dat hij HCM ontwikkelt en is het goed om dit in de gaten te houden. En hebben we voor nu wat Dibbes betreft even rust….

mens en dier liggen bij te komen na enerverende ochtend…

Opgeruimd en drugs die nodig zijn

~ MB ~ 25 reacties

Niets beter voor muizenissen in de kop dan een goeie griep. Echt opvallend hoe ik me nu voel in vergelijking met 1,5 week geleden. En dat terwijl ik nog een enorme snotkop heb en onder de koortsuitslag zit én (ik ga voor de overtreffende trap zoals jullie zien) gekneusde ribben heb en aan een kant helemaal ingetapet ben. Maar toch. De wereld ziet er weer anders uit. Ik zal het er wel uit gesnoten hebben maar het komt ook zeker door het zonnetje.

Elk jaar zo eind januari, begin februari wacht ik ademloos af tot de zon over de daken van de huizen aan de overkant heen komt. En als die zon hoger staat, dan is daar ‘ineens’ het magische moment dat ik met de deur open in het halletje in de zon kan zitten. Uit de wind. Met een bak koffie. Jongens wat is dat fijn!


Morgen gaan we met Dibbes naar het Dierenziekenhuis in Amsterdam waar hij een hartecho krijgt om te onderzoeken waar de hartruis vandaan komt. Dat is best wel spannend en geeft ook wat stress. Dibbes en artsbezoeken is geen fijne combinatie. Dus krijgt hij alweer een week antidepressiva om hem vooraf optimaal gelukkig te maken en krijgt hij morgen een sterker kalmeringsmiddel. Even zag het ernaar uit dat dit niet mocht. Mijn dierenarts was nogal stellig dat dit niet gegeven mag worden voorafgaand aan een hartecho, terwijl ik dat wel heb nagevraagd bij het maken van de afspraak. Dus belde ik met het Dierenziekenhuis en dat werd een enorm gedoe omdat ze daar met de telefooncentrale bezig waren en ik echt iedereen in het pand daar heb gesproken, van spoedopname tot receptie tot radiologie. Dus nu weet iedereen dat Dibbes komt morgen ;-). Gedrogeerd, want dat was geen probleem. Gelukkig maar anders hadden we de hele afspraak wel kunnen vergeten. Duimen jullie voor ons?


Het houdt niet op.

~ MB ~ 69 reacties

Typisch een geval van aanhoudende somberte momenteel, veroorzaakt door prutweer, al maanden minder kunnen doen dan vorig jaar om deze tijd, verwachtingen omtrent mijn gezondheid die als een ballonnetje leeglopen en een enorme aanleg voor zeikerigheid overgevoeligheid. Dat samen met een winterdepressie die in stand wordt gehouden door bijna altijd binnen zitten maakt dat ik een donderwolk in mijn hoofd heb.

Ja, ik weet dat ik mijn zegeningen kan en mag tellen. Ik heb een lieve man, een lief en heerlijk kind, heel veel katten die elk moment van de dag met mij willen knuffelen (man en kind trouwens ook), een dak boven mijn hoofd, geen schulden buiten een hypotheek, geen geldzorgen, een moeder die nog leeft en het ook nog goed doet ondanks haar leeftijd, hobby’s die ik vanaf de bank kan doen zoals lezen en schrijven, een paar hele lieve vrienden, een fantastisch uitzicht als ik uit het raam kijk en een bibliotheek op fietsafstand. Wat wil ik nog meer?

Nou, zó veel meer. Het is niet genoeg. Soms wel. Nu niet. Echt heel erg niet. Ik mediteer, doe mijn oefeningen, ik lees,  ik benoem het fijne in het leven, probeer de dagen te nemen zoals ze komen, zoek naar ruimte om het mezelf makkelijker te maken, spoor dat op wat me te veel prikkelt en elimineer dat, slik vitamine D om tekorten te voorkomen. Maar toch.

Uitspreken wat er in mijn hoofd omgaat lucht even op. Maar doet ook schrikken. Het is niet fijn om te zeggen: dit wil ik niet, dit koos ik niet, van mij hoeft het niet nog zo 20 jaar door te gaan. Niet als ik elke dag moet kiezen tussen naast douchen en koken één andere activiteit. Neem ik de telefoon op dan kan ik niet meer naar de bieb. Net als het bijvoorbeeld moeilijk is om altijd maar op de centen te letten, en dat je dan het gevoel hebt dat je echt niet meer weet waar je de bezuinigingen vandaan moet halen (dat geldt gelukkig niet voor ons), weet ik soms echt niet meer hoe ik het beetje energie dat er is, moet managen.

Ik ben een wolf, een tijger, een wild dier en per ongeluk in het lichaam van een lieveheersbeestje terecht gekomen. Ik ging naar de kapper, kocht via internet 2 nieuwe truien, pepte me zelf op, kocht zelfs make up en smeerde dat op. Kijk eens, ik kan het wel, ik doe moeite voor mezelf. Ik installeer me op de bank, met een deken en fijne boeken en chocola, heel veel chocola. En dat helpt wel. Even.

Natuurlijk heb ik het niet zwaarder dan een ander. Dat weet ik. Als je op je werk zit waar je je niet prettig voelt, of wakker ligt van de geldzorgen of zorgen om je kind, je familie, of als je in scheiding ligt, baal je ook. Zó veel mensen leven met problemen. Dat weet ik. Dat besef maakt dat ik vaak mijn eigen situatie relativeer.

Wat ik soms zo mis is dat ik nergens naar toe kan met negatieve energie of met woede. Vroeger ging ik dan een stuk lopen in marstempo of sporten of als een gek het huis opruimen. Dat doe ik niet in een situatie waarin ik zo zorgvuldig moet omgaan met mijn energie en met een lijf dat weken blijft protesteren als ik de grenzen overschrijd.

Het verschil met vroeger is dat ik eerlijker word, over mezelf, naar mezelf toe of tegenover de buitenwereld. Ik heb geen zin meer om altijd positief te zijn, dat kan ik ook niet. Soms is het gewoon kut en dat mag best eens gezegd worden. Ruimt ook op.

Nog even, en dat is het weer voorjaar. Zelfde lijf, zelfde geest maar dan met zon. Dat scheelt vast. De dagen worden al weer langer en lichter.

Lieve lezer, heel knap als je het tot hier hebt volgehouden, dank! Ik maak het vast wel weer een keer goed met een luchtige blogpost vol licht en vrolijkheid!

Toenadering

~ MB ~ 17 reacties

Op kattengebied is toenadering het woord van de laatste tijd. Op alle gebieden. Onderling, tussen mens en kat, tussen kat en mensen buiten het gezin. Heel fijn om te zien.

Dibbes is na 2,5 jaar zover dat hij niet meer obsessief op mij gericht is. Hij was al erg op zijn gemak bij M, maar de laatste paar maanden zoekt hij nu ook toenadering tot anderen. Bij S. door echt om knuffels te vragen en uitgebreid tegen hem aan te liggen:

een goed gesprek

Maar ook naar anderen toe, Hij heeft al een paar keer bij Oma op schoot gelegen, vraagt aandacht van bezoek, en heeft na een aanvankelijk aarzeling zelfs half op de voet liggen rollen van een ex-collega die hem bij wijze van omkopen (hij vond haar eerst een beetje eng) wat lekkere brokjes gaf.

Gerrie zoekt ook meer toenadering. Met mij zet hij tegenwoordig stappen die verder gaan dan alleen voorzichtig naast me liggen. Hij ligt nu vaak op schoot en soms vind ik hem in de nacht zelfs naast me liggen met zijn hoofd op mijn kussen. Ik weet het, ik ben een watje, maar ik vind dit lief.

Hij probeert ook steeds meer bij de andere katten, met wisselend succes. Vooral omdat hij niet goed weet hoe hij het aan moet pakken en nog steeds niet kattensignalen voldoende begrijpt. Eigenlijk is alleen Smoes gediend van meer toenadering omdat deze kat over het algemeen wel alles best vindt tegenwoordig. Dus betrapte ik ze laatst op een knuffelsessie waarbij Smoes flink werd afgelebberd door Gerrie. Dat was niet eenmalig, want zojuist betrapte ik ze weer en nu had ik een camera in de buurt….

wil wel knuffelen maar hoe pak ik dat aan?

eerst maar eens synchroon zitten, werkt meestal wel goed

 

en hop, ik doe het gewoon!

doe ik goed he?

ja ho maar, denkt Smoes, genoeg!
even gapen want ik weet me geen houding te geven
is toch mooi gelukt!

en Smoes kan weer verder dutten

Geluk is een keuze, toch?

~ MB ~ 26 reacties

Als geluk een keuze is, dan is het soms een kwestie van kiezen tussen dingen die je eigenlijk niet wilt. Dat voelt niet prettig en het was toch juist om dat geluk te doen?

Je kiest er wél voor hoe je met iets omgaat en hoe je tegenslag opvangt. Toch? Dat klopt. Maar ook dat is geen garantie voor geluk. Het is moeilijk ontkomen aan frustratie als iets wat gisteren wel lukte, vandaag niet meer kan. Hoop doet weliswaar leven en de motor draaien maar draait ook vaak uit op teleurstelling. Misschien iets minder hopen en meer realiteitszin?

Wat wel werkt voor mij is inzoomen op wat kan en waar ik van geniet. Dat geeft een gevoel van ruimte. Want als ik er zo naar kijk, ontdek ik dat de dingen die mijn leven zo de moeite waard maken, niet zijn verdwenen door mijn ziekzijn. Een ideale dag bestaat voor mij uit met mijn gezin zijn, katten knuffelen, lezen en lekker eten. Ik kan ook nu in mijn situatie – waar ik zo verschrikkelijk niet voor heb gekozen – nog steeds genieten van dat wat voor mij heel belangrijk is. De man liep niet weg, er kwamen zelfs meer katten bij en lekker eten lukt ook als je plat ligt. De rest lijkt dan toch allemaal bijzaak.

Dat neemt niet weg dat ongeluk soms wel gevoeld wordt. Soms lijkt alles zinloos en pijnlijk. Dat gevoel besloop me om tien uur in de avond op 31 december jl.. We hadden ons met zijn 3tjes geïnstalleerd op de bank en we keken naar het derde deel van The Hobbit, dat onder de kerstboom had gelegen en nu geconsumeerd ging worden. En zo ineens tussen de ene en de andere scene met een rennende hobbit en veel vechtende dwergen in, besprong mij een gevoel van totale zinloosheid en verdriet. Dat zeker werd getriggerd door het feit dat het Oudjaar was, dat toch vaak een moment van terugzien en vooruitkijken is. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen, proost en hoezee…

Het drong met zoveel besef tot me door dat dit het zoveelste Oudjaar op rij was zonder dat mijn gezondheid terug was gekeerd of mijn hooggespannen verwachtingen waren uitgekomen. Al die jaren op rij – 8 om precies te zijn –  dat ik dacht: volgend jaar wordt het vast beter! Het voelt soms echt alsof ik een been of een arm mis. Bovendien voelt het soms ook alsof ik mijn naasten iets aandoe. Dus kwam er een huilbui uit mijn tenen omhoog kruipen waarbij ik M. en S. hikkend vertelde dat ze een volgend Oud & Nieuw maar zonder mij moeten vieren, lekker ergens gaan dansen of zo. Want ik beperk ze alleen maar, zo is mijn gevoel. Waarop S. met een oliebol in zijn hand zei dat hij het anders heel gezellig had zo met zijn 3tjes op de bank. Moest ik natuurlijk meteen nóg harder huilen omdat ik zo’n lief kind heb en werd een huilbui van wanhoop ineens een huilbui van blijdschap om wat ik heb.

De snelste route naar gemoedsrust is toch wel het loslaten van verwachtingen. Het stoppen met inkleuren van wat anderen van een situatie vinden en het meer relativeren van de eigen situatie. Neemt niet weg dat een flinke jankbui op zijn tijd natuurlijk wel enorm kan opluchten…

Wat aten wij deze week?

~ MB ~ 16 reacties

Momenteel probeer ik voorraden op te maken. Januari is altijd een dure maand doordat boekhoudkundig gezien de feestdagen van vorig jaar er bij komen. Van voorraad heb ik eigenlijk altijd te veel in huis en ik probeer té vaak nieuwe dingen uit die niet altijd even succesvol zijn. We hebben dus vaak restjes, een half pakje meel van dit en wat eiermie en pasta van net weer een ander merk dan ik normaal koop of eet. Soms vind ik wat ik aantref in de kasten één groot mysterie, vergelijkbaar met de eeuwig verdwenen sokken in de was, alleen met voorraad werkt het andersom: hoe komt dit nu weer in die kast?

De uitdaging van deze maand is dus veel voorraad nu eindelijk eens opmaken. Ik maak een weekmenu aan de hand van een lijst waar ik de voltallige voorraad op heb gezet. Natuurlijk koop ik wel elke week wat vers spul maar ik probeer dus vooral de vriezer en voorraadkast leeg te maken. Dus geen gehakt kopen maar een maaltijd met kip plannen als ik geen gehakt meer heb maar nog wel 2 kilo kip in de vriezer. Zo dus.

Zondag
Toen ik, nu 2,5 jaar geleden al weer, op aanraden van een diëtiste glutenvrij ging eten – om te kijken of dit een oplossing voor mijn eeuwige darmproblemen zou zijn – kocht ik glutenvrije pasta bij de Lidl. Mwah, niet echt een succes. Als we tegenwoordig pasta eten, maak ik voor mezelf een alternatief van slierten courgette, zoete aardappel of knolselderij. Dat vind ik veel lekkerder en het is ook nog eens veel gezonder. En ik heb ook heerlijke bij Pit & Pit gekochte pasta op basis van bruine rijst in huis. En dus bleef er een half zakje glutenvrije pasta van de Lidl in de kast staan. Weggooien doen we niet aan maar opeten gebeurde ook niet, tot ik mezelf een schop onder de kont gaf. Dus aten we zondag: pasta met prei, courgette en tonijn en heel veel knoflook. De mannen aten gewone pasta en ik de glutenvrije. Excuses voor de slechtste foto ooit:

Ik at er trouwens twee keer van, een keer als avondeten en de volgende dag at ik het restant als lunch.

Maandag

recept klik

Knolselderij wordt hier veel gegeten. Vaak rooster ik het in de oven met een beetje olie, mint, paprika, honing en knoflook, lekker! En we eten het ook regelmatig met gehakt bijvoorbeeld met een kerrie-saffraan kruiderij, gehakt en aardappel. Dit keer besloot ik een vegetarisch gerecht te maken: een ovenschotel van knolselderij en pastinaak, naar een recept van Jamie Oliver. Zo werd meteen het probleem opgelost van die pastinaak die al weken in de groentela aandacht lag te trekken. Erbij aten we risotto met de pesto die ik na enig zoeken in de vriezer aantrof. Lekker! Dit gaan we zeker vaker eten.


Dinsdag
Normaal kookt mijn moeder op dinsdag voor ons maar die belde af omdat ze zich niet lekker voelde. Ik moest dus even improviseren wat makkelijk ging want er was zat in huis. Omdat er wat van de schotel van maandag was overgebleven wilde ik de restjes gebruiken voor een zoete aardappeltaart. Zo gezegd, zo gedaan, de taart zag er heerlijk uit en we aten er broccolisalade en kip uit de oven bij. Maar de taart was vies, echt vies. Zeg ik niet snel, maar getver wat was het goor. Het smaakte heel vreemd zuur. Gelukkig was het kippetje heerlijk en de kluifjes en botten werden niet weg gegooid maar ingevroren. Daar gaan we bouillon van trekken.

Woensdag
Na het eettrauma van dinsdag maakte ik de boel nog erger voor kind door woensdag spruitjes voor te schotelen. Ik heb een paar standaardcombinatie met spruitjes: met spekjes, ui, tijm en appel of met kip, appel, kerrie of met gehakt en appel en kerrie of met kip en ketjap en rode paprika. Maar nu aten we het vegetarisch met een pindasausje en een gekookt ei. En eigenlijk was dat hartstikke lekker! Vond ik dan toch. Ook al weer zo’n belabberde foto, ziet er uit als bleke derrie maar was zeker voor herhaling vatbaar.

Donderdag.  

Op donderdag schuiven er tegenwoordig vaak vrienden aan wegens ‘omstandigheden’. Het komt zo uit en het zijn mensen die geen aanslag op mijn energie plegen. Koken en eten moeten we toch, dus eet maar lekker mee. Maar donderdag was een wat slechtere dag qua energie en dan stap ik over op een noodplan: iets maken wat ik al zo vaak maakte dat het geen enkele moeite kost en van spul wat altijd wel op voorraad is: spinazie, doperwten, bataat , zalm en kokosmelk. Dit gerecht maak ik zeker eens per week. Soms met kip of gehakt in plaats van met vis, maar het is altijd lekker en het mislukt nooit. Het volledige recept vind je op mijn kookblog.

Vrijdag
Omdat er nogal veel overbleef van de spinazieschotel van donderdag, hebben we die gegeten. Dat was nog ruim voldoende en lekker makkelijk.

Zaterdag
Sinds een paar jaar kiest S wat we op zaterdag eten, hij heeft een paar favorieten zoals pizza, kippensoep, hamburger… maar hij kiest ook vaak voor haloumikaas. Dat is een vrij zoute kaas die ik in de Turkse winkel koop en die we grillen of bakken. We eten er meestal aardappels uit de oven bij, sla en zelfgemaakte mayonaise naar dit super recept. De haloumi was op voor ik een foto kon maken dus ik kan jullie daar niet lekker mee maken. Maar weet dat het heerlijk is, bijvoorbeeld een pompoenstamppotje met prei en gegrilde haloumi of als maaltijdsalade. Of gegrilde aubergine, paprika en courgette met plakken haloumi. Of dus gewoon simpel met aardappelen uit de oven. De mogelijkheden zijn eindeloos!

En toen was de eetweek al weer voorbij. Het voornemen van komende week is de halflege zakken met rode en groene linzen opmaken, die ik nog aantrof in de voorraadkast. En er ligt nog een glutenvrije pizzabodem van Schar die hoognodig gebruikt moet gaan worden.  Hoe staat het met jullie voorraad, is de kast al leeg?