Veel mensen met ME hebben niet alleen ME, vaak hebben ze ook andere, soms zelfs meerdere, ziektes ernaast. Dat maakt het allemaal nog net wat ingewikkelder om te behandelen en te managen.
Doorgaan met het lezen van “Comorbiditeit bij ME: POTS”
Sinds een maand slik ik off-label Clonidine. Het helpt sommige ME- patiënten tegen adrenerge klachten en het enigszins kalmeren van het zenuwstelsel. Maar het slaat zeker niet altijd aan en het kan bij sommigen flinke en nare bijwerkingen veroorzaken.
Nieuwe medicatie uitproberen is dus altijd maar weer afwachten of het iets doet, wát het doet en met welke kost dat komt. Ik ga daarom tegenwoordig elke nieuwe probeer-ronde in met nul verwachtingen.
Ook start ik alleen met iets nieuws als ik stabiel ben en niet in PEM zit. Dit is belangrijk omdat je bij ME een extreem gevoelig evenwicht hebt tussen mogelijke belasting en herstel. Als je midden in een PEM zit, is je systeem al volledig ontregeld.
Nieuwe medicatie kan namelijk bijwerkingen geven die moeilijk te onderscheiden zijn van je normale klachten, en het herstel van de PEM verstoren of verlengen. De kans bestaat daardoor dat je dan sneller denkt dat het niet werkt. Of dat je juist denkt dat het iets doet omdat je je rustiger voelt, terwijl dat misschien wel komt door de verergering van de uitputting die je tijdens PEM kunt voelen.
Ik heb de afgelopen jaren geleerd dat je het effect van een medicijn pas kunt beoordelen als je lijf op een relatief stabiel niveau functioneert, dus zonder een acute crash.
Dat betekent niet dat je je goed moet voelen, dat kan natuurlijk niet met ME, maar wel dat je baseline de dagen voordat je start, min of meer gelijk moet zijn.
Zo voorkom je dat je een verkeerde conclusie trekt (“dit is niets voor mij”), te snel stopt of te snel ophoogt. Of dat je de bijwerkingen verwart met een PEM of andersom.
Hoewel ik heel vaak in de hoofdprijs val met bijwerkingen, verdraag ik Clonidine heel goed. Ik ben laag begonnen, lager dan de door mijn behandelaar aanbevolen dosis, en heb na twee weken uitgebreid en na 4 weken nog een keer.
Hoewel het geen wondermiddel is, merk ik dat de adrenaline sneller zakt, ik slaap iets beter en ik word prettiger wakker.
Ik heb minder snel PEM en ik merk dat ik meer kan doen voordat de man met de hamer komt (nu nog leren die grens niet over te gaan 🙈).
Áls ik PEM heb is deze korter en minder intens, wat een grote verrassing is, want dat had ik eigenlijk helemaal niet verwacht.
Sinds ik dit slik heb ik me alle dagen, op één na, kunnen aankleden. Ik poets nu twee keer per dag mijn tanden en maak me regelmatig op. Ik lig toch zeker 5 van de 7 dagen per week een paar uur per dag beneden in de schaduw op het ligbed in de tuin.
Ik ben op bezoek bij onze zoon geweest, heb daar, én een keer thuis, trap gelopen én afgelopen weekend kwam mijn zus mantelzorgen en hadden we het enorm gezellig (veel gepraat). Oké, dat laatste leidde natuurlijk wel tot een PEM, maar die was na een dag weer over.
🔹Wat is Clonidine?
Clonidine is van oorsprong een bloeddrukmedicijn. Maar dat is niet waarom het bij ME wordt ingezet. Het werkt bij ME vooral in op het zenuwstelsel (áls het werkt). Clonidine remt de afgifte van noradrenaline, het stresshormoon dat ons lijf in de actiestand zet.
Bij sommige ME-patiënten staat dat systeem te veel aan, ook als je alleen maar ligt of rust. Dat merk je bijvoorbeeld aan een te snelle hartslag in rust of bij het opstaan, een voortdurend opgejaagd gevoel, slecht inslapen ondanks de totale uitputting, veel zweten, snel overprikkeld zijn of het gevoel hebben dat je “op adrenaline loopt”.
Bij deze klachten kan clonidine bij sommige ME patiënten helpen. Het wordt dus off-label ingezet.
Het remt het overactieve stress systeem en geeft het lijf wat rust van binnenuit. Je wordt er meestal niet suf van, maar wel wat rustiger in je hoofd en lijf. Sommige patiënten slapen er iets beter door, hebben minder hartkloppingen of voelen zich wat minder opgejaagd.
Maar, het werkt zeker niet bij iedereen. Ik weet van diverse lotgenoten dat ze flink onderuit gingen na het proberen van Clonidine. Het is pittig spul en kan flinke bijwerkingen veroorzaken. Ik ben daarom express op een lagere dosis dan aanbevolen gestart.
Daarbij moet Clonidine heel langzaam worden op- én afgebouwd.
Het kán de bloeddruk verlagen, dus als je al van nature een lage bloeddruk hebt, kan dat een flinke rode vlag zijn.
Je moet het heel goed timen met andere medicijnen om te voorkomen dat ze tegen elkaar in gaan werken en met sommige medicijnen kan het niet worden gecombineerd.
Dit medicijn wordt trouwens ook wel off-label voorgeschreven aan vrouwen die in de overgang zijn maar geen hormoontherapie willen of kunnen slikken. Dit even ter aanvulling
🔹Tot slot
Medicatie die off-label wordt ingezet en vaak in een andere dosis dan oorspronkelijk bedoeld, kan onverwachte reacties geven, zeker bij ME.
Dat brengt dus risico’s met zich mee. Ga hier niet in je eentje mee experimenteren maar laat je goed begeleiden door een arts die bekend is met deze toepassing, en overleg altijd over combinaties met andere medicijnen.
Ik schrijf dit absoluut niet als medisch advies, maar deel mijn ervaring omdat ik er veel vragen over heb ontvangen. En ook om te laten zien hoe ik telkens iets uitprobeer, meestal onderuit ga en soms tóch een schot in de roos heb. Low Dose Abilify (LDA) was er zo één voor mij, en dit ook.
Martine
Sinds een maand slik ik off-label Clonidine. Het helpt sommige ME- patiënten tegen adrenerge klachten en het enigszins kalmeren van het zenuwstelsel. Maar het slaat zeker niet altijd aan en het kan bij sommigen flinke en nare bijwerkingen veroorzaken.
Doorgaan met het lezen van “Medicijnen proberen”
Wanneer je afhankelijk wordt van anderen voor zorg of hulp, merk je al snel hoe ingewikkeld het is om je behoeften goed over te brengen. Terwijl juist dát van levensbelang is.
Als blogger over de ziekte ME voel ik een grote verantwoordelijkheid voor wat ik hier deel en hóe ik het deel. Je weet tenslotte nooit hoe je woorden worden gelezen. Niet door wie, niet in welke context, en ik weet zeker niet hoe ziek of wanhopig iemand is die op mijn blog terechtkomt.
Doorgaan met het lezen van “Verantwoordelijkheid nemen als blogger over ME”
Zo zeg, verslikte ik me net toch in mijn ochtendkoffie!.
Een reactie onder mijn recente post over PEM op Linked In:
“Ik heb geen kennis van PEM, maar behandel wel met veel succes mensen met ME/CVS.”
Zucht.
En dat is dus echt serieus bedoeld hè.
Sommigen van jullie hebben het al eens voorbij zien komen: ik ben een paar maanden geleden een nieuw platform gestart, speciaal voor vrouwen met ME.
Het heet “Vrouw met ME”, en het is precies dat wat de naam zegt: een plek voor vrouwen die leven met deze ziekte, door vrouwen die weten wat dat betekent.
Er was een tijd, nu 5,5 jaar geleden, dat ik 24/7 op bed lag in een verduisterde kamer. In het donker, zonder geluid, zonder aanraking en zonder gezelschap. Ik verdroeg namelijk niets.
𝘌𝘦𝘯 𝘬𝘰𝘳𝘵 𝘣𝘦𝘻𝘰𝘦𝘬 𝘢𝘢𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘻𝘰𝘰𝘯: 𝘷𝘪𝘫𝘧 𝘬𝘸𝘢𝘳𝘵𝘪𝘦𝘳, 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘭𝘭𝘪𝘨, 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘷𝘶𝘭𝘥𝘪𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘣𝘦𝘳𝘦𝘪𝘥. 𝘌𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘭𝘢𝘨 𝘪𝘬 𝘥𝘢𝘢𝘳𝘯𝘢 𝘶𝘪𝘵𝘨𝘦𝘵𝘦𝘭𝘥 𝘪𝘯 𝘣𝘦𝘥. 𝘕𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘮𝘰𝘦, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘰𝘭𝘭𝘦𝘥𝘪𝘨 𝘰𝘯𝘵𝘳𝘦𝘨𝘦𝘭𝘥.
𝘋𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘗𝘰𝘴𝘵-𝘦𝘹𝘦𝘳𝘵𝘪𝘰𝘯𝘦𝘭𝘦 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘪𝘴𝘦 (𝘗𝘌𝘔), 𝘥𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘢𝘵𝘦 𝘦𝘯 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘥𝘶𝘳𝘪𝘨𝘦 𝘵𝘦𝘳𝘶𝘨𝘴𝘭𝘢𝘨 𝘯𝘢 𝘪𝘯𝘴𝘱𝘢𝘯𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘥𝘪𝘦 𝘻𝘰 𝘬𝘦𝘯𝘮𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘥 𝘪𝘴 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘔𝘌.
𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘢𝘳𝘵𝘪𝘬𝘦𝘭 𝘣𝘦𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘪𝘬 𝘥𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘤𝘩𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘧𝘢𝘴𝘦𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘬 𝘥𝘰𝘰𝘳𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘵𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘗𝘌𝘔-𝘢𝘢𝘯𝘷𝘢𝘭. 𝘝𝘢𝘯 𝘰𝘱𝘨𝘦𝘫𝘢𝘢𝘨𝘥𝘦 𝘢𝘥𝘳𝘦𝘯𝘢𝘭𝘪𝘯𝘦 𝘵𝘰𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘳𝘢𝘢𝘨𝘥 𝘩𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘭, 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘭𝘢𝘱𝘱𝘦𝘯𝘥, 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘷𝘰𝘭𝘨𝘰𝘳𝘥𝘦.
𝘏𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘔𝘌. 𝘌𝘯 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘦𝘭𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘸𝘪𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯𝘢𝘧 𝘮𝘦𝘦𝘬𝘪𝘫𝘬𝘵 𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘤𝘩 𝘢𝘧𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘦𝘦𝘯 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯 𝘶𝘪𝘵𝘫𝘦 𝘻𝘶𝘭𝘬𝘦 𝘨𝘳𝘰𝘵𝘦 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘭𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵..
Bezoek
Zoals ik gisteren schreef ging ik laatst op bezoek bij onze zoon en nam de PEM voor lief.
Jarenlange ervaring met PEM heeft me geleerd dat er verschillende fases zijn (die soms door elkaar lopen). Ik weet inmiddels redelijk goed wat ik kan verwachten aan de hand van de fase waarin ik zit.
💪 Allereerst de actie zelf
Die wordt gedaan na een zorgvuldige voorbereiding van pacen en de actie vooraf uitdenken tot een complete choreografie aan toe.
Hoe komen we daar? Waar en hoe ga ik liggen? Wie zijn er en weten ze voldoende van ME? Is er een ventilator? Kan ik mijn benen omhoog houden?
Ook belangrijk: coldpacks mee, vooraf extra elektrolyten en POTS-medicatie nemen, pijnstilling en ORS mee, zachte kleding aan die niet knelt en waarin ik niet ga zweten. Rolstoel en wandelstok mee, steunkousen aan.
Al een paar dagen voor de actie loopt de adrenaline wat op. Alsof het lijf zich voorbereidt.
Dat betekent ook dat op het laatste moment beslissen om iets wel of niet door te laten gaan, eigenlijk zinloos is.
Niet gaan betekent dat er evengoed al een heel adrenalinecircus op gang is gekomen waar onvermijdelijk een PEM op volgt.
De activiteit zelf duurde dit keer 5 kwartier. We waren met vijf personen, onze zoon, zijn vriendin, hun huisgenoot en natuurlijk mijn vriend en ik. Voor mij een groot gezelschap.
De huisgenoot was vooraf geïnformeerd over ME en voelde het goed aan. Dat leidde ertoe dat het gesprek goed centraal bleef, er werd bijvoorbeeld niet door elkaar heen gepraat. Dat scheelt enorm veel prikkels.
We hebben samen geluncht en ik heb de eerste verdieping van het huis bekeken, een rondje gelopen met stok en kind ter ondersteuning.
Na het bezoek:
⚡Fase 1: Adrenaline die niet wil zakken
Na het bezoek blijf ik “aan staan”. Een soort inwendige trilling en onrust alsof de motor nog draait, terwijl je lichaam al lang op de rem probeert te trappen.
De adrenaline, een stresshormoon, is tijdens het bezoek flink gestegen, dat voelde op dat moment wel prettig en beheersbaar.
Het maakte dat ik alert, sociaal en aanwezig kon zijn. Zo’n bezoek is natuurlijk een cognitief en emotioneel inspannend proces.
👉Waarom zakt de adrenaline niet?
Bij ME is er vaak sprake van een verstoring in het autonome zenuwstelsel, met name in de noradrenerge regulatie zoals dat heet.
Dit betekent dat het lichaam moeite heeft om te schakelen van ‘actie’ naar ‘herstel’ of van ‘aan’ naar ‘uit’.
De sympathische stand (de vecht- en vluchtmodus) blijft geactiveerd, terwijl de parasympathische stand (voor rust en herstel) niet opstart.
👉Dat merk ik aan:
-Een opgejaagd gevoel in mijn borst of hoofd
– Een verhoogde hartslag, ook in rust
– Moeite om te ontladen of tot rust te komen, zelfs al lig ik in bed
– Onrustig denken en een nerveus gevoel. In het hoofd staat alles op ‘repeat’, dus wat er is gezegd en gebeurd wordt later continu ‘afgespeeld’
– Lichamelijke overprikkeling: geluiden, aanraking en licht komen harder binnen
Ook heb ik dan meestal een enorme honger en behoefte aan suiker en vet.
⚡Fase 2: Verstoorde fysiologie bij kleine prikkels
Dit volgt enkele uren later, of de volgende ochtend.
Mijn hartslag reageert overdreven. Even naar het toilet gaan, mezelf verleggen in bed, een vraag beantwoorden… mijn lichaam heeft het zwaar.
Dat zie ik ook in mijn Garmin smartwatch. Alleen maar oranje stresspieken en hoge hartslag.
👉Hoe voelt dit?
Een kort moment rechtop zitten op de wc voelt alsof ik een sprintje trek.
De ademhaling versnelt bij minimale inspanning, ik ga snel hijgen. Ook als ik me even omdraai in bed.
Ik krijg een ‘bonzend’ gevoel in mijn hoofd.
Mijn handen en voeten worden afwisselend ijskoud of juist klam-zweterig.
⚡Fase 3: verstoorde slaap
Dit is meestal de eerste of tweede nacht na de activiteit. Voor mij markeert het een begin van echt vervelende klachten.
Ondanks de vermoeidheid kom ik niet in een diepe slaap. Ik val moeilijk in slaap en word vaak wakker en lig lang en veel wakker.
👉Hoe voelt dit?
-Ik word niet verfrist wakker, heb een zwaar katerig gevoel.
– de Garmin en Visible-app laten weinig (diepe) slaap en hele lage slaapscores zien.
– Ik heb last van onrustige benen en veel spierspanning bij het inslapen.
– ik heb ook last van nachtelijk zweten.
– Ik schrik ’s nachts telkens plotseling wakker.
– Soms heb ik een koortsgevoel of krijg ik het juist ijskoud. Dat wisselt elkaar soms elke paar minuten af.
⚡Fase 4: Hoofdpijn, spierpijn, cognitieve mist, prikkel- gevoeligheid en misselijkheid
Di is meestal op dag 2 of 3.
Als de adrenaline eindelijk is gezakt, is er enorme uitputting. Alsof mijn lichaam nu pas durft te voelen hoe leeg het is.
Dat gaat vaak samen met typische PEM-klachten:
-Drukkende en stekende hoofdpijn (vaak bij mijn voorhoofd of ogen)
– Licht of geluid doen pijn, zelfs zachte stemmen zijn al snel te veel
– Praten gaat moeizamer, ik vind woorden niet of ‘verzin’ rare woordomschrijvingen omdat de juiste woorden niet komen.
– Ik word óf besluiteloos óf juist heel impulsief (omdat er geen energie is om lang na te denken over een beslissing).
– Mijn spieren zijn verzuurd, zelfs als er geen fysieke activiteit is geweest (dat was er nu wel overigens)
– Mijn oren gaan meer suizen en ik hoor mijn hartslag ‘kloppen’
– Ik ben afwisselend misselijk en uitgehongerd.
– Ik voel me vergiftigd.
Dit kan een paar uur tot een paar dagen duren bij mij.
⚡Fase 5: Herstel zet traag in maar met risico op terugval bij elke kleine inspanning
Dag 3/4 tot 7, soms later en langer
Langzaam begint mijn lichaam signalen van herstel te tonen. Maar dat is heel kwetsbaar. Een klein foutje (zoals een onverwacht telefoongesprek of stress) en ik word weer terug de PEM ingegooid.
Ik kan weer iets lezen of luisteren, maar het is snel te veel.
Overmoed zorgt voor verlenging van de PEM, dus ik kan me in dit stadium bijvoorbeeld niet douchen of met met vochtige doekjes wassen of mijn haren borstelen, etc.
Vervelend genoeg ga ik hier heel vaak de mist mee in. Dan denk ik dát viel mee en pak mijn normale dag routine weer op. En gaat het weer mis. Zo kom ik vaak in een rolling PEM.
👉Wat helpt me in deze fase?
-zo veel mogelijk rust met zo min mogelijk cognitieve prikkels, gordijnen dichthouden.
– Coldpacks op mijn borstkas en hoofd, ademhalingsoefeningen, muziek op lage frequenties/brown noise
– Bedenken dat als het mee lijkt te vallen er meestal nog een vervelend staartje volgt, dus voorzichtig blijven doen.
⚡Dus…
Een bezoek van 5 kwartier kan bij mij dus makkelijk meerdere dagen PEM veroorzaken. (Ik besef goed dat voor veel lotgenoten bezoek überhaupt niet mogelijk is)
De ernst van de PEM hangt af van de belasting voorafgaand aan het bezoek, mijn herstelcapaciteit en mijn baseline van dat moment. Ook maakt het veel uit wie ik zie en wat de ‘energie’ is van de personen die ik zie.
Hoe het bezoek verloopt is ook heel belangrijk. Soms vragen mensen veel aan mij en ga ik geanimeerd zitten kletsen. Dat is foute boel.
Het beste voor mij is om wat te luisteren naar wat er gezegd wordt, zonder al te veel zelf te praten. Ik schakel dan regelmatig intern even uit.
De PEM fasen zijn natuurlijk in het echt niet altijd zo scherp gescheiden, sommige overlappen en sommige herhalen zich. En zoals gezegd, dit is mijn ervaring. Ik heb het geluk dat ik cognitief altijd redelijk scherp blijf wel, anderen ervaren weer heel andere klachten.
Tot slot: Ik schrijf dit omdat ik heb gemerkt dat niet iedereen snapt wat bij PEM hoort en wat niet. Houd er rekening mee dat ook al komt de PEM vertraagd (wat meestal het geval is), de eerste tekenen zoals adrenaline, er wel al bij horen.
Het is dus zaak die adrenaline niet te voeden maar zo snel mogelijk de kop in te drukken.
Sem is in december verhuisd, van Diemen naar Betondorp, Amsterdam. Hij woont daar met zijn vriendin en een hele goede vriend.
Zien hoe zij daar wonen was een hele grote wens van mij, die belemmerd werd door een trap, want ze wonen op de eerste en tweede verdieping.
Ik loop al jaren geen trap meer en maak gebruik van een traplift. Het dagelijks meermaals de trap op en af lopen zorgde 5,5 jaar geleden dat ik vrijwel in een crash zat. En droeg daarmee enorm bij aan mijn achteruitgang.
Recent ben ik met andere medicijnen gestart die zorgen dat ik veel beter slaap en minder heftige PEM heb. Ik heb als een dolle gepaced ook (dit klinkt natuurlijk tegenstrijdig – ‘dolle’ en ‘pacen’ 😁 – maar het is even om aan te geven dat ik zeer gemotiveerd héél rustig heb aangedaan).
Nou is het zo dat ik eenmalig best wel een inspanning kan doen. Alleen dan niet de volgende dag wéér. Dus dacht ik, wat als ik “gewoon” toch die trap een keer oploop? En de PEM voor lief neem. Het is maar voor een keer.
De grote vraag was of mijn beenspieren nog voldoende zouden meewerken.
Afijn, we gingen dus naar Amsterdam! Met veel goede moed, adrenaline en door extra medicijnen en elektrolyten te nemen hebben we de omstandigheden zo optimaal mogelijk gemaakt.
De hitte was wel een dingetje natuurlijk maar ik ging van een airco gekoelde slaapkamer naar een airco gekoelde auto en daar in huis lag ik in de ventilatorstroom met coldpacks en mijn benen omhoog. Op straat heb ik hooguit twee meter in de hitte gelopen.
En ik deed het! Trap op en af volgens een geheel uitgedachte choreografie met hulp van Sem en Mischa.
Daar genoten van Surinaamse broodjes, roti en hun gezelschap. Ik heb de eerste verdieping van het huis (huiskamer, keuken en groot balkon) kunnen zien en daarmee een goed beeld gekregen van hoe ze daar wonen met hun vriend.
Als ouder wil je maar een ding en dat is zien en weten dat je kind goed terecht komt. Natuurlijk had ik al filmpjes en foto’s gezien maar in het echie is alles toch anders en fijner.💙
De adrenaline is nog niet gezakt. Dat duurt nog wel even. Zoveel indrukken en prikkels zitten er nu in mijn hoofd. En het sorteercentrum in mijn hoofd is verkeerd afgesteld, dus alles wat daar binnenkomt aan prikkels en emoties wordt niet snel genoeg afgevoerd. Dat zorgt letterlijk voor kortsluiting in het brein. Ik voel dat in mijn hoofd (flitsen, overprikkeling, steken, druk) en in mijn lijf (fysieke onrust, gierend gevoel, trillen, overgevoeligheid voor aanraking)
Ik heb ook flinke spierpijn natuurlijk. Ik heb beenspieren gebruikt waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had! Maar het lukte!💪
Intens dankbaar en blij. En dat mag ook wel eens gezegd worden
Martine
Min of Meer 