Meestal trekt mijn lichaam een volledig eigen plan en pakken zaken anders uit. Door de ME reageert mijn lichaam vaak extreem. Dingen die we bedenken om verbetering te bereiken werken vaak niet of juist averechts. Daarom is het zo heerlijk om te merken dat sommige dingen wel gewoon voorspoedig kunnen lopen. Het hele traject bij de orthodontist was één rechte lijn – een lange lijn van twee jaar en negen maanden – van scheef naar recht.

Vandaag ging de beugel er uit. Sodeju wat ben ik blij en wat was dit de investering waard. Nog even in herinnering hoe het was:

En dan nu het resultaat, taadaa!:

Ga ik nu even plat want ik ben helemaal hieper de pieper in mijn hoofd van blijdschap en het gillende geluid van de polijstmachine bij de ortho….

In juni 2015 werd bij mij en kind een slotjesbeugel geplaatst. Dat is 2 jaar en 7 maanden geleden. Het ding zit er nog steeds, zowel bij mij als bij puber. Een beetje lang duurt het wel. Nou was de overbeet fors en het zooitje in de mond flink. Al viel dat bij puber wel mee. Het was meer een kwestie van ‘als we dit niet doen dan gaat het er net zo uit zien als bij je moeder‘. Die opmerking van de orthodontist gaf voldoende motivatie om zonder mopperen het traject in te gaan 😉 .

Vorige maand vertelde S. na zijn controle dat hij bijna klaar is met beugelen. En ook ik kreeg afgelopen maandag goed nieuws. 19 februari heb ik een afspraak met de orthodontist. Als hij groen licht geeft, worden er meteen aansluitend afdrukken gemaakt voor de retentiebeugel. Dit wordt waarschijnlijk een plaatje achter de tanden, om te zorgen dat alles netjes op de juiste plek blijft staan. Na 10 dagen ( die afspraak is ook al gemaakt) wordt de slotjesbeugel dan verwijderd.

Ik was best overdonderd door dit nieuws, op een positieve manier. Ik ben zó gewend aan het kolereding in mijn mond en het duurt inmiddels al zó lang, dat ik het laatste half jaar maar niet meer vroeg wat ik kon verwachten.

Een kleine overbeet heb ik nog wel maar meer correctie is er niet te halen bij mij. Tenzij ik overga op hele drastische methoden als de kaak laten breken Nou nee, bedankt. Het doel voor mij was vooral om het zooitje in mijn mond wat netter te laten staan en dat is ruimschoots gelukt.

Dus duimen dat het licht op groen gaat op 19 februari!

juli 2015

december 2015

september 2016

De laatste maanden heb ik niet heel veel vooruitgang gezien. Dat komt vooral doordat we bezig zijn geweest met het opvullen van de gaten die zijn ontstaan door het trekken van de kiezen. De achterste kiezen zijn wat naar voren gehaald en de hoektanden zijn naar achteren geschoven doordat ze powerchains gebruiken. Zo wordt er ruimte gemaakt om de overbeet te corrigeren.

Inmiddels draag ik ook 12 uur per dag elastiekjes. Om te wennen, uiteindelijk moet het 24 uur per dag. Deze elastiekjes moeten de onderkaak en de bovenkaak goed passend op elkaar gaan zetten (de overbeet verminderen) en worden aan de haakjes van de brackets boven en beneden gehaakt. De spanning die op de kaak ontstaat hierdoor, went verrassend snel en valt me enorm mee.

Waar het bij mij heel langzaam en geleidelijk gaat, gaat het bij kind veel sneller. Hij kreeg zijn beugel tegelijk met die van mij en hij is al veel verder. Een kinderkaak is veel soepeler te corrigeren. En waar ik echt strak elke 4 weken moet opdraven voor wat aandraaiwerk, zit er bij hem meestal 6 weken tussen de verschillende afspraken.

Het pijn en de ongemak vallen me mee. Ik kan het wat energie betreft goed managen en zorg er altijd voor dat ik de dagen voor en na een afspraak wat meer rust pak en ook vloeibaar voedsel op voorraad heb. Zo is het goed te doen.  Ook had ik al snel door dat het best veel uitmaakt wie de boel in den bek aanschroeft. Tegenwoordig plan ik de afspraken zo dat ik meestal na de ochtendpauze een afspraak heb. Dan mag je zelf kiezen in welke stoel je gaat liggen. De groene achterin is mijn favoriet. De dame die daar werkt legt alles duidelijk uit, is geconcentreerd bezig en niet continu over zichzelf aan het ouwehoeren. Ik heb nauwelijks napijn als zij me heeft geholpen en geen uitstekende draden die mijn wang openprikken.

Dat duurde wel even voordat ik het doorhad. Ik voelde een soort misplaatste loyaliteit naar de dame die bij mij de beugel heeft geplaatst en kwam de eerste afspraken ook altijd bij haar in de stoel terecht. Maar het bloed droop soms letterlijk mijn mond uit. Om het maar niet te hebben over hoe ze deed, het is best moeilijk om een elleboog te ontwijken als je plat op een stoel ligt en nergens naar toe kunt. Ik besloot dus eens te gaan hoppen van stoel naar stoel en kwam erachter dat de beleving van het consult zelf en de eventuele napijn ook wel heel erg in handen ligt van degene die je op dat moment helpt.

Hoe het eindresultaat zal worden weet ik niet. De orthodontist die toen de intake hield, is weg. Ziek volgens mij maar daar worden geen mededelingen overgedaan. Hij hield best een jubelverhaal over dat mijn gebit prachtig strak zou worden. De orthodontist die hem vervangt is een stuk terughoudender en zegt heel eerlijk dat de overbeet zo groot is dat het heel moeilijk te corrigeren is. Gaan de tanden teveel naar achteren dan sluiten de kiezen niet meer aan. Deze eerlijkheid waardeer ik meer dan het jubelverhaal dat ik van de ander kreeg.  

Wat zijn de kosten tot nu toe? Ik kreeg vorig jaar een begroting van € 2350,-. Omdat ik koos voor keramische brackets kwam daar nog eens €110,- bij.  De begroting is gebaseerd op 1,5 jaar beugelen en zodoende niet heel realistisch want ik schat dat het in totaal zeker 2 tot 2,5 jaar gaat duren.

Uitgaven tot nu toe:

In 2015 heb ik alle kosten zelf gedragen, in 2016 ging mijn verzekering uitkeren en draag ik alleen een klein bedrag van €7,53 per maand bij aan het maandelijkse consult van €38,19. Ik ben voor een totaalbedrag tot € 500 verzekerd, dus zal ergens begin volgend jaar wel helemaal zelf moeten gaan betalen.

Nog een week en dat zit de slotjesbeugel precies 8 maanden in mijn mond. Omdat het nogal wat is, staat de datum van plaatsing (29 juni) in mijn brein gebeiteld, net zo vast als die slotjes op mijn tanden zitten.

Tot nu toe heb ik geen pech of nare verrassingen meegemaakt. Waar S. wel regelmatig tussen de gewone controle-afspraken extra moet langs komen om los geraakte slotjes weer vast te laten zetten, maakte ik dat tot nu toe niet mee. Het gaat juist heel voorspoedig. Ik zie al heel veel effect als ik in de spiegel kijk en dat is een enorme motivatie.

In de offerte stond ook een buitenboord beugel begroot. Dit was niet met mij besproken tijdens de onderzoeken, dus belde ik op met de vraag hoe dat nu zat. Ik kreeg als antwoord dat het vooraf moeilijk in te schatten is wát de slotjesbeugel precies gaat doen en of het beoogde effect wel kan worden bereikt. Indien nodig kan dus tot een buitenboordbeugel worden overgegaan.

Jullie begrijpen dat dit de afgelopen tijd als een donderwolk boven mijn hoofd hing. De hele tijd. Een slotjesbeugel is al heftig, een buitenboordbeugel helemaal. Die draag je minimaal 16 uur per dag, als ik het goed heb begrepen en ook in de nacht. Zit ik niet op te wachten, ik slaap al zo moeilijk. Dus hing die donderwolk daar maar te hangen. Tijdens de controles vroeg ik er maar niet naar, wat niet weet, wat niet deert. Dat werkte natuurlijk niet want het was wel aanwezig op de achtergrond.

Maar toen ik vorige maand na het maken van de foto’s opnieuw te horen kreeg dat ze heel tevreden zijn over de voortgang, iets wat al vaker was gezegd, durfde ik het aan. Zeg-hoe-zit-het-eigenlijk-met-die-buitenboord-beugel-die-ik-eventueel-misschien-zou-moeten-gaan-dragen, vroeg ik zo nonchalant mogelijk terwijl ik achterover in de stoel lag en in de enorme neusgaten van de controlerende orthodontist mocht kijken.

Waar ik dát nou vandaan haalde, was de reactie. Een buitenboordbeugel werd nooit geplaatst bij een volwassene. Euh, dat stond in de offerte? Ter plekke werd dat bekeken, niets van te vinden. Ik legde uit dat ik na ontvangst van de offerte nog gebeld had, omdat ik toen nogal was geschrokken, nou ja zeg maar gerust volledig over de zeik was. Al pratend kwamen we nu tot de conclusie dat de dame die ik aan de telefoon had, er blijkbaar van uitging dat ik het over S, had. Die overigens ook geen buitenboordbeugel nodig heeft,  dat terzijde. Kinderen krijgen die wel soms, inderdaad als er meer correctie nodig blijkt te zijn. En dat er verzuimd is om de gegevens in de computer op te zoeken.  Een vergissing met best een mogelijk groot effect want ik had bijna de hele boel afgeblazen.

Hoe ik daar nu bij kom? Ik heb de offerte thuis weer opgezocht en daar staan toch echt 2 verschillende beugels geoffreerd, zie ik. Er zat toen een blaadje bij met de uitleg wat een beugel categorie 2 of 6 of anders is. Op grond daarvan heb ik toen geconcludeerd dat ik een buitenboordbeugel zou krijgen. Dat blaadje met uitleg kan ik nu niet meer vinden. Maakt niet uit, ik verliet de praktijk 10 kilo lichter. Super! GEEN BUITENBOORDBEUGEL MENSEN!!!. Heerlijk toch dat je zo blij kunt zijn met iets dat niet gaat gebeuren!

Ga ik nu mijn tanden poetsen, want het is weer tijd voor een controle. Die de afgelopen weken twee keer werd verplaatst wegens de griep maar dan nu weer plaats gaat vinden. Niet vergeten dat ik de soep uit de vriezer haal, want dat wordt weer een paar dagen eten slobberen, in plaats van kauwen….

De eerste officiële vakantieweek zit er op, sterker nog, hij vloog voorbij. M. moest helaas gewoon werken maar S. en ik vierden uitgebreid vakantie. We aten ijs. We sliepen uit. We lazen veel. Woensdag kreeg ik bezoek van een bloglezeres met haar gezin. Ik mail regelmatig met haar en ze is hier in de buurt op vakantie. Dat was een gelegenheid die we niet voorbij wilden laten gaan en het was super om elkaar in het echie te zien! Daarna vertrok S. eerst richting fysio en daarna richting vriend waar hij ging logeren en hij kwam pas de volgende avond laat na een bezoek aan de bioscoop weer naar binnenlopen.

Het weekend brachten we allemaal gesplitst door wegens North Sea Jazz en logeerpartij bij opa en oma en had ik op zaterdag bezoek en voor de rest veel tijd voor mezelf. Ik ben wel wat over mijn grenzen gegaan met het bezoek, het duurde te lang (niet de schuld van het bezoek, dat vroeg meerdere malen of het nog allemaal ging) maar het was té gezellig dus koos ik ervoor om te doen alsof ik geen energiebeperkingen heb en dat heb ik de dagen erna geweten en gevoeld ;-). Ik blijf het bijzonder vinden dat ik dan van een middag/avond gezellig kletsen de volgende dagen overal spierpijn heb. Ik ben  nu nog niet helemaal hersteld en doe nog rustig aan.

S. belde me op zaterdagochtend ietwat beteuterd op dat er een slotje van zijn beugel van de tand was afgekomen. Wel (*^(T&T^&$%!!!!. Lekker dan! Ding zat er net ruim 1,5 week in! Maar zo op afstand kon ik daar niets aan doen, de orthodontist is ook dicht in het weekend en in het blaadje met instructies dat we hadden meegekregen stond dat dit voor kan komen en dat je dan zo snel als mogelijk moet bellen om het te laten herstellen. Maandagochtend dus meteen gebeld en we konden diezelfde middag nog terecht. Het slotje zat op een tand die erg naar achteren staat. Bij mij hebben ze om die reden er voor gekozen om nog geen slotje op te plaatsen op een tand die zo naar achteren staat, maar bij S. hebben ze dat dus anders gedaan. De druk is waarschijnlijk te groot geweest. Dus is besloten op deze tand net als bij mij voorlopig nog geen slotje te plaatsen, pas als er meer ruimte komt. Er werden wat resten cement – zoals ze het noemen – verwijderd, de draad werd weer goed gespannen en we konden weer gaan.

Deze week hebben we geen plannen. We zien wel. Eerst maar wat meer bijkomen. Het zal weer veel lezen worden en misschien dat we een keer naar de film kunnen gaan als het slecht weer is. Ik heb ook nog wat opnames klaar staan die we kunnen kijken en nog dvd’s (Samba!) die bekeken kunnen worden.  En ijs eten natuurlijk. IJs hoort erbij hier in de vakantie…

Vandaag is het de dag nadat de beugels zijn geplaatst. Gisteren kropen S. en ik toch wel een kleine beetje gespannen in de stoel bij de orthodontist. Voor de zekerheid had ik het avondeten al klaar staan. Soep, een enorme pan soep want de verwachting is dat eten best even wennen zal zijn met je bek zo vol met ijzer een beugel in je mond. Dus kunnen we als het moet de hele week soep eten. En smoothies en roerei en aardappelpuree…

Dit weekend genoten we nog even volop van vanaf nu verboden zaken. Sem sloeg flink wat cola en fanta achterover en ik knabbelde een enorme reep chocola weg. Suiker, harde etenswaren en beugels zijn geen goede combinatie. Dus geen drop, frisdrank, toffees, chocola, noten, keiharde appels, popcorn, zuurtjes….Nu eet ik eigenlijk toch vrijwel nooit niets uit dit rijtje, behalve de appels, chocola en noten. Ik zou natuurlijk wel af en toe een heel beschaafd klein blokje chocola op mijn tong kunnen leggen en daar dan zeer gedoseerd wat op kunnen sabbelen, zodat het vanzelf smelt. En dan meteen tanden poetsen. Maar ongegeneerd een hap uit een reep nemen is er dus niet meer bij.  En ik ben meer een happer van ongedoseerde brokken in plaats van een heel klein stukje chocola nemen en daar dan 2 uur mee doen, als u begrijpt wat ik bedoel. Dus. Wat was het lekker! Doen we gewoon over een jaar of 2 weer. Of niet, misschien ben ik dan wel zo afgekickt…

Het plaatsen van de beugels zelf viel reuze mee en daarna was het weer richting huis. We hebben de rest van de dag rustig aan gedaan, deden er een half uur om een roerei naar binnen te werken en daarna duurde het ook een half uur om alles weer schoon te krijgen. Ik ga ervan uit dat het snel went en dat we snel handiger worden in eten en poetsen met een mond vol materiaal.

Toen onze tandarts nu ruim 1,5 jaar geleden vertelde dat S. aan de beugel moest, namen wij een aanvullende verzekering voor orthodontie. En gaandeweg besloot ik om ook een beugel te nemen, iets wat onze tandarts al diverse malen had geadviseerd. Ik heb als kind wel gebeugeld maar de laatste jaren is mijn gebit in rap tempo steeds schever geworden. Vooral de tanden aan de onderkant staan steeds meer te dansen en zijn daardoor ook moeilijker schoon te houden. Ik heb wel lang getwijfeld, ga ik dit nu wel doen? Is dit niet onzin, ik zit bijna alle dagen thuis, wie ziet me nou (behalve man en kind). Ik ben geen ijdeltuit, geef weinig uit aan kleding, lig niet wakker van rimpels, laat mijn moeder mijn haar knippen en geef over het algemeen heel weinig geld uit aan mezelf of mijn uiterlijk. Neem ik bovendien niet een groot risico door als ME-patiënt een dergelijk traject in te gaan? Ik ben eindelijk stabiel maar kan nog steeds nogal heftig reageren.

Kortom, ik maakte me eigenlijk over van alles druk, behalve over het geld. En dat terwijl het toch een behoorlijk dure grap is. De behandeling van S. wordt tot €2000 vergoed maar voor mij tot ‘maar’ €500, terwijl de kosten voor mij naar schatting rond de €2500 uitkomen. Dat ik me daar niet druk om maak, is echt een enorme luxe. Er is een buffer en ik kan dit betalen. Nu, met veel minder inkomen dan vroeger! En dat voelt heel goed! Ik zie dit als een heel groot cadeau aan mezelf. Gewoon, omdat ik graag een recht gebit wil.

Dus even doorbijten dan maar. Het voelt natuurlijk heel raar en niet alleen eten is anders, praten gaat ook moeilijker. Ik ging gisteren even bij de buren langs om een geleend boek terug te brengen en de buurvrouw vroeg waarom ik zo raar praatte, volgens mij dacht ze dat ik dronken was. Ze zag de beugel in eerste instantie helemaal niet omdat ik in de deuropening van haar huiskamer stond en zij aan de andere kant van de kamer. Waarschijnlijk dacht ze ‘wat staat dat mens toch te wauwelen met geslis en dubbele tong….’

Duimen jullie voor een mooi en snel resultaat?

Eergisteren werd het tweede paar kiezen bij mij getrokken. Voor S. was het de eerste ingreep. Doordat hij vorige week ziek was, loopt hij wat het trekken betreft nu een weekje achter op mij. Omdat het de week ervoor zo goed was gegaan bij mij, zag ik niet echt op tegen de behandeling. Om nou te zeggen dat we jodelend naar binnen liepen is wat overdreven, maar ik riep wel bij binnenkomst dat we voor het grote kiezentrekfeest kwamen. De dames achter de balie keken me aan alsof ik niet goed snik was en reageerden met een zuinig ‘nou echt leuk is het niet hoor…‘. Waarschijnlijk was zo doen (vrolijk doen terwijl je eigenlijk hard weg wilt rennen) gewoon nog een restje oud en inmiddels bijna afgeleerd gedrag dat ineens naar boven kwam floepen.

Na de ingreep werd S. meteen door oma opgevangen, die voor dat doel was mee gekomen en die ons ook heen en weer reed met haar auto. Toen was ik aan de beurt. De verdoving werkte dit keer niet meteen naar behoren dus kreeg ik uiteindelijk meer verdoving dan de vorige week en dat viel eigenlijk meteen na de laatste spuit al verkeerd. Ik was in één klap duizelig. Van het verwijderen van de kiezen zelf had ik – net als de vorige keer – weinig last en ook de napijn viel reuze mee. Maar de duizeligheid verdween niet, ook gisteren nog niet. Ook heb ik wat typische ME-reacties. Naast de vermoeidheid barst ik van de spierpijn. Ik dacht dat ik alleen maar in de die tandartsstoel lag maar mijn lijf dacht daar blijkbaar heel anders over en heeft (in gedachten) een marathon gelopen. Dat is jammer. Maar hé, ze zijn eruit en ik heb nu even rust tot 29 juni, dan gaat de beugel erin.

Eten met vier kiezen minder is nog wel even een ‘dingetje’ merk ik. Ik at de afgelopen 1,5 week vooral soep en smoothies. Kauwen gaat nog wel mits iets niet te hard is en ik het goed achterin mijn mond weet te stoppen, waar nog wel kiezen zitten. Handig is anders. Een handje ongebrande noten eten of een lekkere harde wortel met tahinpasta (mijn favoriete namiddagsnack) naar binnen werken is niet meer mogelijk. Nu eet ik die noten niet alleen voor het lekkere maar ook voor de calcium, omdat ik verder helemaal geen zuivel eet (en verdraag). Dus maakte ik van de gemengde noten notenmelk en doe dat nu in de smoothies. De overgebleven notenpulp kan worden gebruikt om muffins te maken, die zijn ook niet zo hard en nog wel te kauwen voor mij.

Minder kiezen in je mond heeft wel een remmend effect op überhaupt willen eten, heb ik gemerkt. Ik volg het trek-4-kiezen-en-neem-een-beugel-dieet. Mijn broeken zit ineens allemaal een stuk ruimer. Maar ach, ik val al jaren dezelfde 5 kilo af (en kom die ook weer aan) dus ik juich niet te vroeg.

S. knapte gelukkig wel razend snel op en dat was erg fijn aangezien hij deze week een toetsweek heeft. Achteraf gezien had ik het dus allemaal niet zo handig gepland. Hij heeft deze week vanaf woensdag elke dag 2 toetsen tot en met komende maandag. Daarna volgen nog wat uitjes maar les wordt er niet meer gegeven. Eigenlijk komt het er op neer dat de kinderen gewoon 8 weken vrij zijn in plaats van de officiële 6 weken.

Vorige week had ik trouwens een afspraak met een middelbare schoolvriendin die op Malta woont en heel even in Hoorn was. We hadden een heerlijke avond in de haven van Hoorn, waar zij lag met haar zeilboot, een leuke en onverwachte ontmoeting. Zij heeft een paar jaar geleden ook een slotjesbeugel gehad en wist te vertellen dat als je kiest voor keramische slotjes/brackets, de kans groter is dat je erge last van blaren krijgt. Blijkbaar zitten er haakjes op die bij de gewone zilverkleurige brackets buigzamer zijn dan bij de keramische. Zij heeft haar hele beugeltraject blaren gehad en had wel erg heftig gereageerd volgens haar orthodontist. Maar ze zei wel dat blaren vaker voor kunnen komen bij keramische brackets vanwege de onbuigzaamheid van die haakjes (en dat steekt dus in je wang begrijp ik). Nu was ik eigenlijk van plan te kiezen voor keramische brackets maar schrok wat van haar verhaal. Zijn er lezers hier die deze ervaring ook hebben?

Kind kwam zondagochtend terug uit Engeland. Helemaal moe maar ook vol verhalen over de reis en het verblijf. Hij had volop genoten. Des te sneuer was het dat hij die avond ziek werd. Elk uur moest hij overgeven, de hele nacht door, de volgende dag kreeg hij ook koorts. Na contact met school bleek dat nog 6 andere kinderen uit deze klas zich ziek hadden gemeld. Ik vraag me af of het voedselvergiftiging is. Kan op de terugreis zijn gebeurd, de kinderen sliepen op de boot en kregen daar in de ochtend ontbijt.

S. knapte wel redelijk snel op alleen dinsdag hadden wij een afspraak om de kiezen te laten trekken, bij hem en bij mij 2 kiezen, ter voorbereiding op ons beugeltraject. Ik belde de tandarts voor overleg en we besloten om zijn afspraak voorbij te laten gaan, dus ging ik zonder hem. Volgende week gaan we weer en dan heb ik in de week daarna voor hem een extra afspraak ingepland om zijn laatste 2 kiezen eruit te laten halen. Wellicht moet het beugel plaatsen voor hem dus iets opschuiven.

Het kiezen trekken viel me alles mee. Behalve een scheve mond waar wat kwijl en bloed uit droop door de verdoving, voelde ik zo goed als niets van het trekken op wat geruk en gekraak na en buiten de enorme kaakstoot die ik per ongeluk van de tandarts kreeg toen de eerste kies eruit kwam. Maar daar verontschuldigde hij zich uitgebreid voor, wat ik natuurlijk snel accepteerde omdat ik verdoofd en met een mond vol bloed lag en hij kiplekker en met enge tangen in zijn handen over mij heen gebogen stond. Uiteindelijk viel het me wel mee en zie ik niet erg op tegen volgende week.

Eigenlijk het enige vervelende was dat ik niet mocht eten of drinken zolang de verdoving nog werkte. Dat is wel een dingetje voor mij. Zeg tegen mij dat ik niets mag eten en drinken en ik val meteen flauw van de honger, ik ben nogal gericht op eten ;-).

Na het uitwerken van de verdoving kreeg ik toch wel wat pijn en ik heb op aanraden van de tandarts elke 4 uur paracetamol geslikt. Eten was nog wel een dingetje, liever geen warm voedsel. Ik maakte een smoothie van amandelmelk en bevroren fruit en had ook mangocustard en wat mousse met avocado, banaan en aardbei klaar staan. In de avond nam ik wat lauwe pompoensoep met ballen die ik voor de gelegenheid helemaal fijn had gemalen in de blender.

Wanneer komt nou die snijplank? vragen jullie je af. Nou dat zat zo: omdat het me allemaal zo meeviel werd ik wat euforisch (of misschien heeft de verdoving in combinatie met alle pijnstilling wel dat effect) en besloot dat het geweldig met me ging. Dus heb ik de tuin wat geveegd en stond na het avondeten in de keuken wat te fröbelen en dat ging echt super, totdat ik een snijplank optilde en het in mijn rug schoot. En toen was het in een klap helemaal op, de pijp was leeg, de koek was op, de bodem was in zicht, vatten jullie hem ;-).

Dus ging deze druktemaker liggen en genieten van haar welverdiende rust. Want het was nogal wat de laatste tijd. Er is sinds donderdag onafgebroken geklust in de tuin waarvoor ik M. echt heel diep dankbaar ben maar de keerzijde is wel dat er hopen zand liggen in huis, als in overal tot in bed aan toe. Negeren van zandhopen kost blijkbaar ook energie ;-). Dat gaf dus extra drukte (vooral in mijn hoofd) en in combinatie met een vrijwel slapeloze nacht omdat S. zo ziek was (kots opruimen, kotsend kind onder de douche zetten, kots van de deuren halen), maakte dat ik echt wel wat rust nodig had.

En toen? Nou, het lukte niet. Slapen lukte niet. Eerst dacht ik dat het lag aan mijn volledig overprikkelde toestand (mijn brein wordt snel hysterisch) maar zojuist kwam ik erachter dat de paracetamol die ik zo fijn in de maximaal toegestane dosis heb geslikt, coffeïne bevat. Tja, dát is vragen om moeilijkheden bij mij. Dus heb ik alle uren op de klok voorbij zien komen, genoot om half 5 van een vogeltjesconcert, kreeg vanaf 5 uur gezelschap van kat Smoes die het reuze gezellig vond dat ik wakker was en toen ging de wekker en begon de dag.

En hoe zit het nou met die vrachtwagen? hoor ik u denken. Nou, die kwam zojuist over me heen gedenderd. Ik lig op de bank en doe vandaag niets behalve een goed ontwikkeld gevoel voor drama de wereld in slingeren.
 
Afijn, de kop is eraf, twee tanden eruit, nog twee te gaan en op naar een mooier gebit!

We deden al het gips happen en de foto’s maken en nu hadden we dan een gesprek over het behandelvoorstel van de orthodontist. Zowel S. als ik krijgen een slotjesbeugel. Bij mij kan het zijn dat er op een gegeven moment ook een buitenboord beugel moet worden geplaatst. Dat is wel even slikken, want daar had ik geen rekening mee gehouden (emotioneel gezien, een beugel in én buiten de mond vind ik nogal wat qua zichtbaarheid)..

Voordat de beugels geplaatst kunnen worden moeten er eerst bij S. en bij mij 4 kiezen getrokken worden. Soms plaatsen ze bij kinderen een hyrax om het kiezen trekken te voorkomen, maar dat is bij S. helaas geen optie. Dus maakten we een afspraak bij de tandarts, 9 juni gaan de eerste 2 kiezen er uit en precies een week later het tweede paar, bij ons allebei. Daarna worden de beugels geplaatst.

We kregen een kostenindicatie mee, dat is inclusief intake, gips happen, beugels, alle controles, retentiebeugels (na het traject om te voorkomen dat de boel weer scheef gaat staan) en nacontroles. Voor S. is de schatting rond de € 2200, voor mij rond de € 2400. Het deel van S. wordt tot € 2000 gedekt door de verzekering, voor mij tot € 500. Mijn lieve moeder heeft gezegd een deel van mijn beugel te willen betalen en heeft me € 1000 gegeven! Die staat op een aparte rekening en kan worden aangesproken wanneer dat nodig is. Zo lief!

Dus daar gaan we dan, even diep ademhalen en doorbijten de komende tijd, want spannend vind ik het wel! En S. ook!