De afgelopen dagen heb ik me, net als velen met mij, nogal opgewonden over de Nashville verklaring. Ik heb geen woorden voor de hypocrisie en achterbaksheid van mensen die menen dat liefde tussen mensen van hetzelfde geslacht zondig zou zijn. Ik heb er geen woorden voor maar toch gebruik ik ze.

Er zijn zóveel onderwerpen waar politici en geestelijk leiders zich druk over kunnen maken, hard voor kunnen maken, en wat doen ze? Een trap geven richting stapels mensen wiens enige wens het waarschijnlijk is om gewoon een fijne relatie of gezinsleven te mogen hebben. En dat wordt ze misgund omdat anderen niet kunnen omgaan met liefde tussen twee mensen van hetzelfde geslacht.

Iedereen zou vrij de liefde moeten mogen beleven, ongeacht hun geaardheid. Dat dit niet kan is zorgwekkend. Dat homoseksualiteit in ons land ook minder geaccepteerd lijkt dan 20 jaar geleden vind ik nog zorgwekkender.

Laat mensen toch gewoon hun leven leiden. Op de manier zoals zij willen. Zonder met de bijbel in de hand mensen om hun oren te slaan dat liefde blijkbaar aan regels moet voldoen die staan in een boek van duizenden jaren oud.

Zoals Frans Timmermans op zijn FB pagina schreef: ‘Maar in de bijbel staat ook dat slavernij is toegestaan en dat je je dochter mag verkopen’. Zeker weten dat niemand dát nog wil naleven, ook die christenen niet die nu wel de bijbel als argument gebruiken om homoseksualiteit af te wijzen.

Alles wat anders is, wat afwijkt, is blijkbaar eng en moet worden weggezet als niet gewenst, als zondig en worden onderdrukt. Maar teruggrijpen op dogma’s uit een ver verleden helpt ons nu niet vooruit. Het werkt alleen maar als een splijtzwam. Kom jij nog maar maar eens uit de kast als christelijke homo in een gemeente waar de Nashville verklaring wordt gezien als een mooi statement. Maar niet uit de kast komen betekent niet dat je geen homo bent. Het betekent alleen maar dat je bestaan wordt ontkend.

Liefde is al ingewikkeld genoeg. Ook zonder die haat opwekkende roeptoeters hebben duizenden mensen het moeilijk om uit de kast te komen. Omdat het spannend is als wat jij voelt, niet is wat het merendeel van de mensen om je heen voelt.

Ooit hadden wij op de de middelbare school een theatergezelschap met een toneelstuk over homoseksualiteit. Daarna konden wij, leerlingen en ouders, discussiëren met de toneelspelers. Die vertelden dat 1 op de 10 mensen homoseksueel is. Dus grote kans dat er in je klas twee zouden zitten. Waarop de moeder van een van mijn klasgenoten zei, ‘maar niet op deze school hoor, dit is een katholieke school’.

En dát geeft denk ik precies aan waar het hier om gaat. Denken dat iets wat aangeboren is, ontkend kan worden.

Niemand is 100% hetero denk ik, of 100% homo. Dat zijn hokjes waar we anderen in stoppen. Ik heb ook het bed gedeeld met vrouwen, uit nieuwsgierigheid maar ook omdat ik geraakt kan worden door vrouwen. Wat maakt mij dat dan? Bi? Een hetero met lesbische neigingen? Wat maakt het uit mensen!

Liefde en hoe dat geuit wordt is altijd goed, mits beide betrokken partijen instemmen en gelijkwaardig zijn aan elkaar.

Leef en laat leven en heb lief, met respect en verwondering.