Tag: mediteren

Humee hum brahm hum

~ MB ~ 18 reacties

Toen ik begin twintig was kwam ik in aanraking met mediteren en sindsdien heb ik er een haat-liefde verhouding mee. Nog steeds vind ik het moeilijk de discipline op te brengen, het voelt vaak als moeten, maar de voordelen zijn groot. Daarom keer ik altijd weer terug naar de dagelijkse praktijk. Voor mij werkt het ’t beste om diverse meditaties af te wisselen: ik doe geleide meditaties, ademhalingsmeditaties of soms een mantrameditatie. Net zoals mijn pet staat.

Voor ME patiënten kan het heel zinvol zijn om te mediteren of ademhalingsoefeningen of bijvoorbeeld hartcoherentie te doen. Het kalmeert het zenuwstelsel en helpt bij de permanente overprikkeling. De behandeling van Ashok Gupta die ik 6 jaar geleden volgde, was deels gebaseerd op het concept dat ME het gevolg is van een getraumatiseerd zenuwstelsel, een getraumatiseerde amygdala om precies te zijn. Volgens deze visie staat de stressthermometer als het ware verkeerd afgesteld, waardoor deze continu alarm slaat, ook als er helemaal geen gevaar is. Hierdoor lopen er allerlei lichaamsprocessen spaak. De behandeling was erop gericht om die stressthermometer opnieuw op te voeden. Inmiddels ben ik van mening dat ME wel wat complexer is dan wat Gupta beweert maar ik doe nog steeds regelmatig een aantal oefeningen en meditaties die ik toen leerde. Beter word ik er niet van maar het helpt wel.

Ik vind het fijn om gewone meditaties af te wisselen met mantra’s. Ook daarmee kun je de aandacht leren richten en te leren in het nu te zijn. Mantra’s hoef je niet hardop te zingen of te reciteren, je kunt het ook in je hoofd mee zingen. Mantra’s gaan altijd samen met herhaling. Een mantra wordt een aantal keer herhaald en om de tel bij te houden, gebruiken mensen vaak een ketting of kralenbandje. Zover ga ik niet, ik luister gewoon naar diverse mantra’s die ik op YouTube vind. Mantra’s zingen heeft voor mij een wat krachtiger effect dan bijvoorbeeld een ademhalingsmeditatie, die ook uitgaat van herhaling, zoals telkens tellen van 1 naar 10 en als je aandacht is afgeleid weer beginnen bij 1.

Toen ik vorig jaar een beetje aan het surfen op YouTube was, stuitte ik bij toeval op een mantra dat me enorm raakte: Humee hum brahm hum. De herhaling en vibratie van de klanken doet iets resoneren in mij. Ik heb verschillende variaties op dit mantra gevonden en allemaal doen ze wel iets.

Als ik me verdrietig of wanhopig voel of behoefte aan rust heb, dan luister ik naar Gurujodha Singh. Het begint wat flauw maar als hij eenmaal het mantra begint te zingen, krijg ik het gevoel dat alles goed komt. Ik voel me dan gedragen door het universum. Dat klinkt misschien wat zwaar of wollig maar op een ander manier kan ik het niet zeggen. Ik voel me minder alleen. Alsof ik onderdeel van een geheel ben. Als ik hier naar luister en zachtjes meehum (heel zacht, ik zing als een kraai), dan humt het vaak de rest van de dag in mij. Heel fijn. Alsof er een vlindertje in me fladdert, alles wordt lichter.

 

Deze bijvoorbeeld van Guru Singh with Seal & Friends doet me energiek voelen. Het laat de levensenergie stromen, ik word er blij van. In gedachten ben ik dan aan het dansen. Het is misschien meer een lied dan een meditatie, maar het heeft hetzelfde effect.

En als ik echt de diepte in wil gaan, dan luister ik naar bovenstaande mantraversie geplaatst door Meditative Mind, ik weet niet wie de uitvoerder is.

Drie versies van een mantra en ze doen allemaal iets positiefs. Dat komt zeker door het mantra zelf. Toen ik het eens opzocht bleek de betekenis van dit mantra: ‘Wij zijn wij, wij zijn God’. Of ook wel: ‘Wij zijn één’. Grappig genoeg voelde ik blijkbaar de betekenis, voordat ik het daadwerkelijk wist. Nu ben ik zoals bekend niet gelovig maar ik geloof wel in de kracht van de ziel en dat die ziel kan openklappen of aftakelen. Sommige dingen voeden de ziel, andere zaken niet. Dit voedt mijn ziel. Het geeft me het gevoel niet alleen te zijn en het voelt alsof ik een deksel van een pan haal en snuif aan levensgeluk als ik naar dit mantra luister. 

Visualiseren

~ MB ~ 7 reacties

Ooit las ik ergens dat je brein geen onderscheid maakt tussen toen & nu en tussen echt & nep. Dat verklaart bijvoorbeeld – héél kort door de bocht – waarom denken aan nare ervaringen maakt dat je je meteen weer slechter kunt voelen door de gedachte alleen al. Nu kun je dan proberen de gedachte te vermijden maar dat is in veel gevallen proberen niet te denken aan een roze olifant. Dat is moeilijk. Je kunt jezelf ook oefenen in het weghalen van de nare lading die een herinnering heeft. NLP technieken zijn daar heel effectief in maar er zijn ook mensen die baat hebben bij neurofeedback.

Als je brein geen onderscheid maakt tussen waar & niet waar en toen & nu en denken aan iets naars het effect heeft dat je stress kunt ervaren, kan dat natuurlijk ook andersom. Zelf maak ik daarom gebruik van visualisaties waarin ik doe alsof iets goed gaat. Dat wordt onder meer ook gedaan in de ME-behandeling van Ashok Gupta die ik heb gevolgd en die ik nog steeds toepas. Kort gezegd visuliseer ik bijvoorbeeld dat ik gezond ben. In het begin ging dat bijna niet. Vooral omdat de herinnering aan een gezond lichaam zo ver is weg gezakt dat een visualisatie heel moeizaam ging. Want ik kon me niet eens meer voorstellen hoe het voelt om gezond te zijn. Maar heel langzaam boek ik vooruitgang.

Het visualiseren doe ik ook als ik ergens naar toe moet gaan. Ik heb nogal de neiging volledig door te draaien in mijn hoofd omdat mijn hoofd net een emmer is die snel overloopt door prikkels. Dus stel ik me vooraf voor dat die prikkels de emmer niet binnenkomen. Of dat er een tap onderaan de emmer is waar alles meteen soepel wordt afgevoerd. Misschien heel lachwekkend maar het werkt vaak wel, voor mij.

Op het blog van eergisteren over mijn aarzeling om mee te gaan op vakantie dit jaar kwamen heel veel reacties. Heel veel van jullie begrijpen dat goed, willen dat zelf ook of hebben zelf ook meer behoefte om alleen te zijn. En sommigen begrijpen dat niet. Ik heb niet alle reacties geplaatst die er hierop kwamen. Met name de reacties die mij vertelden dat ik me wentel in een slachtofferrol, plaatste ik niet. Enerzijds omdat sommige van deze reacties zo geformuleerd waren dat ze eerder bedoeld leken om te kwetsen, anderzijds omdat ik geen zin had in een enorme discussie in de reactievelden omdat andere lezers daar dan ook weer op gaan reageren en daar ging het helemaal niet om. Het ging om een aarzeling om wel of niet mee te gaan op vakantie omdat ik de mannen gun dat ze eens geen rekening met mij hoeven te houden en ik mezelf ook gun om geen grenzen te forceren.

Maar laten we wel wezen, grenzen forceren doe ik natuurlijk zelf. Omdat grenzen bewaken in een andere omgeving waar je minder vasthoudt aan de eigen routine, nu eenmaal moeilijker is. Maar zoals ik schreef heb ik de mannen beloofd wel mijn uiterste best te doen om mee te gaan. Want meegaan is niet alleen maar grenzen forceren. Het is ook leuk, fijn om bij elkaar te zijn zonder de routine van school, werk en verplichtingen, fijn om twee weken lang alleen te doen waar we op dat moment zin in hebben. Vooral ook fijn om de man wat meer te zien en hem te zien ontspannen.  Ja dat kan blijkbaar. Náást de behoefte aan rust en alleen zijn. Niet is zo veranderlijk als de mens en ik ben kampioen buien wisselen.

Concreet betekent mijn uiterste best doen om mee te gaan dat ik ook hier visualisaties toepas. We hebben enige tijd geleden al de vakantie geboekt – toen ik nog geen aarzelingen had – en ik ken de omgeving waar we naar toe gaan in Bretagne van onze laatste vakantie. Vlak bij ‘ons’ huis loopt een pad langs zee, spectaculair hoog met een geweldig uitzicht. Elke dag visualiseer ik nu dat ik daar loop, lachend, rennend, huppelend, gezond, genietend.  Lach me maar uit of verklaar me maar voor gek maar mijn brein ziet toch niet het verschil. Die went eraan dat ik daar loop en hoeft geen alarm te slaan. Want dat is volgens mij de essentie van ME: het vlucht- en vlechtdeel van het brein slaan continu alarm en daardoor lopen er – als dat maar lang genoeg duurt – allerlei lichamelijke processen spaak met pijn, moeheid en nog een heleboel andere reacties tot gevolg.

Visualiseren dat ik iets op een rustige manier doe, of dát ik iets überhaupt doe is een mooie manier om mijn brein te bedotten en alvast te laten wennen aan de handeling of de gedachte van op vakantie gaan. Dat én het feit dat ik het wel of niet meegaan bespreekbaar heb gemaakt, geeft me nu al een opgelucht gevoel. Er komt ruimte en het piekeren is gestopt. Ik doe gewoon voor nu wat ik kan doen om mijn lijf en brein ‘klaar te maken’ voor een eventuele vakantie, ik ben zoveel mogelijk buiten en aan het lopen om mijn spieren sterker te maken. En ik ga mezelf oefenen in het meer vasthouden aan mijn eigen routines ook als de mannen thuis zijn. Want hoe meer dat me lukt, hoe meer ik uiteindelijk samen met ze kan doen.