Al een paar dagen gaat het niet zo lekker. In een aanval van zelfoverschatting was ik met de rollator naar de straathoek gelopen en terug. Dat was al meer dan verstandig was.
Daarna werd het onrustig in huis doordat Mischa een boekenkast bouwde, Sem was er, eerder die week had ik ook nog bezoek.
Meer prikkels dan normaal dus en mijn systeem kan dat niet meer verwerken.
Tussendoor vergat ik ook nog twee dagen mijn belangrijkste medicijn te nemen. En dán gaat het hard achteruit.
Het resultaat was voorspelbaar. Zware hoofdpijn, pijnlijke ogen, een adrenalinegevoel dat niet wil wegzakken en een dopaminehuishouding die volledig van de rails af ligt.
Dat zijn van die dagen waarop alles te veel is.
Dat zijn ook de dagen waarop de twijfel toeslaat over een aantal plannen en voornemens die ik heb. En over de activiteiten die ik nu al doe. Mijn ME-awareness activiteiten, Vrouw met ME. Dingen die er moeten gebeuren: een kapot gehoorapparaat laten repareren, een kat die op controle moet naar de dierenarts.
Gisteren was alles te veel en ik werd compleet overweldigd.
Vandaag gaat het wel weer. De twijfel en paniek die ik voelde, zegt vooral iets over de afgelopen dagen. Teveel doen, extra prikkels, verstoring van mijn routine, vergeten van medicatie én een systeem dat meteen reageert op de kleinste afwijking. Deze stapeling was te zwaar. Dit is een dip en hopelijk geen voorspelling van hoe de komende maanden verlopen.
Af en toe twijfel hoort erbij. Toch? Misschien moet het zelfs om realistisch te blijven.
Martine
Tag: overprikkeling
Kortsluiting
Omdat mijn bed tegen de raamzijde aanstond, lag ik te vernikkelen van de kou. We hebben boven helaas geen dubbel glas en dat voelde ik. Niet fijn voor mijn spieren die toch al vaak verkrampt zijn.
Toen we nadachten over de inrichting van de dagkamer besefte ik wel dat het bed daar plaatsen, wat dat betreft een risico was. Tegelijkertijd was het qua beweegruimte door de kamer wel de meest prettige indeling,
Afijn, dit weekend gaf ik aan dat dit niet langer ging en werd vervolgens elders geparkeerd.
De gevolgen van het bed verplaatsen zijn groot. Op de enige andere plek waar het bed kan staan, stond iets anders. Dat moest ook verplaatst, waarna er weer iets anders opschoof. Een kettingreactie van spullen verschuiven.
Wij hebben qua vorm hoogst onhandige kamers op de bovenverdieping. Dus het is echt passen en meten.
Een paar uur later lag ik op mijn plek en appte ik jubelend naar een vriend dat ik dacht er goed doorheen te zijn gefietst. Tante adrenaline bakte weer eens een poets met onnozele Martine.
De volgende dag moest mijn ME-brein ineens bij elke beweging nadenken. Alleen al het feit dat ik eerst bij alles naar links moest reiken en nu naar rechts, zorgde voor kortsluiting.
Ik dobber altijd op routine. Qua tijd en qua bewegingen. ‘Als ik dat laatje opendoe, pak ik altijd meteen iets wat daarboven ligt’. Dat.
Als een kastje is verplaatst, wordt de handeling ook anders. Ik moet een andere beweging maken om bij het laatje te komen. Mijn brein raakte in een klap oververhit en overprikkeld en rolde met mij erachteraan zo de crash in.
Maar ik lig heerlijk warm, dat wel.
Afbeelding: Pixabay
Reacties
Omdat ik wel heel graag door ga met bloggen maar ook tot rust moet komen, zet ik voorlopig de mogelijkheid tot reageren uit. Het schrijven op zich overprikkelt niet (mits ik het hak in kwartiertjes), het is meer alles erom heen.
Min of Meer 