tweedehands – Min of Meer

Vandaag 10 jaar geleden koos Moos ons huis uit om aan te lopen. En wat was het een schot in de roos. Twee dagen daarvoor was mijn vader overleden en wat bracht dit kleine katertje een pret in ons huis vol verdriet. Net als al onze katten, kwam Moos ook met wat bagage. Dit keer in de vorm van een zeer ernstige navelbreuk. Natuurlijk hingen we in de buurt overal foto’s van hem op en meldden hem bij Amivedi aan en maar niemand belde op of aan om deze kleine zwarte kat met een overduidelijk probleem op te eisen..

Op de dag van de crematie van mijn vader brachten we hem voor de plechtigheid naar de dierenarts en erna haalden wij hem geopereerd, gechipt en gecastreerd weer op en kon zijn leven als huiskat beginnen. Was hij in het begin nogal dominant en had hij last van mood swings, de laatste jaren is hij steeds liever en zachter geworden, ook naar andere katten toe. De zwervers werden getolereerd en opgenomen. Zolang hij lekker eten en een aai op zijn tijd krijgt is het goed voor Moos.

Buurvrouw kwam de tuin in met een tasje. Daar kwam een katoenen onderbroekje, bloesje en rokje uit, nog gedragen door de dochter van buurvrouw. Die dochter is nu zwanger van een meisje, het eerste kleinkind. Een mooie gelegenheid om oude kleertjes op te snorren en een beetje op te pimpen. Daar had ze het immers al die jaren voor bewaard.

‘Wat vind je, mooi hè?’ zei ze stralend. Ik keek naar de kleertjes. Zowel het broekje als het shirt bezat van dat strakke elastiek bij de pofmouwtjes en de broekspijpen en dat zag ik in gedachten al vreselijk knellen om dikke baby-armpjes. Ik kan me nog goed het geworstel herinneren met rompertjes – en daar zat dan tenminste nog rek in. Arme dochter die haar kindje straks in dit broekje moet zien te wurmen. Niet heel comfortabel en zeker niet mijn smaak. Nu kwam het aan op een beetje tact, ik wilde haar niet kwetsen.

‘Wat bijzonder dat je dat al die tijd hebt bewaard, heel speciaal’ wist ik uit te brengen. Dat meen ik ook en er is geen woord gelogen in deze zin. Ik vind het een leuk idee dat spullen of het nu om meubels, boeken, platen of babykleding gaat, een tweede kans krijgen. Iedereen die hier wel eens leest, weet dat van mij. Maar als je het weggeeft heb je natuurlijk wel kans dat de ontvanger er geen prijs opstelt.

Mijn gehuichel werd gelukkig niet opgemerkt en na nog wat oh! en ahs! en het mogen bevoelen van de stof liep buurvrouw op omawolkjes de tuin weer uit. Ik maakte acuut een mentale notitie dat ik er niet van uit moet gaan over pak ‘m beet 15 jaar dat mijn schoondochter prijs stelt op het schattige rode ribfluwelen jasje dat S. zo snoezig stond en ook nog daarvoor van M. is geweest. Als dat kleinkind er ooit komt, eerst de aanstaande vader maar eens door zijn middelbare schooltijd zien te krijgen.

Ben jij altijd eerlijk tegen mensen?