Vorige week had ik een blaasontsteking en de kuur die ik volgde, sloeg niet heel snel aan. Ik begon dinsdag met slikken en pas tegen zaterdagavond werd de buikpijn en de ‘zeikbehoefte’ minder. Wat zeker niet mee hielp was dat ik flink last kreeg van bijwerkingen. Nu zat ik niet meer elk kwartier op de wc om alleen te plassen want mijn darmen kregen het ook druk.

Maandag ging ik naar de orthodontist voor de uitgestelde afspraak en daar werd de beugel weer verder aangeschroefd. Hoewel ik de laatste maanden nauwelijks last had na een controle was het dit keer wel raak. Ik heb tot vrijdag alleen pap, roerei, puree en soep naar binnen kunnen werken.

Dat in combinatie met een verkoudheid die maandagavond begon, maakte wel even dat ik zin had om mijn haren uit mijn kop te trekken. Vier weken achtereenvolgens verkouden, keelontsteking, koortsuitslag, oorontsteking, blaasontsteking en dan weer verkouden….ja dat is niet echt fijn.

Dinsdag haalde ik daarom wat versterkende middelen zoals een stootkuur vitamine C en zo. Op zich onbegrijpelijk dat falende immuunsysteem want ik eet ladingen groenten en fruit (nou ja deze week vooral in gepureerde vorm), maar dat wil blijkbaar niet zeggen dat ik alles goed opneem. En misschien heeft mijn lijf tijdelijk wel gewoon veel meer nodig. Op zich hoort dit echt wel bij ME.  Het immuunsysteem van ME/CVS-patiënten reageert heftiger op een infectie en blijft bovendien langer actief. Mijn eigen ervaring is dat de meeste infecties niet alleen langer duren maar ook vaker voorkomen. Ik vang echt elke virusje op dat in de lucht hangt.

En nu? Nu is het even rustig. Ik begin weer op te krabbelen. De komende tijd wil ik proberen in ieder geval weer alle dagen buiten te komen. Want de afgelopen 4 weken was ik geloof ik in totaal een keer of 6 buiten. Ja, dat is ook niet goed voor de mens.

Buiten dat gaat het eigenlijk best goed. Ik voel me mentaal redelijk en heb de herfstdepressie redelijk de deur weten uit te werken met behulp van mijn nieuwe daglichtlamp en de vitamine d. Wel voel ik me erg overprikkeld. Dat komt zeker door de gezondheidspech, dat stimuleert van alles op de verkeerde manier in mijn brein.  De prioriteit ligt hier dus op flink bijtanken.  Dat is nodig want er komt voldoende (voor mij) spannends aan. Komende vrijdag moeten we met Dibbes naar de dierenarts voor zijn jaarlijkse controle en dat is door zijn altijd panische reactie hierop erg stressvol, niet alleen voor hem maar ook voor mij. En heel binnenkort wordt de buitenkant van het huis geschilderd. Nou ja, alleen dat stuk waar M. niet bij kon, dus de eerste verdieping en het stuk onder de dakgoot.

Ik heb al met Oma afgesproken dat ik naar haar toe kan als er hier geschilderd wordt. Op zich valt het mee, het duurt hooguit twee dagen. Voor mij is het heel belangrijk dat ik me afzijdig houd met zoiets. Want voor je het weet ga ik taart bakken voor de schilder en zet hem een overheerlijke lunch voor. En blijf als een vaatdoek achter als de man weer vertrekt.

Natuurlijk ligt hier een leerkans van jewelste in het verschiet maar die pak ik nu even niet op. Hoe slechter ik me voel, hoe minder goed ik bij mezelf kan blijven in de buurt van vreemden. Dát weet ik inmiddels wel. Dus trek ik mijn eigen plan.

Na de schildersklus gaan we dan verder met de keuken. Het wordt nu echt tijd om te stoppen met alles maar voor ons uit te schuiven – het komt nu eenmaal nooit uit – en één en ander aan te pakken. Ook geef ik de komende maand de katten van de buren eten. Ik vind dat leuk om te doen maar dat is voor mij echt wel een activiteit die als ik niet uitkijk ten koste van mijn toch al beperkte mogelijkheden gaat. Ik moet dus heel slim (nóg slim-slimmer-slimst-allerslimst) met mijn energie omgaan de komende tijd. Hier zal het om die reden daarom waarschijnlijk even stiller zijn de komende tijd. Jullie zien me wel weer verschijnen!

Het was een rustige week. Ik had flink last van de blaasontsteking en was eigenlijk vooral uitgeschakeld. Daarbij gesteund door mijn grootste fan:

  

En die grootste fan, Dibbes, is natuurlijk de reden van dit stukje. Omdat we vorige week zaterdag vierden dat hij precies 3 jaar onze eigenste huismuts is, beloofde ik een exemplaar van het boek Bob de straatkat weg te geven. Ik heb het zelf een tijdje geleden geleend uit de bieb en vond het erg leuk. Het is het verhaal van een verslaafde straatmuzikant die geheel ongepland en onbedoeld de zorg voor een kat op zich neemt. Daardoor neemt zijn leven een enorme wending. Waargebeurd en heel ontroerend. Voor elke katteneigenaar zal het herkenbaar zijn, vooral vanwege het feit dat je wel van alles kunt bedenken, maar dat een kat toch altijd zijn eigen plan volgt en jij er maar wat achter aan moet hobbelen.

Bij Dibbes heb ik dit zeker gemerkt. De goed bedoelde adviezen van het dierenasiel om hem te vangen hadden een tegenovergesteld effect. Pas toen ik het tempo van Dibbes volgde, maakten we vorderingen. Sowieso doen katten precies wat ze willen, gaan liggen waar jij net wilt gaan zitten, gillen om eten terwijl hun bak vol zit met brokken, willen water maar niet het water uit de daartoe bestemde bak, gaan precies naast die kekke mand liggen die je voor ze koopt. En dat ze hun buik aanbieden wil niet zeggen dat je die ook mag aaien. In ruil worden we beloond met net voldoende geknor en kopjes om te denken dat we beter af zijn met een kat. Of vier katten in ons geval.

Afijn, de animo voor het te winnen boek was niet overweldigend groot, wat ik ook wel begrijp. Het onderwerp kat doet niet ieders hart harder kloppen. Sommige mensen kenden het boek al. En een aantal onverlaten (Joanne, Nancy T) wilden niet het boek maar wel een Dibbes (mocht je willen, echt niet!). Een super reactie kwam van Annemarie, zij schreef:
Ik twijfel al jaren of ik weer een kat in huis zal nemen. Door jouw verhalen denk ik toch naar het asiel te gaan en een gedumpte kat of poes in huis te nemen. Heerlijk zo’n kat te mogen hebben.

Wel mooi symbolisch, voor elke in dit huis aanwezige kat was er dus iemand die meedingt naar het boek. Dus bedacht ik dat het leuk zou zijn de winnaar te trekken door alle deelnemers te koppelen aan een kat hier in huis en dan die katten iets te laten doen. Bijvoorbeeld de eerste kat die door het kattenluik komt, heeft gewonnen en dan dus ook degene die aan de kat is gekoppeld. Maar de uitvoering werd wat ingewikkeld (katten doen immers niets wanneer jij dat wilt) en ik draaide weer eens volledig door in mijn brein. Dus hield ik het klein en simpel en regelde het digitaal via een random number generator.

Deze week was niet de fijnste week. Ik had nog steeds een griep onder de leden. Gaandeweg zakte de koorts en de keelpijn en andere griep-ellende maar wat overbleef was een behoorlijke druk op de oren. Nu ben ik altijd al heel doof en ik moet ook regelmatig mijn oren laten uitspuiten. Daar ben ik helaas wat laks in geweest en nu zo met de verkoudheid ontstond er een pijnlijke druk op de oren. Bovendien hoorde ik echt helemaal niets meer, rete-irritant voor de gezinsleden omdat ik nu wel heel erg veranderde in een non-communicatief wezen. Natuurlijk belde ik pas met de huisarts op een moment dat ik dacht het echt niet meer te trekken, en kon ik pas drie dagen later terecht. Heel stom van mij.

Gisteren kon ik er dan terecht om de oren te laten uitspuiten. Even leek het de soep in te lopen want er werd me verteld dat ik niet op was komen dagen voor een afspraak donderdag. Het was niet de bedoeling dat ik op vrijdag kwam. Na wat getier en gedoe (vanuit mij, ik werd echt gek van de pijn en ik reageerde niet echt amused op de mededeling dat ik volgens hun agenda geen afspraak had) mocht ik dan toch dezelfde middag terugkomen. Eenmaal weer op de praktijk bood de assistente haar excuses aan, de afspraak bleek verkeerd te zijn genoteerd. Afijn, 5 minuten later stond ik weer buiten met uitgespoten oren, wat een opluchting.

Dwars door de griep heen moest ik wel met kat Smoes naar de dierenarts, omdat hij een abces had. Dat is nu weer goed onder controle. Vandaag werpen we de laatste pil in zijn bek en is het klaar. Pillen toedienen aan Smoes komt neer op een potje vrij worstelen maar gaandeweg in de week legde hij zich neer bij dit lot en richtte hij zich vol enthousiasme op wat er meteen na die pil kwam: eten!

Kind heeft vanaf nu herfstvakantie. Niet één, maar twee weken. Zijn school gaat verhuizen naar een tijdelijke locatie en de docenten hebben die ene week extra vakantie nodig om alles in- en uit te pakken. Voor S. is de nieuwe locatie een kleine 5 minuten extra fietsen maar op een reistijd van tot nu toe 5 minuten in totaal mogen we niet klagen. Halverwege 2017 verhuist de school weer naar het oude gebouw dat dan helemaal nieuw/aangepast/verbouwd zal zijn. S. vindt het allemaal prima, vooral een week extra vakantie wordt dankbaar in ontvangst genomen.

De komende dagen hoop ik weer iets meer te herstellen. De mannen gaan morgen op verjaarsvisite maar ik waag me daar nog niet aan. Ik wil nu eerst weer mijn dagelijkse loopje kunnen doen voordat ik andere activiteiten op ga pakken. Ook al heb ik te laat de huisarts gebeld, ik zet mezelf tegenwoordig wel meer voorop. Eerst de basis dingen kunnen doen (douchen, loopje, koken) en dan kijken wat er overblijft voor de rest.

mooie lichtjes tegen somberheid

En ineens was het herfst. Wat een overgang! Niet dat ik veel buiten kwam want ik zat vooral binnen in deze voor mijn doen nogal enerverende week. Aan het begin ervan voelde ik me erg down. Ook al doe je alles zo goed mogelijk om een najaarsdepressie en een fysieke dip te bestrijden, dat wil niet zeggen dat alles maar meteen positief ombuigt. Ik zag het leven even niet meer zitten, waarbij ik de eerste ben om te zeggen dat ik een goed ontwikkeld gevoel voor drama heb.

Naast mijn persoonlijke misère kregen we het bericht dat de oma van M. was overleden en hield ik me heel rustig om mee te kunnen gaan naar de begrafenis die op woensdag was. Helaas werd ik de ochtend van het afscheid wakker met een kop vol watten en een neus vol snot. Volgepropt met pillen zijn we naar Nijmegen gereden waar we S. ophaalden die daar een schooluitje had. Vandaar uit reden we richting Cappelle aan den IJssel voor de begrafenis die heel mooi was. Oma had zelf helemaal bedacht hoe ze het wilde hebben en het was mooi en indrukwekkend. Mijn schoonvader vertelde over het leven van zijn moeder en dat was een heel persoonlijk verhaal met voor mij veel onbekende elementen. Het was natuurlijk niet mijn oma en ik heb haar maar 16 jaar gekend, dus hoorde ik veel nieuws.

aula van begraafplaats Schollevaar

De plek zelf vond ik heel mooi. Meestal zit je tijdens een afscheidsdienst op keiharde stoelen en hangt er hier en daar een nietszeggende foto of staat er een grote kaars. Maar hier was alles heel smaakvol ingericht. De familiekamer was knus en mooi, met comfortabele banken en stoelen. De aula zelf was dat ook. In plaats van stoelen stonden er appelgroene banken. Vond ik wel heel fris. En op de plek waar je als familie zit stond een enorme bank met allemaal heerlijke kussens.

Daarna weer op huis aan, waar de griep helemaal los ging. Keelpijn, oorpijn, verkouden, koorts, het hele arsenaal deed mee en dus lig ik sindsdien plat. Eerst maar goed uitzieken en dan weer alles oppakken. Ik voel me wel wat gefrustreerd. Mijn loopje heb ik de hele week niet kunnen doen en ik moet nu eerst flink herstellen. Ik hoef verder niets deze week, buiten een dierenartsbezoek aanstaande vrijdag. Moos en Smoes ondergaan dan hun jaarlijkse controle.

Hoe was het bij jullie deze week?

Echt, wat was deze week super. Wat een heerlijke nazomer. Ik geniet me een ongeluk en vind dit echt de perfecte temperatuur, warm maar niet zweetwarm. Ik heb dus heel veel in de tuin van de zon genoten en veel gelezen deze week.

Het voordeel van een lange diepe tuin is dat er – ook als de zon al lager staat zoals nu in september – altijd wel een plek is waar volop de zon schijnt. Dus staan er door de tuin heen stoelen op strategische plekken en kan ik daar afhankelijk van het tijdstip genieten van de zon.

Sowieso gaat de lijn opwaarts. Ik heb nu twee weken lang op alle doordeweekse dagen mijn 8-minutenloopje gedaan. In het weekend sla ik over, dan zijn er vaak andere dingen die al iets meer energie kosten. Vandaag hoop ik bijvoorbeeld even te kijken bij S. die een voetbalwedstrijd speelt. Dat ik de afgelopen weken alle keren het loopje kon doen, dat het me niet uitput, dat het lukt vijf keer in de week, dát levert echt een heel fijn gevoel op. Ik ga redelijk vroeg in de ochtend, zo rond 9 uur, dan zijn alle scholieren het park uit en ook de meeste hondenbezitters hebben hun eerste wandeling er al op zitten. Blijft er af en toe een verdwaalde bejaarde over die ik kan tegenkomen, maar verder is het heerlijk rustig.

Zo train ik toch heel langzaam de spieren. Het is toch een opbouw, zó klein dat ik mijn lijf en brein bedot. Ik heb bedacht dat als ik dit 4 weken heb gedaan en het nog steeds goed voelt, ik de wandeling met een paar meters verleng. Zo krijg ik heel langzaam hopelijk meer grip.

Een goede week dus. Het enige minpunt deze week was een zieke kat. Smoes liep al twee dagen veel te slikken alsof hem iets dwars zat. Verder gedroeg hij zich normaal en speelde veel, at gewoon. Maar gisteren tijdens de middagdut kwam hij bij me liggen en hij zag er zó futloos uit. Bovendien had hij hele warme oren. Dus kroop ik het bed uit, belde de dierenarts en we konden er zowaar vrijwel meteen terecht. Ik had gelukt want M. was thuis en dus stond er een auto tot mijn beschikking.

De dierenarts denkt dat het keelontsteking is. De keel is was gezwollen en dat in combinatie met koorts die geconstateerd werd, maakt dat een plausibele diagnose. Als er iets vastzit in de keel zou hij meer hoestgeluiden moeten maken, maar helemaal uit te sluiten valt dat nog niet. Smoes kreeg een spuit met ontstekingsremmers en ik moet hem dagelijks ook een onstekingsremmer geven door het eten. Is het inderdaad een ontsteking dan zou hij snel moeten opknappen. Zo niet, dan gaan we maandag terug voor een uitgebreid keelonderzoek. Maar zelf denk ik dat het niet zo’n vaart loopt.

Gaan we nu weer over tot de orde van de dag en genieten van het weekend. Dat betekent ontbijten met chocoladetaart, gemaakt van amandelmeel, cacao, kokosmelk en wat citroenrasp. Mijn recept is een aanpassing van dit recept van Eet goed voel je goed, ik maak hem zonder suiker en zoet meestal met banaan of suikervrije jam. Zo lekker en zó zo fijn om in het weekend in bed te ontbijten met een stuk taart en koffie.

Dit weekend hopen we op beter weer. Deze week had ik het zó koud dat ik alvast mijn kledingkast heb gereorganiseerd en wat warmere truien tevoorschijn haalde. Maar het schijnt dat er zonnige dagen aankomen. Het plan bij ons is om als ik me goed genoeg voel dit weekend naar de bioscoop te gaan, naar de net uitgekomen nieuwste film van Woody Allen. En verder natuurlijk lekker lezen en met de katten knuffelen, busines as usual dus ;-). Hebben jullie trouwens gezien dat Izerina weer is begonnen met bloggen? Haar nieuwe blog vinden jullie hier: onderdemijmerboom.

Hebben jullie leuke plannen? In ieder geval heel fijn weekend allemaal!

Wat een heerlijke week was dit. Kind had een keer een bijeenkomst met zijn mentor en was met school een dag op stap naar de Efteling. Verder was het dus vooral al het vrije leven, met veel uitslapen, ook voor mij dus.

Vorig weekend is het er niet van gekomen om naar de Stadsfeesten te gaan helaas. Ik wilde dit graag nu eens een keer meemaken maar voelde me op het moment zelf niet goed genoeg om het risico van een terugslag te nemen. Ik word daar overigens steeds makkelijker in. Lukt iets, helemaal geweldig. Lukt iets niet, schouders ophalen en niet te lang bij stil staan.

S. moest dinsdag naar de tandarts om weer 2 kiezen te laten trekken. Dit keer viel het wat tegen en in de uren na het trekken lag hij wat zielig op de bank. Pijnstillers hielpen niet echt. Wat wel hielp was een washandje met ijsklontjes tegen zijn wang aanhouden. Daarna nam de pijn af en de volgende ochtend was al het ongemak al weer vergeten. Wat ook goed hielp natuurlijk, was de aanwezigheid van de mantelzorgers die ervoor zorgden dat liggen op de bank toch wel erg gezellig werd.

Woensdag werd ik behandeld door de acupuncturist en had daar een flinke reactie op. Eigenlijk kwam ik in maart bij hem naar binnen lopen voor mijn schouder. Ik heb al jaren een steeds terugkerende schouderblessure waarvan de fysio ook niet meer wist wat ze ermee aan moest. De acupuncturist wilde me wel behandelen maar constateerde dat er in mij te weinig reserves en energie aanwezig waren om een schouderblessure met naalden aan te pakken. Dus werkten we aan de energie. Die is inmiddels iets meer aanwezig dus was nu de schouder aan de beurt. Volgens mij heb ik liggen gillen op de tafel, het deed echt pijn! En ook daarna, alle spieren in de behandelde arm voelden de dagen erna alsof ik met zware halters in de weer ben geweest. Helaas doet de schouder zelf ook weer flink pijn, dus ik twijfel of dit een succes was. Er moet in ieder geval denk ik wel meer dan één keer worden geprikt…

Dank allemaal voor de boekentips voor pubers. Ik heb alles vlijtig opgeschreven en denk dat ik er zelf nog het meeste lol van ga beleven, ik ben inmiddels in het 3e deel van de Grijze Jagerserie begonnen en geniet er echt van. De regel dat er hier tijdens de zomervakantie eerst een uur moet worden gelezen voordat er gecomputerd mag worden, pas ik natuurlijk ook op mezelf toe, dat vind ik wel zo fair. Dus ik vlieg door de boeken heen.

Ook bedankt voor de computertips, leuk om te lezen hoe meer ervaren ouders van pubers hiermee omgaan. Ik vind het interessant om te lezen dat het merendeel van de ouders een laptop inmiddels als hetzelfde ziet als schoolboeken of een fiets: iets wat noodzakelijk is, niet kan ontbreken én niet door het kind zelf hoeft te worden betaald. Daar ben ik het op zich wel mee eens, alleen het gaat hier natuurlijk ook voor een deel om de fun factor: het gamen. Immie merkte heel terecht op of het eerlijk is wel een bijdrage te verwachten als we tegelijkertijd ons kind nog te jong vinden om het geld te verdienen. Dat is natuurlijk wel iets om op te letten. In dit geval is de bijdrage van €150 die we hebben afgesproken gebaseerd op wat hij zelf voorstelde bij te dragen. Onze ervaring is bovendien dat hij iets zuiniger is op apparatuur waaraan hij zelf heeft meebetaald. Wel hebben we besloten naar aanleiding van de reacties te gaan voor iets goeds dat wat langer mee kan en ons dus niet te houden aan het oorspronkelijke bedrag van €500.

Een aantal mensen schreef over de mogelijkheid van werken voor de laptop. Ik denk dat het inderdaad niet vreemd is als een kind een bijbaantje heeft. Maar ik persoonlijk vind 13 best jong voor een bijbaantje. Er is toch meer dan werken in het leven? Een puber moet naar mijn mening naast school en sport ook tijd over houden om te lanterfanten, om puber te zijn, werken kan zijn hele leven nog. Ik zal hem niet tegenhouden als hij zegt dat hij per se een krantenwijk wil nemen maar ik zal hem ook niet aanmoedigen. Liever zie ik hem op iets latere leeftijd gaan werken. Ik ben zelf op mijn 15e gaan werken om het geld voor een zomervakantie bij elkaar te krijgen, een kampeertrektocht door Nederland met 3 vriendinnen. En wie weet, misschien bedenkt hij wel iets dat heel ludiek is, zoals die twee jongens uit Amsterdam die laatst in de krant stonden omdat ze op zondagochtend croissants en vers sinaasappelsap rondbrengen.

Maar vooralsnog komt hij goed uit met zijn zakgeld,  zo veel eisen heeft hij overigens ook weer niet tot nu toe gehad. Hij heeft zakgeld dat – als ik het zo zie – keurig overeenkomt met de door het Nibud genoemde adviesbedragen voor pubers (waarbij het wel zo is dat of dat bedrag toereikend is natuurlijk geheel afhankelijk is van wat je kind er van moet betalen, maar dat is voer voor een ander blogje). Daarnaast haalt hij cash behoorlijk wat op met verjaardagen en rapporten en familiebijeenkomsten. Er zijn nogal wat gulle (over)grootmoeders en ooms en tantes van M. die nogal eens met geld wapperen.

Niet verwacht maar toch gebeurd is dat ik van een aantal lezers een mail kreeg met het aanbod om een donatie te doen aan de laptop van S. Lieve mensen, dat is niet de bedoeling! Daarom schrijf ik er niet over! Ik schrijf om onze overwegingen te delen op financieel gebied. De ene keer gaat dat over uitkomen met het boodschappenbudget, de andere keer over een puberkind en zijn laptop. Als ouder maak je telkens de afweging: wat hoort erbij, wat moet hij zelf betalen, wat is de manier om hem goed om te laten gaan met geld, wat betalen wij en wat moet hij betalen. Dat wij iets kunnen betalen wil niet zeggen dat wij iets ook daadwerkelijk betalen. Soms vind ik het beter als hij zelf een bijdrage doet en soms ook niet. Dat hangt elke keer van de situatie af. Dat vind ik gewoon leuk om te delen op het blog. Maar ik schrijf nooit in de hoop op gulle bijdragen, dus houd je geld lekker voor jezelf!

Zo, dan kom ik nu maar eens mijn bed uit. S. en M. staan al een uur op het voetbalveld voor een oefenwedstrijd. Ik kies er vandaag voor mijn spieren een langzame start te gunnen zodat er later op de dag wat meer mogelijk is. We gaan vanavond eten halen bij de toko, om te vieren dat de vakantie is begonnen. Iets wat zeer uitbundig gevierd wordt, want gisteren waren S. en ik in de stad en toen vond ik dat we ergens moesten lunchen, om te vieren dat de vakantie is begonnen. Zo kun je dag in dag uit hetzelfde heugelijke feit vieren denk ik. Ik heb wat geld opzij gezet om de komende weken vaker dit soort dingen te kunnen doen en daar gaan we even volop van genieten.

Fijn weekend allemaal!

De week gleed wat suf voorbij. Op dinsdag hadden S. en ik een ingreep bij de tandarts ter voorbereiding op ons beugeltraject. Woensdag en donderdag lag ik vooral plat. Kind had geen les meer op school maar nog wel wat toetsen. Kat Moos ving een merel en legde die als offerande onder het bureau van M. die hem daar donderdag vond op zijn thuiswerkdag. Gerrie en Dibbes lieten zich voor het eerst kammen met een vlooienkam door mij. Vrijdag ging ik even naar mijn moeder om mijn tante en haar vriend gedag te zeggen die daar op bezoek waren. Mijn tante woont in Duitsland (eigenlijk is het de nicht van mijn moeder) maar heeft in haar jeugd ook enkele jaren in Nederland gewoond. Ze heeft nu verkering met haar Nederlandse vrijer van toen. Zo leuk om te zien, twee verliefde zeventigers.

Het normale ritme is hier ver te zoeken. S. heeft geen les meer. Maandag heeft hij zijn laatste toetsen. En dan zijn de echte verplichtingen klaar. Omdat hij afgelopen week ook al niet meer les had, genieten we dus al een beetje van het vrije leven. Geen brood meer smeren om mee te nemen maar gewoon in de middag samen lunchen, echt fijn.

Gisteren toog M. even naar de bouwmarkt waar we de tegels voor onze tuin hebben gekocht. Zowel de voor- als achtertuin is klaar. Alleen, nu hebben we een hele pallet met tegels over. Echt precies 1 pallet. Waar het nu mis is gegaan weten we niet, maar we hebben ergens een rekenfout gemaakt. Dus staat die pallet nu al 1,5 week op de parkeerplek voor ons huis verschrikkelijk in de weg, want even verplaatsen doe je zo’n pallet niet. Dus nu ging M. maar eens proberen of ze de tegels eventueel terug willen nemen.  Het zijn nieuwe tegels, het plastic zit er nog om heen. Nadat hij op aanraden van de ene medewerker een formulier invulde met alle relevante gegevens, kwam een andere medewerker vertellen dat zoiets tegenwoordig via het hoofdkantoor moet worden geregeld. Dus belde hij na thuiskomst met het hoofdkantoor en gelukkig bleek dat te kloppen. De pallet kan wel worden terug genomen en we krijgen er ook geld voor terug. Wel met aftrek van eventuele ophaalkosten maar dat vind ik wel logisch. De verwachting is dat we er toch nog wel iets van €180 van terugkrijgen, dat zou een mooie meevaller zijn!

Dit weekend zijn de Hoornse Stadsfeesten, een weekend lang is de binnenstad de plek voor muziekoptredens, dansvoorstellingen en verschillende vormen van theater. Ik ben er nog nooit geweest maar ik hoop dit jaar voor het eerst eens te kijken wat het is. Het trekt natuurlijk veel mensen dus ik ga kijken of ik me goed genoeg voel om me even in een mensenmassa te begeven, al is het alleen maar om even de sfeer te proeven!

Fijn weekend allemaal!

Het is jullie vast niet ontgaan, de afgelopen weken werd onze tuin opgeknapt. M. heeft zowel de voor- als achtertuin leeggehaald en opnieuw betegeld. Twee containers volgestouwd met in totaal iets van 8 kubieke meter puin! En dat deed hij in zijn eentje! Nu is het klaar, ten minste, zo goed als. Er moet hier en daar nog wat zand worden in geveegd. Maar dat is een kwestie van alle dagen even vegen…

Hoe zag het er uit in de achtertuin?

Er was natuurlijk helemaal niets mis met deze tuin! Een prima tuin. Alleen wij vonden de tegels niet mooi en moeilijk schoon te houden. Grinttegels gaan vol zitten met mos en vuil en als je dat niet regelmatig schoonmaakt wordt het met nat weer al snel erg glad. Het leek ons ook heerlijk om gewoon op blote voeten te kunnen lopen in de tuin. En om gewoon er iets in te hebben liggen wat we zelf hebben uitgekozen en mooi vinden. Als je in een ander huis gaat wonen (zoals wij nu bijna 8 jaar geleden) ga je niet meteen alles zomaar vervangen. Eerst deden we de noodzakelijke klussen. Maar nu is het dan tijd voor een klus die we doen omdat we het gewoon willen en omdat het ook kan, daar ben ik me van bewust. En och, wat zijn we er blij mee. De tuin lijkt veel groter en het voelt veel meer als één geheel.

tegels eruit slopen

wel een pad leggen voor de kruiwagen

laatste loodjes na dagen onafgebroken werken

eten stond al op tafel maar er moest toch nog geveegd worden

en het resultaat!

Liefste kat van de wereld demonstreert hoe lekker de tegelvloer ligt

wij hebben niet alleen 4 katten maar ook 1 kip

Dit is ons uitzicht, foto is genomen vanaf de zolder

En nu gaat M. vooral lekker relaxen. Het enige wat dit weekend moet worden gedaan is een nieuw matras kopen. S. had vorige week voedselvergifting en heeft enorm over moeten geven. Dat heeft zijn matras niet goed doorstaan. Ik heb het geprobeerd schoon te maken maar ik krijg de geur er niet uit, dus zijn ze nu een ander matras aan het uitzoeken.

Fijn weekend allemaal!