Typisch een geval van aanhoudende somberte momenteel, veroorzaakt door prutweer, al maanden minder kunnen doen dan vorig jaar om deze tijd, verwachtingen omtrent mijn gezondheid die als een ballonnetje leeglopen en een enorme aanleg voor zeikerigheid overgevoeligheid. Dat samen met een winterdepressie die in stand wordt gehouden door bijna altijd binnen zitten maakt dat ik een donderwolk in mijn hoofd heb.
Ja, ik weet dat ik mijn zegeningen kan en mag tellen. Ik heb een lieve man, een lief en heerlijk kind, heel veel katten die elk moment van de dag met mij willen knuffelen (man en kind trouwens ook), een dak boven mijn hoofd, geen schulden buiten een hypotheek, geen geldzorgen, een moeder die nog leeft en het ook nog goed doet ondanks haar leeftijd, hobby’s die ik vanaf de bank kan doen zoals lezen en schrijven, een paar hele lieve vrienden, een fantastisch uitzicht als ik uit het raam kijk en een bibliotheek op fietsafstand. Wat wil ik nog meer?
Nou, zó veel meer. Het is niet genoeg. Soms wel. Nu niet. Echt heel erg niet. Ik mediteer, doe mijn oefeningen, ik lees, ik benoem het fijne in het leven, probeer de dagen te nemen zoals ze komen, zoek naar ruimte om het mezelf makkelijker te maken, spoor dat op wat me te veel prikkelt en elimineer dat, slik vitamine D om tekorten te voorkomen. Maar toch.
Uitspreken wat er in mijn hoofd omgaat lucht even op. Maar doet ook schrikken. Het is niet fijn om te zeggen: dit wil ik niet, dit koos ik niet, van mij hoeft het niet nog zo 20 jaar door te gaan. Niet als ik elke dag moet kiezen tussen naast douchen en koken één andere activiteit. Neem ik de telefoon op dan kan ik niet meer naar de bieb. Net als het bijvoorbeeld moeilijk is om altijd maar op de centen te letten, en dat je dan het gevoel hebt dat je echt niet meer weet waar je de bezuinigingen vandaan moet halen (dat geldt gelukkig niet voor ons), weet ik soms echt niet meer hoe ik het beetje energie dat er is, moet managen.
Ik ben een wolf, een tijger, een wild dier en per ongeluk in het lichaam van een lieveheersbeestje terecht gekomen. Ik ging naar de kapper, kocht via internet 2 nieuwe truien, pepte me zelf op, kocht zelfs make up en smeerde dat op. Kijk eens, ik kan het wel, ik doe moeite voor mezelf. Ik installeer me op de bank, met een deken en fijne boeken en chocola, heel veel chocola. En dat helpt wel. Even.
Natuurlijk heb ik het niet zwaarder dan een ander. Dat weet ik. Als je op je werk zit waar je je niet prettig voelt, of wakker ligt van de geldzorgen of zorgen om je kind, je familie, of als je in scheiding ligt, baal je ook. Zó veel mensen leven met problemen. Dat weet ik. Dat besef maakt dat ik vaak mijn eigen situatie relativeer.
Wat ik soms zo mis is dat ik nergens naar toe kan met negatieve energie of met woede. Vroeger ging ik dan een stuk lopen in marstempo of sporten of als een gek het huis opruimen. Dat doe ik niet in een situatie waarin ik zo zorgvuldig moet omgaan met mijn energie en met een lijf dat weken blijft protesteren als ik de grenzen overschrijd.
Het verschil met vroeger is dat ik eerlijker word, over mezelf, naar mezelf toe of tegenover de buitenwereld. Ik heb geen zin meer om altijd positief te zijn, dat kan ik ook niet. Soms is het gewoon kut en dat mag best eens gezegd worden. Ruimt ook op.
Nog even, en dat is het weer voorjaar. Zelfde lijf, zelfde geest maar dan met zon. Dat scheelt vast. De dagen worden al weer langer en lichter.
Lieve lezer, heel knap als je het tot hier hebt volgehouden, dank! Ik maak het vast wel weer een keer goed met een luchtige blogpost vol licht en vrolijkheid!
Min of Meer 
……………sterkte meid……..xxx
LikeLike
Het is of ik mijn verhaal lees. Al lopen de financien hier gelukkig wel beter.
Ik zeg op die moeilijke momenten ook dat ik me een gekooide leeuw voel wiens hok steeds kleiner aanvoelt. Een paar dagen terug heb ik uit frustratie wat kapot gegooid. Jammer van het windlicht, maar het deed me goed. Als de frustratie en boosheid en verdriet naar binnen slaan ben ik nog verder van huis.
Heel veel liefs, knuffel en sterkte!
LikeLike
Wij maken allemaal wel eens een periode door met somberheid. Niks mis mee, hoor! Heb ik ook last van. Maar het is tijdelijk, net als bij jou. Het leven bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit leuke dingen.
Liefs en een dikke knuffel,Frederique
LikeLike
Jij beschrijft wat veel mensen denken maar niet durven zeggen uit angst een zeurpiet gevonden te worden. Soms mag je echt wel even zeuren hoor want soms is t gewoon k*t. En dan daarna jezelf weer bij elkaar rapen en gewoon, in je eigen tempo, op je eigen manier, weer doorgaan. Succes met t verslaan van t grauwe depressie monster. Je kunt het!!
LikeLike
Het enige wat helpt in jou situatie is idd delen, en hopen op een gelijkgestemde of iemand die begrip heeft voor je situatie. Effe samen “gallen” is dan zo fijn.
En zegeningen tellen??? Je bent toch niet ontevreden? Je voelt je eigen alleen zwaar klote. Wat ik zo grappig vind is dat bij iemand die geestelijk even in een dip zit of lang down ze altijd zeggen van tel je zegeningen kijk naar alle mooie dingen. Maar als je het b.v aan je maag hebt of last van je heupen dan zeggen ze dit nooit. 😦 Vr.gr. Kathy.
LikeLike
Blaas het maar even! Even afreageren is niet slecht, opkroppen wel, je doet het hartstikke goed, hoor.
Het duurt ook erg lang deze dip. Maar als je uitgeblazen bent, gewoon doen alsof het zo hoort.
LikeLike
Sterkte, het zal niet anders worden, maar de zon maakt het leven wel vrolijker en aangenamer.
LikeLike
Heerlijk toch ff alles spuien. Hopelijk knap je er een beetje van op!xx
LikeLike
Maakt je alleen maar herkenbaarder. Je kan toch niet elke dag als een soort van Emil Ratelband in alles het positieve zien. Soms is het gewoon k*t. En mag dat gezegd worden. Gooi het er maar lekker uit. Dan is er weer ruimte voor andere gevoelens.
LikeLike
Onze vroegere huisarts had vroeger een baksteen in zijn wachtkamer liggen, om mee te gooien als het te erg werd. De baksteen was van een spons gemaakt, maar de instructie in de wikkel die er om zat, was desondanks helder: bij opgekropte frustratie stevig tegen een muur gooien.
Ik weet wie het heft geprobeerd, en of het hielp. Maar dat de huisarts dit “ziektebeeld” onderkende, hielp mij wel.
LikeLike
Martine, stop je wolf, je tijger in een roman. Je schrijft er goed genoeg voor. Creëer een hoofdpersoon met een tomeloze energie die alles doet wat jij (voorlopig) niet kunt. Bedenk een plot waar je je twijfels en frustraties, maar ook je vertrouwen, hoop en liefde in kwijt kunt. Je wilt heel graag iets op de mat leggen, je geen slachtoffer voelen. Misschien is dit een manier.
Succes,
Irene
LikeLike
Ik vind het zo knap dat je je frustraties zo kan benoemen in plaats van ze naar binnen te laten slaan of uit te halen naar anderen. Dikke pluim!
Respect voor hoe je je best doet er het beste van te maken, daarbij zijn katten en chocolade onontbeerlijk;)
Ik hoop dat de zon weer snel doorbreekt voor je!
LikeLike
Wat herken ik dit toch…op een ander blog vertelde iemand over haar kleine huis maar dat ze er wel enorm gelukkig is. Ik antwoordde dat ik met plezier mijn joekel huis zou inruilen voor een goede gezondheid. Om weer gewoon les te geven, naar huis te gaan en nog energie te hebben voor leuke dingen. Niet meer hoeven kiezen, proberen, en weer op nieuw beginnen… Gelukkig weet ik dat het in het voorjaar minder word en leuke afleiding helpt ook 😉
LikeLike
Op een gegeven moment kan het alleen nog maar beter worden! Dikke knuffel uit Amsterdam!
LikeLike
Het kost alleen maar heel veel energie wanneer je negatieve gevoelens binnenhoudt en ertegen probeert te vechten. Die energie kun je wel op een andere manier gebruiken, lijkt me. Gooi het er dus gewoon uit, ben je 't maar weer kwijt en is er ruimte voor iets anders.
LikeLike
T is zoals t is en dat mag je ook gewoon bloggen!
Ik sluit me bij Irene aan, beleef je avonturen in je hoofd en schrijf t op 🙂
Wat mij helpt als ik t ff gehad heb, is t nummer van Birgitte Kaandorp. Ik heb n heel zwaar leven. En dan t nummer over Andries Knevel. Beide hard meezingen. Meestal schiet ik wel ergens in de lach en die endorfines zorgen dat t net ff iets minder *** is. Wellicht ook iets voor jou?
LikeLike
Goed dat je het van je af mailt!! Inderdaad; een keer vol woede de ramen lappen zit er voor jou niet in. Een wandeling op de (koude) dijk om je kop leeg te laten waaien ook niet. Nou, dan deel je je k*t gevoelens met je lezers. Helemaal goed! Ik lees je lieve poezenverhalen graag. Je positieve energie over heel veel andere dingen slurp ik met regelmaat op. Nu heb ik je stukje uitgelezen tot 't end en vind je er niks minder om. Juist niet! Sterkte meid! groetjes Esther
LikeLike
Je hoeft helemaal niets goed te maken wat mij betreft je beschrijft heel goed een gevoel van mismoedig en en in feite depressie. Ook hoef je helemaal niet te denken aan wat anderen nog slechter kunnen of hebben, jij hebt jouw leven en een deel daarvan voelt nu even kloate. Dat is dan eenmaal maar zo. En op sommige dagen kan je best bedenken wat je allemaal wél hebt en kunt en dan wil je daar blij mee zijn maar zo VOELT het op dat moment even helemaal niet. Dus afwachten…er breken weer betere tijden aan, echt waar.
LikeLike
Dit gevoel is er toch ook? Bovendien gaat het “een keer”over. Als lezer vind ik het normaal om ook zo'n blog te lezen. Aan de andere kant heb ik ook veel van je geleers. Al zou je een week zo bloggen,prima toch? Dat kan onder “blogvrienden”.
LikeLike
Hoe gaat het met je beugel?
Gisterenmorgen heb ik gefantaseerd dat ik na de WW drie tot zes maanden in de winter naar de zon toe kon gaan. Heerlijk. Die rot wind ook.
LikeLike
Lieve Martine,
Het is goed om ook je gevoelens te delen als je niet lekker gaat. We genieten allemaal van je verhalen en leven allemaal met je mee. Ik hoop dat het delen, je wat geholpen heeft. Hou vol de lente komt er aan en dan ook weer de tijden dat je je een heel stuk beter voelt. Schrijf tot die tijd lekker van je af, voor mij ben en blijf je toch die ontzettend leuke en lieve Martine:).
LikeLike
Weet je waar ik depressief van word ? Dat de winter alweer bijna voorbij is en dat het voorjaar/zomer weer aanstaande is. Al die felle zon en die hitte.
En mensen die na enkele dagen regen in de lente/zomer al beginnen te zeuren.
H.
LikeLike
Het hangt op de bank en het is moe..
Ik blogde anderhalve week geleden dat het best lekker met me ging. Heerlijk vond ik het om mijn blijdschap daarover in een blog te beschrijven. Maar nog geen dag later zakte ik weg in een dip en ik heb verdorie de energie niet om eruit te geraken! Zojuist heb ik uit frustratie de wc een grote poetsbeurt gegeven.. ik kliederde woest met sop.. frustratie levert soms namelijk opeens een flinke stoot energie/adrenaline op. Het was een stomme actie, dat weet ik best. Ik geloof dat ik er net als jij maar een blogpost over schrijf
Ondertussen leef ik vanaf mijn bank met je mee, gedeelde smart..
LikeLike
Goed, Martine, dat je het van je af schrijft. Dat is een goede uitlaatklep! Wens jou veel kracht toe, en straks, straks gaat de zon weer schijnen! 🙂
LikeLike
Martine,heb je weleens aan een B12 tekort gedacht? Iemand uit mijn omgeving met soortgelijke klachten is enorm gebaat bij B12 injecties.
LikeLike
ha, herkenbaar! De winter (welke winter?) lijkt al weer voorbij terwijl we nauwelijks herfst hebben gehad! Hopelijk komt februari nog met een verrassing anders duurt het heeeel lang eer het weer herfst is. In de zomer heb ik heel veel moeite met mijn vermoeidheid. Vreemd hoe verschillend mensen kunnen reageren op omstandigheden!
misty
misty
LikeLike
Ik snap dat je baalt, ik hoop dat je net als het weer, snel weer opklaart. Tot die tijd, hou je taai.
LikeLike
Het is knap hoe jij ondanks je miserabele gezondheidstoestand nog zoveel moois, positiefs en waardevols kunt zien en ervaren. Maar pas op dat je dit altijd zou moeten doen! Soms is alles nou eenmaal lelijk, negatief en waardeloos. Het zij zo. Er komt altijd weer een moment dat je het weer ziet zitten, ook al lijkt er verder weinig veranderd.
Ik wens je alle goeds!
LikeLike
Ja meid, soms moet je ff stoom afblazen en waar kan dat beter dan op je eigen blog.
Hopelijk zie je snel de zon weer.
LikeLike
Wat ben jij ook weer hard voor jezelf zeg, door jou situatie te gaan vergelijken met anderen en je zegeningen op te noemen, dat is wat mensen die een depressie niet begrijpen doen!
Geen slechte situatie van een ander zal de jouwe beter maken en geen zegening die je wél hebt zal de frustratie van de dingen die je niet hebt (zoals energie) minder maken!
Kut is gewoon kut, niks meer en niks minder.
En je komt er wel weer uit, zoals zo vaak, maar dat maakt het er nu niet minder kut om!
Succes!
LikeLike
Als ik hetzelfde als jij zou hebben zou ik vast veel meer van dergelijke blogs schrijven, ik kan vast niet zo lang zo positief blijven. Ik vind je meestal zo positief, dus ik ben niet verbaasd en stoor me ook niet aan een beetje narrige blog. En als het je oplucht dan zou je het vaker moeten/mogen doen.
LikeLike
Misschien helpt het om het blog van Zweeuws Bibje te lezen. Of een Gematigd optimist?
Er zijn inderdaad veel mensen, die het een heel stuk zwaarder hebben!
Daar zou ik me aan vasthouden en waarom neem je geen hulp in de huishouding?
Dat kan je best betalen en hoef je daar niet meer over te piekeren.
Het leven is maar kort en je bent echt al dik over de helft!
LikeLike
Nou, hier knap je echt van op!!!
Tsjonge, jonge…..
Gr.Ria
LikeLike
Heel veel sterkte Martine!
LikeLike
Smakeloos om Bibje erbij te halen. Haar kinderen dromen er van dat hun moeder nog een blog kan schrijven!!En inderdaad hebben anderen het zwaarder. Zo dacht ik ook jarenlang.Stond ik ook midden in de nacht te schreeuwen aan het water dat ik geen zin had in dit kutlijf. En zo echt geen 30 jaar nog doorwil.Nu heb ik ook huishoudelijke hulp voor de grote klussen. Kan dat gelukkig nu wel betalen en een paar jaar geleden niet. Dat is heel fijn. Ware het niet dit ik steeds ernstiger ziek werd door de jaren heen. Ja zeker, ik tel mijn zegeningen maar vloek er af en toe ook flink op los. Ik had/heb geen keuze met dit lijf . Ik doe het er maar mee. Maar het is af en toe verdomd akelig om weinig/geen kant op te kunnen.Er valt nog best heel fijn mee te leven en ook heel fijn niet mee te leven . En dat gelul van een ander die je je emoties onzegt om welke bedoeling dan ook.NARRIG VOELEN HOORT ERBIJ. Als iemand mij vraagt hoe het gaat en het is kut, zeg ik dat tegenwoordig gewoon. Valse maskers opzeteen , is er niet meer bij.
LikeLike
Beste Anoniem,
Denk voor je reageert eens hoe JIJ je zou voelen in zo'n situatie. 7-8 jaar thuis zitten doet iets met een mens. Dan voel je je wel en rot. En ook wel en blij, of gewoon, of wat dan ook.
Oordeel niet en luister/ lees gewoon. Of lees niet.
Geen mens is zich ooit beter gaan voelen door zijn leed te vergelijken met een ander.
G
LikeLike
Beste Anoniem, ook ik vind de reactie erg ongepast en om eerlijk te zijn druk ik me dan voorzichtig uit. Denk even na voordat je iemand kwetst. Als je je niet kunt inleven in het verdriet van een ander, reageer dan beter helemaal niet. Ik zit net als Martine in hetzelfde schuitje en ook ik heb goede en slechte dagen. Wat helpt is mensen die een luisterend oor bieden en niet oordelen of veroordelen. Ik heb diep respect voor de kracht en positieve instelling van Martine.
LikeLike
Hoi Martine,
Het kan ontzettend fijn zijn en kan heel erg opluchten om er regelmatig met iemand over te praten die betrokken is, maar ook opbouwend de zwaarte en onrust in je hoofd kan verlichten: een therapeut dus.
Er zijn heel veel vormen en mogelijkheden en je kunt altijd je eigen tempo bepalen. Er zijn zelfs therapeuten die thuis langs kunnen komen.
Het kan echt verlichting geven ��
LikeLike
Anoniem je hebt kenelijk geen idee wat een depressie is anders zou je dit niet zeggen. Wie bepaald eigenlijk of iemand het zwaarder heeft? Jij? Per saldo zou je kunnen zeggen dat ik het dan zwaarder heb dan Martine, maar zo wil ik niet eens kijken! Wat ik hier zie is gewoon een lief mens die het nu echt moeilijk heeft met haarzelf en zich daar gewoon over uit. Niks mis mee, en vergelijken met een ander is sowieso niet handig daarmee ontken je jezelf.
LikeLike
Ik kan me goed voorstellen dat je je zo voelt. Deze winter is ook super donker geweest. Veel mensen hebben er last van. Vandaag schijnt de zon hier. Misschien bij jou ook. Al is het koud ik ga toch in de zon zitten.
LikeLike
Ik kan me goed voorstellen dat je je zo voelt. Deze winter is ook super donker geweest. Veel mensen hebben er last van. Vandaag schijnt de zon hier. Misschien bij jou ook. Al is het koud ik ga toch in de zon zitten.
LikeLike
T is maar een reactie. Die eerlijk gezegd langs me heen glijdt. Wat me wel raakt -op een positieve manier – is die stapel andere reacties 😉
LikeLike
Soms is het allemaal gewoon kut! Heel naar als je je zo voelt! Van je af schrijven of schreeuwen kan helpen, soms ook niet. Ik hoop voor jou dat het oplucht en de zwaarte die je nu ervaart weer wat lichter wordt.
Ik heb nu ik dit schrijf uitzicht op zonbeschenen bomen en ik moet zeggen: ik ga er meteen dieper en rustiger van ademen. Heerlijk, dat licht en die actieve vogels in mijn tuin!
Lieverd, een digitale knuffel van mij!
LikeLike
Martine, ik lees graag jouw blog. Ook deze. Heb jij al aan zonnebank of infrarood gedacht? Het kunnen helpen. Het is de kunstmatige vervanging van naar buiten gaan. Je kan alleen niet flink onder doorlopen. 🙂 maar het zou je vanuit binnen een lekker gevoel kunnen geven.
Ik lees graag de blog 'Mijmeringen'. Annemiek heeft haar beperkingen en maakt toch iets heel moois van haar leven.
Dat doe jij trouwens ook. Jouw man en zoon hebben een lieve vrouw in huis en wij bloglezers de hele leuke verhalen. Jij bent een zegen voor velen. Ook als je niet zo lekker in je vel zit.
Januari is voor mij ook een moeilijke maand. Ik doe alles eraan om het zachter te maken. Soms lukt het, soms niet en dan tel ik de dagen tot februari of de eerste zonnige dag.
Sterkte met deze dagen!
LikeLike
'Ik ben een wolf, een tijger, een wild dier en per ongeluk in het lichaam van een lieveheersbeestje is terecht gekomen.' Wat heb je dit goed onder woorden gebracht.
Je zegeningen tellen (wat jij normaal gesproken geneigd bent te doen) helpt in heel veel situaties, en vaak geeft het kracht om te denken aan mensen die het zwaarder hebben. Maar soms is de trucendoos gewoon even leeg. En als je pech hebt, als je lichaam niet meewerkt, en/of je zit in een depressie, dan kan dat zelfs nog heel lang duren ook. Dan doen al die positivo-adviezen vreselijk gekunsteld aan.
Kunnen schrijven over zulke zwarte perioden is een gave. De reden dat ik weinig over negatieve gevoelens schrijf is niet omdat ik vind dat er niet geklaagd mag worden, maar dat ik het zo moeilijk vind om er dan ook nog een enigszins leesbaar stukkie van te maken. In mijn achterhoofd zit dan de vraag: wat heeft de lezer hier aan? Dat is altijd een spanningsveld. (Te positieve blogs zijn overigens net zo goed niet te harden voor de lezer. Nee, wij bloggers hebben het ook niet makkeljk.:-))
Jij bent geen zeikerd, dat weet iedereen die jouw blogs volgt. Je stort niet alleen maar een bak gal over je publiek uit, je legt gewoon heel nuchter uit wat het met je doet als je maandenlang geen energie hebt. Daarmee doe je meer dan alleen maar klagen. Doordat jij het zo goed kunt opschrijven, kweek je (denk ik) meer begrip voor mensen die het net zo voelen als jij, maar niet kunnen verwoorden. Een waardevol blog, dus!
Iemand gaf de tip om een boek te schrijven. Misschien is die tip zo gek nog niet…
Hou je haaks, meid. Ik hoop dat het geholpen heeft je hart te luchten, en dat de lentezon je straks weer een beetje nieuwe energie geeft.
LikeLike
Martine,
Herkenbaar soms somber en dan weer blij.
We zijn even oud dragen dezefde naam, maar ik merk nu ik richting 50 ga het hormonaal evenwicht ook in de hobbel is.
Volhouden en hopelijk vandaag zon en op naar de lente.
Martine
LikeLike
Ik snap je, maar dat wist je al :-). Zelf ben ik na een heel beroerde periode eindelijk weer uit het dal aan het kruipen. Als je je zo lang ziek, zwak en misselijk voelt zonder dat je verbetering ziet zakt de moed je soms wel in de schoenen en vraag je je af of het nog ooit weer beter wordt. Maar het wordt weer beter (relatief gezien natuurlijk) dus houd moed, komt goed.
LikeLike
Ik heb je blog ook tot het einde gelezen en heb respect voor je eerlijkheid. Dat betekent, dat je ons lezers vertrouwd. Is dat geen groot goed? En natuurlijk zit er een niet zo betrouwbare lezer tussen. Maar zo sterk als je bent, duw je die gewoon weg en houd je je vast aan de goeden. Het is een rotperiode voor je Martine. Maar die zon komt weer. Ook daar kun je op vertrouwen. Heel veel sterkte.
LikeLike
Fak die zegeningen, dit is gewoon k.ut!
LikeLike
Lieve Martine, ik huil met je mee. Het is herkenbaar en Kwalitatief Uitermate Teleurstellend, en het is niet anders. Balen, balen, balen. Gooi het er uit. Huil er om. En gelukkig…het wordt altijd weer avond.
Morgen een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Hier ook.Ik doe met je mee. Dikke knuffel.
LikeLike